Czy z Poznania pochodzi jakiś wielki Polak?

[cool_kid]

Tak sobie myślę że z zachodu kraju dziwnym trafem nie pochodzi nikt z
największych Polaków. Proponuję zapoznać się z tym, gdzie urodzili się:

Karol Wojtyła (Wadowice)
Czesław Miłosz (Szetejny, Litwa)
Władysław Reymont (Radomsko)
Tadeusz Kościuszko (Polesie)
Kazimierz Pułaski (Warszawa)
Henryk Sienkiewicz (Wola Okrzejska, lubelskie)
Krzysztof Penderecki (Dębica, podkarpackie)
Andrzej Wajda (Suwałki)
Krzysztof Kieślowski (Warszawa)
Jan Matejko (Kraków)
Eugeniusz Kwiatkowski (Kraków)
Adam Mickiewicz (Litwa)
Juliusz Słowacki (Krzemieniec, Ukraina)
Stefan Żeromski (Strawczyn koło Kielc)
Witold Gombrowicz (Opatów, świętokrzyskie)
Aleksander Fredro (Przemyśl)
Ignacy Krasicki (okolice Krosna, podkarpackie)
ks. Jan Twardowski (Warszawa)
Józef Tischner (Podhale)
Julian Przyboś (Rzeszów)
Marek Grechuta (Zamość)
Władysław Orkan (Poręba Wielka, małopolskie)
Maria Konopnicka (Suwałki)
Maria Skłodowska-Curie (Warszawa)
Stanisław Wyspiański (Kraków)
Tadeusz Nalepa (Rzeszów)
Helena Modrzejewska (Kraków)
Bolesław Leśmian (Warszawa)
Leopold Staff (Lwów)
Bolesław Prus (Hrubieszów, lubelskie)
Wiktor Zin (Hrubieszów, lubelskie)
Julian Tuwim (Łódź)
Jacek Malczewski (Radom)
Karol Szymanowski (Tymoszówka, Ukraina)
Ignacy Łukasiewicz (Rzeszów)

Ale nie załamujcie się - zachód kraju ma przynajmniej swoją mocną
reprezentację w polityce. Mianowicie: Lepper, Beger, Hojarska, Bestry,
Stokłosa, Giertych, Łyżwiński i wiele innych gwiazdorów :D

cztery klasy i wiedza gazetowa?

[Gość: 007]

[Gość: Stary Marych,he,he]

Stary Marych – ul. Półwiejska

C. Ratajski – dwukrotny prezydent Poznania w okresie międzywojennym ( 1922-24,
1925-34), delegat rządu na kraj w latach 1940-42

T. Zarzeczańska – pływaczka, przepłynęła Kanał La Manche.

K. Marcinkowski – lekarz, społecznik

B. Krysiewicz – lekarz, społecznik

H. Cegielski – przemysłowiec, założyciel zakładów noszących obecnie jego imię,
finansista

E. Raczyński - fundator Biblioteki Raczyńskich

S. Stuligrosz – dyrygent, założyciel chóru „Poznańskich słowików”

W. Dega – lekarz ortopeda

A.Fiedler – podróżnik, pisarz

R. Jakóbczak – piłkarz Lecha

Z. Górny – dyrygent

A.Wojdat – pływak

K. Feldman – aktorka

[cool_kid]

Jedyna osoba o której można uslyszeć w podręcznikach albo opracowaniach o
Polsce to H. Cegielski, reszta ma znaczenie lokalne. Krystyna Feldman urodziła
się we Lwowie szanowny panie.

[strzelajacy_ogrodnik]

A taki np. Wiktor Dega, którego praca to podstawy rehabilitacji? Jego dorobek
wykorzystuje się na całym świecie. A to, ze czegoś nie ma w podręcznikach to
raczej strata podręczników.

[Gość: Thomas]

Tak się składa, że królewski ród Piastów od Mieszka I i Bolesława Chrobrego to
Wielkopolanie. Przemysł II, który restaurował w Poznaniu polską państwowość po
latach dominacji czeskiej i magdebyrskiej. Gdyby nie oni pewnie szczekalibyśmy
po niemiecku.

Albo jeszcze lepiej razem z Prusami biegali jeszcze przez 200 lat z gołymi
tyłkami.

[kazek100]

Nie jestem poznaniakiem z urodzenia, wielu cech "pzonańskich" nie lubię, więc
mam do tematu stosunek obiektywny.

Ale jeżeli ktoś mówi o WSPÓŁCZESNEJ literaturze polskiej i nie pamięta o
Stanisławie Barańczaku, to się po prostu wygłupia.
Zresztą kolego coolkid czy jak Ci tam - Barańczak jest w każdym podęczniku do
gimnazjum i szkoły średniej.

Z całym szacunkiem do siostry, która w swojej kategorii też świetna (choć jej
ostatnich książek nie trawię).

Saga rodu...

[qwardian]

Urodził się w 1903 r. w Sosnowcu. Dorastał w Kielcach, pod berłem cara Mikołaja
II, gdzie od początków edukacji należał do tajnego harcerstwa polskiego.
Poglądy Jędrzeja ukształtował podobno jego ojciec Franciszek, inżynier,
pracownik wielu towarzystw budowlanych i przemysłowych, sympatyk formującego
się obozu narodowego.

O swoim pradziadku Roman Giertych opowiedział kiedyś anegdotę
reporterowi "Rzeczpospolitej" Jerzemu Morawskiemu. Podobno w 1905 r. Franciszek
Giertych, dyrektor fabryki obrabiarek w Porębie koło Dąbrowy Górniczej,
osobiście bronił kasy pancernej, którą chciał ukraść na potrzeby socjalistów
dziadek Jacka Kuronia, bojowiec z PPS. W kasie miały się znajdować pieniądze na
wypłaty dla robotników. Kilka dekad później syn Franciszka, Jędrzej, będzie
wypisywał płomienne elaboraty o tym, jak to Kuroń okrada polskich robotników z
polskości.

Pradziadek Giertych często zmieniał pracę, więc jego syn Jędrzej spędził
dzieciństwo na walizkach. Uczył się m.in. w Kielcach, Tallinie, Petersburgu.

Gdy wybucha niepodległość, ponownie mieszka w Kielcach. Jako ochotnik walczy z
bolszewikami w wojnie 1920 r., zostaje ranny w bitwie warszawskiej. Potem
studia prawnicze, dyplomatyczne, polityczne; cały czas prowadzi działalność
harcerską. W czasie zamachu majowego w 1926 r. harcmistrz Giertych i jego
drużyna bronią legalnego rządu przed "dyktatorem samozwańcem" - Piłsudskim. Za
początków sanacji Giertych pracuje jednak w MSZ. Zajmuje się Polakami za
granicą, a w 1931 r. wyjeżdża do Olsztyna jako attaché kulturalny w polskim
konsulacie.

Karierę żarliwego ideologa polskiego nacjonalizmu Giertych zawdzięcza
poniekąd... znienawidzonej sanacji. W 1932 r. nowy szef dyplomacji płk Józef
Beck robi czystkę polityczną. Giertych traci posadę. Odsunięcie od codziennej
urzędniczej harówki czyni zeń namiętnego i arcypłodnego publicystę. Dmowski
powierza mu funkcję sekretarza generalnego powołanego przez siebie Obozu
Wielkiej Polski i redaktora partyjnego organu - "Szczerbca". Giertych żyje z
partyjnej pensyjki ufundowanej z części diet posłów Stronnictwa Narodowego i z
publicystyki produkowanej od tamtej pory w ilościach porównywalnych jedynie z
twórczością Józefa Ignacego Kraszewskiego.

