kościół św. Michała Archanioła z 1762 roku, drewniany, konstrukcji zrębowej, oszalowany, wzmocniony lisicami, z dachami dwuspadowymi krytymi gontem, wnętrzami rokokowymi i barokowymi, ołtarz z obrazem Matki Boskiej Szczurskiej, belka tęczowa z późnobarokowymi rzeźbami z II połowy XVIII wieku
znów wypatroszy - tak koło lutego, góra w marcu. Czasem przy tym strząśnie z dłoni te kilka pasożytów z wnętrza budki, podreperuje zapięcie, dopieści daszek z gontu, na lince wciągnie tę budkę na telesłup, na balkon, na drabinę. Ale nie za wcześnie, bo w mróz w budkach ma jeszcze ma/i/łych lokatorów.
https://katowice.tvp.pl/89885353/stara-karczma-z-nowym-dachem-wymieniono-zniszczony-gont STARA KARCZMA W JELEŚNI MA NOWY DACH - www.tvp. pl - 06.11.2025
wymagała wymiana dachów na nowe, wykonane z ognioodpornych materiałów. Jeszcze w 1867 roku ponad 75% krakowskich domów krytych było gontem. Sytuacja zmieniała się stopniowo, wraz z rozwojem budownictwa w Krakowie, i tak w 1890 liczba ta wyniosła 31,5%, a dziesięć lat później już tylko 7%
Pierwszy kościół w Pniowie wzniesiono w 1506 roku. Była to drewniana świątynia, konstrukcji zrębowej. Do kościoła przylegała wieża późniejszej daty. Dach dwuspadowy, kryty gontem. Na dachu była mała sygnaturka z XVII wieku. Kościół rozbudowano w 1539 r. (być może wtedy dobudowano wieżę). W 1598
Pierwszy kościół w Pniowie wzniesiono w 1506 roku. Była to drewniana świątynia, konstrukcji zrębowej. Do kościoła przylegała wieża późniejszej daty. Dach dwuspadowy, kryty gontem. Na dachu była mała sygnaturka z XVII wieku. Kościół rozbudowano w 1539 r. (być może wtedy dobudowano wieżę). W 1598
. Inni upatrywali także za pozostałość zamku, czworak stojący nad dworskim stawem. Był to dużych rozmiarów, piętrowy, tynkowany budynek, kryty pierwotnie gontem, w późniejszych latach wymienionym na dachówkę. Budynek ten zakończył swój żywot, podobnie jak wiele podobnych podworskich obiektów, w latach
Pierwszy kościół w Pniowie wzniesiono w 1506 roku. Była to drewniana świątynia, konstrukcji zrębowej. Do kościoła przylegała wieża późniejszej daty. Dach dwuspadowy, kryty gontem. Na dachu była mała sygnaturka z XVII wieku. Kościół rozbudowano w 1539 r. (być może wtedy dobudowano wieżę). W 1598
. Inni upatrywali także za pozostałość zamku, czworak stojący nad dworskim stawem. Był to dużych rozmiarów, piętrowy, tynkowany budynek, kryty pierwotnie gontem, w późniejszych latach wymienionym na dachówkę. Budynek ten zakończył swój żywot, podobnie jak wiele podobnych podworskich obiektów, w latach
wymagała wymiana dachów na nowe, wykonane z ognioodpornych materiałów. Jeszcze w 1867 roku ponad 75% krakowskich domów krytych było gontem. Sytuacja zmieniała się stopniowo, wraz z rozwojem budownictwa w Krakowie, i tak w 1890 liczba ta wyniosła 31,5%, a dziesięć lat później już tylko 7%
Ambroży Grabowski tak opisywał efekty odbudowy: Część miasta, która nieszczęściu uległa, przybiera nader piękną postać. Wznoszą się okazałe domy, według pięknych pomysłów tegoczesnego budownictwa, budowane z trwałych materiałów i już nie dachami drewnianymi, gontami nakryte, ale dachówką, blachą
Całość robót prowadził Józef Margosik, mistrz ciesielski z Raby Wyżnej pod nadzorem Romana Szewczyka. Przy pomocy nadleśniczego Pana Wali- sko, zakupiono odpowiednie gatunki drewna. Sędzioły czyli gonty z drewna modrzewiowego wykonali: Roman Szewczyk i Czesław Szewczyk. Remont da chu, sobót i
stropowych w kościele i nad zakrystią, wzmocnienie i doprowadzenie do pionu pochylonej wieży kościoła, wymieniono łaty oraz pokrycie dachu nowym gontem z drew na modrzewiowego oraz zabezpieczenie całości specjalnym impregnatem.
Całość robót prowadził Józef Margosik, mistrz ciesielski z Raby Wyżnej pod nadzorem Romana Szewczyka. Przy pomocy nadleśniczego Pana Wali- sko, zakupiono odpowiednie gatunki drewna. Sędzioły czyli gonty z drewna modrzewiowego wykonali: Roman Szewczyk i Czesław Szewczyk. Remont da chu, sobót i
stropowych w kościele i nad zakrystią, wzmocnienie i doprowadzenie do pionu pochylonej wieży kościoła, wymieniono łaty oraz pokrycie dachu nowym gontem z drew na modrzewiowego oraz zabezpieczenie całości specjalnym impregnatem.
Zabudowa Byczyny w XVI wieku to drewniane, kryte gontem lub słomą domy. Dlatego też częstym zjawiskiem były pożary, w których mieszkańcy tracili dobytek. Byczyna płonęła w 1512, 1563 i 1588 roku. W roku 1594 miasto wraz z przedmieściami liczyło ok. 200 domów, w których żyło 1400 mieszkańców
starożytnym szlaku bursztynowym i solnym. Prowadził tu też szlak handlowy z Hamburga do Kijowa, tzw. szlak hanzeatycki. W XVII w. miasto liczyło 90 budynków głównie z drewna i gliny, krytych gontami. W centrum stał ratusz i zwarty blok domostw. Rozwijały się przedmieścia: opolskie, lublinieckie i krakowskie