BEZSENNOŚĆ wiosenna poniekąd

[Gość: marsha]

...otwieram kolejną "bezsenną setkę"
pozdrawiam wszystkich wpisujących, czytających, dokuczających też... :o)
m*

wiosno przybywaj!!!

**********************

Oshiro Elena

Credo przyjazni

Wierzę w ciebie, przyjacielu.
Wierzę w twój uśmiech
- otwarte okno twojego istnienia.
Wierzę w twoje spojrzenie
- odbicie twojej uczciwości.
Wierzę w twoje łzy
- znak obecności w smutkach i radościach.
Wierzę w twoją dłoń
- zawsze wyciągniętą, by dawać i otrzymywać.
Wierzę w twój uścisk
- szczere przyjęcie twojego serca.
Wierzę w twoje słowo
- wyraz tego co kochasz i czego oczekujesz.
Wierzę w ciebie przyjacielu,
tak po prostu w wymowę ciszy.

[morlok.rap]

Ty, której dłonie są bardziej niewinne od moich
i która madra jestes jak beztroska
Ty, która potrafisz czytać z jego twarzy
lepiej niz ja - jego samotność
(...)
Pozostań proszę przy nimi
bądź pobożniejsza od wszystkich
które kochały przed Tobą
(...)
Ja nie doczekałam najpiękniejszej doby
jego męskości. Nie przyjęłam płodności w swoje łono.
(...)
Nigdy nie będę prowadziła za rękę
jego dzieci
(...)
Pozwól mi widzieć
jego twarz, gdy się ku niemu
pochylą nieznane lata...

Vesna Parun

m*:12x@>--->---

[Gość: marsha]

Alighieri Dante

Ma pani Miłość w oczach uwięziła...

Ne li occhi porta la mia donna Amore

Ne li occhi porta la mia donna Amore,
Per che si fa gentil cio ch'ella mira;
Ov'ella passa, ogn'om ver lei si gira,
E cui saluta fa tremar lo core,

Si che, bassando il viso, tutto smore,
E d'ogni suo difetto allor sospira:
Fugge dinanzi a lei superbia ed ira.
Aiutatemi, donne, farle onore.

Ogne dolcezza, ogne pensero umile
Nasce nel core a chi parlar la sente,
Ond'e laudato chi prima la vide.

Quel ch'ella par quando un poco sorride,
Non si po dicer ne tenere a mente,
Si e novo miracolo e gentile.

Ma pani Miłość w oczach uwięziła

Ma pani Miłość w oczach uwięziła,
Przez co grzecznieje, czyje widzi lica,
Gdziekolwiek idzie, każdego zachwyca,
Serce drży temu, dla kogo jest miła.

Spuszczają głowy i bledną przechodnie,
Nad swymi braki wzdychając po cichu,
Lecz nie ma przy tym ni gniewu, ni pychy.
Pomóżcie, panie, wysławić ją godnie.

Pokorne myśli i miłe obrazy
Rodzą się w sercu na brzmienie jej głosu,
Nieszczęsny, kto jej nie widział ni razu.

Jej zapamiętać uśmiechu nie sposób,
Ani opisać znanymi nam słowy:
Taki to widok cudowny i nowy.


przełożył Maciej Froński

[morlok.rap]

Marianne Moore

Czym są lata?

Czym jest nasza niewinność
i czym nasza wina? Wszyscy są nadzy,
nikt nie jest bezpieczny.
Skąd płynie męstwo: rzecz bez odpowiedzi,
harda wątpliwość-
co niema krzyczy, głucha nasłuchuje
i sprawia, że na przekór nieszczęściu i śmierci
rośnie odwaga i we własnej klęsce
duch krzepnie. Widzi
do głębi i szczęśliwy ten,
kto przystał na śmiertelność
i w więzieniu własnym
wznosi się ponad siebie
jak morze, co szmocąc się w otchłani,
aby być wolne, choć nim być nie może,
w swoich porażkach
odnajduje ciągłość.
Tak postępuje ten,
kto czuje mocno. Nawet ptak
gdy śpiewa, rośnie,
prostuje swój kształt. Chociaż uwięziony,
mocnym śpiewem głosi,
że sytym być to rzecz pozioma,
czysta jest radość.
To jest śmiertelność.
To wieczność.

przeł. Julia Hartwig

[marsha]

Leśmian Bolesław

Tęcza

Słychać go było, jak po młodym życie
Biegł coraz śpieszniej - ciepły deszcz majowy,
Zbryzgany słońcem, co przez obłok płowy
Wzdłuż mu kropliste rozwidniało nicie.

Pyląc, uderzył w piach drogi spróchniały,
Poszperał w krzaku, co lśniąc się kołysze,
Strącił liść z wierzby, przyciemnił głaz biały
I ustał, w nagłą zasłuchany ciszę.

Teraz mu patrzeć, jak wierzchem obłoku
Tęcza, bezmiary objąwszy, rozkwita,
Poprzerywana i niecałkowita,
Jakby się śniła zmrużonemu oku.

Aż luźne znikąd jednocząc migoty,
Nagłą zawisa ponad światem bramą,
By ci przypomnieć, że zawsze tak samo
Trwasz w każdym miejscu u wnijścia tęsknoty.

By ci przypomnieć, żeś z duszą, snem zżartą,
Wpatrzony w bezmiar, wsłuchany w swe dreszcze,
Wszedł do tych światów przez bramę rozwartą,
Co się za tobą nie zamknęła jeszcze.

[morlok.rap]

#28

Linia śniegu
Było mokro, biało, dmuchało i gdzie jestem
nie wiemy. Było ciemno i nagle
nie jest.
Gdyby ten szczekający przyszedł. Do jedzenia nic
nie ma. Jestem dziwnie zmęczona.
I sama też.
Gdyby tylko przyszedł ten dziwny, co ma mniej nóg
znów powtarzałabym swoje modły, wargami.
Gdzie jego dźwięki, które tak kochałam?
Mogą nadejść ci straszni; trudno powiedzieć.
Szczekający czasem ukąsi mnie, ale jakoś czuję
że jest po mojej stronie.Jestem zbyt sama. Nie widzę kresu. Gdybyśmy choć mogły
razem biec, już byłoby lepiej. Jestem głodna.
Słońce nie jest ciepłe.
Coś niedobrego dzieje się ze mną.
Gdybym wszystko miała zacząć od nowa
nie zaczęłabym.

[Gość: farolito]

niezbyt to wiosenne, ale śnieg za oknem...

Waits/Brennan

No One Knows I’m Gone

Hell above and heaven below
All the trees are gone
The rain makes such a lovely sound
To those who are six feet under ground
The leaves will bury every year
And no one knows I’m gone

Live me golden tell me dark
Hide from Graveyard John
But the moon is full here every night
And I can bathe here in his light
The leaves will bury every year
And no one knows I’m gone

[peneloppa]

Różewicz Tadeusz

Walentynki

W dniu Świętego Walentego

roku pańskiego 1994

słuchałem ćwierkania

pani redaktorki "radia bzdet"

z czarnej skrzynki

promieniował ciepły głos

cip cip cip cipki

- tak wabiły gospodynie

w przedpotopowych czasach

drób - kurki i koguciki

kikiriki

cip cip cip dziewczynki

życzymy wszystkiego naj naj naj

wszystkim zakochanym

bo to dzisiaj ich święto

cip cip cip

szaleństwo w wielkich domach

towarowych

Amerykanie kupują Amerykankom

biżuterię, bieliznę, słodycze

wszystko w kształcie

czerwonego serduszka

epidemia "ejds" sprawiła

że obyczajem stało się

wręczanie zakochanym prezerwatyw

ozdobionych serduszkami

wisiorki w kształcie serduszka

bombonierki

21-letni chłopak (w kształcie serduszka?)

zamordował czteroletniego synka

na pytanie dlaczego to zrobił

młody ojciec odpowiedział

"tak długo i głośno płakał

aż mnie zdenerwował"

jego 16-letnia żona

powiedziała płacząc

"wiem że źle zrobił

ale ja go kocham"

[pattti]

Szekspir Wiliam

Sonet



Jakże podobna zimie jest rozłąka
Z tobą, radości przelotnego roku!
Jakiż chłód czułem, w jakich żyłem mrokach!
Jaka grudniowa pustka była wokół!
A przecież właśnie przechodziło lato
I jesień płodna, cała w drogich plonach,
Niosąca wiosny urodzaj bogaty
Jak owdowiała i brzemienna żona.
Lecz dla mnie były te plony dojrzałe
Gorzkim owocem mego smutku tylko,
Bo czym bez ciebie jest lato wspaniałe?
Gdy ciebie nie ma, nawet ptaki milkną
Lub taki smutek rozbrzmiewa w ich śpiewie,
Że, drżąc przed zimą, liść blednie na drzewie.

[Gość: m*]

Człowiek we wszechświecie jest drobiną tylko, ale jednocześnie cały ten
wszechświat ma przez siebie przewleczony jak przez ucho igielne

[makietta]

Staff Leopold

Przedśpiew radości

Na gruzach ziemi, na ruinie świata,
Na martwych zgliszczach miast i wsi popiele,
Których okropne szarzeją zgorzele;
Z pól zaścielonych białą siejbą koźci
Ludów, co poszły w zgon, brat obok brata,
Oto was wzywam do wielkiej radości!

Podnieśmy serca jako wina czasze!

Wzwyż! Wbrew żałobie biją serca nasze
Namiętnym tętnem potęgi i dumy!
Dytyrambiczny szał się w nas rozpienia!
Dzikie, zawrotne rytmy uniesienia,
Niby bachantek szalejący tłumy,
Na pijanych stopach, z obłędu rozpętem,
Pląsają hucznie gromadą taneczną!
Świat cały jest dziś uroczystym świętem
I nawet smutek nasz ma twarz świąteczną!

Jak wymaluję ono malowidło
Nieporównanych czasów, co się stały?
Za pędzel wezmę dzikie orła skrzydło
I zarys świetny, olbrzymi, zuchwały
Zakreślę takim potężnym zamachem,
Z jakim on spada na łup drżący strachem!
Linij szerokich pożyczyć mi trzeba
Od bezbrzeżnego horyzontu nieba,

A barw od krwawych zórz, w których umiera
Zachód wspaniały jak śmierć bohatera!
Nie! Raczej z serca ludzkiego potęgi
Zaczerpnę, bowiem serce widnokręgi
Dziś rozszerzyło swe za widny otok
Nieboskłonowy i taki krwi potok
Wylało z siebie, że z jego zapasu
Mieczowe pióro dziejowego czasu
Gorącą żywych szkarłatów purpurą
Wymalowało tę kartę ponurą
I wielka grozy człowieczej i mocy,
O jakiej nawet nie śnili prorocy!