Zasługi i błędy Adolfa Hitlera

Krótko po dojściu Hitlera do władzy Giertych odbył podróż do Niemiec. Swoje
wrażenia spisał w tomie "Kajakiem po Niemczech" (1936): "Parę rzeczy jest
bezspornych. Hitler zjednoczył Niemcy - przekreślił państwowości i patriotyzmy
dzielnicowe (...), stworzył pełną i niczym nieograniczoną jedność narodu
niemieckiego. Tego historia już nie przekreśli - to jest dorobek trwały. Hitler
odżydził Niemcy. (...) Hitler przerwał ewolucję narodu niemieckiego w kierunku
plutokratycznym - odwrócił go od pościgu za pieniądzem, zdegradował w
hierarchii jego pojęć finanse, handel. Na powrót związał Niemcy z ziemią, z
glebą, z rolnictwem. (...) Wyplenił pierwiastki kosmopolityczne. (...) To, co
wyżej wymieniłem, to są wielkie fakty! Gdyby Hitler tyle tylko zrobił -
zasłużyłby sobie na wielkie imię w historii i pamięć jego powinna być
błogosławiona przez Niemców. (...) Mimo wszystko nie mogę się opędzić wrażeniu,
że w pozytywnej stronie dzieła Hitlera jest jakiś defekt, jakaś skaza. (...)
Przez silne oparcie się o doktrynę rasową (...) hitleryzm wziął na siebie
pierworodny grzech ugrzęźnięcia w światopoglądzie materialistycznym", co może
stać się kiedyś "źródłem jego słabości. Naród - to jest formacja spojona
pierwiastkami przede wszystkim duchowymi".

Dalej Giertych pisze z uznaniem, że w III Rzeszy "uporano się" z
homoseksualizmem i pornografią, ale, niestety, "np. automaty w wyrobami
gumowymi stoją (...) jak stały". Cieszy go, że "Hitler poróżnił naród niemiecki
z Żydami" i "nasi dwaj wielcy wrogowie" teraz "maszerują oddzielnie". Ale po
chwili obawia się, że w niemieckich kołach rządowych nie wyparowała myśl o
sojuszu z Rosją, choćby nawet czerwoną, przeciwko Polsce.

Co odróżnia polski ruch narodowy od europejskich faszyzmów, Giertych wykłada w
innym tomie: "Hiszpania bohaterska", z podróży do Hiszpanii rozrywanej wojną
domową i Portugalii rządzonej przez Salazara. Zachwyca go monarchistyczny,
narodowy ruch karlistów i faszystowska Falanga. Jednak - notuje - "ruchy
faszystowskie noszą jeszcze na sobie silne piętno XIX wieku" oraz ducha i
światopoglądu owego stulecia, co przejawia się "w pewnej oschłości, a nawet
materializmie światopoglądów faszystowskich, apelujących w o wiele większym
stopniu do rozsądku (a nieraz i do interesu materialnego) agitowanych przez
siebie mas, niż do uczuć, instynktownych ideałów i tęsknot"; zarazem "nie
rozumieją one organiczności życia zbiorowego (...) i wyobrażają je sobie w
sposób (...) mechaniczny, tj. podobnie jak socjalizm".

A jednak Hiszpania faszystowska budzi w Giertychu zachwyt: "Mocarstw narodowych
jest dziś w Europie trzy: Włochy, Niemcy i Hiszpania. Ale państw narodowych
jest (...) cztery: tamte trzy plus Portugalia. Jestem do głębi przekonany, że
czwartym mocarstwem narodowym, a piątym państwem w Europie będzie - już
niedługo - Polska".

Żydzi na Madagaskar!

Polska... Ale jaka? Wykład Polski swoich marzeń Giertych przedstawia w
książce "O wyjście z kryzysu". Polska będzie narodowa, bez "zwyrodniałego
ustroju parlamentarnego", bo demokracja to z jednej strony "wszechwładza
biurokracji", a z innej - "system rządów bez steru"; jak powiada dyktator
Portugalii Salazar: "Nigdy okręt, pozostawiony na łaskę sprzecznych wiatrów,
nie dotarł do bezpiecznego portu". Polska narodowa nie będzie "demokracją", ale
nie będzie też dyktaturą, państwem "totalnym". Jednak obóz narodowy nie będzie
się z nikim dzielił władzą. Czymże więc Polska narodowa będzie? "Nie mogę w tej
materii wszystkiego otwarcie powiedzieć". Dlaczego? Bo "masoneria niewątpliwie
będzie się starała wprowadzeniu ustroju narodowego przeszkodzić".

Jednej rzeczy Giertych nie ukrywa - załatwić trzeba „sprawę żydowską”, bo jest
ona „bezsprzecznie najważniejszym problemem polityki polskiej”, kwestią „o
rozmiarach potwornych”. „Żydzi są dziś wielkim mocarstwem”. Nieważne, że nie
mają „bazy terytorialnej osłanianej łańcuchem fortec, wspieranej stalową potęgą
okrętów wojennych, samolotów, czołgów i dział. Bazą tej potęgi jest sieć
wpływów i stosunków ogarniających cały świat, a jej narzędziem - pieniądze i
pośrednie oddziaływanie polityczne. Pieniądz jest nieraz jeszcze skuteczniejszą
bronią niż pancerniki i czołgi; nie mniej skuteczną bronią jest też i agitacja
rewolucyjna. (...) To wcale nie przypadek, że tylu Żydów odgrywa tak wielką
rolę w polityce światowej. Mesjanistyczne dążenie narodu żydowskiego do
panowania nad światem, będące od tysięcy lat osią - jakże mądrej, wytrwałej i
konsekwentnej! - polityki żydowskiej, urzeczywistniane jest (...) przez
opanowywanie od wewnątrz, z ukrycia, z ukrytych za kulisami budek suflerskich i
z niewidocznych dla świata foteli »szarych eminencji «, najsilniejszych w
świecie państw, rządów, organizacji i stronnictw”.

"Uczciwi Polacy", którzy tego nie rozumieją albo nie doceniają, powinni się
zastanowić nad przykładem Niemiec. "Nikt chyba nie zaprzeczy, że Niemcy są
wielkim, dojrzałym i rozumnym narodem. Nikt chyba nie zaprzeczy, że Hitler -
człowiek, który zmienił państwo pobite na państwo dyktujące warunki państwom
zwycięskim, bez wystrzału zdobył Austrię, zagraża dziś Czechosłowacji itd. -
jest politykiem w wielkim stylu, a nawet (...) genialnym. Otóż największym
nawet sceptykom co do znaczenia sprawy żydowskiej powinien przecie dać do
myślenia fakt tak wielkiej wagi, jaką Hitler i Rzesza Niemiecka przywiązują
dziś do sprawy żydowskiej". Zatem "jeśli Polska od brzemienia tej sprawy nie
zostanie uwolniona, to nadejdzie w końcu taka chwila, gdy i pańs

[qwardian]

Polska od brzemienia tej sprawy nie zostanie uwolniona, to nadejdzie w końcu
taka chwila, gdy i państwo polskie, i naród polski przez tę sprawę zginą".

Dlaczego? Bo "jako zagadnienie ludnościowe", czyli blisko cztery
miliony, "sprawa żydowska ciąży w sposób groźny na naszym bezpieczeństwie
wewnętrznym" ("Masy żydowskie w Polsce skupione są w miastach, czyli centrach
nerwowych kraju"; "Berlin jest miastem niemieckim, Paryż jest miastem
francuskim", Warszawa - "mieszanym, polsko-żydowskim"). Bo "jako zagadnienie
gospodarcze sprawa żydowska przekracza wszystko, co w tym rodzaju można
gdziekolwiek na świecie obserwować" ("My nie jesteśmy gospodarzami na własnej
ziemi, my jesteśmy w niewoli gospodarczej u Żydów"). Bo "jako zagadnienie
kulturalne (...) zagraża nam po prostu zatraceniem naszej indywidualności
narodowej" (przykłady: Tuwim, Askenazy, Szyfman, Fitelberg...). Bo "jako
zagadnienie polityczne (...) grozi największymi niebezpieczeństwami naszemu
bytowi politycznemu" ("Dążeniem Żydów jest panowanie nad całym światem").

