Kierunek i gdzie jeszcze

[Gość: Richelieu*]

Drzewiej bywało, że jeśli student studiował pilnie lecz poczuł nieprzepartą
chęć studiowania jeszcze więcej, to wiedział gdzie. Bo wiedział gdzie ma
braki i wiedział czym te braki ewentualnie uzupełnić studiami. Bo uzupełniać
można na różne sposoby.
Teraz to już nie jest chęć nieprzeparta, a poczucie obowiązku. Co 2 kierunki
to nie jeden. Nie wiem co prawda co miałbym studiować, pierwszy kierunek też
moda mi wybrała, ale studiowanie 2 kierunków jest cool i trendy, czy jak kto
woli popularne, więc czemu nie. Znów pójdę na coś modnego. Nie mam braków,
żadnych absolutnie, wiem wszystko, 2 kierunek zaś nie celem rozszerzenia
horyzontu, a celem dowalenia jakiemuś pracodawcy moim wypasionym cv. Napewno
będzie chciał mnie na dyrektora generalnego

więc co jest modne? pedagogika? informa? spoko, matmy nie lubię, do uczenia
nie mam cierpliwości, ale spoko.

[eliela]

ta awersja do 2 kierunków zakrawa na śmieszność,a umoralnianie kogokolwiek
przynosi odwrotny efekt-psychologowie już dawno zauważyli pewną prawidłowość,że
przekonując innych,czy zaciekle negując wszelkie przejawy innego
rozumowania,tak naprawdę pragniemy usprawiedliwić czy tez przekonac samych
siebie o niezachwianym autorytecie własnej argumentacji.
zaciekawił mnie temat postu,treść po pierwszym zdaniu łatwa do przewidzenia.
tylko co daje człowiekowi taki atak ad personam?

miłego natarcia,forum jednak to plac boju a nie miejsce wymiany poglądów:)

[Gość: Tawananna*]

> ta awersja do 2 kierunków zakrawa na śmieszność

Elielo, myślę, że tu nie chodzi o awersję do samego pomysłu studiowania dwóch
kierunków (który zresztą Richelieu zrealizowała;)).

To, co jest śmieszne, to stopniowo kształtujący się społeczny przymus
studiowania dwóch kierunków - tak jak nie można już nie iść na studia (jeśli po
maturze pójdziesz do pracy, prawdopodobnie jesteś intelektualnym zerem - głosi
obiegowa opnia), tak wkrótce być może nie będzie już można studiować tylko
jednego kierunki. Dwa są trendy, najlepiej jeszcze dwa "przyszłościowe" i
nieważne, że rok temu nie widziało się różnicy między socjologią, psychologią i
politologią (w końcu wszystko na jednym wydziale, a część przedmiotów się
powtarza). Teraz dostańmy się na drugi kierunek. Przynajmniej lepiej spożytkuje
się te parę lat. Przecież nic na tym nie stracimy. Przecież nie po to
przyszedłem na studia, żeby rozwijać swoją pasję. Przecież skoro zaliczam
wszystkie koła i egzaminy to chyba znaczy, że dobrze mi idzie, nie?

[Gość: Tawananna*]

Richelieu, po prostu z ust mi wyjęłaś... od dłuższego czasu ta refleksja
kołacze mi się po głowie.

Nie widzę nic złego w studiowaniu dwóch kierunków, nawet jeśli wynika to
częściowo z panującej mody, ale - jeśli studiuje się nie tylko dla rynku pracy,
ale i dla siebie...

Przeraża mnie wizja mnóstwa podwójnych magistrów z parę lat - ludzi, którzy i
owszem, skończyli dwa kierunki, zaliczając kolejne przedmioty tylko dlatego, że
musieli je zaliczyć. Ludzi nie mających nic własnego do powiedzenia na temat
dziedziny, którą mają się zajmować. Którzy nie przeczytali ani jednej książki
ze swojej dziedziny poza tymi, które były w spisie lektur.

