straciłam dzidziusia

[malomi]

Witajcie,
Trafiłam tu z forum eDziecko i chciałabym żeby wszystkie cierpiące mamy
znalazły tutaj swój kącik rozpaczy.Ja też straciłam dziecko, dokładnie 13
stycznia 2004 zabrali je z mojego brzuszka. Musiałam podjąć trudną decyzję o
usunięciu ciąży. Dzidziuś miał nieodwracalne wady wrodzone, tzw"
wytrzewinie", wszystkie oragny wewnętrzen miał na zewnątrz. Lekarze nie dali
mu żadnych szans. Mój organizam był na tyle silny że nie chciał "puścić" tej
ciąży. Podobno to był nieszczęśliwy los. Poronienie to tragedia, tragedią też
są chore dzieci które muszą być poronione. Jeżeli ktoś miał podobne przeżycia
dajcie znać. Co teraz robić, jakie badania żeby to się nie powtórzyło?
Opowiedźcie swoje historie, może nauczymy się czegoś od siebie nawzajem.
Całuje gorąco wszystkie mamy
Gosia i "Kropek-Aniołek"

[yousta1]

Witaj Gosiu
Bardzo mi przykro, że i Ciebie spotkało takie nieszczęscie...
Wiele razy (oprócz tego forum założyłam jeszcze wątek na "zdrowiu kobiety"
pt"poronienie-straszna rzecz")mówiłam, że właśnie takie tragedie jak Twoja
czyli decyzje o przerwaniu ciązy i późne poronienia to najsmutniejsze i
najbolesniejsze historie...
Cudownie opisałaś charakter tego forum-dokładnie taki był mój cel czyli
wzajemna pomoc.
Ludzie są różni. Ci silniejsi psychicznie mogą naprawdę bardzo pomóc tym którzy
sami sobie nie radzą ze swoją stratą. Sama(choć zawsze uchodziłam za silną
babkę)kompletnie się posypałam jak usłyszałam na USG, że serce mojego
dzidziusia przestało bić...
Myślę, że ja i tak miałam szczęście. Gdy trafiłam na zabieg był to początek 12
tyg,sam początek ciąży. Choć tak długo czekaliśmy na to maleństwo (kilka
miesięcy starań)dziękowałam Bogu, że jeśli taką ma wole abyśmy stracili nasze
dziecko to dobrze że realizuje ją teraz a nie jak już dzidziuś jest większy.
Gosiu, tak wiele przeżyłaś. Podziwiam Twoją siłę, zdolność realnego myślenia w
obliczu takiej tragedii. Masz tego kopa aby pomagać innym-to wielki dar....
Jestem pewna, że szybko zajdziesz w drugą ciążę i tym razem wszystko zakończy
się pomyślnie. Trzeba wierzyć, że to był tylko pech!
Ściskam Cię bardzo mocno
Justa (adju)

[anita53]

Witajcie
tez stracilam dziecko na pocztaku swojej ciazy 6 tyg., a odebrano mi je
(zabieg) 12.01.04 jako 8/9 tydz.
Przyczyny nie ustalono. Z tego co zdazylam zauwazyc jest nas bardzo duzo.
Potrzebne jest forum tylko dla nas, abysmy mogly sie wyplakac, wykrzyczec,
poradzic co i jak zrobic, by sie wiecej nie powtorzylo...
Myslalam, ze jestem silna i bede mogla z tym spokojnie zyc. Pomylilam sie. Moze
kiedys mi przejdzie...
Jak na razie moj lekarz pobral posiew i cytologie, kazal brac bromergon,
pozniej 13-25 d.c. duphaston. 3 tyg. po zabiegu dostalam miesiaczke. W szpitalu
powiedzieli, ze mamy czekac pol roku, moj lekarz rozesmial sie tylko i
powiedzial,ze to za dlugo- mamy poczekac na wyniki posiewu. Bromergon bralam -
na zbyt wysoki poziom prolaktyny. Reszta badan dobra. Badania hispo nie
okreslily jasno przyczyny: stan zapalny jaja plodowego. Lecz nie wiadomo czy to
przed czy juz po obumarciu plodu.
Moze ktos ma podobny problem?

