TO JEST WĄTEK DLA ZWIERZĄTEK

[madohora]

Pierwszy raz nazwa barbet została użyta przez Jacques du Fouilloux w XVI wieku dla określenia psów o obfitej sierści, tworzącej brodę na pysku psa (fr. barbe). Do końca XIX wieku nazwa barbet, określała we Francji grupę psów a nie konkretną rasę. W XIX wieku selekcja i krzyżowanie typu psów określanych jako "barbety", doprowadziła do ostatecznego wykształcenia się wielu ras w tym psów w typie wyżła (fr. griffon) takich jak Gryfon Khortalsa, Gryfon Bouleta czy właśnie barbet. Dość rozpowszechnioną aczkolwiek całkowicie nieuzasadnioną jest teoria o pochodzeniu barbetów od pudli (bądź pudli od barbetów). Ma ona swoje źródło w błędnej interpretacji standardu pudla, który stwierdza, że "Rasa pochodzi od barbeta, którego wiele cech zachowała aż do teraz."[3]. Wzmianka ta dotyczy barbeta jako typu psa a nie rasy barbet. Standard pudla jest znacznie starszy niż barbeta, ponadto pudel wywodzi się z Niemiec podczas gdy barbet jest rasą francuską. Barbety były krzyżowane z innymi rasami myśliwskimi i pasterskimi m.in. z Berger de Crau, Bouvierem i irlandzkim spanielem wodnym. Blisko spokrewniony z barbetem był gryfon Bouleta obecnie wymarły. Barbet o imieniu Janus był jednym z ośmiu psów, których hrabia Eduard Korthals użył do wyhodowania gryfona Korthalsa

[madohora]

Tułów i kończyny: Budowa tułowia oraz kończyn barbeta musi odpowiadać jego charakterystyce użytkowej, czyli pracy w ciężkich warunkach. Grzbiet powinien być mocny i dobrze zaznaczony, nie może być wklęsły. Lędźwie wysklepione, krótkie i mocne. Klatka piersiowa – szeroka i pojemna, sięgająca łokcia. Ogon długi, co pomaga w pływaniu, nisko osadzony z charakterystycznym haczykiem na końcu (ogon noszony ponad linią grzbietu byłby poważną wadą, gdyż zahaczałby o krzewy i gałęzie drzew). Kończyny muszą być mocne i silnie, tak by były w stanie unieść psa np. w sytuacji gdy wychodzi z wody na stromy brzeg niosąc aport, dlatego standard wymagana silnego umięśnienie ramion, przedramion i ud. Śródstopie powinno być pionowe a sama łapa duża, okrągła (by pies nie zapadał się w grząskim gruncie) i mocno owłosiona. Ruch psa jest swobodny, kończyny poruszają się równolegle wobec linii środkowej tułowia. Tylne kończyny dają mocny napęd.

[madohora]

Wady: Standard rasy wymienia kilkanaście podstawowych wad, z czego najpoważniejsza jest agresja lub wyraźna lękliwość, ponadto psy wykazujące wyraźne wady fizyczne i/lub zaburzenia charakteru powinny być dyskwalifikowane.

[madohora]

Żywienie barbeta niczym nie odbiega od żywienia innych psów z powodzeniem można stosować karmę jak i BARF. Pielęgnacja ogranicza się do regularnego kontrolowania stanu małżowin usznych, które mają tendencję do zarastania co w połączeniu ze słabą wentylacją ucha i częstymi kąpielami, może prowadzić do powstania stanów zapalnych. Pielęgnacja włosa ogranicza się do niezbyt częstego szczotkowania bądź czesania w przypadku włosa dobrej jakości. Im gorsza jakość włosa (suchy i mocno kręcony) tym więcej czasu i wysiłku kosztuje utrzymanie okrywy w należytym stanie, prowadząc czasem do konieczności regularnego strzyżenia. W upalne dni trzeba zapewnić psu chłodne i zacienione miejsce oraz możliwość kąpieli, za to zimą gruba okrywa powoduje, że pies wytrzymuje niskie temperatury. Psa nie należy golić, gdyż nawet w upalne dni jego sierść stanowi doskonałą izolację i zabezpiecza przed przegrzaniem organizmu.

[madohora]

[madohora]

Jest wykorzystywany jako pies do towarzystwa[5], a także jako pies myśliwski i wyścigowy. Poluje kierując się wzrokiem.

[madohora]

Pinczery (z niem. Pinscher) – grupa ras psa wywodzących się z niemieckich psów stróżujących i obronnych. Są cenione ze względu na małe wymagania, dużą aktywność i inteligencję. Współcześnie są użytkowane również jako psy służbowe oraz psy towarzyszące. W klasyfikacji FCI zaliczane są do grupy II – Pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy górskie i do bydła, pozostałe rasy.

Do pinczerów zaliczane są:

doberman
pinczer austriacki
pinczer małpi
pinczer miniaturowy
pinczer średni

[madohora]

Sierść pinczera jest łatwa w pielęgnacji. Na jej wygląd wpływa odpowiednie żywienie bogate w NNKT oraz witaminy. U tej rasy występuje skłonność do osadzania się kamienia nazębnego. Wskazane jest przycinanie pazurów co kilka miesięcy.

[madohora]

Miałam dokładnie takiego jak na zdjęciu - czarny, podpalany. A odważny był że hej! Jak ktoś dzwonił do drzwi to on na stojąco wchodził pod łóżko i tylko wystawiał noc by mu się nic nie stało.

[madohora]

Pinczer małpi, affenpinczer (Affenpinscher) – rasa psa zaliczana do grupy pinczerów, użytkowana jako pies pokojowy i do towarzystwa. Nie podlega próbom pracy

Oryginalna nazwa Affenpinscher pochodzi z j. niem., z połączenia słów affe (małpa) i pinscher (terier), i nawiązuje do małpiego wyrazu pyska przedstawicieli tej rasy.

