problem z...cudzymi dziećmi

[Gość: załamana]

Witam,
Mieszkam w tzw. starym budownictwie (niskie 3p. bloki z lat 50, przedziwnie i
nie wiadomo po co "łamane", tak że w sumie tworzą takie wewnętrzne prawie
zamknięte podwórko, bardzo akustyczne jak się domyślacie). Wszystkie 3 okna
mojego M wychodzą na to podwórze. Na nasze podwórze przychodzą dzieci z
innych bloków, tutaj mają "miejsce zbiórek", wielogodzinnych zabaw, wiele
godzin non stop tłuką piłką w asfalt lub urządzają sobie wyścigi rowerowe
połączone z naprawdę solidnym darciem mordy. Na podwórku znajduje się tylko
stara piaskownica i dwie ławki, poza tym parkują tu samochody i tyle. Żadnego
placu zabaw nie ma. Dzieci te mają na oko po 11-12 lat. Pięć razy zwracałam
uwagę różnym dzieciom, żeby były choć ciszej, bo ich radosna zabawa
uniemożliwia nam normalne życie w mieszkaniu. Bez skutku. Inne osoby też
czasem coś powiedzą, przede wszystkim są to starsze osoby, panie - również
nic. Rozmawiałam kiedyś z matką jednej z ych dziewczynek - mieszka w
sąsiedniej klatce na parterze (więc akurat jej córka jest "stąd"), z tym, że
pani owa wysyłając córunię na podwórko ma idealnie cicho w mieszkaniu,
ponieważ z kolei jej wszystkie okna wychodzą na zewnątrz (na zupełnie inną
stronę).Pani stwierdziła, że się czepiam, ona musi mieć córkę NA OKU(hahaha
ciekawe jak)Wczoraj mój mąż nie wytrzymałnerwowo i pogonił towarzystwo - w
napięciu czekamy na działania odwetowe ze strony gówniarzy. Nie możemy się
natychmiast stąd wynieść, ja jestem w 9. miesiącu ciąży i mam problemy z
chodzeniem. Oczywistym jest, że w dalszej perspektywie czeka nas wyprowadzka,
tu wg. mnie nie da się żyć. Trzeba by zacząć od wychowywania rodziców tych
hałasujących na potęgę pod cudzymi oknami dzieci. Mnie w głowie się nie
mieści jak tak można robić...skoro mój mąż potrafi iść z naszym ponad 2-
letnim synkiem na spacer (np. z rowerkiem) dalej, np. nad Wisłok, do parku
(niedaleko są np. ścieżki rowerowe), to takie 11-latki na rowerach też chyba
mogłyby się stad oddalić?? Nie mam pojęcia jak rozwiązać ten problem, żeby
mieszkając tu jeszcze jakiś czas- do końca nie zwariować. Czy 11-latki
naprawdę nie mają mózgów?? Czy ja za dużo od nich wymagam?? Przecież nie mogę
chyba wzywać policji do...dzieci na rowerach. Napiszcie co sądzicie.

[remo29]

Sądzę, że nic nie jesteś w stanie z tym zrobić. O ile paru hałasujących żulików
można po prostu obić, o tyle z dzieciakami NIC nie zrobisz. Musiałabyś zacząć
od edukacji ich rodziców, ale nie polecam.

[Gość: Fly]

no coz... problem jest rzeczywiscie... ale watpie, zebys go rozwiazala..

mieszkalam kilkanascie lat z oknami na plac zabaw....nad i pod sasiadami z
dziecmi... ja spokojna osoba..po kilku latach zrobilam sie nerwowa z powodu
halasu wlasnie...zaczelo mnie denerwowac wszystko - wolanie "mamo!" za oknem..
(moje dziecko nie wolalo - wytlumaczylam mu, ze ma przyjsc do domu jak cos chce)
ma teraz 13 lat i z tgo co wiem chodza z kumplami do parku... nie widuje ich
pod blokiem...
moze trzepanie dywanow pomoze - jak to robia starsi ludzie na osiedlu, gdzie
teraz mieszkam i przepedzaja chloptasiow takich po 17,18 lat...

kupujac nowe mieszkanie, na ktore czekam z niecierpliwoscia, kierowalam sie
wlasnie cisza... zadnych sasiadow nad soba... okna wychodza na tereny zielone,
zadnego placu zabaw, zadnego parkingu...

kto mowil, ze zycie jest latwe....

trzymaj sie...

jak gowniarze zrobia odwet, zgloscie na policje lub do strazy miejskiej...
moze wtedy rodzice zajma sie dzieciakami...

a z drugiej strony...moze trzeba tym dzieciakom podpowiedziec o tym parku?

pozdrawiam,
Fly

[Gość: anka]