Po ziemi przeszła śmierć wielkimi kroki,
Jak chodzą siedmiomilowe obłoki,
Gdy wicher gna je w posuwiste jazdy;
Śmierć niezliczona jak piasek i gwiazdy,
Jako grad gęsta i jako chwast bujna,
Jak zbir bezsenm i jako pies czujnn,
Jako powietrze niewidna, tajemna,
A wszechobecna: poddziemna, nadziemna,
Nieobliczona, stała i konieczna,
Oczekiwana, nagła, palna, sieczna,
Nocna i dzienna, bez kształtu i twarzy,
Czyniąca dzieło szalonych szafarzy!

Stało się, świecie, o czym z dawien dawna
Była w Prorokach przepowiednia sławna,
Stało sio ono żywota przekleństwo,
O którym było w Piśmie podobieństwo:
Jak niektóremu człekowi porosło
Pole i żniwo obfite przyniosło,
A on rozmyślał w sobie: "Co uczynię?
Nie mam, gdzie plon bym taki zmieścił ninie."
I rzekła dusza jego w sobie dumna:
"0to rozwalę stodoły i gumna
I wybuduję io większe we troje,
By tam zgromadzić wszystko dobro moje.'
I .rzeki do duszy swej: "Duszo bogata,
Oto masz wiele dóbr! Na długie lata
Już my od trudu i trosk niezawiśli.
Odpocznij, jedz, pij i bądź dobrej myśli!
Ale nie słyszał przestrogi: "0, głupi!
Oto tej nocy złodziej spichrze złupi
I wziąwszy pług twój, konia, klacz i źrebię,
Duszy się twojej upomni od ciebie
I to, co w ślepej ufności obłędzie
Nagotowaleś, czyjeź jutro będzie?"
Ślepe szaleństwo człowieczego rodu!
Widząc, że obłok ciągnie od zachodu,
Mówicie: "Będzie gwałtowna ulewa"
- I tak też bywa... Kiedy wiatr zawiewa
Od południowej krainy lecący,
Mówicie: "Będzie czas spieki gorący"
- I tak też bywa... Wiecie o pogróżce
Deszczu i suszy, lecz, ślepce i głuszce,
Byliście twardzi dla znaków i głosów,
Które wołały z ziemi i niebiosów
Niedolą czasów do serc, w których szatan
Mieszkał, przymierzem zła z wami pobratan
I z którym, kary nie baczący bliskiej,
Na worach złota knowaliście .spiski,
Jako pisklęta pod skrzydłem kokoszy,
Ogrzani pierzem zbytku i rozkoszy,
Ufni, że oczy pomst was nie dostrzegą!
I tak się stało jak za dni Noego:
Jedli i pili, weseli, zuchwali,
Brali niewiasty, za mąż wydawali,
Aż w korab Noe wszedł i jego plemię
I przyszedł potop i wytracił ziemię!
I tak się stai'o jako za dni Lota:
Kupcząc, sprzedając wśród gorączki złota,
Bezpieczni, pewni w swej żądzy łakomej,
Sczepili drzewa, budowali domy,
Aż Lot z Sodoimy wyszedł stopą szparką
I spadł dcszcz ognia i spalił ją siarką!
Tako się stało i wam, obłudnicy!
Coście mówili w wielkiej tajemnicy,
W mroków i schowków najgłębszych skrytości,
Jest usłyszane w południa światłości;
A coście w ucho szeptali w komorze,
Jeost. obwołane na dachach, na dworze!
I oto w gniewie, w złorzeczeniu, w klęciu,
Gdzie w jednym domu było razem pięciu,
Niezgoda jawi się i rozerwanie:
I trzech przeciwko dwom, dwóch przeciw trzem stanie,
Ojcowie przeciw synom i synowie
Przeciwko ojcom, i brat brata zowie
Wrogiem. I płonąc wściekłością i szałem,
Każdy jest wrogów otoczony wałem
I napierany zewsząd i ściśnięty,
Niewolniczymi zagrożony pęty,
Żagwią pożaru i żelazem wojny
I nie masz, kto by zwał siebie: Spokojny.
I jest w obliczu gromu, niebios posła,
Zrównana z ziemią każda rzecz wyniosła.
Miasto i sioło poległo w zniszczeniu
T. nie pozostał kamień na kamicniu.
A kto na dachu był, a miał naczynie
W domu, nie schodził, by je zabrać ninie;
A kto na roli był, nie wracał doma.
By, co zostawił, ratował rękoma.
Gdzie dwaj na łożu spali chwili onej,
Jeden był wzięty, drugi osławiony;
A gdzie dwaj mełli u młyńskiej posługi,
Jeden był wzięty, a ostawion drugi;
A gdzie na polu dwaj sprawiali łany,
Jeden się ostał, drugi był zabrany.
I była w onych dni zamęcie grzmiącym
Biada brzemiennym i piersią karmiącym!
Wtedy wzywając z krzykiem dobroczynnrj
Litości niebios i śląc ku nim modły,
Jak zwierz zawyje w szale: ŤJam niewinny!
Wszelki człek zgniły, nikczemny i podły
Czując, że boży gniew starga go w strzępy,
Ale gdzie ścierwo jest, tam są i sępy.

Krwawych błyskawic płomienne straszydła
Zatrzepotały jak przestrachu skrzydła,
Zatrzepotały wśród niebios sklepienia
Jako powieki ślepe z przerażenia
I chichot ognia rozdarł niebios lice
Śmiechem, jakim się śmieją czarownice,
Twarz rozdzierając od ucha do ucha.
I zaszumiała wściekła zawierucha!
Śmiejcie się, krwawe, rozżagwione luny,
Klaskajcie w ręce, szydercze pioruny,
Zatańczcie, pomsty rozjuszone czarty!
Pękły szwy świata! Nieboskłon rozdarty
Jako świątyni kosztowna zasłona!
Trzęsieniem ziemi gleba odwrócona,
Swiut zadygotał straszliwą chorobą
l nic nie stoi, i nikt nie jest sobą.

Dzień sadu! K(;dyż jest sędzia, co sądzi?
Oto wydaje wyrok człek, co błądzi!
Własnego dzieła swojego nieświadom,
Wyrok sam sobie wydal i sąsiadom.
Jak gdyby ziemię - jego rąk robota
Zrobiła do cna niegodną żywota,
Każdą piędź roli granatami skopał
I co zbudował, przeznaczył na opał,
Zażegłszy z czterech stron dziką pochodnią.
I uznał wszystko, co uczynił, zbrodnią,
I wszystko omietli! w popioły i zgliszcze
I ten, co tworzył, wołał z dumą: "Niszczę!"
Niszcząc się wzajem jak wrzody ohydne,
Zwalczoją w sobie straszne zło niewidne,
Które się przez nich iściło i iści,
Przez nich, przeklęte syny nienawiści:

Jakaż wokoło okropności rewia!
Idąc, za sobą wloką własne trzewia,
Gryzą się, topią wściekłych wilków zgr.lin,
Wyją jak piekło i w ciekło konają.
O, niesłychane katusze i bolę!
Ziemia zmieniona w jedno rzezi pole,
W czarnej katowni warsztat niezaznany,
W niewysłowioną widownia cierpienia,
Kędy się takie w pierś odbiera rany,
Od jakich żyją cale pokolenia!

Zamilknij, jęku sierot i wdów płaczu!

O, śmierci, czzrny, wysoki trębaczu,
Który z tysiącznych gardzieli armatnich
Huczysz na trwogę, przy rzężeń ostatnich
Charczeniu, grajże triumfu fanfarę!
Niechaj zagłuszy wszystkie pieśni stare,
Którymi żałość utyska cmentarna,
Bowiem żałoba nasza nie jest czarna,
Lecz purpurowa ode krwi przepychu,
Jak purpurowe jest wino w kielichu,
Które pijemy na żywota uczcie.
O, surmy, grajcie! O, trąbity, huczcie
Idącym naprzód w niezliczonym szyku!
Śmierci, ponury, groźny pułkowniku,
Prowadź w pożogi i dymu zamętach
Wielkie gromady w karnych regimentach,
Które od losu masz w srogim zarządzie.
Aby na wielkim narodów przeglądzie,
Przechodząc w wieczność ukrytą za zgonemi.
Sprezentowały broń przed Boga tronem,
Prosząc o pardon, że w bliźniej krwi bratniej
Z plamy myły ziemię w kąpieli obiatniej...
Więc tak się pisze nowe dzieje świata!
Rękoma we

[Gość: marsha]

Lechoń Jan

Duch na seansie

Oto firanka u okna się słania,
Komety wlokąc za sobą liliowe.
On idzie. Księżyc znad czoła odgania,
Co seledynem oblewa mu głowę,
Nieme z ust naszych biorący pytania,
Wieczystych tęsknot podźwięki echowe.
Na płaszczu jego gwiazd srebrnych tysiące,
Przystanął. Z płaszcza otrząsa je drżące.

Znieruchomieliśmy wtenczas słuchacze
Mów pięknobrzmiących i dysput wygodnych,
Bo się nam zdało, że oto już płacze
Harfa, co wężów usypia głód głodnych,
Ze oto trąbią na trąbach trębacze,
Szwedów gotowi gnać z Rusi precz, szkodnych.
Woń się fijołków rozlała po sali -
On stał. A myśmy na Słowo czekali.

Spirytystyczne pogasły wnet krzyże,
I sznur rąk opadł z stolika bezradnie.
Łowimy uchem, jak serca nam niże
Na bicz korali krwawiący, jak zdradnie
Wszystkie zamilkło porusza w nas spiże
I ból prawdziwy niemocy w nie kładnie,
Jak się w nas samych z nas samych zaśmiewa,
Tłukąc nam w serce - poezji ulewa.

Więceśmy w pierwszej tej chwili myśleli,
Ze widmo pragnie obudzić w nas - siebie,
Ze on nam wstąpi do duszy - Anhelli,
Płaczący, milcząc, na matki pogrzebie,
Że ból na tysiąc nas w Polsce rozdzieli,
Duchem rosnących w Ojczyzny potrzebie,
I z naszych wątpień nam ołtarz postawi,
Przez klucz strzeżony swych - z wierszy - żurawi.

I tak poczęło w nas męką coś gadać,
Ofiarną chustą z Chrystusa odbiciem,
Gdy z jego płaszcza jął tysiąc gwiazd spadać,
W doniczkach kwiatów rodzący się życiem.
Kłosy porosły z ziarn których chleb zjadać
Będziem a które nawożą się gniciem,
I Balladyny z nich malin rósł dzbanek,
Które ma żywy zjeść wieczór kochanek.

Drzwi biblioteki żelazem okute
Pchnął cicho, wchodząc do ciemnej izdebki,
I książki począł przerzucać: zatrute
I te, od których szedł w naród duch krzepki,
I te żołnierskie, pisane na nutę
Bojowej w polu Moskala zaczepki,
I wszystkie książki przepalał rękami,
Uśmiechem strojny - stojący przed nami.

Oto nad szablą zawisnął na ścianie
Księcia Józefa konterfekt sczerniały -
Ku niemu idzie! Ma w oczach kochanie,
Żar niewygasły pochodni, zapały,
I kiedy w gardle się zrywa nam łkanie
Żołnierskich pieśni - drze portret w kawały
I w onych pieśni przepada nam jęku,
Czującym pęki kwitnących ziół w ręku.