Dziwnie się czuję czytając w Internecie posty osób, które nie mają motywacji do
nauki i zastanawiają się, skąd ją wziąć. I osób, które po trzech czy czterech
latach studiów nie wiedzą, o czym napisać w swojej pracy magisterskiej i jakie
rozdziały wyodrębnić - i mają nadzieję, że powie im to jakiś internauta...

I wypowiedzi osób, które studiują jeden kierunek, ale koniecznie chcą wiedzieć,
z czym warto go połączyć - oczywiście, nie dla siebie, tylko dla pracodawcy. I
oczywiście nawet nie zdradzają, jakiego pracodawcę mają na myśli.

Edukacja obowiązkowa kończy się parę lat wcześniej. Nikt nikogo nie zmusza do
studiowania, tym bardziej dwóch kierunków.

No, ale będę miała wypasione C(ool)V...

[eliela]

ideały podobno są niezniszczalne.a trendy? ja podchodzę do tego ze stoickim
spokojem-chłodno,rzeczowo,z dozą rezerwy. zapewne tak jest łatwiej,wygodniej-
ale walka z wiatrakami mija się z celem.
u mnie również pytania odnośnie dziedziny,w której rzekomo sie ktos
specjalizuje a spectrum 'z czym to połączyc?' wywołują ironiczne wnioski o
pokoleniu młodych małogniewnych, pnących się po drabinie zawartosci cv.
lecz jestesmy zwierzętami stadnymi,rózne postawy zostały ukształtowane nie
przez pojedynczego człowieka,ale przez cały ogół społecznosci. nie mogę zatem
potępic do konca ich działan,mimo iz w moim odczuciu są one żenujące-kazdy ma
prawo wyboru, przynajmniej powinien.natomiast głoszenie wartosci,jakkolwiek
słusznymi by one były-wywołuje przeciwny skutek, niestety znam to z autopsji.
od kazdego zalezy stawiana sobie poprzeczka-ktos nie chce się potykac o góry i
wybiera kamienie.lecz gdy pokona ich ogromną ilosc czuje,jakby przeskoczył górę.

popatrzmy na to nie z zimną zawziętoscią,ale z zyczliwym i chłodnym spokojem.:)

[tak_zwany]

Ja tam akurat się nie dziwię. Sam z każdym dniem mam coraz większe kompleksy, że
studiuję tylko jeden kierunek. Po części poczucie niższości intelektualnej, po
części obawa przed odstawaniem w wyścigu szczurów, po części zazdrość "że oni
tak potrafią", po części poczucie, że "to chyba nie jest to, co chciałbym robić"
(odnośnie aktualnych studiów). I co zrobić? Nie przejmować się? Ha, ciężko jest
nie myśleć o konsekwencjach podejmowanych decyzji...

[e_r_i_n]

Jesli argumentem na drugi kierunek jest to, ze nie jestesmy pewni swojego
wyboru, a juz za daleko na tych 'nietrafionych' studiach zaszlismy, zeby je
teraz rzucac, to jak dla mnie ok jest rozpoczecie kolejnych studiow.
Natomiast mysle, ze wazniejsze dla potencjalnego pracodawcy jest bycie 'the
best' w tym naszym podstawowym zawodzie, a nie skonczenie kilku kierunkow, co
czesto jest rownoznaczne z przecietnoscia w kazdej z tych dziedzin.
Ja studiuje jeden kierunek (choc dwie swego rodzaju specjalnosci - tu juz w gre
wchodzi specyfika mojej uczelni) i skupiam sie na tym, zeby jak najwiecej z
tych studiow wyniesc + zdobywac praktyke. Nie mam poczucia, ze jestem gorsza od
tych, ktorzy studiuja dwa kierunki.