Jak "sprawę żydowską" rozwiązać? Poprzez "kompletną emigrację". Np. na
Madagaskar, francuską kolonię, gdzie Francuzi chcieli osiedlić swoich Żydów
(ostatecznie do tego nie doszło). "W porozumieniu z rządem francuskim - pisze
Giertych - udała się na Madagaskar komisja rządowa polska, wysłana celem
zbadania możliwości imigracyjnych. Komisja powróciła z oceną, że Madagaskar w
zupełności się dla imigracji nadaje. Ku wielkiemu jednak swojemu zdziwieniu
opinia polska dowiedziała się wówczas, że chodzi o emigrację na Madagaskar...
chłopów polskich. Jak widzimy, wolne tereny imigracyjne dadzą się jeszcze na
świecie odnaleźć, chodzi tylko o to, by zdobyć się na wysiłek woli, by Żydów
masowo na te tereny skierować. Rządy sanacyjne w Polsce, tysięcznymi nićmi
uzależnione od Żydów, dokonać tego nie są w stanie. Ale rządy narodowe tego
dokonają".

Jedna opcja, jedna racja

- Jędrzej Giertych był bodaj najwybitniejszym ideologiem "młodonacjonalistów" z
lat 30. - uważa Andrzej Friszke. - W jego książkach widać wyraźnie fascynację
dynamiką ruchu faszystowskiego, tym, jak hitleryzm, włoski faszyzm i hiszpańska
Falanga paraliżowały lewicę. Co do zapożyczeń ideologicznych sprawa nie jest
już tak prosta. Giertych odrzuca hitlerowską teorię rasy i krwi. Żydzi są dla
niego obcy nie z powodu krwi, ale "ducha żydowskiego obcego polskości".
Stosunek do Żydów łączył zresztą polskich nacjonalistów chyba wszystkich
odłamów. Myślę, że na te wszystkie teorie trzeba patrzeć z perspektywy tamtej
epoki. To czas, w którym kończy się polityka gabinetowa i na scenę historii
wkraczają masy. Prawica narodowa zaostrza retorykę, ponieważ toczy walkę o
duszę półanalfabety. Odwołuje się zatem do jego wrogości wobec obcych, którzy
dybią na jego miejsce pracy, zarobek, na Kościół i naród.

- Czy był człowiekiem z obrzeży polskiego nacjonalizmu, czy też mieścił się w
głównym nurcie endecji lat 30.? - pytam prof. Romana Wapińskiego, historyka,
autora wielu prac poświęconych Narodowej Demokracji.

- Mieścił się doskonale w głównym nurcie - uważa prof. Wapiński. - Jego
książka "My, nowe pokolenie" była traktowana trochę tak jak trzy dekady
wcześniej "Myśli nowoczesnego Polaka" Dmowskiego. W pewnych sprawach, np.
stosunku do Niemiec, popadał w skrajność, choć może słowo "skrajność" jest
tutaj zbyt mocne. Był bardziej niż inni wyczulony na konflikt z Niemcami.
Prawdopodobnie z tego powodu był w dobie Monachium (1938) zwolennikiem poparcia
Czechosłowacji. Należał do tych endeków, którzy tuż przed wojną chcieli wysunąć
ofensywny program zachodni zawierający następujące założenie: jeśli Niemcy
rozpoczną wojnę, Polska będzie miała prawo wystąpić na forum międzynarodowym z
żądaniem granic na Odrze i Nysie.

- Jaki miał rodzaj umysłowości? - pytam Andrzeja Friszke.

- Tym, co charakterystyczne dla umysłowości Giertycha - uważa Friszke - jest
brak zgody na pluralizm poglądów i wartości. Dla niego istniała tylko jedna
racja i jedna opcja. Chyba nie umiał pojąć, że przeciwieństwa dają czasem
syntezę. Przykładem tego sposobu myślenia była jego nieprawdopodobna obsesja na
punkcie Piłsudskiego i sanacji. Jeszcze wiele lat po II wojnie pisał opasłe
tomy, w których obalał mit Piłsudskiego jako twórcy niepodległości. W jego
umyśle nie mieściło się, że architektami polskiej państwowości byli i
Piłsudski, i Dmowski. Dla Giertycha mogło być tylko "albo-albo".

II. Historia żydostwem się toczy

Chleb niewoli, chleb wygnania

- Byłem pod wrażeniem jego niektórych książek, zwłaszcza pierwszego
tomu "Tragizmu losów Polski" - wspomina prof. Wiesław Chrzanowski, który z
pracami Giertycha zetknął się w czasie okupacji na kursach Młodzieży Wielkiej
Polski, podziemnej organizacji związanej z SN. - Był bliski spojrzeniu
historyków z tzw. szkoły krakowskiej, Kalince i innym, tyle że jeszcze bardziej
wyostrzał błędy polskiej polityki, zwłaszcza epoki Sejmu Czteroletniego.

- A jak się panu podobało dziełko "O wyjście z kryzysu"?

- Znacznie mniej, właściwie nie podobało mi się. Wśród nas, młodych z czasów
okupacji, nurt autorytarny nie cieszył się sympatią. Znacznie bliżsi
radykalizmowi Giertycha byli moi starsi koledzy z konspiracji. Po wojnie stała
się rzecz ciekawa: ci młodzi narodowcy, którzy przeszli przez konspirację i
doświadczenie wojny, dość obojętnie przyjmowali myślenie Giertycha z jego
programowo-wychowawczej książki "My, młode pokolenie". Harcerski duch,
podchody, postulaty czystości i naiwne moralizowanie nie przystawały do
doświadczenia młodzieży z pokolenia wojennego.

Gdy Wiesław Chrzanowski studiował na tajnych kursach dzieła Giertycha, on sam
siedział w obozie jenieckim. We wrześniu 1939 r. pełnił służbę w marynarce. Po
kapitulacji Helu dostał się do niewoli i trafił do obozu jenieckiego. Próbował
uciekać kilka razy - bez skutku (za karę trafił do centralnego więzienia
gestapo w Berlinie). Uwolnili go dopiero Amerykanie w 1945 r.

Po wojnie wstępuje do wojska polskiego w Anglii. Jako kurier rządu z francuskim
paszportem przyjeżdża do kraju. Żeni się ze swoją żoną, oficjalnie wdową, i
wywozi ją wraz z dziećmi na Zachód. Osiada w Anglii, ale nie przyjmuje
brytyjskiego obywatelstwa. Pozostaje bezpaństwowcem, co utrudnia mu nieraz
zdobycie lepszej pracy. Pracuje jako niewykwalifikowany robotnik w hucie szkła,
potem w restauracjach, piekarniach, u rymarza, introligatora. Wreszcie zdobywa
posadę subiekta w księgarni, co przynosi jemu i rodzinie względną stabilizację.
Dopiero po wielu latach uzyska od ministerstwa oświecenia prawo nauczania w
angielskich szkołach. Uczy języków obcych, przeważnie francuskiego. Z tego
tytułu będzie miał po latach emeryturę.

Kto zamordował I Rzeczpospolitą?

- Mam dla niego podziw jako dla człowieka - mówi prof. Chrzanowski, który jest
oponentem giertychowskiego nurtu w powojennych środowiskach endeckich. -
Wychował dziewięcioro dzieci w trudnych warunkach emigracyjnych. Napisał bądź
wydał kilkadziesiąt książek, był małym, jednoosobowym "Instytutem Literackim".
Podobno polska księgarnia w Londynie miała tylko dwóch stałych klientów - Adama
Ciołkosza i właśnie Jędrzeja Giertycha. Z jego opracowań pisanych w Londynie
można się było dowiedzieć masy rzeczy o sytuacji w kraju. On wszystko czytał,
wszystko śledził z niebywałą uwagą i skrupulatnością.

