*********Co teraz czytacie...cz. 2 **********

[jutta_t]

"Morfina"...polecam!

[mala200333]

[dunant]

Tez w trakcie czytania..

[zamyslona_7]

[jane_doe_hej]

Zmarnowany kobiecy talent..

[zamyslona_7]

Samanta Rushdie

[dunant]

[seremine]

Isabel Allende, Dziennik Mai, Muza SA

[samanta_ewa]

[samanta_ewa]

Nowa powieść Allende to historia amerykańskiej dziewczyny (z rodziny pochodzącej z Chile), która popada w złe towarzystwo i to nie takie, jakie opisują powieści o nastolatkach, ale rzeczywiście złe – ćpanie, picie, handel narkotykami, kradzieże i inne przestępstwa, niewolnictwo kobiet. Po prostu ociera się o piekło, ale… Nie zdradzę, jak to się kończy, jaką w tym wszystkim role odgrywa chilijska babcia dziewczyny, ucieleśnienie dobrego ducha latynoskiej tradycji. W każdym razie historia jest umoralniająca i pouczająca.

[nefretete993]

Polecam..

Armia Izaaka

[kaczorek_dwa]

[dunant]

[dunant]

Książka Jarosława Marka Rymkiewicza Reytan. Upadek Polski opowiada o proteście Tadeusza Reytana na sejmie rozbiorowym 1773 roku. Jest to także opowieść o dziejach rodu Reytanów od jego początków do roku 1939. A przede wszystkim symboliczna opowieść o zdradzie, upadku Polski i zakończeniu dziejów Rzeczypospolitej.

[black_jotka]

[rawik-is-me]

[nefretete993]

[jerzy_55]

Sprobuje..

"Romans z Turcją" to wyjątkowa relacja z...

[black_jotka]

"Romans z Turcją" to wyjątkowa relacja z wyprawy dwóch kobiet po kraju leżącym na styku Europy i Azji. Kiedy Joy Stocke i Angie Brenner spotykają się na balkonie niewielkiego pensjonatu, gdzieś na śródziemnomorskim wybrzeżu Turcji, nie przypuszczają nawet, że będzie to początek głębokiej przyjaźni. Jednak wkrótce okazuje się, że łączy je miłość do podróży, historii, literatury i egzotycznej kuchni. Będą wspólnie odkrywać zarówno tajemnice dawnej Anatolii, jak i urok współczesnej Turcji. Zainspirowane poezją suficką trafią na festiwal tańczących derwiszy. Wizyta w tureckiej łaźni stanie się dla nich lekcją zmysłowości i cierpliwości. A zainteresowanie kultem bogini-matki zaprowadzi je do ruin starożytnego Efezu. "Romans z Turcją" to fascynująca książka pełna zachwycających pejzaży, turystycznych atrakcji, orientalnych smaków i zapachów.

[rawik-is-me]

[rawik-is-me]

Subtelny i wyrafinowany humor w najlepszym wydaniu. W krzywym zwierciadle to zbiór felietonów Maciej Stuhra, w których wybitny aktor objawia swój kolejny talent - literacki. Świat oczyma Macieja Stuhra może wydawać się światem odbitym w krzywym zwierciadle – ale bez wątpienia pełnym humoru. A jak wiadomo – humor zawsze w cenie…

Najmroczniejsza ciemność opowiada o dwóch ...

[jutta_t]

Najmroczniejsza ciemność opowiada o dwóch pozornie niezwiązanych ze sobą sprawach. Szesnastolatka o dość swobodnych obyczajach wybiera się z chłopakiem i znajomymi na rejs promem ze Sztokholmu do Turku. Wypiwszy co nieco, opuszcza swoje towarzystwo, by zabawić się wśród starszych i zamożniejszych pasażerów. Rankiem jej zwłoki zostają znalezione w toalecie. Podejrzenie pada na Joakima, który nie ma wiarygodnego alibi, lecz młody człowiek zapewnia, że jest niewinny…

[jutta_t]

Zawsze ciekawią mnie książki zbierające diametralnie odmienne recenzje. Jeden człowiek pisze, że dana rzecz jest wspaniała, rewelacyjna etc., inny, że gniot nie z tej ziemi. W przypadku poezji, satyry czy niektórych typów prozy fabularnej taką rozbieżność stosunkowo łatwo zrozumieć: ten kocha klasyczną formę i nieskazitelnie doskonałe rymy, tamten przepada za eksperymentami z wersyfikacją i słowotwórstwem; tego śmieszą subtelne aluzje i groteskowe skojarzenia, innego czarny humor, a jeszcze innego rubaszne facecje doprawione mocnym słowem; temu odpowiadają zabawy słowem i igraszki konwencjami, ów preferuje epicką narrację, rozbudowane dialogi i wyraziste charaktery. Ale na ile mogą się różnić gusta czytelnicze w odniesieniu do powieści kryminalnych? Najwyraźniej dość mocno, bo wśród kilkunastu krążących po sieci recenzji Domku z piernika Carin Gerhardsen znaleźć można zarówno kompletnie miażdżące („wyjątkowo nieudane połączenie quasi-kryminału i mało ambitnej obyczajówki”, jak i w pełni entuzjastyczne („jest to jeden z lepszych kryminałów, jakie w życiu czytałam!”. Domku z piernika akurat pod ręką nie miałam, ale nadarzyła mi się okazja przeczytania kolejnej powieści Gerhardsen z inspektorem Sjöbergiem i jego kolegami z posterunku w Hammarby (jednym ze sztokholmskich osiedli).