[malomi]

Witajcie,
Nie wiem jak Wy, ale ja za każdym razem kiedy zaczynam noramlnie żyć, tzn
uśmiechać się, rozmawiać z ludźmi, mam wrażenie że zdradzam swojego dzidziusia
i znowy zapadam w depresje. Tak bardzo chciałabym znów zajść w ciąze i to jak
najszybciej, jednak takie pragnienie również odczytuję jako zdradę,
zapomnienie...Strasznie ciężko się z tym pogodzić, a szczególnie dlatego że
moje maleństwo żyło jak je wyjmowali. Ciągle się zastanawiam czy je to bolało,
jak wyglądało..Zawsze mi się wydawało że ciąża jest tak naturalna i
fizjologiczna że nic się nie może stać, a poronienie wywołane jest przez
nieostrożność kobiety. Jaka ja byłam głupia.Miałam dostać piękny prezent na
moje 25 urodziny, nowe życie. Zastanawiam się czym zawiniłam że mnie tak Bóg
skarał, ale chyba się tego nigdy nie dowiem.Nie miałam żadnych problemów w
ciąży, więc nie jestem w stanie Ci Anitko pomóc, ale na pewno ktoś się
kompetentny w tym temacie znajdzie.
Pozdrawiam Was bardzo gorąco i całuje

[maretina]

w niczym nie zawinilas i Bog Cie nie ukaral!czasami tak bywa i chyba nikt nie
wie dlaczego. nie zdradzasz swojej dzidzi, to malenstwo odeszlo, Ty zyjesz i
muisz byc silna aby przygotowac sie do nastepnej ciazy.
wiem jak to boli, wiem, ze wtedy wszystko wydaje sie czarne, ale to mija.
zobaczysz. przyjdzie lepszy czas.

[yousta1]

Malomi
To nie jest Twoja wina, to nie jest niczyja wina!!!!!
Absolutnie nie zdradzasz swojego maleństwa. Ono czuwa nad Tobą ale Ty kochana
musisz być silna i zdrowa aby szybko znów zajść w ciąże. To dobrze, że starasz
się wrócić do normalnego życia choć wiem jak ciężko jest zostawić przeszłość za
sobą. Nikt Ci nie każe zapominać o swoim małym dzieciątku ale już czas się z
nim pożegnać. Ono będzie z Tobą, w Twoim sercu, modlitwie...
Trzymaj się cieplutko i pamiętaj, ze tu na tym forum zawsze znajdziesz
zrozumienie
Justa (adju)

[malomi]

Własnie wróciłam od lekarza. przeraził się jak zobaczył moje badania (po
poronieniu miałam krwotok z którego mnie ledwo odratowali)Według niego jeszcze
długo powinnam czekać zanim pomyślę o następnej ciąży. A ja już chce, już....

[maretina]

malomi, czas biegnie niezwykle szybko. zobaczysz! lepiej wiecej odczekac niz
sprawic, ze ucierpisz na zdrowiu, lub organizm odrzuci ciaze, bo nie bedzie na
nia gotowy.
spokojnie, zrob badania, odpocznij, jak dzidzia bedzie kilka miesiecy pozniej
to sie nic nie stanie.
pozdrawiam

[mamameg]

Straciłam jednocześnie tatę i dziecko. Myślę że to stres z powodu śmierci taty
spowodował poronienie. To była bardzo wczesna ciąża, trudno powiedzieć który
tydzień bo mam bardzo nieregularne cykle, ale mniej więcej 4 tydzień. Rozumiem
Twój ból, zwłaszcza że musiałaś podjąć taką straszną decyzję. Jednocześnie
strasznie Ci zazdroszczę, bo możesz znowu starać się o dziecko, a ja nie mogę,
mój mąż nie chce następnego dziecka.Ciąża była przypadkiem. Tak strasznie
chciałabym mieć drugie dziecko,tak się cieszyłam, dzięki tej ciąży zniosłam
jakoś to że tata był w śpiączce, a teraz nie ma taty i nie ma mojej dzidzi

[malomi]

Mamameg, wiem co czujesz. Moje wyniki badań genetycznych wyszły bardzo dobre,
lekarz powiedział że wada mojego dzidziusia podyktowana mogła być stresem. Tuż
przed tą smutną historią moja babcia w bardzo ciężkim stanie trafiła do
szpitala, a to najbliższa mi osoba. Bardzo to wszystko przeżyłam.
A Twój mąż musi się przekonać to dzidzi, porozmawiaj z nim, przedstaw rzeczowe
argumenty, to natura, tak musi być.
Trzymam za Ciebie kciuki.