Trzymaj sie kobieto, całym sercem jestem z Tobą, żebyś spokojnie urodziła i
miala szansę wyprowadzić sie z takiego miejsca, jak opisałaś.
No cóż jedenastolatki i starsze dzieciaki mają już bardzo dobrze rozwinięte
mózgi i dlatego potrzebują pożywki dla nich. Wiele polskich rodzin nie jest w
stanie jednak zapewnić swoim dzieciom szczególnie w okresie wakacyjnym, gdy
nie ma szkoły jakiegoś sensownego albo w ogóle jakiegokolwiek zajęcia, aby
szare komórki mogły sie rozwijać i ciało też. Prawidłowościa rozwojową jest,
że dzieciaki - wszystkie! - potrzebują dużo ruchu, a nasza smutna
rzeczywistość jest taka, że wypuszcza sie je na podwóro - niech sie wyszaleją.
Założę sie, że w pobliżu nie ma zapewne świetlicy dla tych dzieci, ani placu
zabaw z prawdziwego zdarzenia. Coś takiego jak animator kulturalny -
tłumaczenie pewnie jest kiepskie - w ogole nie istnieje w świadomości Polaków.
Rozwiązanie mogłoby być bardzo proste, gdyby tylko Polakom chciało się chcieć.
Rodzice starszych dzieci niż niemowlaki nie powinni sobie wyobrażać, że będą
mogli uwolnić sie od swojego dzieciaka wypuszczając go na podwórko. Jeśli
dzieci w podobnym wieku, bądź o podobnych zainteresowaniach jest kilkoro, to
wystarczy skrzyknąć sie w kilka rodzin i ustalić coś na kształt dyżurów: w
poniedziałek wujek Henio zabiera chłopaków na boisko na kopanie piły, we
wtorek jakieś ciocie urządzają wycieczkę rowerową, w środę następne wujostwo
bierze dzieciaki gdzieś tam, gdzie im jakoś tam zorganizuje czas: ognisko, gry
planszowe, podchody, konkursy i tysiąc innych spraw (kto sie udzielał w
harcerstwie, niech sobie przypomni). A moze by tak zatrudnić jakiegoś byłego
czy obecnego instruktora harcerskiego, który nawet za jakimś tam
wynagrodzeniem (satysfakcjonującym i jego i rodziców) "zagospodarowałby"
dzieciakom trochę czasu? Są na jeszcze na tym swiecie ludzie, którzy mają
serce do dzieciaków, potrafią i chcą z nimi i dla nich pracować. Może zapytasz
gdzie trzeba, czy jest jakiś wolontariusz, który chciałby "popracować" na
rozwrzeszczanym podwórku. Wiem z doświadczenia, że takie dzieciaki z rodzin
gdzie rodzice delikatnie mówiąc nie grzeszą walorami intektualnymi i
kreatywnością, są otwarte na propozycje zagospodarowania im czasu i gdy
odpowiednio do nich podejść - nie tylko dają sie okiełznać, ale też potrafią
być szczęśliwe i robić mnóstwo pożytecznych rzeczy.

[Gość: ewa]

Ja mialam podobny problem, dzieci cale dnie graly w pilke
tuz pod moj oknem, traktujac drzwi od smietnika jako
bramke. Lomot byl taki ze moje male dziecko sie budzilo.
Tlumaczenie i dzieciom i rodzicom i spoldzielni (prosilam
o napisanie ze to jest zabronione) a w koncu zabieranie
pilki tez nie pomoglo. Im bardziej ja prosilam i
denerwoawalam sie tym 'dzieci' robily sie bardziej zlosliwe.
Wyprowadzilam sie.
Ps Bojsko do pilki bylo minute od budynku, zarastalo
trawa bo dzieci wolay grac pod mojmi oknami.

[silie]

Obawiam się, że nic nie poradzisz...:(
Im bardziej będziesz walczyć, tym dzieciarnia będzie bardziej złosliwa.

Inna sprawa, że one w życiu nie pomyślą, że ich wrzask to dla kogoś horror; one
się bawią i tyle.Na pewno nie robią tego ani celowo, ani ze złej woli, po
prostu się bawią. Nawet jak wezmą sobie do serca Twoje prośby, to za 15 minut o
tym zwyczajnie zapomną.

Z jedej strony, to kiepski powód do zmiany mieszkania, ale chyba nie macie
wyjścia.Zresztą wyglądanie z okna może być przyjemnością, relaksem,można zając
w ten sposób dziecko, a jeżeli wszystko Twoje okna wychodzą tylko na
podwórko... średnia, a właściwie żadna przyjemność.

Poczekaj do rozwiązania, wypocznij, nabierz sił i do dzieła...
Tym czasem Twój mąż JUŻ mógłby intensywanie zając się poszukiwaniem nowego
lokum, o ile macie na To fundusze.

Powodzenia i daj znać, co postanowiliście.

U mnie też nie jest lekko, zwłaszcza latem przy pootwieranych oknach:
dzieciaki.PSY, PSY, PSY, motory, samochody, ale przez większośc dnia nie ma
mnie w domu...

Pozdrawiam i trzymam kciuki za szczęsliwe rozwiązanie:)
Silie.