[jutta_t]

Policjantka Petra Westman nawet podczas porannego joggingu nie potrafi zapomnieć o traumatycznych przeżyciach opisanych w poprzednim tomie serii. Jej uwagę rozprasza jednak niecodzienne znalezisko: w krzakach leży kosz dziecięcego wózka, w nim zaś niemowlę tak wychłodzone, że Petra nie potrafi nawet ocenić, czy jeszcze tli się w nim życie. Podczas oględzin miejsca zdarzenia intuicja każe jej zajrzeć do stojącego przy płocie pojemnika z piaskiem, a tam spoczywają zwłoki kobiety. Okazuje się jednak, że nikt nie zgłosił zaginięcia matki z kilkumiesięcznym dzieckiem...

Nota wydawcy wspomina jeszcze o trzecim wątku – małej dziewczynce, która budzi się w pustym mieszkaniu i usiłuje na swój sposób poradzić sobie z lękiem, głodem, samotnością. Jeśli od początku czytamy dość uważnie, bardzo szybko zorientujemy się, że w rzeczywistości nie jest to wątek osobny, lecz uzupełnienie jednego z dwóch wspomnianych. Wiarygodnie przekazane myśli i odczucia trzylatki, która nie potrafi zrozumieć, dlaczego nagle może liczyć tylko na siebie, to jeden z bardziej udanych elementów tej powieści.

Udane (bo przecież już u tylu autorów sprawdzone!) mogłoby być też rozbudowanie psychologiczne niektórych postaci i wzbogacenie tła motywami socjologicznymi. Problem w tym, że przez jakieś 80% czasu poświęconego na lekturę odnosi się wrażenie, że autorka sama do końca nie wie, czy pisze powieść kryminalną, czy obyczajową. Narrator, zamiast zogniskować swoją uwagę na kilku wybranych osobach, relacjonuje wydarzenia z punktu widzenia wszystkich charakterów pierwszo- i drugoplanowych (Sjöberga, Sandéna, Westman, Elise, Jennifer, Jockego, Hanny, Barbro) i jeszcze paru postaci epizodycznych w bardzo różnych proporcjach, przy czym – ni przypiął, ni wypiął – dwie pierwsze sceny w czasie teraźniejszym, cały dalszy ciąg w przeszłym. Niektóre motywy spoza głównej osi fabularnej pozostają niedokończone lub niedopowiedziane (Sjöberg nie dowiaduje się niczego o działce, której akt własności znalazł w papierach matki; Petra nadal nie wie, kim był wspólnik Fryhka, nie zostaje też ustalone, kto usiłował ją zdyskredytować przed przełożonymi), gorzej jednak, że sprawy prowadzone przez zespół z Hamarby zostają rozwiązane jakoś „na oko”, prawie bez użycia metod współczesnej kryminologii. Zdarza się też autorce wepchnąć w tekst szczegóły absolutnie nieprzydatne z perspektywy dalszego rozwoju wydarzeń (jak na przykład nazwisko kobiety, która wzywa pogotowie do znalezionego przez Petrę niemowlęcia), a także pomylić personalia postaci (matka Lukasa myśli o przebywającym w Japonii mężu imieniem Mats, zaś według ustaleń policji w jednej z końcowych scen ma on na imię Carl).

[jutta_t]

Być może szwedzkim czytelnikom – tak, jak i niektórym polskim - nie podobał się Sjöberg przedstawiony w pierwszym tomie serii jako policjant bez skazy, wzorowy mąż i ojciec pięciorga dzieci (w tym dwojga adoptowanych), a może sama autorka doszła do wniosku, że warto przydać mu niejakich ułomności charakteru; skutkiem tego w Najmroczniejszej ciemności wykazuje się brutalnością w stosunku do złapanego przestępcy, umiejętnością manipulowania poznanymi faktami w taki sposób, by utrzeć nosa koledze wchodzącemu w konflikt z prawem (ale bez żadnych trwałych konsekwencji dla delikwenta) oraz brakiem wierności swojej mało wyrazistej małżonce. A wówczas znów czytelnika nawiedza uczucie, że co za dużo, to niezdrowo.