[madohora]

Sierść na pysku powinna być odpowiednio układana, na ciele zaś trymowana.

[madohora]

Umaszczenie czarne, czarne podpalane i czarno-brązowe, inne barwy nie są akceptowane. Gryfonik brukselski różni się od gryfonika belgijskiego umaszczeniem, które jest zawsze rude, rudopłowe lub pszeniczne, z maską czarną lub silnie rozjaśnioną.

[madohora]

W jednym miocie mogą urodzić się wszystkie odmiany gryfonika: belgijski, brukselski i odmiana gładkowłosa – brabantczyk. Jest to spowodowane tym, iż przy kojarzeniu par miesza się te odmiany.

[madohora]

Głowa: silna, duża, dobrze rozrośnięta, prawie czworograniasta — czaszka między uszami prawie płaska. Żuchwy silne i muskularne. Czoło wypukłe, tworzy u nasady między oczami głęboką brózdę. Skóra pokrywająca czoło, nie powinna być (silnie napięta, winna się raczej układać symetrycznie w drobne zmarszczki. Pysk szeroki, czworo graniasty i mocny. Dolna szczęka wzniesiona nieco ku górze, schodzi się szczelnie ze szczęką górną. Zanadto wysunięta szczęka jest wadliwa (chien grignards). Wargi grube stykają się wzajemnie wpośrodku pyska i przykrywają zupełnie uzębienie. Wargi górne po bokach nie co opadające na dół, przykrywają wargę dolną.Oczy ciemne dość duże — nie osadzone zagłęboko i niewystające, są dobrze oddalone od uszu i od nosa. Białka oczu nie śmią być wi doczne. Pysk, nos i wargi są zawsze czarne. Uszy nietoperzowate, wysoko osadzone, u nasady szerokie, n góry zwężone i owalnie zaokrąglone, powinny być ustawione niezbyt blisko siebie i zwrócone tak do przodu, by wnętrza uszów były wi doczne. Skóra na uszach winna być gładka i delikatna. Szyja krótka, mocna i dobrze osadzona. Piersi szerokie i głębokie.
Grzbiet krótki, szeroki i muskularny, według wymagań francu skich — prosty, według upodobań angielskich winien się wznosić ku lędźwiom, potem zaś ostrym lukiem opadać na dół ,,roach back". Lędźwie muskularne, nie powinny utrudniać ruchliwości nóg tylnych. Zad mocny. Brzuch dobrze ku lędźwiom podciągnięty. Ogon nisko osadzony, u nasady gruby, zwężający się ku dołowi, krótki i nieobcięty. Trafiają się również ogony śrubowate. Odnóża: przednie i tylne, krótkie, proste i muskularne. Tylne, nieco dłuższe od przednich. Stawy skokowe postawione tuż nad zie mią, stopy podane nieco nazewnątrz są małe, mocne, zwarte, posiadają krótkie grube pazury. Sierść: gęsta, krótka, gładka i świecąca. Maść moręgowata, lub czarna z białą. Waga od 10 do 11 kg. Wady: mała głowa, obcięte lub opadające uszy, widoczne zęby lub język, jasne oczy, cielisty lub rozdwojony nos, podniesiony, lub obcięty ogon, czarna, żółta, lub czerwona maść. Ocena punktowa: ogólny wygląd 15, głowa 15 dolna szczęka 10. ciężar 20, tułów 15, ogon 5, uszy nietoperzowate 10, odnóża 5, pierś 5. Razem 100

[madohora]

Płowa, pręgowana lub nie, ze średnią lub dużą ilością bieli. Wszystkie odcienie barwy płowej są dopuszczalne, od czerwonego do jasnobrązowego (kawa z mlekiem). Psy całkowicie białe klasyfikuje się jako „płowe z dużą ilością bieli”. Włos krótki, gładki, przylegający i miękki.

[madohora]

[madohora]

Chihuahua – rasa psa należąca według klasyfikacji FCI do grupy psów ozdobnych i do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji chihuahua, nie podlegająca próbom pracy. Istnieją dwie odmiany tej rasy: krótkowłosa i długowłosa. Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, rasa ta należy do grupy psów ozdobnych i do towarzystwa Typ wilkowaty

[madohora]

[madohora]

[madohora]

I jeszcze na zakończenie dwa zdjęcia psów bojowych

[madohora]

Pająki pawie są małe i mają około 5 milimetrów długości. Są też puchate, a samce wyróżniają kolorowe brzuchy i to, że lubią tańczyć. Pomaga im to zdo-bywać samice. Samiec zabiega o wybran-kę, podnosząc nogi i pokazując ów barwny brzuch; potrząsa nim, by zwrócić na siebie uwagę.

[madohora]

Tygrys to najsilniejszy spośród wielkich kotów. Jest cięższy nawet o 150 kilogramów od ważącego 200 kg lwa. Poluje w pojedynkę jak prawie wszystkie koty, maskując się wśród gęstych roślin. Tropiąc ofiarę, zwierzę wyko-rzystuje wszystkie zmysły. Chowa się w zaro-ślach i czeka. Wyczuwa zapach ofiary i sły-szy każdy szmer i drżenie liści. Polowanie się uda, jeśli zaatakuje z odległości nie większej niż 10 metrów.

[madohora]

Nie należy psa drażnić, dokuczać mu, próbować go uderzyć.

[madohora]

Nie wolno uciekać przed psem.

[madohora]

Pochodzenie nazwy rasy nie jest do końca jasne, natomiast samą rasę, jak wszystkie rasy gończych europejskich, wywodzi się od psów św. Huberta. Prawdopodobnie dochodziło do krzyżowania tej rasy z miejscowymi rasami gończymi. Z pewnością mają one domieszkę krwi gończych z Półwyspu Apenińskiego, a w XVIII wieku skrzyżowano je z foxhoundami.