[Gość: michal_777]

Myślę, że wszystkim, którzy nie są do końca pewni czy kierunek, który chcą
wybrać jest tym dla nich najlepszym, można polecić studia dwustopniowe:
licencjat + SUM. Po studiach zawodowych można pójść na uzupełniające na inny
kierunek. Duża część polskich uczelni wprowadziła już studia dwustopniowe.
--
Edu.info.pl

[e_r_i_n]

Gość portalu: michal_777 napisał(a):

> Duża część polskich uczelni wprowadziła już studia dwustopniowe.

A reszta, która tego nie zrobiła, niedługo musi (czy nawet już) - bo takie są
wymagania :)

[Gość: michal_777]

Nie do końca masz rację. Jest to związane z tzw. Deklaracją Bolońską, ale to
nie jest obowiązek, a deklaracja właśnie. Prawo Unii Europejskiej nie ingeruje
w systemy oświatowe poszczególnych państw. Zupełnie różne są systemy edukacji
wyższej np. we Fracji i w Holandii czy w Niemczech itp. Z tego, co się
orientuję, polskie prawo również nie nakłada obowiązku wprowadzenia
dwustopniowego systemu studiów, chyba że może coś przeoczyłem?
Pozdrawiam
Edu.info.pl

[Gość: m]

Nie wiecie kiedy powinno stac sie to standardem? Mysle o duzych uczeniach typu UJ, gdzie niestety na wiekszosci kierunkow sa studia jednolite magisterskie bez mozliwosci zrobienia licencjatu...

[e_r_i_n]

Nie wiem. Na mojej uczelni juz tegoroczny trzeci rok (i mlodsze) obowiazkowo
robia licencjat.

[Gość: m]

Fajnie macie, nawet bardzo. Zawsze to wiecej mozliwosci. Obawiam sie, ze nawet jezeli UJ sie za to zabierze, to ja juz sie nie zalapie. A szkoda. Kto wie jak potoczylaby sie moja edukacja ;)

[Gość: Tawananna*]

Wbrew pozorom jednak to rozwiązanie ma swoje minusy. Ja np. nie brałam pod
uwagę robienia licencjatu i cieszę się, że jestem na studiach jednolitych
pięcioletnich, że nie muszę chodzić na dodatkowe seminaria licencjackie i pisać
pracy, a potem zdawać na magisterskie uzupełniające (bo przecież nie wszędzie
przechodzi się automatycznie). Na dodatek bywa - nie wiem, czy to standard,
wynikający z regulaminu, czy może zależy to od uczelni - że na I roku SUM nie
można dostawać stypendium naukowego, na jakie zasłużymy na 3 roku studiów lic,
nawet jeśli te studia są praktycznie automatyczną kontynuacją (to logiczne, w
końcu jesteśmy już absolwentami...). W moim przypadku - jestem na MISH -
dochodzi jeszcze kwestia realizacji minimum programowego - mogę je dowolnie
rozłożyć sobie na 5 lat, a MISH-owcy np. z tego samego kierunku UJ muszą
dostosować się do podziału 3+2. No, i podział materiału też nie zawsze bywa
logiczny - w końcu absolwent takiej polonistyki musi mieć jakąś wiedzę o każdej
epoce literackiej, i nikogo nie obchodzi, że kiedyś taką wiedzę zdobywało się
przez 5 lat...

[e_r_i_n]

No własnie - ten minus pisania pracy + egzaminow. U mnie wlasnie tak jest -
trzeba zdawac na MSU. I ja sie ciesze, ze mnie te obowiazek jeszcze nie objal.

[tawananna]

Mamy szczęście, jednym słowem.:)

Mnie do pomysłu 3+2 zniechęciło przejrzenie programu studiów zaocznych na moim
kierunku (które są właśnie 3+2). Widać trud w podzieleniu przedmiotów na te
ważniejsze (w ramach licencjatu) i te niby mniej istotne...

