Trudna miłość

[igutek]

Z Jackiem znamy się od 4 lat. Od 2 lat jesteśmy parą
(Jacek - 26 l, ja 24). Bardzo się kochamy. Poznaliśmy
się na studiach. Jacek jest osobą niepełnosprawną, gdy
miał 16 lat skoczył z pomostu do wody. Od tamtej pory
porusza sią na wózku inwalidzkim. Jacek to wspaniały
chłopak, niejeden sprawny człowiek mogłby pozazdrościć
mu energii, optymizmu, ambicji i poczucia humoru. Nigdy
nie robił ze swojego wózka problemu i chociaż w naszym
kraju niepełnosprawni nie mają lekko, on jest
samodzielny i pełen wiary w życie :) Zakochaliśmy się
w sobie jak wariaci, niepełnosprawność Jacka nigdy mi
nie ciążyła. Pewnie, że czasami nie jest łatwo, ale mamy
takie same problemy jak wszyscy. No, może poza jednym
problemem: moi rodzice nie potrafią zaakceptować
naszego związku. Napiszę wprost, co już nie raz od nich
usłyszałam: "co to za życie z kaleką", "nie tak
wyobrażaliśmy sobie przyszego zięcia", "nie wiesz w co
się pakujesz", "dziewczyno, nie marnuj sobie życia" :(((
Mam wrażenie, że rodzice na początku traktowali nasz
związek, że tak powiem... z przymrużeniem oka. Chyba
liczyli, że ich córeczka szybko się znudzi zabawą w
(cytuję) "siostrę miłosierdzia". Tymczasem wbrew
wszystkim nasza miłość z każdym dniem staje się
coraz silniejsza. Tylko ta zadra w sercu, że rodzice tak
traktują Jacka... Klika miesięcy temu wyprowadziłam się
z domu, atmosfera była okropna. Zamieszkaliśmy razem w
wynajętym mieszkaniu. Rodzice wpadli w furię, ale nawet
nas raz odwiedzili. Trzy miesiące temu zaręczyliśmy się.
Rodzice totalnie obojętni. Wyciszyli się, myślałam, że
może coś się zmieni na lepsze. Skromny ślub
zaplanowaliśmy na wrzesień... I tu się rozpętała burza
:( Wczoraj podczas obiadu, na który nas zaprosili (po 3
mies.) poinformowaliśmy ich o planowanym ślubie... Stało
się coś strasznego... trudno o tym pisać...
Jacek wie od początku, że nie jest akceptowany, jednak o
wielu przykrych uwagach moich rodziców nigdy mu nie
powiedziałam. Myślałam, jakoś się ułoży... Po
wczorajszych przejściach już wiem, że nic się nie ułoży.
Mój ojciec wprost powiedział do Jacka: "jeżeli kochasz
moją córkę, to daj jej święty spokój, nie niszcz jej
życia swoim kalectwem". Ostateczny cios i ból... :(((
Zamówliśmy taksówkę , zostawiliśmy niedojedzony objad na
stole... Płakałam cały wieczór. Może dotarło do mnie w
końcu jakimi ludźmi są moi rodzice? Tylko na pokaz,
pieniądze, pozycja. Żadnych uczuć... Co mam zrobić? Czy
próbować ich jeszcze przekonać, czy...?
Pomóżcie. Igutek

[Gość: ava]

Szczrze współczuję sytuacji. Ale nie dziw się im, że się martwią o Ciebie a
pewnie bardziej o to jak sobie dacie radę w życiu. Zdrowym i pełnosprwanym
jest tak trudno, a wam na starcie waszego życia dochodzi jeszcze jedna
trudność. Mam tylko ogromną nadzieję,że wiesz co robisz. Sorry, ale jak sobie
przypomnę ile miałam w głowie jak byłam w Twoim wieku (to strach pomyśleć).
Moja rada. Nie spieszcie się ze ślubem pomieszkajcie razem przez kilka dobrych
miesięcy. To da Wam obraz tego, czy codzienne szare życie z takimi przeszkodami
nie powali was na kolana i czy potraficie sobie dać z tym wszystkim radę.
Wspólne mieszkanie z kimś daje naprawdę inną perspektywę.