[madohora]

Ogar jest psem spokojnym, zrównoważonym i jak inne rasy stworzone do polowania w grupie, niezwykle towarzyskim. Potrzebuje kontaktu z człowiekiem. Dobrze sprawdza się w kontaktach z dziećmi (zwłaszcza suki wykazują się w takich sytuacjach dużym wyczuciem). Psy te nie sprawiają problemów związanych z agresywnym zachowaniem, są łagodne w stosunku do innych psów i zwierząt. Pilnują swojego terenu, ale ogranicza się to do sygnalizowania obecności intruza. Z pewnością nie są to psy obronne, chociaż ich wzrost i masa budzą respekt. Zdarzają się przypadki, gdy ogary atakują inne osoby lub psy, jeśli zauważą, że ich właścicielowi może grozić niebezpieczeństwo. Ich temperament umożliwił im z powodzeniem adaptację w warunkach miejskich. W domu są spokojne, a nawet leniwe i nie domagają się przesadnie ruchu, chociaż jak każdy gończy lubią wybiegać się, niezależnie od warunków atmosferycznych, najlepiej w grupie innych ogarów. Na spacerach nie są szybkie, ale za to bardzo wytrzymałe. Ogary szczekają umiarkowanie donośnym głosem i niezbyt często. Na spacerach, tam gdzie może biegać, może podbiec do obcych by się przywitać. Z uwagi na jego wzrost i masę należy mieć nad psem kontrolę, by móc go do siebie przywołać.

[madohora]

Pielęgnacja ogara nie jest trudna. Jego sierść składająca się z podszerstka i nieco dłuższego włosa okrywowego nie wymaga regularnych zabiegów, za to bardzo dobrze chroni psa przed różnymi warunkami atmosferycznymi. W okresie linienia warto jednak wyczesywać martwy włos. Większą uwagę należy jednak zwrócić na uszy, ponieważ jak w przypadku innych ras, u których są one wiszące, nie ma wystarczającej wentylacji kanału słuchowego, a co za tym idzie zwiększa się ryzyko wystąpienia stanów zapalnych. W związku z tym trzeba regularnie sprawdzać ich czystość, a przypadku wystąpienia niepokojących objawów np. uporczywe drapanie przez psa uszu czy trzepanie głową, należy jak najszybciej skontaktować się z weterynarzem.

[madohora]

Wiek

Psy tej rasy dożywają wieku 12-13 lat.

[madohora]

Oczy

Wyraz łagodny, spokojny, nie za głęboko osadzone, ciemnobrązowe, dolne powieki u psów starszych obwisłe

[madohora]

Budowa przodu

Klatka piersiowa o dużej pojemności, w miarę szeroka i głęboka, przedramię dość dobrze umięśnione. Łopatka skośna, pokryta dobrze rozwiniętymi mięśniami. Napiętek dobrze zaznaczony, wydatny, wyraźny, suchy, gruby, odpowiednio do kości nóg.

[madohora]

Budowa tyłu

Uda na grubej kości; długie, mocne, dobrze rozwinięte mięśnie; goleń pochyła, dość krótka, dobrze umięśniona. Staw skokowy suchy, wyrazisty.

[madohora]

Kolor (maść) sierści

Głowa i uszy z wyjątkiem nalotów z obu stron czaszki podpalane, uszy nieznacznie ciemniejsze od reszty. Nogi, podbrzusze i uda również podpalane. Korpus czarny lub ciemnoszary, prawie czarny, w staropolskim języku myśliwskim zwany podżartym. Podpalenie zasadniczo żółte, ma różne natężenie tej barwy aż do rdzawo – cynamonowej, najbardziej cenionej u ogara polskiego. Włos biały dopuszczalny w kształcie strzałki przez głowę aż do nosa, na piersiach, końcach łap i na końcu ogona. W czapraku czarnym, zachodzącym aż na głowę, wyraźne punkty nad oczami o kolorze podpalenia, czerń zachodząca aż na kufę dyskwalifikuje ogara polskiego.

[madohora]

Zęby i pazury ostre
To tygrysa broń
Od tygrysów Panie Boże
Dzieci nasze chroń

[madohora]

Takbwysoki i dostojny
Wygląd ma wspaniały
I jego nie omijają
Myśliwdkie wystrzały

[madohora]

Nad wszystkimi on panuje
Wszyscy się go też słuchają
Zwierzęta i najgroźniejsze
Lws się zawsze obawiają

[madohora]