Prof. Chrzanowskiemu nie podoba się za to "metoda patrzenia na historię",
której hołdował Giertych: - On dalej, już po wojnie, uważał, że Polska ma
trzech głównych wrogów: Niemców, masonów (tu też pojawiali się Żydzi) i
piłsudczyków. Był przykładem, jak niebezpieczni są nieraz "pogrobowcy" pewnych
idei, którzy stawiają kropkę nad "i". Z niektórych myśli Dmowskiego,
wypowiadanych w konkretnej sytuacji, czynił dogmaty, zamieniał je w doktrynę.
Jednym z takich dogmatów był stosunek do Rosji, który Dmowski

[qwardian]

dogmatów był stosunek do Rosji, który Dmowski wypracował przed I wojną!
Dogmatyczne spojrzenie na Rosję nie pozwalało mu przyznać, kto dokonał zbrodni
w Katyniu, a AK uważał za organizację terrorystyczną. Wielokrotnie drobne
wydarzenie - np. że ktoś coś krzyknął na schodach - zamieniał w klucz do
objaśniania jakiegoś długotrwałego procesu historycznego.

Koronnym przykładem tej metodologii jest napisany przed wojną "Tragizm losów
Polski". Już w drugim akapicie wstępu wiadomo, co i jak. "W badaniach dziejów
Polski - i nie tylko Polski - pomijany bywa (...) pewien czynnik, który na
przestrzeni ostatnich paru wieków potężnie na losach Polski i Europy zaważył" -
a jest nim "działalność żydostwa oraz związanych z żydostwem tajnych
stowarzyszeń istniejących w łonie społeczeństw chrześcijańskich".

Żydzi, masoni i tajne związki są odpowiedzialne za upadek I RP, rozbiory,
klęski powstań - kościuszkowskiego, listopadowego i styczniowego - za nędzę i
piłsudczyznę. Tajne związki opanowały Polskę już za Jagiellonów, ale dopiero po
potopie szwedzkim to ho, ho. „Polska wyniszczona gospodarczo przez wojny i
przewroty stała się dla żywiołu żydowskiego łatwym żerowiskiem”. „W XVIII wieku
mówiono w Polsce: »Kto za żydami mówi, ten już wziął, a kto przeciw żydom, ten
chce wziąć «. Powyższe fakty wystarczają jako dowód na to, ile demoralizacji
zakradło się w życie upadającej Rzeczpospolitej dzięki żydom (...) - nie jest
wcale przypadkiem, że upadek Rzeczpospolitej zaczął się równocześnie z zalewem
Polski przez żydów. Nie tylko obce mocarstwa zniszczyły Polskę”.

"Rozbiory Polski przeprowadzone zostały przez masonerię. Plan rozbiorów uknuty
został w lożach - do lóż należeli wszyscy wybitniejsi aktorzy tragedii
rozbiorowej, zarówno ze strony polskiej, jak ze strony państw rozbiorczych".
(Nieco dalej Giertych uzupełnia, że "główną przyczyną rozbiorów były dążenia
polityczne pruskie". Rosja została potraktowana łaskawie.)

Powstanie 1794: "Nie zrozumie istotnego charakteru insurekcji kościuszkowskiej,
kto nie zda sobie sprawy z roli, jaką w niej odegrali żydzi. (...) Wstępowali
do milicji, strzegli arsenałów, nawet pilnowali króla, by nie uciekł -
odgrywali właściwą sobie w wielu rewolucjach rolę rewolucyjnej żandarmerii (np.
w Rosji czerezwyczajka GPU). Powyższe fakty wystarczają do stwierdzenia, że w
dojściu do insurekcji do skutku ręka żydowska była obecna". (Wywód opiera się
na założeniu, że powstania i rewolty są złem.) "Tym sposobem urzeczywistniony
został wielki plan - ów grand dessein Augusta Sasa - nad którego wcieleniem w
życie masoneria, żydzi i państwo pruskie pracowały przez dwa wieki: państwo
polskie zostało zniszczone".

Historia u Giertycha żydostwem się toczy. Po upadku I RP nadchodzą żydowsko-
masońskie insurekcje i bolszewicko-żydowski najazd na Polskę niepodległą. Nawet
w przewrocie majowym 1926 r. obecna była żydowska ręka. Epoka po maju z jednej
strony "zaznacza się stopniowym, lecz stałym rozrostem wpływów żydowskich w
Polsce, grożącym przekształceniem się Polski na Judeo-Polskę, z drugiej strony
rozrostem ruchu narodowego i wzmagającym się napięciem walki o wyzwolenie
Polski spod wpływu żydowskiego, a tym samym o dokończenie dzieła odzyskania
przez Polskę pełnej niepodległości".

„Przyszłość Polski przedstawiałaby się zupełnie jasno - szkodliwa, bezwładna
zapora, jaką na drodze jej losów stanowią rządy sanacyjne, zostałaby usunięta
bez żadnego wysiłku - gdyby nie jedna okoliczność: istnieją w Polsce żydzi
stanowiący wielką siłę polityczną. (...) Polska dzieli się na dwa wielkie,
walczące ze sobą obozy. Po jednej stronie stoi obóz narodowy. Po drugiej
stronie stoją żydzi oraz ci wszyscy, którzy swoją siłę i znaczenie czerpią z
żydowskiego poparcia, a których istotną rolą jest służenie żydom za parawan.
(...) »Sanacja « jest przez żydów uważana tylko za stadium przejściowe. (...)
Rzeczą na stałe odpowiadającą widokom polityki żydowskiej w Polsce są trwałe
rządy bezpośrednio żydowskie. Jedna tylko droga może prowadzić do tego celu:
komunizm”. Gdyby zapanował komunizm - snuje swą wizję Giertych - „żydzi”
objęliby władzę, przesiedlili polskich chłopów na Syberię i sprowadzili do
Polski swoich rodaków z zagranicy.

Tak oto dowiódł Giertych, że polityczny obóz Józefa Piłsudskiego dążył do
ustanowienia w Polsce "żydo-komunizmu".

III. Rozłamowiec, kłótnik, outsider

Kto jest dziedzicem Dmowskiego?

- Powojenny spór Giertycha z prezesem SN Tadeuszem Bieleckim miał swoją
historię jeszcze przed wojną - opowiada Andrzej Friszke. - Giertych rywalizował
z Bieleckim o względy Dmowskiego. Krótko przed śmiercią Dmowski namaścił na
swego następcę Bieleckiego i w sercu Giertycha musiała zostać jakaś zadra.
Bielecki był bardziej pragmatyczny, Giertych był typem bezkompromisowego
ideologa i misjonarza. Bielecki chciał rozmawiać z prawicą sanacyjną, Giertych
nie dopuszczał myśli o jakichkolwiek konszachtach z piłsudczykami. Bielecki był
organizatorem, miał zaplecze partyjne, Giertych był prorokiem i indywidualistą,
nie miał pojęcia o żywej polityce. Bielecki był politykiem i menedżerem,
Giertych - harcerzem i wychowawcą.

- I właśnie dlatego - dopowiada prof. Wapiński - nie miał Giertych ambicji
wodzowskich. Był typem niezłomnego, aspirował do roli ideologa, który porywa
innych wizjami, ideami. Polityczny pragmatyzm był mu z gruntu obcy.