[aniao3]

Malomi kochana!
Mialam to samo uczucie: ze skoro potrafie normalnie zyc, to "co ze mnie za
matka"? Ale wiesz co - to zupelnie naturalna samoobrona organizmu.
Wiem ,ze niektorzy patrzac na mnie mysla, ze strata mojego malenstwa (tak jak u
ciebie ,wywolanie porodu w 29 tc, bo wady Malgorzatki nie dawlay jej szans na
zycie) mnie nic nie obeszla. Ale ja nie jestem Niobe! Nie chce teraz skamieniec
w bolu i zyc nim do konca zycia. Chce miec dzieci, cieszyc sie wiosna, kochac
meza i po prostu zyc. A Malgorzatke i tak gdzies tam w duszy bede zawsze
oplakiwala, bo przeciez byla moja ukochana coreczka...
Wiec nie miej zalu do siebie, twoj maluszek zapewne nie chcialby, bys chodzila
ciagle z czerwonymi od lez oczami...
Mamameg: bardzo cieplo mysle o Tobie, bo stracilas dwie bliskie osoby. I
toczenie bojow z mezem o ciaze musi byc dla Ciebie strasznym stresem.
Mam tylko nadzieje, ze los pozwoli ci byc mama. Ilekroc bedziesz potrzebowala
wsparcia - pisz. Ja na to forum bede pewnie jeszcze dlugo zagladac...
Sciskam was wszystkie wspaniale, smutne i kochane mamy
anka

[agablues]

A ja znowu ze swojego ogródka. Badano dzieci chore na nowotwory, pytano czego
najbardziej się obawiają w obliczu śmierci. zaskakująca była ich odpowiedź -
dzieci te miały poczucie winy, że zostawiają rodziców i że po ich śmierci
rodzice będą bardzo rozpaczać. One naprawdę nie chcą byśmy umierały razem z
nimi.

[aniao3]

Wiesz co Aga - mysle ze mozemy sie od ciebie bardzo wiele nauczyc.
Dzieki
anka

[malomi]

Bo widzą jak ich rodzice się martwią. Mam czasami wrażenie że w takich
przypadkach rodzice postępują trochę egoistycznie. Rozpaczając nad stratą
swojego dziecka przez cały czas choroby, nie myślą co to maleństwo czuje. Nie
dość że jest chore, cierpi to jeszcze martwi się o swoich zamartwionych
rodziców.Oczywiście jest wielu silnych rodziców, ale trudno być silnym w
obliczu takiej tragedii

[pasikonna]

Wiesz co, to zabrzmi jak banal - ale czas zmienia i zalecza nawet taki bol jak
Twoj.
Ja stracilam swoja dzidzie 7 lat temu. Dzis mysle o tym bez lez i dramatow.
Mysle o niej, widze ja w czerwonej chusteczce i kucykach, rosnie wirtualnie
wraz z uplywem lat, ale nie boli mnie juz jej brak. Traktuje to normalnie, bez
chlodu w zoladku i bez nerwowego zaciskania piesci.
Powoli przygotowuje sie do Drugiej Szansy. Do swiadomej Szansy, poniewaz moja
Dzidzia byla Przypadkiem, i przypadkiem ja stracilam.
Trzymam za Ciebie kciuki, bede zagladala do Twojego watku.
Pozdrawiam

[aniao3]

gosiu kochana!
napisalam do ciebie na priv gazety - poczta troche swankuje, ale powinien
dotrzec do ciebie niebawem.
Sciskam mocno
anka