Igutek

[capa_negra]

Życzę ci szczęścia i wytrwałości, równiez podziwiam.

Nie wiem czy mi by starczyło odwagi na taki trudny związek, tym bardziej że
bliskim otoczeniu zanałam taka parę , która juz parą nie jest.
W zasadzie poszło o proste rzeczy - że ona chce tańczyć , a on nie może
że chce pochodzic po górach... itp.
Ona nie potrafiła zrezygnować przynajmniej z części przyjemności dla niego, on
nie potrafił pozwolic jej na przynajmniej część z nich - błedne koło

Ale tak jak zaznaczyłam - wiele szczęścia wam zycze

[igutek]

capa_negra napisała:

> Ale tak jak zaznaczyłam - wiele szczęścia wam zycze

Dziękuję wszystkim za wsparcie... Czuję się kiepsko:(
Trudno zrozumieć mi rodziców, jedno jest pewne: nie
wyobrażam sobie życia bez Jacka, doskonale się
uzupełniamy. Banalny przykład: on - doskonały matematyk,
ja - kompletna ignorantka cyferek, więc rachunki, PIT-y i
inne słupki są na jego głowie. I robi to z wielką ochotą.
A ja z ochotą podaję mu puszkę z górnej półki w
hipermarkecie... Uzupełniamy się. Dzięki niemu zaczęłam
patrzeć na świat inaczej, jego optymizm dodaje mi
skrzydeł. Nie ma dla niego rzeczy niemożliwych, np.
uprawia sport (a mnie trudno się zmobilizować do poarnnej
gimanstyki) itp. Pracuje, jest informatykiem. Cenionym
fachowcem i miłym kolegą. Jacek to mój promyk słońca,
tylko dlaczego rodzice tego nie widzą? Przecież radzi
sobie lepeij niż niejeden sprawny...

[looos]

Czyż nie odpowiedziałas sama sobie w liscie wyzej :)

Nie pozwól zeby inni decydowali za ciebie, nawet jesli są
to rodzice. Kochasz go i to sie liczy. Problemów w zyciu
wszyscy mają mnóstwo i jakos sobie dajemy z nimi rade,
wlasnie dzieki temu ze sie uzupełniamy wzajemnie.

Pozdrawiam i mam nadzieje ze twoi rodzice zrozumieją
kiedys ze to twoje zycie i twoje wybory, a oni mogą
protestować, ale niech robią to między sobą i po cichu...

L.
ps. wszystko sie ułoży :)

[vika411]

igutek napisała:

> capa_negra napisała:
>
> > Ale tak jak zaznaczyłam - wiele szczęścia wam zycze
>
> Dziękuję wszystkim za wsparcie... Czuję się kiepsko:(
> Trudno zrozumieć mi rodziców, jedno jest pewne: nie
> wyobrażam sobie życia bez Jacka, doskonale się
> uzupełniamy. Banalny przykład: on - doskonały matematyk,
> ja - kompletna ignorantka cyferek, więc rachunki, PIT-y i
> inne słupki są na jego głowie. I robi to z wielką ochotą.
> A ja z ochotą podaję mu puszkę z górnej półki w
> hipermarkecie... Uzupełniamy się. Dzięki niemu zaczęłam
> patrzeć na świat inaczej, jego optymizm dodaje mi
> skrzydeł. Nie ma dla niego rzeczy niemożliwych, np.
> uprawia sport (a mnie trudno się zmobilizować do poarnnej
> gimanstyki) itp. Pracuje, jest informatykiem. Cenionym
> fachowcem i miłym kolegą. Jacek to mój promyk słońca,
> tylko dlaczego rodzice tego nie widzą? Przecież radzi
> sobie lepeij niż niejeden sprawny...
>
I jeszcze dlugo tego nie zrozumieja,smiem twierdzic!Miej to w
nosie.najwazniejsi jestescie Wy.Mimo,ze twoimi rodzicami kieruje troska o Twoje
dobro nie maja prawa nie dawac wam szansy.oni swoje zyie przezyli.Wy macie
swoje i przezyjcie je po swojemu.kiedys moze zrozumieja jkie glupstwo zrobili
na tym pozalowania godnym obiedzie.zycze wam tego z calego serca.A na razie
odwagi dziewczyno.Musisz im stawic czola i sie sprzeciwic.Inaczej bedziesz
nieszczesliwa bo ulegajac im zrezygnujesz z tego czego Ty chcesz.Nie zawsze
rodzice,chcby najbardziej troskliwi maja racje.
na twoim miejscu,na pewno z bolem(bo przeciw rodzicom) ,ale zdecydowanie i
murem stanelabym po stronie chlopaka i bronilabym tej milosci.

