dom wielopokoleniowy

[Gość: ewa]

Co sadzicie o domu wielopokoleniowym, tzn takim w ktorym mieszkaja wspolnie z
mlodymi seniorzy. Dziadkowie pomagaja wychowywac male wnuki, nie czuja sie
niepotrzebni. Moze ktos zyje w takim wielopokoleniowym domu i moglby cos na ten
temat napisac.

[asia.su]

Mieszkanie w domu wielopokoleniowym to inaczej ujęty problem - mieszkać z
teściami, dziadkami czy osobno.
Wszystko ma swoje wady i zalety.
Przez sześć lat po ślubie mieszkałam z teściami, dzieliło mnie od nich 40 lat-
czyli mieszkałam tak jakby z dziadkami.
Nie wspominam tego okresu dobrze - musiałam np. spowiadać się kto szedł spać o
24, codziennie rano do mniej więcej 9,30 zejść na dół i powiedzieć "dzień
dobry" i pogadać z godzinę, przy niemowlaku nie pomogli mi nic - nawet na
zakupy nie mogłam liczyć.
Potem oboje ciężko zachorowali, teściowa ponad rok leżała w domu porażona od
pasa w dół, byliśmy jedynymi osobami (ja i mąż) na które mogli liczyć, wtedy
bardzo sobie ceniłam to ,że mieszkamy razem i mogę się nimi opiekować w
kapciach.
Od 4 lat mieszkamy sami, moja mama mieszka 22 km dalej.
I znowu narzekam - mieszkamy w domu jednorodzinnym, mamy ogród, psa, kota,
papugi, kwiatki w doniczkach, CO na koks - każdy wyjazd z domu to problem -
trzeba załatwiać osobę do opieki nad domem. I boję się, że za chwilę pojawi sie
problem mojej mamy, mieszkającej samotnie w domu jednorodzinnym.
Chciałabym pójść do pracy - syn poszedł do 1 klasy, opieka nad nim nie jest już
tak męcząca - wystarczy po prostu, żeby ktoś był w domu. Nie wiem jak to
ugryźć - zatrudnianie opiekunki na czas szukania pracy, kiedy nie wiem czy, jak
długo i za ile będę pracować nie wydaje mi sie rozsądne.
Mam koleżankę mieszkającą z babcią męża - narzekają obie ale jednocześnie żadna
nie potrafiłaby mieszkać sama - jedna ma niemowlaka, którego podrzuca babci, a
druga 82 lata.
Mam znajomych, którzy niedawno wprowadzili się do nowowybudowanego domu, w
którym jest oddzielne mieszkanie dla rodziców pana domu : kuchnia, łazienka,
duży pokój. Mieszkanie to ma osobne wejście ale i drzwi łączące oba mieszkania.
Pojawił się już problem - rodzice nie chcą się wyprowadzić z walącego się domu.
Ja zawsze mówię, że najlepiej mieszkać obok - drzwi obok drzwi - razem ale
osobno.

[Gość: ewa]

Mieszkamy wraz z mezem z moja mama. Taka decyzje podjelismy. Mama to cieply,
niekonfliktowy czlowiek, wiec jakos to sie wszystko uklada. Najgorsi w tym
wszystkim sa znajomi. Patrza na nas jak na nieco stuknietych. Zgodnie mi
wspolczuja, powtarzajac, ze oni nigdy nie zamieszkaliby z rodzicami. Czy ktos
jest innego zdania?

[Gość: ma]

na nas też patrzyli jak na stuknietych! znajomi, urzędnicy przy różnych
formalnościach, wszyscy! Głośno mało kto jednak odważył się komentować, choć
chetnie o tym rozmawialiśmy. Teraz nam zazdroszczą jak wychodzimy sobie
wieczorem na lumpkę i nie musimy szukać niani. Albo jak podczas urlopu jadą do
rodziców pomagać w gruntownym sprzątaniu.

[Gość: ma]

żeby się udało, muszą obie strony tego chcieć, tzn. trzeba wczesniej
przedyskutować, nawet wielokrotnie kto czego od kogo oczekuje i zaakceptować
nawzajem swoje potrzeby. Trzeba liczyć się z pewnymi ograniczeniami. Najlepiej,
jak ograniczy się do minimum punkty zapalne, np. dobrze jest mieć dwie
łazienki, słuchawki do radia i telewizora itp. - każda rodzina musi opracować
własny modus vivendi. A korzyści - ogromne. Pomoc przy dzieciach ze strony
dziadków i nauczenie dzieci jak szanować osoby starsze. Zawsze jest ktoś w
domu, utrudnienie dla złodzieja. Pomoc w lekkich, ale czasochłonnych pracach
domowych. Dziadkowie też zyskują, bo wolniej dziadzieją mając na codzień
kontakt z młodymi, a może jeszcze czegoś nowego się nauczą (np. Internet), są w
ruchu, nawet jak nie chcą, to im dobrze robi. Cięższe prace domowe mają z
głowy, mniej czasu na myślenie o chorobach, a w razie zachorowania pomoc
natychmiast i całodobowa. Rodzina wielopokoleniowa jest zgodna z naturą i
tradycją, wymaga to tylko dobrych chęci i dużo kultury na codzień OD
WSZYSTKICH. Wiem, bo mieszkamy znowu razem od dwóch lat po ok. 10 latach
oddzielności. Może tylko całkiem świeże małżeństwa powinny dotrzeć się bez
świadków i ingerencji.

[Gość: ewa]

Zastanawiam sie, dlaczego wiekszosc mlodych kobiet woli zamieszkac z tesciami niz
ze swoimi rodzicami. Mnie sie wydaje, ze to nieco lepszy uklad.

[asia.su]

Ja nie miałam wyjścia - byłam młoda i głupia, teściowie mieli pusty dom a w
moim była kupa ludzi.
Z perspektywy czasu myślę, że moja mama jest znacznie lepszą teściową niż mamą -
moja siostra i brat najpewniej też pójdą z domu z uwagi na jej nadopiekuńczość.
Bardzo dobrą sprawą byłoby osobne mieszkanie do czasu dotarcia sie młodych
małżonków - rok lub dwa. Także rodzicom młodych ten czas pozwoliłby na
oswojenie sie z nową sytuacją.
Jak już napisałam wszystko ma swoje dobre i złe strony a wszyscy jesteśmy tylko
ludżmi. Z jednymi mieszka się lepiej a z innymi gorzej.