WYSTAWA PSÓW RASOWYCH ROK 1930

Mimo trudnych dzisiejszych warunków i kryzysu z przyjemnością stwierdzić należy, że wystawa psów raz jeszcze dowiodła odwiecznej przyjaźni między człowiekiem a zwierzęciem, która nie tylko nie słabnie, lecz przeciwnie co raz szersze zatacza kręgi. Bo rzeczywiście, czyż może być lepszy i wierniejszy przyjaciel od psa? W każddj złej czy dobrej potrzebie, w każdej trudnej chwili zwierzę to jest przy swoim Panu, gotowe dzielić złe i dobre. Lecz pomówmy o wystawie. Eksponatów dużo — około 200 — może na wet nieco zadużo. Wiele okazów jest poprostu świetnych w formie; nie powstydziłyby się ich wystawy międzynarodowe; jednakże rozmiesz. czeniem dosyć chaotyczne, bez planowej selekcji, któraby zwiedzającym pozwalała zapoznać się zzasadniczemi rasami i ich odmianami. Na gorące słowa uznania zasłużyła sobie ,,Liga Przyjaciół Zwierząt’'. Członkowie Je ŚWIAT ZWIERZĘCY Pekińskie pałacowe szczenię. Własność p. Vostrakowej. Czerniejewo k. Gniezna. Piękne szczenięta po importowanych z Anglji ostrowłosych foxterjerach: ojciec Jimmy, nagrodzony zło tym medalem na Dorocznej Wystawie Psów Rasowych w Warszawie, matka Marymont-Rosy, są do nabycia przy ulicy Łukasza Górnickiego 3, u p. Anny Benisławskiej. 6 niezmordowanie roztaczali opiekę nad psami, ozy to karmiąc lub pojąc, czy też przestrzegając czy stości w boksach i hali wystawowej. Zadanie tych bezinteresownych opiekunów jak zwykle w zbiorowych skupiskach, było utrudnione. A teraz o psach samych. Imponująco poprostu przedstawiał się dział psów myśliwskich. Bardzo ładnie — dział psów policyjnych i straży granicznej. Boksy idealnie utrzymane, pięknie udekorowane zielenią. Ład i porządek wzorowy. Selekcja bez zarzutu, onie. ka doskonała, pokazy niezwykle interesujące. Z każdego ruchu tryska zamiłowanie i fachowość. Przykład doskonały. Ogólną uwagę zwracają eksponaty Ogrodu Zoologicznego. Przepiękne owczary Komandory, które nawiasem mówiąc mogłyby być nieco sta ranniej wypielęgnowane. W drugiej klatce psy ,,Dingo". Nie powiem, że piękne, ale ciekawe zwłaszcza, że dają doskonały obraz „pożycia rodzinnego" psów tej rasy. Niezwykle miłe wrażenie odnosiło się, oglą dając polskie owczary Pani hr. G. Widać, że ho dowczyni kocha się w swym fachu i może służyć za przykład innym hodowcom psów. Hodowla ta nie ogranicza się do jednej rasy. Poza owczarkami ŚWIAT ZWIERZĘCY rami Pani hr. G. wystawiła przepiękne spaniele, a psów swoich osobiście doglądała w ciągu całe go trwania wystawy. Przyznane jej nagrody są drobną oznaką uznania — dołącza się do tego ogólne uznanie miłośników i znawców psiego rodu. Pan A. wystawił przepięknego owczarza chińskiego, o ile się nie mylę w całej Polsce znaj dują się tylko dwa psy tej rasy i to oba w War szawie. Czarny jak smoła, obrośnięty ostrym włosem i groźnie wyglądający ,,pyskacz“ („Schnanzer") inżyniera A. okazywał, że pozory zewnętrzne mylą. Ktokolwiek bliżej zapoznał się z tym etranżerem, z przyjemnością poznawał jego mi ły, łagodny i przyjacielski charakter. Pies ten był stanowczo „klasą" sam dla siebie. Dlacze go przyznało mu jury drugą nagrodę? Czy dla tego, aby zachęcić właściciela do rozpoczęcia w Polsce hodowli tej odmiany? Pozatelm wiele innych ciekawych „psich twarzy", ale nie sposób omawiać każdy ekspo nat oddzielnie. Ogólne wrażenie z wystawy bardzo dodat nie, przy bliższem rozejrzeniu się są pewne usterki i braki, lecz wiemy wszyscy jak trudno w obecnych warunkach stworzyć wszelkie moż liwości, konieczne dla osiągnięcia idealnych wy ników. Wierzymy, że będzie lepiej, a tymcza sem wyrażamy uznanie za wysiłki, w tym kie runku poczynione. Powodzenie wystawy ogromne. Rezultaty dadzą się dopiero ocenić w latach przyszłych.

[madohora]

KOT EUROPEJSKI

[madohora]

Klasyfikacja kotów domowych Wśród kotów domowych można wyodrębnić za ledwie kilka typów, grupujących kilkanaście warjan- tów, które są uważane jako ustalone rasy. Uporząd kowanie tego materjału nie jest zbyt zawiłe, należy jeno ustalić system klasyfikacji. Sądzę, że wielce po mocnym w tym względzie może okazać się projekt Comevin'a, który naogół dzieli wszystkie rasy kotów na trzy grupy, a mianowicie na — a) koty z ogonami normalnemi, b) koty z ogonami nienormalnemi, c) ko ty bez ogonów. System ten może być podstawą po działu ras kotów, jeśli chodzi o uwypuklenie cechy jaskrawo rzucającej się w oczy. Aczkolwiek defor macja i zmarnienie ogona u zwierząt jest właściwością wyraźnie niezupełnie dominującą, niemniej jednak przy występowaniu tej cechy w charakterze oznaki rasowej, połączonej z występowaniem innych cech — może być narówni z innemi cechami podstawą, cha rakteryzującą określone grupy zwierząt. Rozwijając zatem projekt podziału Cornevin‘a i biorąc pod uwa gę inne jeszcze charakterystyczne cechy kotów raso wych, otrzymamy taki podział: A. Koty z ogonami normalnemi dzielą się na dwie podgrupy: I) Koty z uszami stojącemi, II) Koty z uszami zwisającem I) Do pierwszej podgrupy należy zaliczyć: 1) Koty z krótką szerścią o białej lub plamistej skórze: a) futerko różnej maści — kot pospolity; b) fu terko żółte — kot hiszpański; c) futerko jasnoszare, stopy czarne — kot cypryjski; d) futerko czerwone lub niebieskie — kot kapski, kot islandski; e) futerko piaskowe — kot abissyński; f) futerko czarne — kot egipski. 2) Koty z krótką szerścią o skórze czarnej: a) kot murzyński albo gambijski. 3) Koty z długą wełnistą szerścią: a) Futerko szare z niebieskim połyskiem — kot z Chartreux; b) futerko czerwonawe — kot tobolski. 4) Koty z długą jedwabistą szerścią: a) Futerko kawowe, uszy, głowa i łapki ciemno- kasztanowate — kot birmański; b) Futerko różnej maści — kot perski (angora). c) ,, „ „ europejski długowłosy. II) Do drugiej podgrupy należy zaliczyć: 1) Koty ze zwisającemi uszami — kot chiński. B. Koty z ogonami krótkiemi Do grupy kotów z ogonami krótkiemi należą koty posiadające ogony krótkie, konicznie lub guzowato zakończone. 1) Koty o krótkiej szerści: koty sjamskie albo malajskie oraz koty jawajskie. C. Koty bezogonowe. Do grupy kotów bezogonowych należą koty z krótką sierścią bez ogonów. Przedstawicielem tej grupy kotów jest — kot z wyspy Man (Manko) oraz kot kornwalijski 25 Jak widzimy, przytoczony podział nie jest zbyt skomplikowany i daje ogólne pojęcie o istniejących grupach kotów. Nie ulega wątpliwości, że wszelkie nowe warjanty ustalone w drodze selekcji mogą zna leźć w tej klasyfikacji odpowiednie dla siebie miej sce. Należy pozatem zaznaczyć, że nomenklatura w tej gałęzi hodowlanej pozostawia wiele do życze nia, to też nazwy ras kotów bywają niesłychanie fan tastyczne poza kilkoma rasami, które zdobyły sobie już prawo obywatelstwa w krajach, gdzie interesują się hodowlą kotów rasowych. To też nie należy się zrażać, gdy się słyszy tu i ówdzie o nadzwyczajnych rasach kotów, gdyż bywa to poprostu wynikiem nie porozumienia. Pozatem w wielu krajach najzwyklej sze odmiany kotów rasowych otrzymują miano ras krajowych, ,,Znacjonalizowane“ koty wędrują dalej pod nową nazwą. Na zakończenie należy nadmienić, iż przed kilku laty wyprodukowane, jako osobliwość koty nagie, po zbawione zupełnie owłosienia.