[Gość: m]

Osobiscie uwazam, ze najlepszym rozwiazaniem sa studia 5-letnie z mozliwoscia robienia licencjatu. Nie wiem jak to jest na polonistyce, ale na filologiach obcych program juz niejako jest przystosowany do systemu 3+2, tzn. pierwsze 3 lata obejmuja logiczny ciag (calosc historii, literatury itp.), a nastepne 2 lata to wlasciwie doszkalanie jezyka, blok specjalizacyjny i pisanie magisterki. Oczywiscie, taki system ma wiele wad (m.in. to, ze na SUM jest duzo mniej miejsc na dziennych niz konczacych dziennie licencjat), ale przeciez umozliwienie plynnego przejscia chyba nie stanowi az takiego problemu. A jest to zawsze jakies zabezpieczenie - znam pare osob, ktore musialy zakonczyc studia po 3 roku lub pozniej. W dzisiejszych czasach na wielu kierunkach mieliby, albo przynajmniej mogliby miec, tytul licencjata i co za tym idzie - wyzsze wyksztalcenie. Mimo, ze w 99% przypadkow czlowiek, ktory ma absolutorium bez obrony magisterki = srednie wyksztalcenie, bedzie wiedzial w danej dziedzinie niz licencjat.

[Gość: Tawananna*]

> Osobiscie uwazam, ze najlepszym rozwiazaniem sa studia 5-letnie z mozliwoscia
robienia licencjatu.

Osobiście też tak uważam :).

Nie wiem jak to jest na polonistyce, ale na filologiach obc
> ych program juz niejako jest przystosowany do systemu 3+2,

Na polonistyce - przynajmniej mojej - nie bardzo. Wszystko jest ułożone w
logiczny, ale niewątpliwie dłuższy niż trzyletni ciąg :). Zajęcia z literatury
(historia literatury polskiej + literatura najnowsza) trwają 4,5 roku (wszelkie
skracanie byłoby albo kosztem materiału, albo kosztem studenta, który musiałby
opanować więcej w tym samym czasie), zajęcia językoznawcze - 4 lata (gramatyka
opisowa na 1 i 2 roku, gramatyka języka staro-cerkiewno-słowiańskiego na 2,
gramatyka historyczna na 3, historia języka na 4; z tego, co wiem - sama jestem
dopiero na 2 roku - ta kolejność jest absolutnie logiczna :)), w trzech latach
mieści się jedynie poetyka (1, 2) + teoria literatury (3). Ponadto są jeszcze
inne przedmioty (np. łacina, literatura europejska, kultura języka polskiego
itd., ale ich umiejscowienie w programie jest, jak mi się wydaje, w zasadzie
dowolne).

Cieszę się, że jest jak jest :).

[e_r_i_n]

Wspólna Deklaracja Europejskich Ministrów Edukacji, zebranych w Bolonii, w dniu
19 czerwca 1999 r.:
"(...) Potwierdzając nasze poparcie dla ogólnych zasad ustalonych w Deklaracji
Sorbońskiej, angażujemy się w koordynację naszej polityki, zmierzającej do
osiągnięcia w krótkim okresie, a w każdym razie najpóźniej do końca pierwszej
dekady trzeciego tysiąclecia, poniższych celów, które uważamy za
najistotniejsze dla utworzenia europejskiego obszaru szkolnictwa wyższego oraz
dla promowania europejskiego systemu szkolnictwa wyższego na skalę światową:
(...)
Przyjęcie systemu opartego zasadniczo na dwóch głównych etapach: licencjackim i
magisterskim. Dostęp do drugiego cyklu wymaga pomyślnego ukończenia pierwszego
etapu studiów, trwającego minimum trzy lata. Stopień naukowy, przyznany po
pierwszym etapie, będzie również uznawany na europejskim rynku pracy jako
odpowiedni poziom kwalifikacji. Drugi etap powinien prowadzić do tytułu
magistra i/lub doktoratu w wielu państwach Europy."