- Był bodaj jedynym młodym radykałem, który przed wojną nie poszedł z
rozłamowcami do ONR-u - mówi prof. Chrzanowski. - Ośrodek ruchu intelektualnego
stanowili wówczas rozłamowcy. Giertych był w swoim maksymalizmie do nich
podobny, tyle że został przy Dmowskim. Doprowadzał do skrajności niektóre myśli
mistrza, który w latach 30., pod koniec życia, nie był w najlepszej formie
intelektualnej i miał pewne obsesje. No i zajmował się Giertych głównie
atakowaniem Bieleckiego za kontakty z sanacją.

W 1953 r. Jędrzej Giertych pisze "List otwarty do członków i sympatyków
Stronnictwa Narodowego", w którym bezpardonowo atakuje przywódcę emigracyjnej
endecji Bieleckiego. Zarzuca mu słabość i oportunizm - przed wojną nie
przeciwstawił się atakowi Polski na Czechosłowację, a teraz znajduje się pod
wpływem "czynników obcych". Polityka Bieleckiego - pisał Giertych - nie
jest "ani zła, ani dobra, ani udana, ani nieudana, po prostu - żadna".

Bielecki zwołał zjazd SN i wygrał. Niepogodzony z porażką Giertych zaczął
budować alternatywny ośrodek oddziaływania - pismo "Ruch Narodowy", a
następnie "Horyzonty".

Sowiecka, ale jednak Rosja

Idea Polski na wygnaniu przeżyła się; prawdziwa Polska katolicka ma swojego
władcę kard. Stefana Wyszyńskiego i może mówić jego głosem - przekonywał
Giertych po przełomie Października '56. "Emigranci odcięci od kraju w dużym
stopniu utracili poczucie, czym Polska jest. Patrzą na nią przez szkła
nieuzasadnionych uprzedzeń". A przecież "Polska jest dużym państwem. 31
milionów ludności, i to jednolitej narodowo, w samym środku Europy, duże
uprzemysłowienie, szóste miejsce w świecie w produkcji węgla, dziewiąte (...) w
produkcji stali, dziesiąte (...) w produkcji okrętów, duża niezależność
żywnościowa, drugie miejsce w świecie w produkcji żyta, drugie (...) w
produkcji ziemniaków, siedemnaste (...) w produkcji pszenicy, to nie jest
drugorzędne państwo. Polska nie jest i nie może być supermocarstwem. Ale może
być mocarstwem drugiej klasy". Giertych chwali komunistów za to,
że "przeprowadzili [Polskę] przez wiele niebezpiecznych raf, nie mówiąc już o
tym, że skutecznie pokierowali takimi procesami, jak zasiedlenie i
zagospodarowanie ziem nad Odrą i Nysą, odbudowa zniszczeń wojennych i
posunięcie naprzód uprzemysłowienia kraju".

Z "Horyzontów" bije niemal entuzjazm, iż po 1956 r. w kraju "cofnął się najazd
cywilizacyjny", a polityka wyznaniow

[qwardian]

Z "Horyzontów" bije niemal entuzjazm, iż po 1956 r. w kraju "cofnął się najazd
cywilizacyjny", a polityka wyznaniowa nowego przywódcy PRL Władysława Gomułki
jest strawna. W tym kontekście giertychowcy odgrzewali starą myśl Dmowskiego o
polsko-rosyjskim sojuszu antyniemieckim. Napisali nawet list otwarty do I
sekretarza KPZR Nikity Chruszczowa. Wierzyli, że Sowiety bez stalinizmu
(wcielenie wiecznej Rosji) porzucą utrzymywanie komunizmu w Polsce i zgodzą się
na inny ustrój, jeśli tylko Polska będzie ich sojusznikiem. Nadzieje takie
dodatkowo rozbudzał ówczesny spór między Chinami i ZSRR - giertychowcy
wierzyli, że zmusi to Moskwę do kolejnego złagodzenia kursu wobec Polski.
Podobne rachuby miał też główny oponent Giertycha, Bielecki, tyle że nie
posuwał się do projektowania polsko-rosyjskiego (sowieckiego) sojuszu i
przyjaźni.

Wewnątrzpartyjny konflikt skończył się w 1961 r. - Giertycha wyrzucono ze
Stronnictwa Narodowego. Od tamtej pory był Jednoosobową Partią Jędrzeja
Giertycha, paradoksalnie, o większej - jak się wydaje - sile oddziaływania niż
cała emigracyjna endecja.

IV. Naród z partią

Przeciw "insurekcji" i "prowokacji"

- Byłem zbulwersowany i wstrząśnięty jego listem do społeczeństwa polskiego w
1976 r. - opowiada Aleksander Hall, który u schyłku lat 70. jako lider Ruchu
Młodej Polski próbował reaktywować w ramach opozycji demokratycznej niektóre
wątki myśli endeckiej. - Z jednej strony była w Giertychu jakaś wielkość:
emigrant, który wychował w polskości liczną rodzinę, wykonywał mrówczą pracę
pisarską i wydawniczą; a z drugiej - straszny anachronizm w sposobie
definiowania wrogów (piłsudczycy, Niemcy, Żydzi i masoni), jak gdyby czas
zatrzymał się w latach 30., kiedy endecja uległa fascynacji autorytaryzmem i
antydemokratyzmem, jak gdyby nie było II wojny. Nasz Ruch Młodej Polski nie
szukał kontaktów z Giertychem, dla nas ważny był Wiesław Chrzanowski, z
emigrantów - Wojciech Wasiutyński. Na którymś z kolejnych zjazdów Stronnictwa
Narodowego na emigracji Giertych zarzucał nam, że nie mamy nic wspólnego z
prawdziwą endecją.

W owym bulwersującym Halla liście Giertych napisał: „Strzeżcie się prowokacji.
(...) W szczególności przestrzegam Was przed dwoma kierunkami propagandy (...)
bardzo w ostatnich czasach wzmożonej”. Na pozór niewinna, służy ona w sposób
oczywisty „określonym szkodliwym dla Polski celom. Mam na myśli z jednej strony
propagandę fałszywej »legendy Piłsudskiego «, tzn. wybielania dawnej polityki
polskiego współdziałania z Niemcami. A z drugiej strony propagandę kultu
powstań niepotrzebnie wszczętych i przegranych”. Dalej Giertych rozkłada na
łopatki list 59 intelektualistów przeciwko poprawkom w Konstytucji PRL
(wprowadzającym kierowniczą rolę PZPR i dozgonną przyjaźń z ZSRR) i proponuje
własny program: „bronić substancji narodu i jego ducha. W Polsce musi się
rodzić więcej dzieci...”. I oczywiście układać się z Rosją. Nie, nie być jej
wasalem, ale „żyć z Rosją na stopie sąsiedzkiej przyjaźni”.

Nie pierwszy raz Giertych ostrzegał naród przed "szaleństwem" kolejnych
insurekcji i prowokacji. W 1956 r. w broszurze-liście do emigracji "Po
wypadkach poznańskich" zastanawiał się, komu to służy i kto za tym
stoi. "Nasuwa się od razu przypuszczenie, że powstanie to jest dziełem
prowokacji komunistycznej. (...) Być może odwilż poszła za daleko i zaczęła się
wymykać z rąk i trzeba było dobrego pretekstu dla nowej fali represji. Być może
także rozgrywki na szczytach hierarchii między stalinowcami a antystalinowcami.
(...) Ale przypuszczenie to może być równie dobrze niesłuszne. Ale kto w takim
razie wywołał powstanie, jeśli nie wywołali go komuniści? Trzeba powiedzieć
jasno (...): jeśli powstanie poznańskie nie jest prowokacją sowiecką, zbrodnia
wywołania tego niepoczytalnego powstania nie może być niczyim innym dziełem,
jak tylko jakiejś organizacji polskiej, oglądającej się na Zachód lub mającej
na Zachodzie oparcie". I konkluzja: "trzeba to powiedzieć w sposób twardy:
powstanie poznańskie jest zbrodnią przeciwko polskiemu narodowi i zasługuje na
jednomyślne surowe potępienie ze strony tego narodu".