Patrzajcie! Patrzcie! Skroś okno odpływa,
Na rydwan siada ciągniony przez pawie,
Aloes koła mu wozu okrywa,
Drogę sznurami wskazują żurawie,
Firmament nocą na niebie przerywa
Biczem, świecącym w gwiazd srebrnej siklawie -
Jedzie gdzieś, myśli płomieniem objęty,
Ten, co chciał z czynu na ziemi być święty.

Którzyśmy Słowa czekali stęsknieni,
Kłosy widzimy ubogie a żytnie,
Z lamp rozświetlonych w pokoju promieni,
Jak słońce jasne, pszeniczny dzień kwitnie,
Z łąk Horsztyńskiego kosiarze strudzeni
Idą ze śpiewką radośnie a bitnie.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Księcia Józefa konterfekt sczerniały
Na ziemi leży podarty w kawały.

[morlok.rap]

William Butler Yeats

Co pozostaje: obraz, książka,
Poletko trawy, by pomału
Móc spacerować i oddychać -
Teraz, gdy sił ubywa ciału -
I stary dom, gdzie w nocnej ciszy
Nic się nie rusza oprócz myszy.
Moje pokusy są stateczne.
Gdy życie kresu już dobiega,
Ani bezładna wyobraźnia,
Ani młyn mózgu mielącego
Odpadki, strzępy szmat i kości,
Żadnej mi prawdy nie ogłosi.
Niech spłynie na mnie starczy szał,
Muszę się wyrzec swej natury
I stać się Lirem i Tymonem,
Albo Williamem Blakiem, który
Tak długo walił pięścią w ścianę,
Aż Prawda przyszła na wezwanie;
Mieć umysł - miał go Michał Anioł -
Który potrafi przez obłoki
Przenikać lub, natchniony szałem,
Zakłóca zmarłych sen głęboki;
Umysł, którego nie zapomni
Ród ludzki: starca umysł orli.

[Gość: +++]

Kauffman Herbert

Zwycięstwo

To Ty się chwalisz każdej godziny
Że wdrapiesz się hen tam, na wyżyny,
Pewnego dnia...

Chcesz tylko areny, co ci pozwoli
Pokazać, dokąd dzięki swej woli
zajdziesz, jak wiele wiesz...

Kolejny rok, kolejny rok przeżyłeś,
Jak wiele nowych ścieżek odkryłeś?
Czy wielkie rzeczy przez rok ten robiłeś?

Czas dał ci znowu dwanaście miesięcy...
Czy razy dwanaście twoje ręce
Sięgały odważnie po nowe, po więcej ?
Dlaczego znów cię nie było?

Coś cię nie widać na liście bogaczy.
Czy możesz nam to wytłumaczyć?
Czy los się sprzysięgł przeciwko tobie?
Nie - tyś jak zwykle zupełnie nic nie zrobił!

[pattti]

Bruno Jasieński

Na rzece

na rzece rzec ce na cerze mrze
pluski na bluzki wizgi
w dalekie lekkie dale że
poniosło wisłobryzgi

o trafy tarów żyrafy raf
ren cerę chore o ręce
na stawie ta wie na pawie staw
o trące tren terence

na fale fal len na leny lin
nieczułem czołem czułem
od doli dolin do Lido lin
zaniosło wiosła mułem

[Gość: marsha]

ech...
**************************

Broniewski Władysław

Kilka słów

Tak źle tak głupio mi dzisiaj, jak nigdy jeszcze nie było
Wciąż jakieś wczoraj wspominam,
które się nigdy nie wróci,
wciąż jutra czekam złotego, co mi się kiedyś wyśniło,
a wiem, ze jutro nadejdzie i tak jak dziś mnie zasmuci...

Tak źle mi dzisiaj i smutno i coraz smutniej już co dzień
Czegóż i kogo ja szukam, łażąc z rękami w kieszeni?
Ludziom zaglądam do oczu? Ot głupi miejski przechodzień:
Szukam przyjaznych uśmiechów w złych,
obojętnych spojrzeniach.
Niechże już przyjdzie ta wiosna z jałmużną kwiatów pachnących,
niechże już cos się odmieni, niech cos się ze mną stanie!
Serce mam pełne płomieni i iskier żarkich i tlących,
I dręczę się., wciąż czekając na wielkie, wielkie kochanie.

[Gość: burke]

Get down, get down, little Henry Lee
And stay all night with me
You won't find a girl in this damn world
That will compare with me
And the wind did howl and the wind did blow
La la la la la
La la la la lee
A little bird lit down on Henry Lee

I can't get down and I won't get down
And stay all night with thee
For the girl I have in that merry green land
I love far better than thee
And the wind did howl and the wind did blow
La la la la la
La la la la lee
A little bird lit down on Henry Lee

She leaned herself against a fence
Just for a kiss or two
And with a little pen-knife held in her hand
She plugged him through and through
And the wind did roar and the wind did moan
La la la la la
La la la la lee
A little bird lit down on Henry Lee

Come take him by his lilly-white hands
Come take him by his feet
And throw him in this deep deep well
Which is more than one hundred feet
And the wind did howl and the wind did blow
La la la la la
La la la la lee
A little bird lit down on Henry Lee

Lie there, lie there, little Henry Lee
Till the flesh drops from your bones
For the girl you have in that merry green land
Can wait forever for you to come home
And the wind did howl and the wind did moan
La la la la la
La la la la lee
A little bird lit down on Henry Lee

www.unet.univie.ac.at/~a9503672/music/grafiken/polly2.jpg

[Gość: świr]

Stanął w ogniu nasz wielki dom
Dym w korytarzach kręci sznury
Jest głęboka, naprawdę czarna noc
Z piwnic płonące uciekają szczury

Krzyczę przez okno, czoło w szybę wgniatam
Haustem powietrza robię w żarze wyłom
Ten, co mnie słyszy ma mnie za wariata
Woła - co jeszcze świrze ci się śniło?

Więc chwytam kraty rozgrzane do białości
Twarz swoją widzę, twarz w przekleństwach
A obok sąsiad patrzy z ciekawością
Jak płonie na nim kaftan bezpieczeństwa

Lecz większość śpi, przez sen się uśmiecha
A kto się zbudzi, nie wierzy w przebudzenie
Krzyk w wytłumionych salach nie zna echa
Na rusztach łóżek milczy przerażenie

Ci przywiązani w dymie materacy
Przepowiadają życia swego słowa
Nam pod nogami żarzą się posadzki
Deszcz iskier czerwonych osiada na głowach

Dym coraz gęstszy, obcy ktoś się wdziera
A my wciśnięci w najdalszy sali kąt
- Tędy! - wrzeszczy - Niech was jasna cholera!
A my nie chcemy uciekać stąd!

A my nie chcemy uciekać stąd!
Krzyczymy w szale wściekłości i pokory
Stanął w ogniu nasz wielki dom!
Dom dla psychicznie i nerwowo chorych!

Jacek Kaczmarski

[Gość: marsha]

Brodski Josif

(Tym tylko byłem...)

Tym tylko byłem
Czego ty dotknęłaś dłonią
Nad czym w noc głuchą wronią
Pochylałaś się strzegąc
Tym tylko byłem
Co rozróżniałaś tam w dole
W licach zatartych
W czole rysy nawykła ciąć

Tyś potrącała przecież zmysł
By drżał by nie usnął
Mnie małżowinę uszną
Lepiąc w gorącym szepcie
Tyś to w wilgotną głąb krtani
Łuki podniebień
Kiedy wzywałem ciebie
Miękki wkładała głos

Ślepy byłem lecz szłaś
Przesłonięta i jawna
Wzrok wszczepiając mi z nagła
Tak zostawia się ślad
I tak światy się stwarza
A stworzone od nowa
Zaczynają wirować
I darami obdarzać

Tak to blaskiem
Tą mgłą spowity
Ziąbem ogniem
Wśród przestworzy samotnie
Krąży zbłąkany glob

Tak to blaskiem spowity
Ziąbem ogniem
Wśród przestworzy samotnie
Krąży zbłąkany glob

[Gość: k_a_j_o]

Zimowe słońce
/Ljubomir Simović/

Z mroku na wschodzie
w mrok na zachodzie
wątłe się zimowe
przeniosło słońce.
Jak wzeszło,
tak zaszło,
ani ogrzało,
ani rozweseliło.

[morlok.rap]

Śpiąca kobieta

usiadłem w nocy na łóżku by posłuchać twego
chrapania
poznałem cię na przystanku autobusowym
i teraz patrzę na twoje plecy
chorobliwie blade i posypane
piegami jakby u dziecka
kiedy lampa rzuca światło - niewytłumaczalny
smutek świata
na twój sen.

nie widzę twoich stóp

ale domniemam że są to
najczarowniejsze stopy.

do kogo należysz?
jesteś prawdziwa?
myślę o kwiatach, zwierzętach, ptakach
wszystkie wydają się być bardziej niż dobre
i tak przejrzyście
prawdziwe.

póki co, nic nie poradzisz, że jesteś
kobietą. każdemu przeznaczone jest kimś
zostać. pająkiem, kucharzem.
słoniem. to tak jakby każdy z nas był
obrazem wiszącym na ścianie w
jakiejś galerii.

- i teraz obraz obraca się
na plecy, i opiera na łokciu
co widzę? usta, jedno oko i

prawie nos.
reszta ciebie jest ukryta
poza zasięgiem wzroku
ale ja wiem że ty jesteś
współczesna, nowoczesne chodzące
dzieło
pewnie nie nieśmiertelne
ale myśmy się już
kochali.

proszę, chrap
dalej.

[Gość: marsha]

Baudelaire Charles

Amor i czaszka

Stara winietka
Na czaszkę ludzkości wsiadłszy
Anioł rozparty,
Profan, jak z tronu z niej patrzy
I stroi żarty.

Dmucha rój baniek skrzydlaty,
Każda lot bierze,
Jakby ścigała gdzieś światy,
W sinym eterze.

Wątły, świecący glob fruwa,
Chyżymi loty,
Pęka - i tchnienie wypluwa,
Niby sen złoty.

Za każdą bańką głos czaszki
Słyszę, jak jęczy:
"I kiedyż koniec igraszki
Dzikiej, szaleńczej?

Bo to, co ciskasz w przestworze,
Tak lekko, śmiało,
To mózg mój, zbójco, potworze,
Krew ma i ciało!"