[Gość: michal_777]

O, właśnie :)
Ale to tylko deklaracja, nie obligująca nas formalnie do niczego.
---
Edu.info.pl

[e_r_i_n]

Mi sie gdzies 'obilo o uszy' ze nasze uczelnie wyzsze sa zobligowane do
wprowadzenia dwustopniowego systemu studiow, ale nie jestem tego pewna, wiec
sie nie upieram :)

[Gość: michal_777]

Owszem, takie są zalecenia ministerstwa i jest to związane właśnie z Deklaracją
Bolońską, ale obowiązek jako taki (z tego co się orientuję) nie jest
przewidziany. A może ktoś wie coś więcej na temat realizacji procesu
bolońskiego w Polsce?
--
Edu.info.pl

SUM i co jeszcze

[Gość: Richelieu*]

To jest opiero głupota. W tym roku socjologia na PŚ nie otworzyła SUM, bo była
za cienka. Samorząd stud. zaś krzyczał "Obiecaliście!" No więc jeśli
było "obiecaliście" to pozwolono licencjatom socjologii studiować na SUM
zarządzania i marketingu. Wcześniej w taki sam sposób potraktowano lic.
administracji. Jakim więc taki socjolog z awersją do matmy będzie zarządzaczem.

SUM wyłącznie dla kierunków bardzo zbliżonych, wtedy to ma ręce i nogi.
Psychologia mgr. 3-letnia miast 2-letniej dla lic. czego innego niż
psychologia, ale zbliżongo, po egzaminie. Tak ma na przykład swps. Ale
największy pożytek byłby gdyby psycholog ze specjalizacją jedną na lic. "robił"
specjalność drugą na SUM.

Jakimi będą pracownikami, którzy magistrami są po 2 latach a nie pięciu.
Beznadziejnymi. SUM ma nadrabiać ewentualnie braki, a nie tworzyć kierunek na
nowo. A właśnie tworzą na nowo robiąc burdel w Polsce. Jak dotąd polskie
wykształcenie było cenione na W. Raz dwa się to zmieni

[Gość: Gocha]

Myślę, że SUM stało sie karykaturą sensownej, zdawałoby się, poczatkowej idei.
Myślę, też, że SUm na każdym z kierunków powinno podlegac takim samym
regulacjom ministerialnym, jak uprawnienia do prowadzenia kierunków (to jest
komisja UKA etc.). W przeciwnym razie zawsze będzie dochodzić do takich
idiotyzmów jak na PŚ.
Co do idei licencjat 3 lata + mgr 2 lata, to wiele zależy od szczegółów, a
zwłaszcza tego co na 3 pierwszych latach ma sie dziać, co na 2 pozostałych i co
ma ewentualnie w życiu robic człowiek z licencjatem.
Możni światka psychologii uznali, że licencjat z psychologii nie ma sensu. W
srodowisku psychologów jest w tej sprawie właściwie consensus, wynikający
głownie z pytania kim byłby psycholog po licencjacie, na które nikt nie potrafi
odpowiedzieć.
W socjologii jest licencjat, ale rozmawiałam ostatnio z dwoma profesorami
socjologii z Wrocławia, którzy twierdza, że środowisko moznych swiata
socjologicznego potwornie zazdrości socjologom rozwiązania, które przyjęli.

[Gość: hę]

Kiedyś na uczelni spędzało się po 10 godzin dziennie i studenci nie mieli czasu
(ani ochoty) na myślenie o wyborze drugiego kierunku..... Teraz przeciętny
student ma tyle wolnego czasu, dobrej woli i chęci do nauki, że to, co mu
oferuje jego uczelnia/kierunek zupełnie mu nie wystarcza. Skąd więc to
zdziwienie? A pytanie: co warto? jest czasami praktyczne, czasami
czysto "teoretyczne" a czasami wynika z dociekliwości i potrzeby porównania
swojej "sytuacji studenckiej" z sytuacją innych.
pozdr.