[foremka]

Mogę ci pomóc tylko przez zrozumienie twojej trudnej sytuacji. Chyba nie
pozostaje ci nic innego jak realizować to co razem ze swoim chłopakiem
zaplanowaliści i dać rodzicom czas na zaakceptowanie waszej decyzji. Rodzicom
na ogół trudno uwierzyć że ich dzieci sa już dorosłe i same podejmują decyzji
dotyczące ich własnego życia. Myślę że rodzice nie będą chcieli was stracić i
po pewnym czasie wszystko będzie dobrze między wami. Zyczę dużo szczęścia i
wytrwałości.Pozdrawiam ciebie i twojego chłopaka.

[farsa]

w moim otoczeniu zaistniała onegdaj paralelna sytuacja. ona - zdrowa. on -
chłopak na wózku po pechowym skoku spadochronowym. podobne perturbacje z
rodzicami. pobrali się cztery lata temu wbrew rodzicom i światu. są szczęsliwi.
piotr jest cudownym mężem, wspaniałym człowiekiem. mają swoje problemy na miarę
swojego małżeństwa - ani większe, ani mniejsze. ojciec dziewczyny dość szybko
zmienił zdanie, twierdząc, że gdyby miał drugą córkę, wydałby ją bez mrugnięcia
okiem za kogos takiego, jak piotr.

Rany Boskie!!!!!!!!!!!!

[vika411]

Musisz wybrac dziecko miedzy miloscia do rodzicow a do Niego.Trudny to wybor.z
jednej strony wez pod uwage strach rodzicow o Twoja przyszlosc,ciezar jaki
sobie bierzesz na barki na cale zycie,czy go udzwigniesz...
z drugiej jesli z Jacka i Waszych uczuc zrezygnujesz i uciekniesz od nich
mozesz sobie tego nigdy nie wybaczyc.
Jesli kochasz Go naprawde,jesli sie nie obawiasz trudow zycia z inwalida8a
trzeba na to wielkiego serca,sil i odwagi)-nie rezygnuj.
To Twoje zycie wiec nie pozwol aby ktos decydowal za Ciebie.
mam kuzyna.W wieku 19 lat wyskoczyl z pociagu i stracil lewa noge.kilka
miesiecy wczesniej zerwal z dziewczyna dla innej,ktora go porzucila natychmiast
po wypadku i to wlasnie w taki okrutny sposob:"po co mi zycie z kaleka".
poprzednia dziewczyna wrocila do niego.Dzis sa malzenstwem udanym i szczesliwym
od 25 lat.Kuzyn ,mimo kalectwa potrafil zapewnic luksusowy byt rodzinie.Zycie
przaezyli tak jakby byl pelnosprawny.A sam chcial od tej milosci uciec.dzisiaj
wie,ze litowal sie sam nad soba.
Biorac ich przypadek pod uwage i wszystkie ich perypetie od siebie napisze Ci
krotko:Wszystkiego najleprzego na nowej drodze zycia.
Co z tego,ze nielatwej.Miejmy nadzieje-SZCZESLIWEJ:-)
A rodzice moze zmadrzeja kiedys.Jesli nie to straca corke a moze i wnuki i
ziecia.Powiedz im o tym...niech sie zastanowia co robia.

[kij-anka]

Gratuluję!!!
Za wtrwałość, bo mimo że Twoi rodzice od początku nie akceptowali Jacka, a
ostatno pokazali, że nie są za Wami :(( to Ty nie poddałaś się i walczysz o
swoją MIŁOŚĆ ;))
Wg mnie oni powinni cię cieszyć Twoim szczęściem. Twoim szczęściem, które
znalazłaś u boku Jacka.
Może jeszcze trochę pokręcą nasem, ponarzekają (z troski o Ciebie?), aż w końcu
dostrzegą w Nim to co i Ty widzisz i jakoś to się ułoży - choć z pewnością
łatwo nie będzie dojść do zgody.