[peneloppa]

Morsztyn Jan Andrzej

Zima

Śniegi opadły i kruchymi lody,
Doczesnym mostem, nakryły się wody;
Zima ujęła po pięknej jesieni,
Skoś ciał a ziemia i z mrozem się żeni,
I świat osiwiał, a w starej postaci
Swój wiek kwitnący i swą gładkość traci.
Patrz-że, Jagusiu, i miej oko na to,
A luboś świeża i kwitniesz jak lato,
Czekaj swej zimy: i na cię mróz siwy
I śnieg na warkocz spadnie urodziwy;
N ie czekaj raczej, a jeśli siać a żyć
W czas zawsze lepiej, umiej czasu zażyć,
Który jak górny potok rączo płynie,
A zawsze lepszy ten, co już pominie;
Bo jako widzisz teraz oczywiście,
Że mróz pozdejmał i kwiecie, i liście,
Tak tobie ten kwiat, co podobny wiośnie,
Na ślicznych wargach i jagodach rośnie,
Spadnie, gdy cię czas zgrzybiały podetnie
I twe ustąpią późnym latom kwietnie,
A na miejsce tych, co świecą tak cudnie,
Miesiąców, przyjdą z listopadem grudnie.

[morlok.rap]

Frank O'Hara

Pić z tobą Colę

Pić z tobą Colę
to nawet zabawniejsze niż jechać do San Sebastian,Irun,
Hendaye,Biarritz,Bayonne
lub dostać mdłości na Travesera de Garcia w Barcelonie
po części dlatego że w pomarańczowej koszuli wyglądasz jak
lepszy szczęśliwszy św.Sebastian
po części dlatego że cię kocham, po części dlatego że ty
kochasz jogurt
po części z powodu fluoryzujących pomarańczowych
tulipanów dookoła brzóz
po części z powodu naszych uśmiechów skrywanych przed
ludźmi i posągami
trudno uwierzyć gdy jestem z tobą że może być coś tak
niewzruszonego
tak podniosłego tak nieprzyjemnie skończonego ja posągi
kiedy tuż przed nimi
w ciepłym nowojorskim świetle popołudniowej czwartej
dryfujemy między sobą
w przód i w tył jak drzewo co oddycha przez swoje okulary
i zdaje się że na wsytawie portretu nie ma ani jednej twarzy
tylko farba
człowiek dziwi się nagle po co u licha ktoś je wszystkie zrobił
patrzę
na ciebie i wolałbym patrzeć na ciebie niż na wszystkie
portrety świata
może czasem z wyjątkiem Polskiego Jeźdźca co tak czy owak
jest u Ficka
gdzie dzięki bogu jeszcze nie poszedłeś więc pierwszy raz
będziemy mogli razem pójść
a że poruszasz się tak pięknie z grubsza załatwia nam futuryzm
podobnie w domu nigdy nie myślę o Akcie schodzącym po
schodach ani na
próbie o jednym rysunku Leonarda lub o Michale Aniele co
kiedyś tak mnie rozanielał
i na cóż zdały się impresjonistom ich wszystkie studia jeżeli
nigdy nie zdołali
ustawić sobie właściwego człowieka w pobliżu drzewa gdy
tonęło słońce
czy też takiemu Marino Mariniemu skoro nie wybrał jeźdźca
tak czujnie
jak konia
wygląda na to że okradziono ich wszystkich z jakiegoś
cudownego doświadczenia
którego ja zmarnować nie myślę, dlatego mówię ci o tym.

[morlok.rap]

Samuel Beckett

*** (Przychodzą)
Przychodzą
inne i takie same
z każdą jest inaczej i tak samo
z każdą nie ma miłości inaczej
z każdą nie ma miłości tak samo

[Gość: k_a_j_o]

po wszystkich lasach świata
zawędruj swoje ciało
po deszczu
po nocy
po cichu
i zwariuj

Waldemar Wyszyński

[Gość: burke]

www.libfl.ru/pre-raph/44.html

[morlok.rap]

***(gdy węże będą walczyć o prawo pełzania)


gdy węże będą walczyć o prawo pełzania
a słońce zastrajkuje by zarobić więcej
gdy ciernie zaczną róże wstydliwie zasłaniać
i gdy się od starości ubezpieczą tęcze

gdy drozd nie będzie śpiewał przy księżyca blasku
póki puszczyki jego głosu nie ocenią
-a każda fala złoży swój podpis na piasku
bo jeśli nie to władze rozwiążą ocean

gdy dąb będzie upraszał brzozę o koncesję
na rodzenie żołędzi-doliny oskarżą
szczyty gór o wyniosłość-a marzec doniesie
że kwiecień, znany łotr, jest winien sabotażu

wtedy, nieufni dotąd, uwierzymy wreszcie
w niezwykłą niezwierzęcą ludzkość (lecz nie wcześniej)

[Gość: k_a_j_o]

Brzuch mój widzę ogromny... wielkie powietrzne przestrzenie

Wielkanoc gastropaty
/Gałczyński/

Jajek nie można,
szynki nie można,
takoż nie można
szaszłyka z rożna.

Indyk - katafalk,
kura - agonia,
piwo - gaffa,
morderstwo - koniak.

Mięso cielęce
ani pół deka,
chrzanik - noc w męce,
chyba do lekarstw.

Sosy - satyra,
kabul - testament,
zupy - cholera,
zamęt i lament.

Kawa - dyspepsja,
wizje niedobre,
rum - epilepsja,
cygaro - obłęd.

Ani fistaszków,
ani pistacji,
wszystko prowadzi
do prostracji.

Torciki - zgaga,
mazurki - zgaga,
mazurek szkodzi,
tort nie pomaga.
Pytam lekarza:-Co?
A na to lekarz:-Gdybyś był bladszy,
niech pan spokojnie w niebo popatrzy.

[Gość: burke]

"(...)

Musiałam to sprawdzić natychmiast, więc weszłam do najbliższej księgarni i
spytałam: - Czy jest "Hamlet"? - Jest. Z opracowaniem 6 zł, bez opracowania 17.

Oczywiście poprosiłam o wydanie z opracowaniem i z poczuciem zrobienia złotego
interesu wyszłam z księgarni. Natychmiast otworzyłam książkę „ »Hamlet « z
opracowaniem. Lektura” i zaczęłam studiować napisy w szarych ramkach, które, jak
rozumiem, mają przybliżyć młodemu czytelnikowi istotę dramatu Szekspira.

I tak na przykład obok słów: "Prawda! Jakże srodze bicz twych wyrazów chłoszcze
mi sumienie", w szarej ramce jest napisane: "Wyrzuty sumienia".

Kiedy Hamlet w oryginale mówi do matki: "Tak żyć w barłogu kazirodczego łoża,
gnić w sprośności, z śmietnika rozkosz chłeptać" - w ramce po prawej stronie
uczeń czyta: "Hamlet krytycznie o Gertrudzie". Krytycznie. No pewnie. Ładniej
to, kulturalniej. Bez jakichś tam śmietników i chłeptania rozkoszy. Takie rzeczy
to ma uczeń w telewizji i w domu. A w szkole zachowujemy jednak pewne normy.

Nie mogłam się doczekać, kiedy dojdę do "Być albo nie być" i do szarej ramki,
która wyjaśni mi, o co właściwie tu chodzi. I doszłam. W ramce było napisane:
"Rozważania nad etycznymi konsekwencjami zemsty".

Przeczytałam monolog raz. Potem jeszcze raz. Od dołu. Po kawałku. I nigdzie, w
żadnym wersie nie mogłam się dopatrzyć rozważań nad etycznymi konsekwencjami
zemsty. Wyraźnie czytałam w myślach człowieka, którego niepokój doszedł do
granicy, za którą jest tylko pytanie, czy nie przerwać życia. (...)

Drodzy autorzy szarych ramek! Nie musicie czytać "Hamleta" ze zrozumieniem, ale
przynajmniej wejdźcie w położenie tego, kto was czyta. W końcu nie każdego stać
na "Hamleta" bez opracowania. Jedyne, co z tego wszystkiego wiem na pewno, to
to, dlaczego z opracowaniem jest taniej."

Do ministra edukacji Joanna Szczepkowska
kobieta.gazeta.pl/wysokie_obcasy/1,53666,2504820.html

[k_i_k_a]

więc jesteś jesteś jesteś
daj niech sprawdzę
niech cię dotknę raz jeszcze
dłonią i ustami
niech w oczy spojrzę chociaż najmniej wierzę
oślepłym ze zdumienia oczom
jeszcze twój głos usłyszeć chcę
zapachem się zaciągnąć
pojąć cię raz na zawsze wszystkimi zmysłami
i nigdy nie zrozumieć i ciągle na nowo
dochodzić prawdy pocałunkami
/Poświatowska/

[morlok.rap]

Chcecie poznać Prawdę? Istotę wszechświata?
Czy tym światem rządzi Bóg, człowiek czy Szatan?
Ja wam mówie - człowiek, w to głęboko wierzę...
Pytam tylko: człowiek-bóg czy czlowiek-zwierze?
"I ujrzałem Bestię z morza wychodzącą..."
Ona jest zewnętrzną czy wewnętrzną Mocą?
Czlowiek ciągle błądzi... wciąż tkwi w zaślepieniu
przy rozstaju myśli, w swej niewiedzy cieniu...

Dążcie jednak stale w wrót poznania stronę,
za którymi włożą wam wiedzy koronę!
Tu zostaną tylko Pałace Żałoby,
zbiorowe mogiły, sarkofagi, groby...

[k_i_k_a]

[']

[*] [*] [*]

[Gość: marsha]

...smutek

[*]

[morlok.rap]

[Gość: p]

kiedy Góral umiera,
to góry z żalu sine
pochylają nad nim głowy,
jak nad swoim synem.
las w oddali szumi Mu
odwieczną pieś bukową,
a On długo się sposobi
przed najdalszą drogą...

oczy jeszcze raz podniesie
wysoko do nieba,
by pożegnać swoje góry,
by im coś zaśpiewać.
góry moje, wierchy moje,
otwórzcie swe ramiona,
niech na miękkim z mchu posłaniu
cichuteńko skonam.
bracie mój, halny wietrze,
powiej ku północy,
ciepłą, drżącą swoją ręką
zamknij zgasłe oczy.

[Gość: m*]

Śniłem, że Papież w komży tak skrwawionej

Aż narodową barwę miała – stał w progu

I czekał milcząc by mu otworzono…

Dom był bez okien. Drzwi jak wieko grobu

Lecz nie wiadomo skąd było wiadomym

Że w środku coś chrobocze, pełga jak westchnienie

Jak kamień niedobity…

Wreszcie otworzenie

Nadeszło. Rozłamały się wrota z łoskotem

I Papież wszedł do środka. I wybiegł z powrotem

I wracał i wybiegał w sutannie dźwigając

Obłamiki które były ciałem jego kraju

Układał je mozolnie mrucząc – O, ten kamień

Bardzo wyraźnie ma Wawelu znamię

A to od Częstochowy kawałek ołtarza

A to ździebełko Narwi…

Świat za nim powtarzał

Skrzypiące nazwy i popróbował skleić

Tak jak być powinno. Lecz nie po kolei

Nie podług prawdy było, bo sens był złamany

I przed narodów okiem kraj nieznany

Odradzał się tak straszny, że każdy się wzbraniał

Dotknąć palcem i sprawdzić jego Zmartwychwstania.


