sponsor dla druzyny

[blackee]

Zgłaszamy drużynę do Wrocławskiej Ligi Biznesu w piłkę nożną halową i szukamy
Sponsora - w zamian za symboliczną pomoc finansową przy zgłaszaniu drużyny do
rozgrywek lub/i w zakupie strojów umieścimy firmę sponsora w nazwie drużyny
oraz na koszulkach. Czas trwania rozgrywek : listopad-marzec, informacje o
rozgrywkach pojawią się w internecie i prasie. O szczegółach na priv
[e-mail]

Dzisiejsza Trybuna o Schetynie ... .

[Gość: Marcinek]

To, że tak wiele afer związanych z Platformą Obywatelską ma swe
źródło na Dolnym Śląsku, nie jest raczej przypadkiem. Przez blisko
dwie dekady Grzegorz Schetyna budował tu skomplikowany układ
sportowo-medialno-polityczny. Jego poczynania nie wyszły na dobre
ani sportowi, ani polityce, ani – tym bardziej – mediom.

Zacznijmy od góry. Wojewodą dolnośląskim jest dziś Rafał
Jurkowlaniec, były redaktor naczelny Radia Eska, ekspracownik
koszykarskiego klubu Śląsk Wrocław i wydziału sportu i rekreacji
wrocławskiego magistratu. Marszałkiem jest Marek Łapiński, absolwent
AWF, były dziennikarz Radia Eska, eksradny Trzebnicy (komisja sportu
i turystyki) oraz były wydawca „Nowej Gazety Trzebnickiej”. W
świecie dolnośląskiej polityki obaj panowie symbolizują to, co
najcenniejsze: pracowali w założonym przez Grzegorza Schetynę Radiu
Eska Wrocław i działali w sporcie (zwłaszcza w kierowanym przez
byłego wicepremiera koszykarskim Śląsku), otarli się o media
lokalne. Cechuje ich też cnota kardynalna: absolutna, ślepa wierność
Schetynie.


Za wierność potencjalnie niepełną stanowisko marszałka stracił jakiś
czas temu Andrzej Łoś. I nie chodziło wcale o to, że Łoś był
nielojalny. Wręcz przeciwnie. Nie był jedynie sportowcem, ani
działaczem sportowym, ani też dziennikarzem Eski, lecz historykiem w
randze profesora uniwersytetu, co we Wrocławiu raczej nie upoważnia
do piastowania funkcji publicznych. Mimo poniesionych strat (Łoś
odszedł do konkurencyjnej Polski XXI) wymiana marszałka na bardziej
uległego została w lokalnych kręgach PO przyjęta jako rzecz
rutynowa.


Kilkanaście lat takiej selekcji polityków nie mogło pozostać bez
śladu. Żeby to zrozumieć warto sięgnąć wstecz.

Od NZS do biznesu

Grzegorz Schetyna, podobnie jak Łoś, studiował historię na
Uniwersytecie Wrocławskim. Pod koniec lat 80. poświęcił się głównie
aktywności w Niezależnym Zrzeszeniu Studentów, którego został
uczelnianym przewodniczącym. Według ludzi pamiętających tamte czasy,
młody Schetyna był radykałem na miarę Mariusza Kamińskiego, czy
Antoniego Macierewicza – ostrym przeciwnikiem kompromisów i
Okrągłego Stołu. Znany jest incydent z pyskówką, w trakcie której
późniejszy wicepremier zarzucił odwiedzającemu Wrocław Lechowi
Wałęsie zdradę studenckich interesów. Na stanowisku szefa NZS
Schetyna zastąpił inną późniejszą gwiazdę polityki i działacza
sportowego (żużel) Ryszarda Czarneckiego.

Już kilka miesięcy później, po zwycięskich dla Solidarności
wyborach, Grzegorz Schetyna zostaje urzędnikiem – dyrektorem w
urzędzie wojewódzkim. Na stanowisko poleca go obecny prezydent
Wrocławia Rafał Dutkiewicz – wówczas szef lokalnego Komitetu
Obywatelskiego, później także współtwórca Radia Eska. Ten sam
Dutkiewicz poleca wybór innego studenta, opozycjonisty z
Uniwersytetu Wrocławskiego Bogdana Zdrojewskiego na prezydenta
Wrocławia. Zdrojewski zostaje nim na równe 11 lat (1990 – 2001). W
urzędzie wojewódzkim Schetyna robi zaś to, czego od niego
oczekiwano – czystkę.


I pojawia się w pierwszym lokalnym skandalu. Ówczesny wojewoda
Mirosław Jasiński zarzuca mu nielegalne wykupienie mieszkania
służbowego. Ale z pracy, decyzją premiera Bieleckiego, wylatuje nie
Schetyna, a Jasiński. Role jednak szybko się odwracają – do władzy
dochodzi ekipa Olszewskiego i wyrzuca Schetynę z urzędu.


Tak właściwie zaczyna się przygoda Schetyny z wielką polityką. Dziś
bardzo trudno odtworzyć już rolę, jaką w ówczesnym Kongresie
Liberalno-Demokratycznym odgrywały poszczególne osoby. Jakie
znaczenie miał na przykład Zenon M.?