Życzę dużo szczęścia i miłości ;))

Jak bedzie?

[Gość: Milek]

Najzabawniejsze jest to, ze NIKT nie moze Ci powiedziec,
jak bedzie. Kalectwo fizyczne to tylko jedna z cech, jaka
moze posiadac czlowiek, i nie ma na jakosc zycia w parze
jakiegos szczegolnego wplywu, ktory moglby zapewnic
gwarancje typu: bedziesz nieszczesliwa - bo to inwalida,
lub tez - bedziesz szczesliwa, bo Twoj inwalida bedzie
CI do konca zycia wdzieczny itd. Znam srodowisko inwalidow
od dziecka. Znam dobrze, naprawde. Inwalida to tez czlowiek,
taki sam, jak kazdy inny, tylko czasem 'sprawny inaczej'.
Ni wiecej, ni mniej.
Moze Wam wyjsc, a moze rownie dobrze nie wyjsc, tak samo
dokladnie, jak w kazdej parze ludzi pozornie zdrowych (nie
ma ludzi 'zdrowych', sa tylko 'niedobadani...')
I to musisz brac pod uwage.

A jak chodzi o postawe rodzicow?
COz, oczywiscie niewlasciwa.
Jestes dorosla, podejmujesz wlasne decyzje i ponosisz za nie
odpowiedzialnosc. Rodzice maja prawo Ci doradzac, ale nie maja
prawa wymuszac na Tobie zadnych decyzji. Bo tak naprawde oni przeciez
probuja to zrobic - stosujac emocjonalny szantaz.
Innymi slowy - jesli jestes szczesliwa w tym zwiazku i myslisz,
ze to milosc na zycie - rob, co uwazasz za sluszne.
Rodzicom warto na spokojnie podziekowac za ich porady, poinformowac
o decyzji, jaka podjelas i o fakcie, ze zadnym naciskom sie nie
poddasz. Oraz na przyklad, ze masz nadzieje, iz kiedys i oni
zaakceptuja Twoj wybor i pokochaja najblizszego Ci mezczyzne jak syna.
Mozna dodac, ze ich kochasz, ale kiedys w zyciu trzeba opuscic rodzicow
i zaczac zycie na wlasny rachunek i to wlasnie czynisz. NIe jest Ci
przy tym obojetne, czy oni pochwalaja Twoje decyzje, czy nie, bo cenisz,
szanujesz, kochasz itd wlasnych rodzicow, ale zarazem - wlasnie dlatego,
ze tak jest - nie bedziesz ich obciazac decyzjami, ktore naleza do Ciebie,
oraz ich konsekwencjami. Bo jesli teraz np. go zostawisz, jak sobie tego
zycza, i bedziesz potem cale zycie nieszczesliwa, to oni beda wszystkiemu
winni. Lepiej zatem dla nich, bys o dowolne konsekwencje wlasnych decyzji
winila tylko siebie... ITD, itp.
Mysle tylko, ze taka rozmowe trzeba prowadzic na spokojnie, normalnym glosem.
Jesli zacznie sie awantura, nalezy rozmowe natychmiast przerwac.
Zycze sukcesu!
m

[male.serduszko]

Igutek trzymajcie się cieplutko :) Jest ci przykro, masz
uzasadniony żal do rodziców, ale uwierz, że wszystko się
ułoży! Może gdy rodzice zobaczą, jak wspaniałym i
odpowiedzialnym mężem jest Jacek, zrozumieją swój błąd...
Życzę wytrwałości i uśmiechów :)))

[tessa13]

Hallo,

takich rodziców nie przekonasz!!!

Owszem, rozumiem w pewnym sensie ich zdanie "chcemy dla córki optymum", ale nie
oni z Jackiem żyją, tylko Ty; więc skąd oni mają wiedzieć, że może to właśnie
ON jest dla Ciebie optymum.