[madohora]

Koty żyjące na wolności dożywają średnio do 8 lat, natomiast koty trzymane w domu osiągają wiek do 20 lat. Na długość życia wpływa szereg czynników, takich jak: płeć, styl życia czy zwyczaje, jak i również kwestia sterylizacji lub kastracji. Najdłużej żyjącym kotem według Księgi rekordów Guinnessa była kotka imieniem Creme Puff (1967–2005), która przeżyła 38 lat i 3 dni

[madohora]

Pazury kota są ostre, zakrzywione, zaopatrzone w specjalny mechanizm umożliwiający ich chowanie. Pazury rosną przez cały czas i koty muszą je ścierać drapiąc. Drapanie jest także formą oznaczania terenu, ścierając pazury kot pozostawia swój zapach.

[madohora]

Koty są zoofagami, jednak badania wykazały, że koty potrafią efektywnie (>90%) trawić i wykorzystywać węglowodany prawie tak samo dobrze jak psy, są więc odpowiednim źródłem kalorii[

[madohora]

Serce kota w normalnych warunkach bije od 140 do 220, a podczas odpoczynku od 150 do 180 uderzeń na minutę.

[madohora]

Ciąża kończy się narodzinami od 1 do 8 (przeważnie 3-5) kociąt. Ponieważ kotka może odbyć stosunki z wieloma samcami w ciągu rui, kocięta z jednego miotu mogą mieć kilku ojców. Gdy kotka urodzi kocięta choćby o 10 dni wcześniej, jest duże prawdopodobieństwo, że małe kociaki nie przeżyją. Jeśli kotka ma problemy przy porodzie, trzeba jej niezwłocznie pomóc, np. jeśli kotek utknął w kroczu matki, należy pociągnąć delikatnie go za obręcz barkową lub miedniczną; jeśli kotek się urodził, ale matka nie wyczyściła mu otworów oddechowych, trzeba zareagować natychmiast, bo kociak może się udusić. Po urodzeniu kocięta przez 7 do 14 dni są zupełnie ślepe, dopiero potem otwierają oczy (nie jednocześnie, np. jedno w 9 dniu, a drugie w 11). Kocięta są karmione mlekiem matki przez 13 tygodni, chociaż zdarzają się przypadki kiedy są one karmione znacznie dłużej

[madohora]

Relacja pomiędzy ludźmi a kotami domowymi przez tysiące lat nabrała cech symbiozy. Koty dostrzegają różnice gatunków i wiedzą, że ich opiekunowie nie są kotami. Potwierdza to różnica między językiem ciała używanym przez kota w kontaktach z ludźmi a tym używanym wobec przedstawicieli swojego gatunku. Niektórzy zoologowie uważają, że kot traktuje opiekuna jak zastępczą matkę, pozostając w stanie „przedłużonego dzieciństwa”.

[madohora]

ak wspomniano w sekcji Fizjologia, koty są zoofagami, dlatego ich dieta powinna opierać się głównie na mięsie. Najzdrowszą dietą dla kota jest tzw. BARF] (Biologically Appropriate Raw Food), czyli składająca się z odpowiednio zbilansowanego surowego mięsa i suplementów, m.in. tauryny. Najpopularniejszym sposobem żywienia kota jest podawanie mokrego pokarmu w postaci zmielonego mięsa w puszkach. Aby dany pokarm można było uznać za pełnowartościowy, puszka powinna zawierać co najmniej 80% mięsa. Kocięta do ukończenia pierwszego roku życia nie powinny mieć ograniczonego dostępu do pożywienia. Dopiero później karmę się dawkuje według wagi kota

[madohora]