Ernest Bryll ( 1983)

[Gość: magician]

W PODWÓJNEJ OSOBIE



Nie śpię

Lecz on też nie śpi

Słucham

Lecz On też słucha

Czekam

Lecz On też czeka



Ja cierpliwy

Lecz i On cierpliwy

Oddycham

Lecz On też oddycha

Widzę Go

Ale i On mnie widzi



Nie boję się

Lecz On też strachliwy

Zapalam papierosa

On także skręta ćmi

Jem jabłko

On tez coś sobie gryzie



Milczę

On także milczy

Piszę

I On też na kolanie

Onanizuje się

On czyni równie sprawnie



Gdy robię miny

jakże się wykrzywia

Ruszam uchem

Ach jak On umie ruszać

Klnę szeptem

Lecz On nawet jakby umiejętniej



Więc śmieje się

Lecz On bardziej drwiąco

Otwieram okno

On otwiera drugie

Boli mnie brzuch

On zanieczyszcza powietrze



Nudzę się

On ziewa

Czytam

Zagląda mi w stronice

Myślę

On telepatycznie



Wyciągam bełta zza łóżka

Wypija mi

Śpiewam

W duecie z Nim

Rzygam

On wcześniej ode mnie w Rydze



Wkładam koszulę

On zapina spinki

Wciągam spodnie

On przyciąga pasek

Zakładam buty

On wiąże sznurowadła



Gdy wychodzę

On też wychodzi

Gdy przychodzę

Już na mnie czeka

Przepraszam: czy pan też

umiera



rafał wojaczek

Paryż

[morlok.rap]

Paryż
nigdy
przenigdy w spokojniejszych czasach
nie marzyłem
nigdy
o jeździe na rowerze przez to
miasto
w berecie
na głowie
a
Camus
zawsze
mnie
mocno
wku..ał.

wiosenne ucieczki

[Gość: marsha]

dzwonek u drzwi
nikt

nic się nie stało
nagle
puste miejsce
w nocy
w tobie

to się zdarza

ojciec charczy
na łóżku
umiera
pijesz w łazience
wodę brzozową
umierasz

*************

noc ma zapach
suszonych śliwek

za ścianą
mężczyzna
bije kobietę

ona zostaje
i gwiazdy
leżą w niej
cicho

mężczyzna
bije kobietę
w której jest


/genowefa jakubowska/

[k_i_k_a]

dziś w nocy podpisałem umowę
z amerykańskim przemysłem zbrojeniowym
na sprzedaż wierszy o sile wrażenia
przekraczającej wszelkie przypuszczenia
będzie ich nadspodziewanie wiele
same naprowadzą się na cele

/Michał Zabłocki/

[Gość: k_a_j_o]

my wyglądamy jak krople deszczu
na okiennej szybie
spływające parami po szkle
widoczne dla wszystkich, tylko nie dla nas
my ich nie widzimy
wzorowy tkacz
przędzie swoje czółenko
poprzez naszą próżność
pozostawia zbolałą nitkę namiętności
aby pchnąć nas niewinnych
w kierunku łóżka.
/sinfield/

[morlok.rap]

podziwiam twoje oczy
twoje imię
twój głos
twoje ciało
chodź pójdziemy
do ciebie
pomożesz mi
w myśleniu o tobie

bezsennosc latem pachnaca

[Gość: k_a_j_o]

Kim właściwie była ta piękna pani

Nikt nie zna ścieżek gwiazd;
Wybrańcem kto wśród nas?
Zapukał ktoś...
To do mnie gość?!
Włóczyłem się jak cień,
Czekałem na ten dzień;
I stoisz w drzwiach...
Jak dziwny ptak.
Więc bardzo proszę, wejdź,
Tu siadaj, rozgość się
I zdradź mi, kim tyś jest,
Madame?
Albo nie zdradzaj mi,
Lepiej nie mówmy nic.
Nieśmiało sunie brzask,
Zatrzymać chciałbym czas.
Inaczej jest...
Czas musi biec.
Gdzieś w dali zapiał kur
Niemodny wdziewasz strój,
Już stoisz w drzwiach...
Jak dziwny ptak.
Więc jednak musisz pójść,
Posyłasz mi przez próg
Ulotny uśmiech twój,
Madame?
Lecz będę czekać, przyjdź!
Gdy tylko zechcesz, przyjdź!
Będziemy razem żyć!
Ja będę czekać, przyjdź!
Gdy tylko zechcesz, przyjdź!
/stachura/

BEZSENNOŚĆ wiosenna

[Gość: m*]

B. by gone...

...i drzewo migdałowe zakwitnie, i ociężałą stanie się szarańcza, i pękać będą
kapary, bo zdążać będzie człowiek do swego wiecznego domu i kręcić się będą po
ulicy płaczki...

/Księga Koheleta/

[Gość: k_a_j_o]

Powiem coś ciepłego
do twojej muszelki

I już morze szumi
muszelka się rumieni

A przecież to dopiero
początek naszych sekretów

/a.ziemianin/

[k_i_k_a]

Już słońca wschód, początek dnia,
biały poranek obiecuje dobre chwile nam.
Jesteś mój, ale czy wiesz,
co jeszcze z twoich ust usłyszeć chcę.
Daj mi słowo, słowo niezwykłe,
co jutro zakwitnie jak sad, tak jak sad.
W sercu schowam, przejść wtedy mogę
przez ogień i wodę, bo wiem, że je mam.
Oczu mową dawno nazwane, zwyczajne i znane tak trwa.
Daj mi słowo, chcę w nie uwierzyć,
chcę z tobą je przeżyć, już czas.
Dzień chyli się, nadchodzi chłód,
nie uwierzyłeś jeszcze, miły, w białą magię słów.
A ja to wiem, gdy cisza trwa,
co nie nazwane jest, ucieka nam.
Daj mi słowo, słowo niezwykłe,
co jutro zakwitnie jak sad, tak jak sad.
W sercu schowam, przejść wtedy mogę
przez ogień i wodę, bo wiem, że je mam.
Oczu mową dawno nazwane, zwyczajne i znane tak trwa.
Daj mi słowo, chcę w nie uwierzyć,
chcę z tobą je przeżyć, już czas.

/Jonasz Kofta/

BEZSENNOŚĆ wiosenna z garścią lata

[Gość: k_a_j_o]

Dobry sen

Ładnie u ciebie
Tyle książek
Ty sam to wszystko czytasz?
Jest to, co lubię
"Mały książę"
O! Jaka ładna płyta
Leż, leż spokojnie
Jutro wstaniesz
Drobiazg
Trzydzieści siedem dwa
Zaraz opowiem Ci, kochanie
Skąd przyszłam
I kim jestem ja

Ja jestem dobrym snem
Życia mam tylko godzinę
Będziesz pamiętał mnie
Gdy minę
Ja jestem dobrym snem
W którym jest wszystko tak piękne
Kochanie nie budź się
Bo zniknę

Tyle tu dymu
Pokój tonie
Otworzę zaraz okno
A te koszule
Na balkonie
Na amen ci zamokną
Leż, leż spokojnie
Jutro wstaniesz
Grypa
Podgorączkowy dreszcz
Mój czas się kończy
Nie zostanę
Nie mogę
A dlaczego wiesz

Ja jestem dobrym snem...

Ja jestem dobrym snem
Zasmucę cię i porzucę
Dobranoc - tylko gdzie
Schowałeś klucze?

/kofta/

[k_i_k_a]

Bajka 1002-ga


Żył, o Efendi,
w pięknym krajuK
ędy gorący, korzenny ląd
Władca - co oprócz innych zwyczajów
Miał tysiąc dwieście czterdzieści żon
(Może się mylę o jedną żonę
Bo wszystkie były zaokrąglone)
Władca nie lubił bałaganu
Intryg, w przedsionku przepychania
Żony więc ponumerowano
Uczciwą drogą losowania
By w usprawnieniach swych nie spocząć
I wszystko mieć w każdej porze
Kazał zbudować kryty taśmociąg
Między haremem a własnym łożem
(Sadzono w taśmę kolejne żony
Włączył - i był zadowolony)
Aż - jak kroniki stare podają -
Taśmociąg zawył, zachrzęścił
Stanął! - A w całym Seraju
Nie było zamiennych części
Wnet po pałacu rozniosło się
Że plan się chyba wali
W łożu jest żona 508
A części nie dostarczyli
(Zawsze są takie kłopoty
Kiedy w rozruchu prototyp)
Władca w sypialni kąt wtulony
Przeżywa nudy dramat
Na taśmie więdną nowe, nie użyte żony
A w łożu wciąż ta sama
Nawet niebrzydki biust ma
Ta moja żona pięćset ósma
Dalej nie można przy dzieciach
-Patrz: van de Velde plansza trzecia
Coraz to nowych doznań
Zapragnął władca jak byle łasuch
We dwoje przecież wiele można
Gdy ma się chwilę czasu
Pierzchło zmęczenie i znudzenie
Haremu masą przerobową;
Cieszył się z tego niestrudzenie
Choć nie był wcale Casanovą
(Rzeczy w szczegółach streścić nie potrafię
Nie popadając w pornografię)
Noc była parna i duszna
Jak zwykle przy miłosnej grypie
Rzekł władca - Wiesz co, pięćset ósma?
Ty chyba jesteś w moim typie
Kiedy poranek okien dosięgnął
Słowik rozśpiewał się w gęstwinie
Szepnął do żony pięćset osiem:
Kochanie, jak ty masz na imię?
Więc został z jedną tylko żoną
To było już dla niego jasne
Jak zachować efektywność wzmożoną
Zmniejszając jednocześnie koszta własne
Bo świat nasz toczy się jednako
A bajki treść nie kłamie
Wciąż ilość nam przechodzi w jakość
A poligamia w monogamię

/Jonasz Kofta/

[marsha]

/maguth/
chodzisz

chodzisz za mną
i w obcych autobusach w korytarzach
usta
a zarys twojej brody ważniejszy jest
niż wszystko
i zapach twój korzenny
trochę słodki i gryzący język trochę
z każdego talerza spieczony
i z chropowatą skórką

[Gość: k_a_j_o]

Miłości! w tobie jednej odpocznienie...

Miłości! w tobie jednej odpocznienie...
I moc, i bytu oś; w tobie - sumienie - -

Języki? - zwiną się jak książek karty,
Gdy je piorunów widelec rozdarty
Na sąd ostatni wyzwie... nasza wiedza? -
Upiorem życia; proroctwo cóż?...- miedza
Próg czasów nowej widzenie granicy -
A więc to wszystko proch, proch na ulicy
Do Boga!... Miłość tylko pozostanie
Jak w zapalonym stosie hełm brązowy
Z napisem "jesteś"

...Różne miałem mowy
I różne o tym było me śpiewanie
Od pacholęcia świergocąc pieśniami
( Te - gdy zmężnieje czas, wspomnicie sami ).

Bo zasłaniałem wzrok, śpiewając słowo,
Ani mi lauru liść szumiał nad głową,
Bom ja ostatni tu w poetów świecie,
Którym nie przyszedł w czas i ... zresztą wiecie!