Ja w wieku 18 lat także miałam zamiar wyjść za "kalekę" (Tom nie jeździł na
wózku tylko miał po wypadku z wysokim napięciem straszne poparzenia oraz
sztywną rękę). Wprawdzie moja mama w pierwszej chwili nie patrzyła na moje
plany z zachwyceniem, ale po kilku dniach zadzwoniła z mniej więcej tymi
słowami: "Dziewczyno, Ty jesteś dorosła i chyba wiesz co robisz.. Jeżeli
myślisz, że to jest właśnie ten, OK... Układaj sobie tak życie, jak Ty uważasz
za stosowne..." Między nami: ten związek się po kilku latach rozwalił się, bo
studiowaliśmy 10.000 km od siebie, itd., itd. Tego przez pięć lat nie wytrzyma
żadny związek, ale jesteśmy do dzić zaprzyjaźnieni.

Jeśli chcecie się pobrać, to niestety musisz być też przygotowana na to, że
rodzice na ślub nie przyjdą... Ale na ślub nie powinien i tak nie przychodzić
nikt, kto Wam dobrze nie życzy...

Ja w każdym razie życzę wam mocnych nerwów.

Serdecznie pozdrawiam

Tessa

[Gość: małgosia]

Wiesz, znam kilka przypadków, kiedy rodzice bądź teściowie autentycznie
zaszczuli związek. Strasznie trudno dać sobie z tym radę, bo przecież nikt nie
chce radykalnie zerwać ko ntaktów z rodzicami. Ale Twoja miłość jest dobra i
myślę, że nie możesz się poddać. Wiem, ze łatwo się mówi, ale miłość naprawde
jest tego warta

[vika411]

Gość portalu: małgosia napisał(a):

> Wiesz, znam kilka przypadków, kiedy rodzice bądź teściowie autentycznie
> zaszczuli związek. Strasznie trudno dać sobie z tym radę, bo przecież nikt
nie
> chce radykalnie zerwać ko ntaktów z rodzicami. Ale Twoja miłość jest dobra i
> myślę, że nie możesz się poddać. Wiem, ze łatwo się mówi, ale miłość naprawde
> jest tego warta
Sama jestem matka dwoch doroslych synow.Jeden z nich chce sie zenic.Pisze o tym
w swoim watku"Dziewczyna mojego syna".Ona jest sierota od urodzenia i jest z
domu dziecka.To zdaniem niektorych czlonkow rodziny tez rodzaj inwalidztwa i
powod do dyskusji.Malo mnie przez to szlag nie trafil na cala nasza rodzinke ,w
tym moja matke,ktora wydziwia najwiecej.Zatkalam im brudne geby.Nawrzeszczalam
na nich,ze sa banda skretynialych ,zwapnialych,sklerotycznych ramoli i niech
prostuja wlasne zyciorysy a nie ukladaja cudze.Poglo.Zamkneli sie bo jak to w
zyciu:z czesto bardziej blahych powodow mieli problemy zyciowe.Mlodzi maja
prawo do wlasnego zycia i decydowania o nim samodzielnie o czym starsze
generacje zapominaja na starosc.Rola dobrych rodzicow doroslych dzieci ma sie
opierac na wyrozumialym doradzaniu o ile tego doradzania dzieci chca a nie na
apodyktycznym egzekwowaniu swoich rodzicielskich praw czy tez ambicji.jesli
rodzice doroslych dzieci to robia-dzieci maja prawo ich nie posluchac i juz.

Amen!

[tessa13]

Huhu Mika,

w tym sensie jesteś bardzo podobna do mojej mamy... Według mojej mamy zadaniem
rodziców dorosłych dzieci jest

1. neutralnie doradzić (= rób swoje, ale rób na spokojnie),
2. wspólnie zrekapitulować (= dwa tygodnie temu mówiłaś to czy to),
3. no i w końcu powiedzieć "Ty i tak zrobisz, co chcesz - do tego należą także
Twoje własne błędy, jak nie wyjdzie - moje drzwi są zawsze otwarte..."

Moja młodsza siostra i ja dziękujemy na kolanach za taką mamę, która zresztą w
międzyczasie także nas o radę pyta... ;-)

Pozdrawiam

Tessa

[reindeer]

nie daj sie i walcz o swoją miłość. a rodzice z czasem być moze się przekonają.
nie mogą przeciez przeżyć zycia za ciebie.
trzymam kciuki za Was i życze szczęścia:))

pozdrawiam ciepło:))
reniferek