Zenon M., był nie tylko posłem KLD (który – jak przystało na
ideowca – walczył w Sejmie o prawnie uregulowane dobro dzieci
poczętych), biznesmenem (w setce najbogatszych Polaków wg „Wprost”),
ale i poprzednikiem Schetyny w fotelu prezesa koszykarskiego Śląska.
Od wielu lat lokalne środowisko PO stara się zatrzeć za sobą
wszelkie związki z M. – nie bez powodu.


Na przełomie XX i XXI w. eksposła oskarżono o wielomilionowe
nadużycia bankowe i łapówkarstwo związane z dotacjami na zakłady
pracy chronionej. M. w tajemniczy sposób zmylił w 2001 r. pościg
policji i UOP i zniknął. Po wielu miesiącach odnalazł się w Miami na
Florydzie. Deportowany do Polski od 2003 r. odpowiada przed sądem z
wolnej stopy. Poza tym trudni się produkcją wody mineralnej. Tak czy
owak to właśnie Zenon M. postawił na nogi koszykarski Śląsk i
trzykrotnie zdobył z nim tytuł mistrza Polski. Gdy jego firma
komputerowa PCS zaczęła podupadać, sprzedał klub Schetynie (1994).

Rozstanie z Unią
Koszykarskie poczynania Schetyny do złudzenia przypominają jego
późniejsze ruchy polityczne. W pierwszym kroku zdławił w zarodku
bunt zawodników i odsunął wszystkich ludzi, do których nie miał 100
proc. zaufania. W drugim zadbał o drogą reklamę i przychylność
mediów. W trzecim nauczył się, jak żyć i funkcjonować publicznie
będąc osobą szalenie niepopularną. Bo wrocławscy kibice nigdy
Schetyny nie zaakceptowali. Taktyka ekswicepremiera okazała się
bardzo skuteczna – do 2002 r. Śląsk Wrocław był bezapelacyjnie
polską drużyną nr 1 odnosząc przy okazji wiele triumfów
zagranicznych. Potem sprawy się popsuły.

Ale wróćmy jeszcze do polityki. W 1994 r. Unia Demokratyczna i
pokonany w wyborach KLD łączą się tworząc Unię Wolności. Jej liderem
na Dolnym Śląsku jest inny polityk-sportowiec; bokser z osobowością
borderline Władysław Frasyniuk. Miłości między obu środowiskami nie
ma od początku. Ale główną przeciwniczką Schetyny staje się najpierw
antyklerykalna Barbara Labuda. Schetyna i jego ludzie zawsze dbali
(i dbają nadal) o poparcie wrocławskiej kurii.

To właśnie z ramienia Unii Wolności Schetyna zostaje po raz pierwszy
posłem w 1997 r. Jako jedyny członek jej klubu głosował w Sejmie za
tzw. dekomunizacją.

Rozstanie z UW ma charakter gwałtowny. Konflikt z Frasyniukiem,
którego ludzi wycięto w bardzo podejrzanych okolicznościach (tzw.
afera z pompowaniem przez liberałów martwymi duszami kół
partyjnych), przyczynił się walnie do ostatecznego rozejścia się obu
środowisk i powstania PO.


W nowym tysiącleciu Schetyna przestaje już domagać się
dekomunizacji – w radzie nadzorczej Śląska pojawiają się Jerzy
Szmajdziński i nieco już zapomniany Piotr Żak z AWS. Klub stawia na
sponsorów z państwowym kapitałem. I nie zawodzi się.


A gdzie dziś jest piłkarski Śląsk? Już nie istnieje. Schetyna
sprzedał podupadający klub wrocławskiemu przedsiębiorcy z branży
ochroniarskiej Waldemarowi Siemińskiemu, któremu ten interes nie
szedł jeszcze bardziej. Biznesowy model Schetyny już nie działał.





Inkubator wiernych


Na przełomie wieków w dolnośląskiej Platformie pojawiają się nowe
gwiazdy. Takie jak Zbigniew Chlebowski. Młody samorządowiec z małego
miasta Żarów (7 tys. mieszkańców) w okolicach Świdnicy. Mimo dobrego
położenia – w pobliżu autostrady i specjalnej strefy ekonomicznej –
po burmistrzowaniu Chlebowskiego (do 2001 r.) miasto stanęło na
granicy bankructwa. Chlebowski winą za to obarcza oczywiście
następców, ci jednak zarzucają mu „gierkowski” styl sprawowania
władzy – olbrzymie inwestycje bez oglądania się na koszty. Żarów w
dalszym ciągu walczy o przetrwanie, a kolejni burmistrzowie
zmieniają się jak rękawiczki.


We wrocławskiej Platformie nie ma to jednak większego znaczenia.
Siłą Chlebowskiego stają się medialne wygadanie połączone z
absolutnym brakiem własnych poglądów oraz ślepa wierność Schetynie.

Wielkie uznanie Chlebowski zdobył w jego oczach także i za rolę,
jaką odegrał przy odsuwaniu na boczny tor poprzedniego szefa klubu
PO Bogdana Zdrojewskiego. Zdrojewski, który był mimo paru wpadek
całkiem dobrym prezydentem.