Marcowe blaski

Rok 1968. Giertych analizuje na łamach „Horyzontów” wydarzenia w
kraju: „Zdjęcie »Dziadów « z afisza wywołało natychmiastowe manifestacje
studenckie. (...) Wiem już, że manifestacje zostały obmyślone i zorganizowane
przez grupę studentów, za którą stały ośrodki polityczne, złożone z ludzi
dorosłych i stawiające sobie cele zakrojone szerzej. (...) Rząd komunistyczny w
Polsce twierdzi, że manifestacje zorganizowane zostały przez syjonistów w
partii. (...) Między innymi podawano wiadomość, że manifestacje zorganizowane
zostały na ogół przez studentów pochodzenia żydowskiego, których ojcowie są
dygnitarzami w partii komunistycznej [tu następuje lista nazwisk podana za
paksowskimi „Kierunkami” - A.D.]. Rozgrywka w partii, która nastąpiła po
manifestacjach, ma wyraźne zabarwienie antysyjonistyczne. Cały szereg Żydów
został wydalony z partii komunistycznej oraz potracił posady dygnitarskie w
aparacie rządowym, politycznym i kulturalnym”.

I dalej: "To nie są Żydzi w sensie religijnym. To jest klika kosmopolityczna,
związana jednak z żydostwem światowym, niezmiernie w Polsce wpływowa, a
uczuciom patriotycznym polskim obca. Jej rządy w Polsce były niebezpieczne dla
polskiej polityki, szkodliwe dla polskiej kultury i dokuczliwe dla polskiego
zbiorowego życia (...), silnie zaprawione mściwością wobec polskiego
społeczeństwa i w istocie nienawiścią do Polaków i polskości. (...) Jeśli w
rozgrywce wewnątrzpartyjnej, jaka w Polsce po zaburzeniach studenckich się
dokonała, wpływy tej kliki zostały zlikwidowane lub silnie zmniejszone, należy
się z polskiego punktu widzenia z tego cieszyć. (...) Zobaczymy. Ale wcale bym
się nie zdziwił, gdyby owocem tych manifestacji stało się lepsze zrozumienie
przez rządzącą partię tego, że z uczuciami narodu i społeczeństwa i z jego
instynktem patriotycznym, a więc także i z jego pragnieniem wolności trzeba się
liczyć. Kto wie? Może właśnie wydarzenia te przyniosą nie zaostrzenie, ale
złagodzenie systemu komunistycznego w Polsce: złagodzenie cenzury, większą
tolerancję religijną, większą swobodę dla przejawów życia narodowego, jego
kultury, jego religii, jego twórczości, jego dążeń politycznych. (...) Wcale
nie mamy powodu uważać, że się koniecznie zmieniło na gorsze. Raczej wygląda na
to - że chyba przeciwnie".

Generał z katolickiej szkoły

Na lepsze zmieniło się również, gdy 13 grudnia 1981 r. gen. Jaruzelski
wprowadził stan wojenny. "Zapewne nie spodoba się to niektórym moim
czytelnikom - napisał Giertych w liście otwartym do społeczeństwa polskiego w
1982 r. - lecz oświadczam otwarcie, że uważam, że dobrze się stało, iż omawiany
tu przewrót w dniu 13 grudnia nastąpił". Dobrze, że "znalazł się ktoś, kto
umiał nagłym aktem woli przeszkodzić dojściu do skutku rewolucji, która wiodła
Polskę pod każdym względem ku katastrofie. (...) Nie mogę się zgodzić z
poglądem, że przewrót 13 grudnia był posunięciem politycznym sowieckim.
Wszystko wskazuje na to, że było to posunięcie polskie".

Giertych snuje rozważania o tym, że gen. Jaruzelski „do ukończenia 16 lat był
uczniem dobrej, polskiej, katolickiej szkoły”. „Jedno jest pewne: że to jest
zapewne polski patriota. (...) Więcej zaufania budzą we mnie rządy komunistów-
generałów niż wszystkich Gierków, Gomułków i Bierutów, już nie mówiąc o
Bermanach, a także o Michnikach i Kuroniach. A skoro sytuacja polityczna
dzisiejsza, oparta o system umów jałtańskich, nie pozwala na obalenie rządów
komunistycznych, wolę rządy »junty « generała Jaruzelskiego, nawet jeśli jest
on prawowiernym komunistą (co zresztą wcal

[qwardian]

komunistą (co zresztą wcale nie jest takie pewne), od rewolucji, której wodzami
byliby polscy trockiści. Także i w Polsce już się odzywają głosy o potrzebie
sojuszu »szabli i kropidła «. (...) Życzę generałowi Jaruzelskiemu, by umiał
zawrzeć porozumienie z Kościołem. Życzę sternikom polskiego Kościoła, by
wyzwolili się spod podszeptów prorewolucyjnych i promasońskich katolickiej
lewicy modernistycznej i »niepokornej « i umieli wejść w rozumne porozumienie z
tymi, co dziś w Polsce sprawują polityczną władzę”.

Skąd życzliwość Giertycha dla gen. Jaruzelskiego? „Samorzutny, oddolny ruch,
jakim była początkowo »Solidarność «, wyrażający uczucia i dążenia zarówno
polskiej warstwy robotniczej, jak i całego polskiego narodu, z ducha katolicki
i tradycyjnie polski, został wykolejony i poprowadzony na całkiem nowe tory
przez mafię, która zdołała opanować jego aparat kierowniczy. Mafia ta wyrażała
dążności lewicy laickiej, najzupełniej obcej katolicyzmowi i polskim tradycjom
narodowym”. O co „KOR-owskiej mafii” chodziło? „By zdetronizować Kościół
katolicki z jego wielkiej roli głównej, niezależnej siły w polskim narodzie.
Sam KOR tego zrobić nie potrafił; był na to za słaby. Ale udało mu się metodą
mafijną opanować »Solidarność «, wielką organizację ludzi zacnych, ale
politycznie niedoświadczonych, naiwnych i tak tą organizacją zamanipulować, by
stała się potężną dźwignią polityki obozu trockistowskiego. (...) W sposób
wyraźny zarysował się w ostatnich latach sojusz KOR-u, czyli obozu
trockistowskiego, z obozem piłsudczyków. I oto te dwa ugrupowania razem pchnęły
Polskę ku rozwojowi wypadków, mającemu cechę katastrofy”.

Tak oto od katastrofy politycznej Polskę ocalił gen. Jaruzelski. Zaś od
katastrofy duchowej i moralnej myśl polską ocalił Jędrzej Giertych.

Sojusznicy z PZPR

- Sympatycy Giertycha w kraju, był np. taki dr Bogdanowicz z Zakopanego,
zamówili nawet mszę św. w intencji gen. Jaruzelskiego - wspomina Wiesław
Chrzanowski.

- Ale dlaczego Giertychowi, skrajnemu narodowcowi, a więc - wydawałoby się -
również skrajnemu antykomuniście, było po drodze z "czerwonymi"? - pytam
Aleksandra Halla.

- To kwestia kilku elementów, przede wszystkim zdefiniowania wrogów -
odpowiada. - Po pierwsze, wrogiem głównym była dla Giertycha tradycja
powstańcza i on, z londyńskiej perspektywy, uważał opozycję za jej kolejne
wcielenie. Po drugie, zawsze mistyfikował rolę tajnych organizacji, np.
masonerii, którym przypisywał rolę spiritus movens wydarzeń. W opozycji widział
zakulisowe manipulacje Niemców, masonów, również Żydów. Po trzecie, uważał
najpewniej, że historia jest powtarzalna i myślał analogiami z rewolucją 1905
r. Dmowski, który był przeciwny tamtej rewolucji, uważał wówczas, że Polacy
powinni umacniać swoje pozycje w ramach Królestwa Polskiego. Osobistej sympatii
Giertych do komunistów nie miał, ale byli oni obiektywnym sojusznikiem w
tłumieniu tego, co z jego punktu widzenia było najgorsze.