[Gość: Richelieu*]

nie rozumiesz ;), gdyby mieli chęci to na zdrowie, jednak chęci wcale nie mają
tylko obowiązek studiowania, mus, że gdy będą jednokierunkowi to..
Dobrze to napisał tak_zwany, facet o którym w życiu nie pomyślałabym, że może
czuć się mniej, a jednak. Przez ten idiotyczny mus przyszłe potężne umysły mają
mętlik w głowie. Koleżanka z socjologii wynalazła na to sposób i zaczęła
filozofię. Jakby nie było z jednego korzenia

[Gość: hę]

A mi chodziło właśnie o chęci: dobre chęci.. Nie można pozwolić, żeby zapał
studentów do nauki ostygł;) a w dzisiejszych czasach, wbrew pozorom, można
wciąż chcieć czegoś więcej, niż tylko kolejnego wpisu do cv.
Jeżeli ktoś czuje "mus", to współczuję...

[Gość: Tawananna*]

> A mi chodziło właśnie o chęci: dobre chęci.. Nie można pozwolić, żeby zapał
> studentów do nauki ostygł;) a w dzisiejszych czasach, wbrew pozorom, można
> wciąż chcieć czegoś więcej, niż tylko kolejnego wpisu do cv.
> Jeżeli ktoś czuje "mus", to współczuję...

Ależ oczywiście, że można wciąż chcieć czegoś więcej! I chwała tym, którzy
chcą! Ale wydaje mi się, że takie osoby dobrze wiedzą, co chcą studiować, i nie
potrzebują w tym celu szukać pomocy na forum, prosząc o pomoc w wyborze jak
najbardziej przyszłościowego kompletu kierunków. Jeśli takie posty są, świadczy
to moim zdaniem o powstającym przymusie podwójnego studiowania.

Ja studiuję dwa kierunki, ale z własnego wyboru i niekoniecznie
przyszłościowo :)

[Gość: Richelieu*]

A ja za to jeden, tylko, i też z przyszłościowością jakoś tak no raczej mocno
przeciętnie, niesłychane jak można w dzisiejszych ciężkich czasach tylko jeden
kierunek ciągnąć, pchać, robić, same określenia działają nie na zwoje musgowe a
na odciski na rękach

[Gość: Tawananna*]

> A ja za to jeden, tylko, i też z przyszłościowością jakoś tak no raczej mocno
> przeciętnie

To co Ty w końcu studiujesz?:) Bo ja już się pogubiłam ;)

niesłychane jak można w dzisiejszych ciężkich czasach tylko jeden
> kierunek ciągnąć, pchać, robić, same określenia działają nie na zwoje musgowe
a na odciski na rękach

:D Mnie się ciągnięcie kojarzy z przeciąganiem. Taki student, którego co
bardziej przychylni wykładowcy "przeciągają" przez całe studia ;) Nawet sobie
odcisków na rękach nie zrobi, o śladach na "musgu" nie wspominając.

[Gość: Richelieu*]

ii, takie tam, rysowanki, krechy jakieś, no i słupki w sumie też, hehe. cii

przeciąganie, oo, dat`s rajt, idzie taki i biadoli, że w tym tygodniu nieee bo
ma egzamin gdzie indziej. Nie powiem też biadoliłam, ale wtedy gdy egzamin był
tego samego dnia o podobnej godzinie. Teraz pewnie coraz większe wymagania będą
mieli studenci w tym względzie

[Gość: Tawananna*]

> Nie powiem też biadoliłam, ale wtedy gdy egzamin był
> tego samego dnia o podobnej godzinie. Teraz pewnie coraz większe wymagania
> będą mieli studenci w tym względzie

Takie czasy ;). Wymagania rosną :). Dla mnie szczytem marzeń jest żeby nie
pokrywały mi się godzinowo więcej niż 2 zajęcia ;)