/C.K.N./

[Gość: k_a_j_o]

Love story

Ona i on
To była miłość prosta
Złączył ich los
i jedno słowo - zostań
Wierzyli w to
Że razem będą żyć
Wierzyli w to

Ona i on
Znaleźli, ocalili
Ten czysty ton
Co każę się nie mylić
Że Ona, On
Dla siebie są
Wierzyli w to

Wierzyli w to
Że nieśmiertelni są
Gdy miłość trwa
Silniejsza jest niż zło
Ochrania ich
Spokojny dom
Aż ich znalazła noc
Pośrodku dnia pobladłych
Ją
Zabrała nagle
Zabrała ją
Zabrała noc

Ona i On
To było szczęście wielkie
Ją zabrał mrok
Ja falo dłoń - muszelkę
Słowa tracą sens
Bo śmierć i miłość
Już poza nimi jest
W milczeniu jest

Gdy słowa gasną
Nie pytaj czemu
Los chciał to odebrać im
Daj ciszy zasnąć
Niech otuli ich jak dym

...Historii kres
I kilka tych niemądrych łez...
...
Nie wstydź się łez...

/kofta/

[k_i_k_a]

Wieczór majowy
Konwalie i bzy.
Wtulam
posiwiałe myśli
w miękką zieleń drzew.
Wysrebrzoną ciszą
niesie się skrzydlate echo,
niepokoi.
Wspomnieniem
wdzwania się w ciszę miasta.

Imieninowo
pachną konwalie.
Czemu nie słychać słowików?

/H. Ostaszewska/

05.05.05 })i({

[Gość: marsha]

z niewyspania znów obco
ramiona i słowa
błąkam się i przez strony na skos

[piootr]

Wszystkiego naj naj naj! Marsho :-)
Dziś pijam tylko za Twoje zdrowie!

Piootr

[Gość: marsha]

ślicznie bzowo-majowo dziękuję, i do zobaczenia wkrótce!

****************

śniło się

śniło mi się
że spotkałam tygrysa
i że miał na sobie niebieską spódnicę
z falbanką
mam taka spódnice
a moje sny się sprawdzają
nie wiem kto obudził mnie o 2:50
i co to właściwie znaczy
wobec atakujących nocą tygrysów
zaraz pomaluję włosy
i udam że nie przestałam wierzyć w pociągi
zwłaszcza te zmierzające do miasta
a ty będziesz to czytał
i nie znajdziesz słów

chwilę przed... deszcz zapadał

[Gość: k_a_j_o]

nie spotkałam

nie spotkałam jeszcze anioła
chociaż szukałąm go
w kazdej przydrożnej kafejce
w czerwonym autobusie
na plaży

przyglądałam sie twarzom ludzi
rozlepialam ogłoszenia
wzywałam w modlitwach
tupałam i krzyczałam

anioł patrzył z góry
ironicznie się uśmiechał

/joanna Jankowska/

dziś środa-- myśli pełna

[Gość: marsha]

środa

dziś środa ---
imieniny
aldony mścisława __
kochany ktoś kiedyś
okazuje się nie mieć
wystarczającego znaczenia
upchnięty gdzieś
po szufladach
[dokładniej
między majtkami
a krzykiem]
bez twarzy z cyfr
możliwych do wystukania
bez słów o spełnieniu
i jeszcze innych marzeń ---

[środa --
myśli pełna
i mięśni drżących
i niemo
i głucho]

/mw/

[Gość: burke]

MOJA KREW

moja krew
co chyłkiem płynie w głębi ciała które kryje się
po ciemnych korytarzach w alkoholu w ustach kobiet krew
podskórne życie me mierzone w litrach i płynące wspólną rzeką w morze krwi
moja krew
moja krew
mrożona wysyłana i składana w bankach krwi bankierzy przelewają ją
na tajne konta tajna broń
moją krwią
tajna broń konstruowana aby jeszcze lepiej jeszcze piękniej bezboleśnie
ucieleśnić krew
moją krew
wypijaną przez kapłanów na trybunach na mównicach na dyskretnych rokowaniach
moja krew
moja krew
to moją krwią
zadrukowane krzyczą co dzień rano stosy gazet nagłówkami barwionymi krwią
moją krew
wykrztusił z gardła spiker na ekranie liczę ślady
mojej krwi
moją krwią
leciutko podcmielone damy delikatnie przechylają szkło na rautach w ambasadach
tak to
moja krew
to moją krwią
podpisywano wojnę miłość rozejm pokój wyrok układ czek na śmierć
moja krew

moja krew
moja krew
moja krew
moja krew
i twoja też
moja krew
i wasza też

moja krew
i twoja też
moja krew
i wasza też....

BEZSENNOŚĆ

[marsha]

totalny chaos
głupoty które wczoraj dzisiaj
myślałam do przodu do przodu jest lepiej jest gorzej
i po tych wszystkich słowach które z siebie wyrzuciłam
patrzysz na mnie
mam na szyi tabliczkę z napisem teren nieznany
albo grozi zawaleniem
[któregoś dnia obudzisz się
to będzie bolało jak cholera
będziesz się zapierał rękami i nogami
i będziesz miał nadmiar słów
a ja będę miała wirus zwany milczeniem]
we snach leżę obok ciebie i nie chcę więcej
oczywiście że nie chcę i zniknąć ci
jestem coraz słabsza
prawdziwa gdy siedzimy obok
opieram głowę o jedno z twoich ramion kolan bioder
czasem dręczę za dużo gadam z ust płynie mi papier i papier
i jestem też uparta za dużo sypię
i jeszcze
słowami kruszę
za dużo

[Gość: burke]

Siedziałem sobie w mieszkaniu
Gdy ktoś zapukał do drzwi
Wyjrzałem przez ślepe oko
I wyskoczyłem przez okno
Biegłem przez śnieżne ulice
Słyszałem za mną ich krzyki
Biegłem, się nie oglądałem
Ach, jakże było wspaniale

Dookoła mowa idiotów
Płynęła gdy radio grało
Pobiegłem więc do kolegi
Powiedział mi co się stało
Popłynął rzeką alkohol
Koledzy mieli metody
A w wannach ryby pływały
Ach, jaki ja byłem młody

Nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie | 3x
Te czasy już
Nie powtórzą się

Ulice toną w czerwieni
My w rękach mamy kamienie
Majowe słońce tak praży
Chłodzą nas wody strumienie
Z ponurego średniowiecza
Krucjata przeciwko Polsce
Opornik w klapy wpinany
Ach, jakże było wspaniale

I praca ciężka po nocach
Aby nadążyć przed ranem
Niech tłuszcza w końcu zrozumie
Dla kogo się narażamy
W południe stanąć na baczność
Tysiące kartek papieru
Gaz dookoła się ściele
Ach, jakże było wspaniale

Nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie
Te czasy już
Nie powtórzą się

[Gość: m*]

Mój Aniele

jedziesz windą wprost do nieba,
takim schodów nie potrzeba
na parterze przeprowadzisz
bój o niepodzielną władzę

wystrojony grasz na zwłokę
by do smierci mieć już spokój
ja nic złego ci nie zrobię
jestem tylko jedną z kobiet

nie umieraj mój aniele
nim zdążymy na wesele
ja przyniosę ci zbawienie
ty mnie rozbaw uniesieniem

obłęd w oczach masz okropny
w deszczu gróźb od wieków moknę
nie odsyłaj mnie do piekła
tam jest znów za dużo ciepła

jeden
wszystkiego boi się
drugi
za bardzo kocha mnie
trzeci
nie podejrzewa że
czwartym
być może zostać chcesz
jeden...

[Gość: m*]

Listonosz z niebios

piszę krótki list do Boga
daj mi chłopa a nie wroga
daj mi Boże to co możesz
ja mu życie już ułożę

ja go zamknę w przedpokoju
będę kochać po kryjomu
żeby się nie ruszał z domu
kupię buty mu z betonu

dałeś tak że nie daj Boże
pewnie już nie mogłeś gorzej
w jakiej formie list mój doszedł
skoro chłop był listonoszem
w Boga wierzę kochac umiem
a nic z tego nie rozumiem

[Gość: m*]

Nie przychodzisz mi do głowy
Od miesięcy już
Wspomnień garść szuka dna
Szuka zapomnienia snu

Rozpuściłam Cię
W rosie mych łez

Zgubiłam klucz
Od furtek i bram
Zamknięte serce na kłódkę.

Mam... Trwam... Mam... Trwam...

Czekam nadejścia dnia
Dłonie składam w gest prośby
A za ścianą ktoś łka
Może nie kochany też

Pogubiłeś sens
W cieniu moich rzęs

Posłucham słów
Płynących zza ścian
Zamknięte serce na kłódkę

Mam... Trwam... Mam... Trwam...

Pogubiłeś sens...

NIEDOSPAŁOŚĆ

[Gość: k_a_j_o]

Wieczór

Słońce gaśnie.

Szwaczka zapala lampę.

Słońce gaśnie,
bitwa jest przegrana,
ranny bohater
upuszcza miecz i hełm.

Ranny bohater
upuszcza miecz i hełm,
a szwaczka bierze
igłę i naparstek.

/simowić/

[morlok.rap]

Jedna Sztuka

Sztuka tracenia nie jest trudną do nauki;
tak wiele rzeczy wydaje się wypełnionych
chęcią utraty

Trać cokolwiek każdego dnia.

Zaakceptuj złowrogie
gubienie kluczy,

godzinę spędzoną podle.

Sztuka tracenia nie jest trudną do nauki.

Więc praktykuj utratę ojca, tracąc szybciej:
miejsca i imiona,

i to gdzie miałeś zamiar
pojechać.

Nic z tego nie będzie katastrofą.

Zgubiłem zegarek mojej matki. I patrz! mój ostatni czy
przedostatni, z ukochanych domów przepadł.

Sztuka tracenia nie jest trudną do nauki.

Stracilem dwa miasta, całkiem ładne. I, totalnie,
trochę rzeczy, dwie rzeki, kontynent.
Brak mi ich, ale to nie katastrofa.

--Nawet utrata ciebie (śmiejącego się głosu, gestu
który kochałem) nie zapadłem się pod ziemię.

To oczywiste
sztuka tracenia

niezbyt trudna do nauki
choć może tak się wydawać (Napisz to!)

katastrofą.

Wiosna w końcu

[morlok.rap]

Hot

she was hot, she was so hot
I didn't want anybody else to have her,
and if I didn't get home on time
she'd be gone, and I couldn't bear that-
I'd go mad. . .
it was foolish I know, childish,
but I was caught in it, I was caught.
I delivered all the mail
and then Henderson put me on the night pickup run
in an old army truck,
the damn thing began to heat halfway through the run
and the night went on
me thinking about my hot Miriam
and jumping in and out of the truck
filling mailsacks
the engine continuing to heat up
the temperature needle was at the top
HOT HOT
like Miriam.
leaped in and out
3 more pickups and into the station
I'd be, my car
waiting to get me to Miriam who sat on my blue couch
with scotch on the rocks
crossing her legs and swinging her ankles
like she did,
2 more stops. . .
the truck stalled at a traffic light, it was hell
kicking it over
again. . .
I had to be home by 8,8 was the deadline for Miriam.
I made the last pickup and the truck stalled at a signal
1/2 block from the station. . .
it wouldn't start, it couldn't start. . .
I locked the doors, pulled the key and ran down to the
station. . .
I threw the keys down. . .signed out. . .
your goddamned truck is stalled at the signal,
I shouted,
Pico and Western. . .
. . .I ran down the hall,put the key into the door,
opened it. . .her drinking glass was there, and a note:

niedo...