- Komunizm wyszedł już dawno z fazy bolszewickiej i stalinowskiej, kiedy to, z
punktu widzenia Giertycha, był śmiertelnym zagrożeniem dla katolicyzmu i
polskości - dopowiada Andrzej Friszke. - Jako zwykła dyktatura, której
ideologia była martwa, przestał być, wedle tej logiki, groźny. Przeciwnie -
mógł być i był dla kogoś myślącego tak jak Giertych kolejnym wcieleniem
polityki prorosyjskiej. Z kolei wrogość Giertycha do opozycji demokratycznej
była prostym przełożeniem jego przedwojennej wrogości do liberałów,
socjalistów, Żydów, masonów, "Wiadomości Literackich", piłsudczyków, którzy
wszyscy razem byli w jego wizji odwiecznym wcieleniem zgniłego,
kosmopolitycznego Zachodu i których idee zagrażały katolicyzmowi i osłabiały
poczucie tożsamości narodowej Polaków.

[zegmarek]

to tylko kolejny dowód , że ten ród od zarania był rodem kretynów.

www.doradca-rynku.pl

[yahoo_poznan]

Tak.
Ja ;)

[Gość: W105N4]

A ile masz wzrostu?

[yahoo_poznan]

A ile masz wzrostu?

Wszechstronnie wielki ;)
Z jednym małym wyjątkiem :(

[Gość: W105N4]

prosze Cie uchyl rabka tajemnicy

[lili_marleen]

Polak to nie był ale w Poznaniu urodził się człowiek którego nazwisko
znajdziesz w każdym podręczniku historii powszechnej. To Paul von Hindenburg

[Gość: Poznaniak]

W Poznaniu urodzili się m.in założyciel Herald Tribune oraz Zygmunt Bauman -
najznakomitszy polski socjolog znany na całym świecie. Z Wielkopolski pochodzą
też Piastowie. Gdyby nie oni, cool kid gadałby teraz po rusku.

[yahoo_poznan]

Gdyby nie oni, cool kid gadałby teraz po rusku.

Dlaczego po rusku?

[Gość: Filip]

W Poznaniu urodzili się m.in założyciel Herald Tribune oraz Zygmunt Bauman -

...czy wzrastali w "cieplarnianych warunkach...? "
...czy ich doskonalosc wyrosla z dystansu do goja ?
..."tego kontrastu"....podzialu na my i wy ..ze goj jest glupi....?

...ech dajcie juz cos lepiej o "Grazynie"....by ozywic nieco to zasypiajace
forum.

www.thestar.com/images/assets/226134_11.JPG
www.thestar.com

Marszałek Hindenburg pochodził z Poznania...

[Gość: zonk]

... ale to nie był Polak :-(

[Gość: Filip]

....bo Polak to - Walesa....on miescil sie w tych zachodnich szablonowych
opowiadaniach o Polakach...ten chochol.
...a madrosci w nim tyle....az dziw ze nie wykladal"swoich srobokretow"...i jak
ta wiertarke by mu koledzy zapieprzyli...a tylko dorywczo mammil mlodych ludzi
w aulach uniwersyteckich....bo....
Zwlaszcza amerykanski srodowiska uniwerysteckie zbyt wielkich ludzi nie
wypuszczaja....ale glownym przeslaniem ich edukacyjnej pracy jest nauczyc
mlodych ludzi odroznienie normalnego...Amerykanina od "polskiego chochola"

[Gość: Graf von Zeppelin]

Można by dorzucić jeszcze urodzonego w Poznaniu marszałka polnego Günthera von
Kluge. Uczestnika spisku związanego z zamachem na Hitlera. To nie był Polak
podobnież jak von Hindenburg, niemniej fakty te świetnie obrazują jak splatała
się historia Polski i Niemiec w naszym mieście

Strzelecki

[Gość: Poznaniak]

Z Poznania (z Głuszyny) pochodzi największy polski geograf: Paweł Edmund
Strzelecki, odkrywca najwyzszego szczytu Australii - Góry Kosciuszki. Ponadto
podróżnik i etnograf, przeprowadził wiele badan geograficzno-kulturalnych w
Austalii (gdzie znajduje sie góra jego imienia) i Oceani oraz Ameryce Północnej.

Niestety, jedyny znany na swiecie Poznaniak nie ma w naszym mieście nie tylko
lotniska czy uniwersytetu, ale także brak tu chociaz ulicy lub placu jego
imienia.

[Gość: pragmatyk]

Gość portalu: Poznaniak napisał(a):

Niestety, jedyny znany na swiecie Poznaniak nie ma w naszym mieście nie tylko
> lotniska czy uniwersytetu, ale także brak tu chociaz ulicy lub placu jego
> imienia.

Nie bądźmy tacy zasadniczy - ostatecznie jest ulica Strzelecka co przy
odrobinie dobrej woli można by podciągnąć pod upamiętnienie tego podróżnika

Zresztą ulicy Hindenburga też nie ma ;)

przy ulicy Strzeleckiego urodził się

[Gość: mazur]

Hindenburg! ;-)

[Gość: Filip]

...tak - to rzeczywiscie skandal...no ale wiesz kto wladze w Poznaniu do tad
piastuje...po PZPR wladze przejelo SLD...a ci nie maja i nigdy nie mieli w
powazaniu czlowieka....co to dla nich jakies naukowe osiagniecia,
odkrycia,...toz to pan Strzelecki nam sie tu napycha z wielkosci naszej
narodowej kultury....Dzis pewnie gdyby zyl pan Strzelecki nalezal by do
PiSu ...albo co gorsza do LPR....a towarzysze ( raczej parchy)PO, SLD, PSL z
takimi walcza..

[wielkopolskawschodnia]

Że też żadnemu z was do głowy nie przyszło wspomnieć o Wojciechu Bogusławskim,
choć prawdą jest, że upatrzył on sobie Kalisz, a nie prawie rodzinny Poznań.

Jeszcze dziwniejszym jest, że wielcy wielkopolscy Polacy rodzili się w Kaliszu,
a nie w Poznaniu: Adam Asnyk, Ryszard Cieślak, Maria Dąbrowska, Tadeusz
Kulisiewicz, Alina Szapocznikow, Stanisław Wojciechowski, itd., itd.

Pozdrowienia.
--Bywa, że największym skandalem jest to, że wciąż go nie ma. Urszula Zybura

[Gość: S.Las]

Ejże - Bogusławski pochodził z Suchego Lasu a konkretnie z wsi Glinno a nie z
Poznania. Chociaż z perspektywy wschodniej Wielkopolski wszystko w promieniu
100 km od miasta może Ci się wydawać Poznaniem - nawet należący do Kongresówki
Kalisz.

[wielkopolskawschodnia]

Zawsze macie tu takie głupawe odpowiedzi?
Przecież napisałem "p-r-a-w-i-e rodzinny Poznań".

Z punktu widzenia Wielkopolski Wschodniej to, co może ci się wydawać Poznaniem
zaczyna się dopiero za Nowym Miastem n/ Wartą.