W dodatku od czasu do czasu styl robi się banalny i nieporadny, jakby do pióra dorwała się uczennica młodszych klas podstawówki („Petra podziękowała za pomoc kobiecie, która nazywała się Ester Jensen, i przeprosiła za wszystkie kłopoty i zamieszanie, jakiego narobiła. Powiedziała, że sama jest policjantką i że pojawią się jeszcze dzisiaj i będą chcieli z nią porozmawiać. Potem wyszła na ulicę do policjantów”. Może ten mankament należy przypisać tłumaczom (porzekadło „co dwie głowy, to nie jedna” nie zawsze musi się sprawdzić!), ale tak czy inaczej nie wpływa on korzystnie na odbiór powieści.
I choć nie można odmówić Gerhardsen pewnego potencjału, chyba jeszcze trochę czasu upłynie, nim uda jej się napisać kryminał lepszy niż przeciętny.

[seremine]

Polecam

[seremine]

Dobra!

"Nokturny", Kazuo Ishiguro

[rawik-is-me]

Nokturny, Kazuo Ishiguro

[rawik-is-me]

[nefretete993]

[kristopherh]

[kaczorek_dwa]

[samanta_ewa]

Na szafocie
Autor: Hilary Mantel

[samanta_ewa]

Hilary Mantel, rekonstruując od stuleci owiane tajemnicą okoliczności upadku Anny Boleyn, stworzyła pasjonujące dzieło, na kartach którego postaci sprzed wieków ożywają w pełnym blasku.
Henryk VIII zakochuje się w Joannie Seymour. Tomasz Cromwell, wykonując wolę władcy, stara się doprowadzić do rozwiązania małżeństwa z Anną Boleyn, co kończy się – jak wszystkim wiadomo – nie unieważnieniem, tylko ścięciem.
Jedna z bardziej znanych historii w dziejach nowoczesnej Anglii, opowiedziana z talentem literackim, który zasłużył na podwójnego Bookera! Siła tej niezwykłej powieści tkwi w szczególe, w odbrązowieniu postaci historycznych, w tchnięciu w nie życia na nowo, w dygresji…

[nefretete993]

[rawik-is-me]

[dunant]

No i co z tym czytaniem?

[dunant]

[dunant]

Ziemię pod jej stopami, jedną z wielkich powieści Rushdiego, można czytać jako przypowieść o nas wszystkich, rozdzieranych sporem między Domem a Dalą; między przywiązaniem do korzeni a wyzwaniami świata i pędem do przekraczania granic. Można ją też czytać jako opowieść - konkurującą z najlepszymi - o sztuce w najwspółcześniejszym wydaniu, z gwiazdami rock and rolla i światowej fotografii. Można w tej historii iść śladem niełatwych zmagań rzeczywistości z Nieznanym, rozumu z tajemnicą, prawdy faktów z prawdą uczuć; wreszcie można podziwiać zawsze obecne u Rushdiego skutki zderzenia odmiennych cywilizacji czy syntezy drugiej połowy XX wieku. Można; ale to przede wszystkim olśniewająca, pisana ze zdumiewającym rozmachem, wspaniała powieść o miłości, której klamrę stanowi mit Orfeusza i Eurydyki.

Postaci? Genialny kompozytor Ormus Kama, wielbiona pieśniarka Wina Apsara - i towarzyszący im cień, równie wielki ten trzeci; narrator. Ziemia pod jej stopami - klasycznie - rozpoczyna się trzęsieniem ziemi, by potem napięcie już tylko rosło.

Salman Rushdie urodził się w 1947 roku w Indiach. Od czternastego roku życia mieszkał w Wielkiej Brytanii, potem także w Stanach Zjednoczonych. Jest absolwentem Cambridge.

Zadebiutował w 1974 roku powieścią Grimus. Międzynarodową sławę przyniosły mu dopiero opublikowane w 1981 roku Dzieci północy, które zdobyły Nagrodę Bookera, a następnie w roku 1993 Bookera Bookerów i w roku 2008 Best of the Booker. W 1988 roku ukazały się Szatańskie wersety - jego najsłynniejsza powieść, która uzyskała Nagrodę Whitbreada dla najlepszej powieści roku.

Rushdie jest laureatem wielu nagród literackich. W 2006 roku odwiedził Polskę. Królowa Elżbieta II nadała mu w 2007 roku szlachectwo.

Spośród utworów Rushdiego REBIS wydał następujące powieści: Grimus, Dzieci północy - zekranizowane przez Deepę Mehtę, Ostatnie westchnienie Maura, Wstyd, Ziemia pod jej stopami, Furia, Śalimar klaun, Czarodziejka z Florencji, Harun i Morze Opowieści, Luka i Ogień Życia, zbiór opowiadań Wschód, Zachód oraz zbiór esejów Ojczyzny wyobrażone.

We wrześniu 2012 roku, w dniu światowej premiery książki, REBIS opublikował najnowsze dzieło Rushdiego - wspomnienia z okresu obowiązywania fatwy zatytułowane Joseph Anton. Autobiografia, natomiast w maju 2013 Szatańskie wersety w nowym przekładzie.

Il Valentino. Życie Cezara Borgii

[mala200333]