[Gość: marsha]

pan podstępny

podstępny
tak mam na imię morderca
przeszkadzam pijam w pracy
ty inna masz na imię
chyba cię rozczaruję
miałem podobną historię
powiedziałem jej że jest inaczej
gdy mam trudność z mówieniem
jestem normalnym facetem
sześćdziesiąty drugi model do składania
chodzące bóstwo tylko trochę
i uwikłane
żartujesz sobie --
zwyczajna przyjemność
mówię prawdę to dziwnie wygląda
emocje wzbudzam
mądra kobieta wytłumaczyła mi to __
od tego są mądre kobiety
trudne w odbiorze
trudno - i za tobą nadążyć
czasem nie potrafię -
dostrzegam
to nawet nie jest takie ważne
i nie jest przeciwko tobie
eteryczność to odpowiednie słowo
i jest też tajemnica

[morlok.rap]

As Planned


After the first glass of vodka
you can accept just about anything
of life even your own mysteriousness
you think it is nice that a box
of matches is purple and brown and is called
La Petite and comes from Sweden
for they are words that you know and that
is all you know words not their feelings
or what they mean and you write because
you know them not because you understand them
because you don't you are stupid and lazy
and will never be great but you do
what you know because what else is there?

(FO'H)

BEZSENNOŚĆ

[Gość: marsha]

będzie

będzie i taki czas
że wszystko wyjaśnieje i wygładzi się
i będzie muzyka w powietrzu
i będą w powietrzu znaki i my
i taki czas
będziemy sobie przez ramię czytać
i chwytać się za ręce i za włosy ciągnąć i całować
i będzie taki że miłość i my
ciepli spokojni a za ścianą będą się bajki pisać
i wiersze i polonezy
a cichy metronom odliczy na raz na dwa
na szczęście

/maguth/

[Gość: bumerang]

Hey you, out there in the cold
Getting lonely, getting old
Can you feel me?
Hey you, standing in the aisles
With itchy feet and fading smiles
Can you feel me?
Hey you, don?t help them to bury the light
Don?t give in without a fight.

Hey you, out there on your own
Sitting naked by the phone
Would you touch me?
Hey you, with you ear against the wall
Waiting for someone to call out
Would you touch me?
Hey you, would you help me to carry the stone?
Open your heart, I?m coming home.

But it was only fantasy.
The wall was too high,
As you can see.
No matter how he tried,
He could not break free.
And the worms ate into his brain.

Hey you, standing in the road
Always doing what you?re told,
Can you help me?
Hey you, out there beyond the wall,
Breaking bottles in the hall,
Can you help me?
Hey you, don?t tell me there?s no hope at all
Together we stand, divided we fall.

[click of tv being turned on]
Well, only got an hour of daylight left. better get started
Isnt it unsafe to travel at night?
It?ll be a lot less safe to stay here. you?re father?s gunna pick up our trail before long
Can loca ride?
Yeah, I can ride... magaret, time to go! maigret, thank you for everything
Goodbye chenga
Goodbye miss ...
I?ll be back

P.F.

[Gość: burke]

życie jest bezsensowne, straszne, głupie, a mimo to wspaniałe; nie naigrywa się
z człowieka - od tego mamy ducha - ale też nie troszczy się o niego bardziej niż
o dżdżownicę... Najpierw musimy dostrzec, iż nasz ludzki los nie jest wcale
cięższy od lotu ptaka czy mrówki, przeciwnie: jest lżejszy i piękniejszy. Musimy
przyjąć ohydę życia i nieuchronność śmierci: nie żaląc się, ale sycąc tą
rozpaczą. Dopiero wtedy, kiedy przyjęło się cała obrzydliwość lub bezsens
natury, można podjąć próbę przeciwstawienia się tej surowej bezsensowności i
wymuszenia na niej jakiegoś sensu. To najwyższe, a zarazem jedyne, do czego
człowiek jest zdolny. Wszystko inne bydło potrafi zrobić lepiej... nieliczni, ,
których dosięgło cierpienie i którzy próbują odnaleźć jego sens, stanowią sens
ludzkości

hesse

[marsha]

r.wojaczek
"kochanka powieszonego"

patrzy mu do oczu
przygląda się sobie
w jego śnie.
Kochanka powieszonego
w kucki przy jego głowie
rodzi małe
z czarną twarzą.
kochanka powieszonego
z czarną twarzą
z bólu
dziecko wpół rozrywa
Kochanka powieszonego
własną pierś ssie
Paznokciami
po sobie.
Kochanka powieszonego
umiera w jego śnie.

[Gość: marsha]

T.Różewicz
PRZYSZLI ŻEBY ZOBACZYĆ POETĘ.



przyszli żeby zobaczyć poetę

i co zobaczyli?



zobaczyli człowieka

siedzącego na krześle

który zakrył twarz



a po chwili powiedział

szkoda że nie przyszliście

do mnie przed dwudziestu laty



wtedy jeden z młodzieńców

odpowiedział

nie było nas jeszcze

na świecie



przyglądałem się

czterem twarzom

odbitym w zamglonym lustrze

mojego życia

usłyszałem

z bardzo daleka

ich głosy czyste i mocne



nad czym pan teraz pracuje

co pan robi

Odpowiedziałem

Nic nie robię



dojrzewałem przez pięćdziesiąt lat

do tego trudnego zadania

kiedy „nic nie robię”

robię NIC

usłyszałem śmiech

kiedy nic nie robię

jestem w środku

widzę wyraźnie tych

co wybrali działanie



widzę byle jakie działanie

przed byle jakim myśleniem



byle jaki Gustaw

przemienia się

w byle jakiego Konrada



byle jaki felietonista

w byle jakiego moralistę



słyszę

jak byle kto mówi byle co

do byle kogo



bylejakość ogrania masy i elity



ale to dopiero początek

[Gość: k_a_j_o]

Burza

Na moim odwrocie
omokły gniot:
las w dechę płaszczony.

Amarant zboża


morderczy
ścigał mi serc moich dwoje.

A dom?... Gdzież...
było lwio.
Ponadto lwiało.

Wyrywałem sobie grzywy
anilinowe
i jak deski do prasowania
z korzeniami
żeby się nie straszyć
a biegnąc
doczekiwałem bitej kulminacji

zastrzeliłem się ja i wieś
w jedno:
huk młyna
drewniana lwica (?)
a - jeszcze nie to

Dopiero ulga
lwia

szpara remizy strażackiej:
piorunującą minią
siekiery, trójzęby
w bukiet - grzywę
burza
lwia róża!
/miron b/

[Gość: burke]

siekiera - siekiera

czy tu się głowy ścina
czy zjedli tu Murzyna
czy leży tu Madonna
czy tu jest jazda konna
siekiera, siekiera, siekiera, siekiera

czy w nocy dobrze śpicie
czy śmierci się boicie
czy zabił ktoś tokarza
czy często się to zdarza
siekiera, siekiera, siekiera, siekiera

BEZSENNOŚĆ po burzy we mgle

[Gość: kajo]

mgła

za oknem mgła
a ja przeświecam cała

krople o parapet

gdy zamykam oczy
wtedy pachnie deszczem
jeszcze bliżej

cień poziomych żaluzji
spina biodra i uda
pod łuską z pasków
przebiega ciasne ciepło

mgła cicho pod powieki
a ja zastygam

/Renata Zrajkowska-Bujak/

[Gość: marsha]

Kasprowicz Jan

Czem jesteś dla mnie...

Czem jesteś dla mnie? Tem światłem gorącem,
Siłą, co z ziemi wydobywa zioła,
Zlewa je wonią, stroi barw tysiącem,
Co sieje życie i radość dokoła.

Czem jesteś dla mnie?... Myślą i tem rwącem
Tchnieniem uczucia, co w prostego zgoła
I ułomnego człeka wnętrzu śpiącem
Budzi niebiańskich haseł apostoła.

Czem jesteś dla mnie?... Zamknij to pytanie
W wielkich tajemnic świętym Alkoranie,
Ty dla mnie pierwsza w pierwszych milijonie:

Wszak, aby godnie odpowiedzieć na nie,
Nie starczą, widzę, światło, barwy, wonie,
Myśl ni uczucie, choć tak żywo płonie

[marsha]

Wejść tam nie można. Ale jest na pewno(...)
Niektórzy mówią, że nas oko łudzi
I że nic nie ma, tylko się wydaje,
Ale ci właśnie nie mają nadziei.

[cz. miłosz]

[Gość: braty]

Przyczyny Niepowodzeń

muzyka: J. Stankiewicz, P. Waszak
słowa: J. Stankiewicz

oswajamy się piętrami, w ceramiczny uśmiech
temu palcu wbrew, co kiwa powodem balu
i kłamstw
pozłacani z psem karetą - większą, niż generał
podejrzany w niej telefon, który dzwoni lub nie

rude budowle pękają w szwach
cóż ?!!! z boskim na ustach palcem
my drepcząc w miejscu wrzeszczymy start !!!
tygodnie pięter dalej
szukam dziewczyny mojego psa,
wracam do moich spraw,
do moich spraw,
do moich spraw,

ohhh !!! w śmiechu mam brata !!!

hmmm
oswajamy się, krok unosi krok
hmmm
oswajamy się, krok unosi krok
aż rzeczy znajdą bieg rzeczy znajdą bieg
rzeczy znajdą bieg znajdą bieg.

[Gość: marsha]

a księżyc, co się do niej śmiał
między paprocie nagle padł.
na złotym saksofonie grał
mi charlestona młodych lat...

józef kratky

[morlok.rap]

i chcę ci powiedzieć, że
twoje usta mnie bolą
choć wiarę w
ciszę desperacko porzucę
gdy gryźć będziesz
a dłoń
ulegnie w opornej bezsile
na twoich policzkach
gładkością osnuta
w zarysie ucha zagubiona na
granicy
włosów walcząca z
bezmiarem skrytego
dotyku

[Gość: burke]

W truskawkowym chruśniaku, przed ciekawych wzrokiem
Zapodziani po głowy, przez długie godziny
Zrywaliśmy przybyłe tej nocy truskawki.
Palce miałas na oślep skrwawione ich sokiem.

Bąk złośnik huczał basem, jakby straszył kwiaty,
Rdzawe guzy na słońcu wygrzewał liść chory,
Złachmaniałych pajęczyn skrzyły się wisiory,
I szedł tyłem na grzbiecie jakis żuk kosmaty.

Duszno było od truskawek, któreś, szepcząc, rwała,
A szept nasz tylko wówczas nacichał w ich woni,
Gdym wargami wygarniał z podanej mi dłoni
Owoce, przepojone wonią twego ciała.