I jak czytam, ty ciągle jeszcze żyjesz w epoce zaborów. Zatem pozdrowienia z
Kalisza i Królestwa Polskiego dla Posen i Provinz Posen. :)

[Gość: tarpan]

A kakoje "koroljestwo" - Priwisljanskij Kraj pazdrawljajet iz kaliskoj gubjerni:)

[Gość: wlodek emeryt]

panowie ,proszę zapoznać sie z historią miasta oraz regionu -przeciez
poznaniacy w przeszłości to mieszkańcy wielkopolski którzy w rozmaity sposób
osiedli w grodzie ksiązęcym a pozniej w królewskim. Państwo Polskie to
Wielkopolska i Małopolska ,których mieszkańcy przed wiekami utworzyli POLSKĘ a
zatem utworzyli ja WIELCY POLANIE podczas gdy w innych częściach dzisiejszego
kraju mieszkano w kleciach i szalasach .Miara wielkosci mieszkanców danego
regionu nie są nazwiska ale postawa całego spoleczenstwa wobec zagrożeń
dziejowych. W innych regionach byli silni w gębie co widać do dzisiaj a u nas
miara wielkości jest praca od podstaw,wzory pracy organicznej a nie bicie
piany. Internauta który postawił takie pytanie wykazuje sie wtórnym
analfabetyzmem i nalezy mniemać ze bedąc jankiem muzykantem rzezbił fujarkę
podgrywając przy pasieniu bydła i nie miał okazji zainwestować w wiedzę.
WIELKOPOLSKA jest Wielka wielkoscia swoich mieszkancow a Poznań jest jej
sercem.AMEN.

[Gość: As]

Szczególnie daliście popis podczas potopu szwedzkiego gdy po prostu poddaliście
się bez walki. A wszyscy historycy mówią że w X wieku najbogatsze były
Małopolska i Śląsk - tylko wy byliście militarnie silniejsi, bo wszystko
ładowaliście w zbrojenie się i dlatego podbiliście resztę kraju.

[Gość: AntyR]

Romualdzie, nie pajacuj na tym forum.

[Gość: Stanisław]

kilka przykładów:

ks. Jakub Wujek - Wągrowiec
Stanisław Staszic - Piła
Jędrzej Śniadecki, Jan Śniadecki - Żnin
Karol Kurpiński - Włoszakowice k. Leszna

[Gość: Adam]

Kalisz w Królestwie Polskim? No to pozdrów od nas Cara Władimira Putina.

[Gość: Pyra]

W Kaliszu urodziła się także Zdzisława Sośnicka. A w Poznaniu m.in. Anna Jantar,
Halina Frąckowiak, Urszula Sipińska, Małgorzata Ostrowska, tu mieszka Eleni.

Z innych dziedzin: pisarze Stanisław Barańczak i Małgorzata Musierowicz,
Krzysztof Komeda, Stefan Stuligrosz, Filip Bajon, Wojciech Fibak, a z
dawniejszych czasów Wacław z Szamotuł.

Z Poznaniem związani byli m.in. Piotr Skarga, Jan Henryk Dąbrowski, Jerzy
Waldorff, Kazimiera Iłłakowiczówna.

[Gość: ekran]

A Hipolit Cegielski , Ksiądz Jackowski , Bracia Wilkońscy , Generał Chłapowski ,
i mój dziadek - Stefan Gniatczynski (15 Pułk Ułanow Wielkopolskich).- To
poznaniacy , wielkopolanie i Wielcy Polacy.

[Gość: Piotr]

W Poznaniu studiował Jan Nowak Jeziorański u prof. Taylora. W Poznaniu mieszkał
Feliks Nowowiejski.

[Gość: Piotr]

Komeda był z Ostrowa Wlkp.

tak, ja(nt)

[v.i.k.k.a]

[yahoo_poznan]

Zadziwiające Vikka :)
Wiesz, że ja też wcześniej użyłem identycznych słów ;)
To miło, że jest nas dwoje ;)

[v.i.k.k.a]

Nawet nie wiedzialam, przeczytalam tytul watku i od razu mi sie nasunela taka,
jedynie poprawna, odpowiedz;)

[yahoo_poznan]

Nawet nie wiedzialam, przeczytalam tytul watku i od razu mi sie nasunela taka,
> jedynie poprawna, odpowiedz;)

Mnie także :)
Ps. Nie uważasz, że jesteśmy wyjątkowo skromni ograniczając się do tak krótkich
i treściwych wpisów, bez rozpisywania się na swój temat? ;)

[Gość: mia]

Krzysztof Grabowski (Piła), jeśli chodzi o Polskę zachodnią ;)

Zygmunt Bauman powinien odpowiadać przed sądem.

[qwardian]

Ktoś go polecił jako wielkiego Poznaniaka. Moim zdaniem to szmaciarz, karierę i
pozycję na uniwersytecie zawdzięcza swojemu pochodzeniu (niepolskiemu
naturalnie), a historia dowodzi, że służył w zbrodniczym systemie
żydokomunistycznej bermanowskiej Polsce. Jego wypowiedzią posłużyłem się we
własnej sygnaturce.

Prof. Zygmunt Bauman
82-letni Bauman, w opublikowanym w sobotę wywiadzie, powiedział, że
współpracował z kontrwywiadem po zakończeniu wojny, w latach 1945-48, jako
pracownik Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, zajmującego się likwidacją tzw.
zbrojnego podziemia.

Zaznaczył, że trzymał to w tajemnicy, ponieważ podpisał zobowiązanie, że nie
będzie na ten temat mówił.

Na pytanie, czy donosił na działaczy antykomunistycznego podziemia, powiedział,
że "takie oczekiwania mieli wobec niego zwierzchnicy, ale niczego takiego sobie
nie przypomina".

Zapytany, czy to co robił mogło mieć negatywne konsekwencje (w domyśle dla
innych) odparł: "Nie mogę na to odpowiedzieć. Wierzę w to, że tak nie było.
Równocześnie byłem elementem szerszego zjawiska, a cokolwiek by się robiło, to
zawsze ma swoje konsekwencje".

Kariera Baumana

Bauman urodził się w 1925 r. w Poznaniu w niepraktykującej rodzinie polsko-
żydowskiej. Wojnę spędził w ZSRR. Wstąpił do armii kościuszkowskiej, z którą
przeszedł szlak bojowy do Berlina, pracując w pionie oświatowo-politycznym.
Czynną służbę skończył w stopniu majora.

W 1945 r. w wieku 19 lat przez "przypadek historii" - jak mówi - trafił do KBW
(akurat taki przydział otrzymała jego jednostka). O swojej pracy w KBW,
zakończonej w 1953 r., powiedział, że polegała na pisaniu propagandowych
broszur dla żołnierzy i była bardzo nudna.

Po odejściu z KBW Bauman skończył studia i został pracownikiem wydziału
socjologii Uniwersytetu Warszawskiego. Stamtąd w marcu 1968 roku jako
sztandarowy rewizjonista (odrzucający oficjalną wykładnię marksizmu) został
usunięty z pracy. Wyjechał do Izraela, a następnie osiadł w Leeds. W swoim
dorobku ma ok. 50 książek. Uważany jest m. in. za krytyka totalitaryzmu z
pozycji lewicowych, globalizacji i społeczeństwa konsumpcyjnego.

Nigdy nie ukrywał swych lewicowych poglądów

Bauman podkreślił, iż nigdy nie ukrywał tego, że był socjalistą i zawsze miał
lewicowe poglądy. Zdemaskowanie go tłumaczy chęcią zdobycia legitymizacji przez
obecny prawicowo-narodowy obóz rządzący w Polsce.

O komunistycznych przekonaniach z okresu młodości
powiedział "Guardianowi": "Jeżeli się przyjrzeć politycznemu spektrum w owym
czasie (lata 1944-45), to najlepsze rozwiązania proponowali komuniści.
Polityczny program partii (PPR) najbardziej odpowiadał kwestiom, w obliczu
których stał kraj. Co do mnie, byłem całkowicie zaangażowany. Komunistyczne
idee były (dla mnie) prostą kontynuacją Oświecenia".