Poniższy opis został opublikowany w roku 1870


Kot jako zwierzę domowe jest bardzo rozpowsze chniony. Rozpowszechnienie to nastąpiło u nas głównie w skutek przybycia szczurów do Europy. W Egipcie znano kota już z jakie dwa tysiące lat przed Chrystu sem, toż samo w Indyacb wschodnich. W Egipcie do znawał wielkiej czci, po śmierci balsamowano go i cho wano w mieście Bubastis. Pod karą śmierci nikt nie śmiał kota zabić. Obyczaj ten dochował się tam jeszcze do roku 30 przed narodzeniem Chrystusa. Cześć ta łatwa do wytłumaczenia. Egipt, to jest dolina Nilu, był i jest dotąd krajem nadzwyczaj urodzajnym. Egipt zaopatry wał wszystkie ościenne kraje w zboże, mianowicie w cza sach nieurodzaju. Wiedzą gospodarze dobrze, jakąto klęską dla zboża po stodołach, stertach i spichrzach są myszy, a w takim kraju, jakim jest Egipt, gdzie nie ma zimy ani deszczów, myszy stokroć większe wyrządzają szkody, aniżeli u nas. Więc nic dziwnego, że Egipcya- nie w wielkiem poszanowaniu mieli kota. Do Europy przybył kot niezawodnie z Egiptu, skąd też i szczura dostaliśmy. W Anglii znano kota już w 10 stóleciu. W Wales' nałożono 943 roku kary na złe obchodzenie się z kotami, na kaleczenie i zabijanie ich. Kto w królewskich śpichrzach skradł albo zabił kota, musiał dać za karę niestrzyżoną owcę z jagnięciem. Po tem zawieszono za ogon zabitego kota tak, że nosem dotykał ziemi, a zabójca musiał tyle dać pszenicy, ile potrzeba było do zupełnego zakrycia kota. Prawo to oznaczało także cenę młodego kota. Jak tylko pierwszą mysz złapał, można go było jeszcze raz drożej sprze dać. Kot, za którego wyliczono całą cenę, musiał mieć dobre oczy, uszy i pazury i umieć dobrze polować na20 myszy. Kotka musiała prócz tego umieć dobrze wycho wywać młode swoje. Jeżeli zaś kot sprzedany miał w tym względzie jaką wadę, sprzedający winien był zwrócić trzecią część ceny. Do Ameryki przybył kot z Europejczykami. W Ame ryce południowej przez trzy wieki swego pobytu tamże zmienił dosyć swe wejrzenie, włos bowiem ma krótki, mianowicie na ogonie, rzadki i połyskujący. W Azyi i w Australii jest on dość pospolity. W głębi Afryki w wielu krajach nie ma go zupełnie. Kot jest zwierzęciem nadzwyczajnie chędogiem i czystem, wielce ruchliwem i bardzo zwinnem. Liże i czyści się bezustannie od głowy aż do końca ogona. Po miejscach mokrych i błotnistych idzie powoli i ostro żnie, aby sobie łapki jak najmniej powalać i zmoczyć. Łajna swe woni bardzo nieprzyjemnej zagrzebuje w zie mie. Chodzi krokiem odmierzonym, bardzo cicho i dla człowieka zupełnie niesłyszalnie. Pazury ma zakrzywione i ostre jak igły i nigdy ich sobie nie stępi, bo je może wciągać i chować; dlatego też stąpa tak cicho. Bieży skacząc, korzysta rozsądnie z każdej kryjówki, jednym susem wyskoczy ośm stóp wysoko, spina się łatwo po drzewach i szorstkich murach, utrzyma się łatwo na wązkich krawędziach i Cienkich gałęziach, nawet gdyby kto mocno niemi trząsł. W szczerem polu jednak la da pies go dogoni. Jeżeli skąd spadnie, odwraca się szykko i upada zawsze na nogi. Umie pływać, wszakże dobrowolnie nie idzie do wody i nawet deszczu unika. 21 Ciepło bardzo lubi i dlatego chętnie lega i wygrzewa się na słońcu, przy kominie lub piecu, na nalepach i tym podobnych miejscach. Lubi leżeć na miękkienr, ciepłem posłaniu, przedewszystkiem na sianie, może dla przyjemnego zapachu, i nie lubi, gdy go kto nakryje. Śpi mało i zawsze bardzo lekko. Kot ma ostre czucie, bystry wzrok i wyborny słuch. Gdyby się kto jak najlżej dotknął jednej z jego szczeciówek, natychmiast drgnie i cofnie się w tył. Widzi w ciemności, albowiem szpar- kowata źrenica jego rozszerza się wtenczas. Błyszcze nie oczu kocich w ćmie jest skutkiem odbijania się na wet najsłabszego światła od wewnętrznego tła oka, gdy kot ma oczy zwrócone na patrzącego się. To błyszcze nie oczu widzieć się daje także u psów, kun, krokody lów i innych zwierząt. Uszy szerokie i mocno rozwarte są kotowi bardzo pomocne do usłyszenia najlżejszego szmeru, jakoż słyszy mysz biegnącą o kilka sążni po za sobą. Dlatego ją też złapie, chociażby nawet za nim wyskoczyła z dziury. Mając kilka dziur mysich przed sobą, zawsze oczy i uszy zwraca ku tej, w bliskości której coś się porusza pod ziemią. Węch ma dosyć zły. Mysz ukrytą w dłoni trzeba mu dość blisko nosa trzy mać, aby ją poczuł. Idąc rusza często końcem ogona. Jest to znak, że żywo myśli. Czyni to i Wtedy, gdy go co gniewa i gdy w przykrem znajduje się położeniu. Bo- jaźń żałosnem wyraża miauczeniem; w gniewie ksyka i pluje, otwiera pyszczek, grzbiet garbi i ogon zadziera. Broni się odważnie i staje zawsze twarzą do nieprzy22 jaciela. Główną bronią jego są pazury. Nie wstydzi się i nie poprawia się, a od nałogów raz powziętych nie łatwo się odzwyczaja. Na łajanie nic zwykle nie zważa. Zmysłu towarzyskiego ma w ogóle mało. Więc też zwy kle pojedynkiem się włóczy. Młode kocha kotka bardzo, a starsze kotki pomagają młodszym przy porodzie i po kazują im, jak mają obchodzić się z dziećmi. I ku in nym zwierzętom okazują wtedy kotki politowanie przy noszące im zaszczyt. Znanych jest wiele przykładów, że kotki dawały ssać szczeniętom, młodym królikom, zajączkom, wiewiórkom, a nawet szczurom, i takowe z wielką wychowywały troskliwością. W pewnym domu miano raz młodego zajączka, którego karmiono mlekiem z łyżeczki. Jednego dnia za jączek znikł, nie można go było odszukać i już miano go za straconego. W czternaście blisko dni później sie dział sobie gospodarz, gdy się ściemniać zaczynało, w ogrodzie, i ujrzał kotkę, która niedawno temu miała młode, nadchodzącą z zadartym do góry ogonem. Za nią biegło coś, co wabiła. I cóż było? Zajączek. Kotka wychowała go wraz ze swemi młodemi. Inna kotka znosząc myszy swoim młodym, przy niosła także młodego szczura, z którym młode podług swego zwyczaju igrały. Gdy atoli matka młodym da wała ssać, zaczął z niemi i szczur ssać. Od tej chwili pielęgnowała kocica szczura razem z kociętami. Znosząc kocięta do gniazda, nie zapomniała także o szczurze.