I stały się truskawki narzędziem pieszczoty
Tej pierwszej, tej zdziwionej, która w całym niebie
Nie zna innych upojeń, oprócz samej siebie,
I chce się wciąż powtarzać dla własnej dziwoty.

I nie wiem, jak się stało, w którym okamgnieniu,
Żeś dotknęła mi wargą spoconego czoła,
Porwałem twoje dłonie - oddałaś w skupieniu
A chruśniak truskawkowy trwał wciąż dookoła.

[Gość: burke]

Szekspir "Zimowa opowieść" (I, ii)

Bywali (chyba, że wielce się mylę)
Rogacze wcześniej, a wielu jest ludzi
(Nawet w tej chwili, kiedy mówię o tym),
Którzy prowadzą pod ramię swe żony,
Nie przypuszczając, że sąsiad otworzył
Śluzy i zabrał ryby ze stawu;
Tak właśnie, sąsiad, godny Pan Uśmieszek:
Tak, jest pociecha w tym, że inni ludzie
Też mają bramy, które ktoś otwiera,
Jak moją, przeciw ich woli. A gdyby
Wszyscy mający rozbrykane żony
Popadli w rozpacz, co dziesiąty człowiek
Powiesiłby się. I nie ma żadnego
Lekarstwa. Jest to rajfurcza planeta,
Która poraża wpływem swym podówczas,
Gdy dominuje; potężnym, to pewne,
Na wschód i zachód, północ i południe;
A wniosek taki: nie zagrodzisz niczym
Brzucha kobiety. Wiedz o tym, że wpuści
On i wypuści wszystkich nieprzyjaciół,
Wraz z taborami i w pełnym rynsztunku.

[Gość: marsha]

ależ zaniedbałam bezsenność.... no ale tak czasu brak, że aż aż...
wakacji wszystkim życzę udanych [ja urlopuję dopiero we wrześniu...ech...]

SZANUJ CUDZE ZALETY BY DOSTRZEŻONO TWOJE. Pitagoras z Abdery.

[Gość: Gawel]

A Cynic is a man who knows the price of everything and the value
of nothing. O.W

zdrowko z Dublina

Gawel

[Gość: marsha]

"Brzydzę się plotką, dlatego natychmiast ją wypuszczam." :))

zaglada tu jeszcze ktoś?... wywiało znajomych... smutno

[Gość: burke]

Guildenstern: Whose serve?
Rosencrantz: Err...
Guildenstern: Hesitation! Love... one.
Rosencrantz: Whose go?
Guildenstern: Why?
Rosencrantz: Why not?
Guildenstern: What for?
Rosencrantz: Foul! No synonyms! One... all.
Guildenstern: What in God's name is going on?
Rosencrantz: Foul! No rhetoric! Two... one.
Guildenstern: What does it all add up to?
Rosencrantz: Can't you guess?
Guildenstern: Were you addressing me?
Rosencrantz: Is there anyone else?
Guildenstern: Who?
Rosencrantz: How would I know?
Guildenstern: Why do you ask?
Rosencrantz: Are you serious?
Guildenstern: Was that rhetoric?
Rosencrantz: No.
Guildenstern: Statement! Two all. Game point.
Rosencrantz: What's the matter with you today?
Guildenstern: When?
Rosencrantz: What?
Guildenstern: Are you deaf?
Rosencrantz: Am I dead?
Guildenstern: Yes or no?
Rosencrantz: Is there a choice?
Guildenstern: Is there a God?
Rosencrantz: Foul! No non sequiturs! Three... two, one game all.
Guildenstern: What's your name?
Rosencrantz: What's yours?
Guildenstern: You first.
Rosencrantz: Statement! One... love.
Guildenstern: What's your name when you're at home?
Rosencrantz: What's yours?
Guildenstern: When I'm at home?
Rosencrantz: Is it different at home?
Guildenstern: What home?
Rosencrantz: Haven't you got one?
Guildenstern: Why do you ask?
Rosencrantz: What are you driving at?
Guildenstern: What's your name?
Rosencrantz: Repetition! Two... love. Match point.
Guildenstern: Who do you think you are?
Rosencrantz: Rhetoric! Game and match!

Tom Stoppard "Rosenkrantz and Guildenstern are dead"

[Gość: m*]

"Kiedyś się nie malowałam. Pamiętasz, jak się nie malowałam? Nie, skąd możesz
pamiętać. Maluję się, bo chcę… Bo chciałabym ci to powiedzieć wprost. Bo myślę,
że wtedy mnie lepiej zrozumiesz. I że może mnie bardziej będziesz kochał. Bo
jak będę w końcu ładna, wiesz, jak będę taka jak gwiazdy filmowe, jak będę
miała ładnie zrobione włosy, i jak będę miała taki filmowy makijaż, to mnie
zobaczysz. Zobaczysz, że jestem taka… Tak trudno się z tobą rozmawia. Nie wiem,
jak mam do ciebie mówić, bo chciałabym tak prosto, a prosto wcale nie jest
łatwo. Że dopiero jak dokleję sobie rzęsy, jak pomaluję usta, jak pomaluję
powieki to zobaczysz, że jestem… inna… niż myślisz. I może wtedy ja też
pomyślę, że jestem inna. I może wtedy wszystko, no wiesz. Że zjemy śniadanie w
ogrodzie. A ty będziesz tak na mnie patrzył jakbyś mnie widział pierwszy raz w
życiu. Tak jak patrzyłeś na mnie pierwszy raz w życiu. Kiedy o mnie nic jeszcze
nie wiedziałeś. Kiedy chciałeś mnie poznać. I kiedy mnie zapytałeś: Czy pani
zawsze jest taka szczęśliwa? "

/r. grzela/

[Gość: magician]

"are you the one that I've been waiting for?
stars will tell me, stars explode in the sky
then they die..."

chciałam się pochwalić,
że zostałam przyjęta na teatrologię
na UJ i od października wnikam w tłum
krakowskich studentów:))

[Gość: m*]

bardzo pięknie! bardzo gratuluję! i tulę })i({
m*

[Gość: magician]

bardzo dziękuję:))

(...) o poniedziałku
trzeba mówić w poniedziałek
We wtorek już by mogło być za późno.

“Teoria dystansu” Izeta Sarajlića

[k_i_k_a]

Sposób

Większości z nas sądzone pono
Zostawić pracę nieskończoną
Nie dla nas duma tudzież spokój
Finis coronat opus
Lepszego nic nie wymyślono
Aby oddalić to memento
Zamiast zostawić nieskończoną
Pozostaw pracę nie zaczętą
/Jonasz Kofta/


Motto na poniedziałek ;)))

Teatrologia

[Gość: burke]

"Rosenkrantz and Guildenstern are dead"

The Player: We're more of the love, blood, and rhetoric school. Well, we can do
you blood and love without the rhetoric, and we can do you blood and rhetoric
without the love, and we can do you all three concurrent or consecutive. But we
can't give you love and rhetoric without the blood. Blood is compulsory. They're
all blood, you see.
Guildenstern: Is that what people want?
The Player: It's what we do.
---

The Player: We're actors! We're the opposite of people!
---

Rosenkrantz i Guildenstern po rozmowie z Hamletem (2, ii)

G: He had six rhetoricals
R: It was question and answer alright.
G: And two repetitions.
R: Twenty-seven questions he got out and answered three. I was waiting for you
to delve. When is he going to start delving, I asked myself.
G: We got his symptoms, didn't we?
R: Half of what he said meant something else, and the other half didn't mean
anything at all.
G: Thwarted ambition a sense of grievance, that's my diagnosis.
R: Six rhetorical and two repetition, leaving nineteen of which we answered
fifteen. And what did we get in return? He's depressed!

bezsenność

[Gość: marsha]

w nocy bezsennosć... w pracy w dzień sennoŚć... oj rety...

********
I AM WHAT I AM - GLORIA GAYNOR



I am what I am
Ja jestem tam, gdzie wyobraźnia
Więc przyjdź tu i spójrz,
po prostu spójrz lub bij mi brawo.
To mój świat i ja jestem w nim tak z siebie dumny
Mój świat, i nie będę się ukrywał dłużej.
Świat nie przeklnie Cię
dopóki chcesz być tym kim jesteś.
I am what I am
Nie chwalcie mnie i nie żałujcie
Wciąż śpiewam i gram
Sobie i Wam
Myślę, że ładnie.
I co że ja kocham piórka i błyskotki* żony
A Ty? Może spójrz raz na to z innej strony
Twój świat maską jest
Jeśli nie krzyczysz
I am what I am
I am what I am
i to kim - bez tłumaczenia
Sam prowadzę grę
Czasami as, czasami źle
Bo żyje się raz, bez powrotu, bez odwrotu
Raz, więc czas otworzyć okno światu
Świat nie przeklnie Cię
dopóki krzyczysz
I am what I am

[Gość: burke]

The Player: We are tragedians, you see? We follow directions. There is no choice
involved. The bad end unhappily, the good, unluckily. That is what tragedy means.
---

The Player: For a handful of coin I happen to have a private and uncut
performance of "The Rape of the Sabine Women," or rather woman, or rather
Alfred, and for eight you can participate.
---

Player King: Audiences know what they expect and that is all they are prepared
to believe in.

ibidem

audio-bezsenność

[Gość: burke]

www.kakofonia.pl/PL/PLhydro/Los.wav (38KB)

[Gość: k_a_j_o]

W tych paru zdaniach
W tych paru slowach
Gdyby udało się zawrzeć
Spiąć skoncentrować
Coś
Coś jak podniecenie
Coś jak porządanie
Coś jak zaspokojenie
Coś jak niedopowiedzenie
Ach to coś
To byłby juz chyba wiersz!

/zabłocki/

[Gość: k_a_j_o]

Stanąłem w metrze,
żeby czytać wiersze.
Wiersze na wietrze
są lżejsze i lepsze.
W ciąglym przeciagu
pędzących pociągów
lecą w powietrze.

/zabłocki/

[k_i_k_a]

Jak dzwon, który zaledwie tylko tknąć
a już śpiewa
jak zabłąkanych ptaków głos
jak liść przez chwile piękny,
nim go wiatr strąci z drzewa
tak w nas głęboko skryte śpią...

małe tęsknoty, krótkie tęsknoty,
znaczące prawie tyle co nic
nagle i szybkie serca ochoty,
kto by tam ne znał ich

niewiadomo skąd zjawiaja sie zakatrzone,
wyprosza łzę, żal i ból
posiedzą, podumają i jak gośc nieproszony
nim się rozwidni znikną już

małe tęsknoty, krótkie tęsknoty,
znaczące prawie tyle co nic
nagłe i szybkie serca ochoty,
kto by tam nie znał ich
nagłe i szybkie serca ochoty,
kto by tam nie znał ich

małe tęsknoty, ciche marzenie,
zwiewne jak obłok kruche jak dym
nieodgadnione w nas duszy westchnienie,
kto by tam nie znał ich

/W. Trzciński/