[madohora]

Niemiecki przyrodnik Lenz opowiada, że pewien kot przyzwyczajony był nie brać nigdy nic ze stołu. Raz przybył nowy pies do domu, który lubił porwać co ze stołu, wskakując na stołki i stoły, zgoła tak jak wiele dobrze wychowanych dzieci, mianowicie one pie szczochy, co nietylko najpierwsze muszą dostać ze wszystkiego, co się zjawi na stole, ale częstokroć nie czekając, aż się im pierwszy i najlepszy dostanie ką sek, same go sobie wywłóczą z półmiska. Podobnemu zachowywaniu się onego psa, o którym była mowa, kot przypatrywał się czas jakiś z wielkiem niezadowoleniem, wreszcie usiadł sobie blisko stołu, a gdy pies skoczył na stół, i kot skoczył za nim i wyciął mu tęgi policzek

[madohora]

Miewałem koty, które chodziły za mną jak psy, tak że wychodząc na wieś, musiałem je zamykać. W razie dłuższej nieobecności mojej po kilka dni od nikogo nie przyjmowały pokarmu, oczywiście z tęsknoty. Wszys tko to pochodziło stąd, żem nigdy niesprawiedliwie nie skrzywdził kota. Nieraz znowu zdarzało się, że w razie przewinienia jakiego, o którem sam jeszcze nie wiedzia łem, winowajca widząc mnie zbliżającego się, stulał uszy i kładł się na bok, jakby dla odebrania kary jakiej. Zawarty w powyższem opowiadaniu szczegół o wie ku kota jest nader ciekawy, zwykle bowiem wiek kota dobrze utrzymywanego podają przyrodnicy na 16 do 18 lat.

[madohora]

O fałszywość nie ma co pomawiać kota, bo gła skany pewnie nie zadrapie, jeżeli głaskający nie do kuczy mu zarazem. Ale wtenczas nie drapie on za głaskanie, lecz za dokuczenie sobie. Więc nie dobrze mówimy o kim, iż fałszywy jak kot. Kot co najwięcej obojętnym jest, a to byłaby wada ze wszystkich naj znośniejsza, nawet między ludźmi. Fałszywość istotna jest prawie wyłącznym przymiotem człowieka. Słusznie też rzekł ktoś, gdyby Pan Bóg miał kiedy żałować stworzenia człowieka, dla fałszywości jego żałowaćby tego musiał. Trafniejszem jest porównanie: Tak frant śpi jak kot, kiedy się uciszy. Gdy kogo nad czem gło wa zabolała, mawiano o nim, iż mu kot wrzeszczy za uchem lub psy za uchem wyją; stan niebezpieczny, po łożenie śliskie przyrównywano do kota na lodzie i ma wiano np.: Dworzanin w łasce pańskiej kotem na lodzie. Że kot zwierzę krotochwilne, mianowicie gdy młody, więc mawiano znowu: Gdzie nie masz kota, nie masz krotochwili. Gdy kto dobrocią czyją hardział, mawiano: Głaszcz ty kotowi skórę, a on ogon w górę; o czło wieku nie dbającym na strofowanie: Wstyd kota w ogon, a o zakochanym, że mu koty we łbie grzebią. Gdy ko go zamknięto, mówiono o nim, że kota pasie, a kota ciągnąć oznaczało dziwaczną i barbarzyńską karę nu rzania przestępcy do liny przywiązanego. Na okrętach przeciągano winowajcę popod okręt

[madohora]

[madohora]

Budowa krępa. Kończyny silne. Głowa duża, masywna, szeroka, czoło wypukłe, policzki pełne, broda dobrze rozwinięta. Nos mały, szeroki, z tzw. stopem. Ogon puszysty na całej długości. Średnia długość sierści ok. 10 cm. Wewnątrz ucha, a także między opuszkami palców wszystkich łap, powinien znajdować się pędzelek sierści. Kolejną charakterystyczną cechą kota perskiego jest tzw. kryza, którą tworzy gęsta i dłuższa sierść rosnąca od uszu wokół brody.

[madohora]

b) Koty europejskie długowłose Koty europejskie długowłose są chowane oddaw- na w krajach środkowoeuropejskich i stanowią nieco odrębny typ od długowłosych kotów azjatyckich (per skich). Duże podobieństwo do kota leśnego (żbika) cechuje te koty. Kilka lat temu hodowcy kotów 32 b) Koty europejskie długowłose Koty europejskie długowłose są chowane oddaw- na w krajach środkowoeuropejskich i stanowią nieco odrębny typ od długowłosych kotów azjatyckich (per skich). Duże podobieństwo do kota leśnego (żbika) cechuje te koty. Kilka lat temu hodowcy kotów Kot europejski długowłosy (według La Revue Feline de France) w Niemczech nazwali omawiane koty niemieckiemi długowłosemi, uznając je jako produkt rodzimej Se lekcji. Dla ścisłości należy tu podkreślić, że długowło se koty tego typu są chowane oddawna również i w Polsce. Europejskie koty długowłose na ją wiele cech wspólnych z perskiemi: postawa przysadkowata, nogi krótkie, głowa szeroka, pyszczek krótki. Mają jednak również cechy wspólne ze żbikiem, czoło ukośne bez wypukłości, linja nosa prosta lub zlekka haczykowata 33 owłosienie głowy mniej bogate niż u kotów perskich, pozatem charakter owłosienia tułowia jak u kotów perskich; umaszczenie jak u kotów perskich, w zwią zku z tem i wymagania analogiczne w stosunku do bar wy tęczówki oczów. Uwzględnia się dwie odmiany białe — z niebieskiemi oraz z żółtemi oczami. Euro pejskie koty długowłose ocenia się według skali usta lonej dla kotów perskich z uwzględnieniem oczywiście charakterystycznych cech sądzonej rasy. Europejskie koty długowłose są łatwe do chowu, odznaczają się zdrowiem i wytrzymałością co wynika zapewne z tej przyczyny, iż wiele materjału pochodzi tu od krzyżowania kotów perskich z krótkowłosemi. Wiemy doskonale, że w hodowli kotów takie krzyżówki są bardzo często stosowane, choć nadużywanie wpły wu kotów krótkowłosych do krzyżowania prowadzi do zaniku długiego włosa u potomstwa, bowiem krótkość włosa jest cechą dominującą nad długością włosa czyli, tak zwanym, angoryzmem.

[madohora]

Kot birmański (znany również jako Sacred Birman i Sacred Cat Of Burma) (nie należy go mylić z kotem burmańskim) – rasa kota należąca do ras półdługowłosych, uznanych przez FIFe.

[madohora]

Chód – bieg

Normalnie posuwa się drobnym, powolnym, ociężałym truchtem. Podczas polowania szuka i goni w ciężkim galopie.

[madohora]

Lata osiemdziesiąte XX wieku były nieudane dla ogara, jednak pod koniec lat dziewięćdziesiątych XX w. nastąpił wzrost populacji rasy. Znalazła ona swoich wielbicieli także wśród myśliwych, którzy prowadzą hodowlę nie tylko pod kątem eksterieru, ale i walorów użytkowych. Jednocześnie ogar jest świetnym towarzyszem rodzin mieszkających nawet w dużych miastach.

[madohora]

Gończy polski – polska rasa psa myśliwskiego zaliczana do psów gończych. Podlega próbom pracy

[madohora]

Gończy polski jest rodzimą rasą polską, występującą głównie na terenie Polski południowej (Beskidy Zachodnie, Pieniny, Podhale) i na Mazowszu. Na początku drugiej połowy XX wieku usystematyzowaną hodowlą psów gończych zajmowali się przede wszystkim płk Piotr Kartawik i płk Józef Pawłusiewicz. Pierwszy hodował psy większe i cięższe, drugi lżejsze o umaszczeniu czarnym podpalanym w przeciwieństwie do czaprakowatych psów płk Kartawika. W latach 60 XX w. obydwa typy zostały wpisane do księgi wstępnej jako ogar polski (ang. Polish Hound). Okazało się, że krzyżowanie nie odnosi pożądanych efektów, wzorzec przystosowany do psów płk Kartawika został zarejestrowany przez FCI, co spowodowało, że psy Pawłusiewicza nie były uznawane za ogara polskiego

[madohora]

W 1983 roku Związek Kynologiczny w Polsce zdecydował się otworzyć księgę wstępną dla psów w typie ogara Pawłusiewicza, co było spowodowane niesłabnącą popularnością tych psów ze względu na doskonałe walory użytkowe. Nadano im nazwę gończy polski (ang. Polish Scenthound) i podjęto starania, aby jej wzorzec został zatwierdzony i oficjalnie zarejestrowany przez FCI jako piąta polska rasa. W listopadzie 2006 roku starania te zostały zakończone sukcesem. Rejestracja rasy przebiegła podczas Międzynarodowej Wystawy Psów w Poznaniu. Gończy Polski jest piątą polską rasą uznaną przez FCI i zarejestrowaną w grupie psów gończych pod numerem 354 jako Polish Hunting Dog
Jako pierwsze do księgi wstępnej zostały wpisane m.in; Gama (KW.T-1/83/GP), Mera (KW.T-2/83/GP), a także Ami (KW.T-4/83/GP).

[madohora]

Szata i umaszczenie
włos krótki, na głowie i uszach jedwabisty, na tułowiu twardy, sztywny i przylegający. Podszerstek gęsty (słabszy latem, obfitszy zimą). Umaszczenie czarne z wyraźnie odgraniczonym podpalaniem czerwono-brązowym, czekoladowe podpalane oraz rude w różnych odcieniach. Podpalanie nad oczami, na pysku, podgardlu, piersi, wewnętrznej i tylnej stronie ud, w okolicy odbytu, na palcach, na dolnej stronie ogona do 1/3 lub 1/2 jego długości. Małe białe znaczenia na palcach i piersi nie stanowią wady.
Czarne z podpalaniem czerwono-brązowym – często występujące
Czekoladowe z podpalaniem jaśniejszym – rzadko występujące
Rude w różnych odcieniach – bardzo rzadko występujące

[madohora]

Ogon

średniej grubości sięgający do stawu skokowego, dobrze okryty włosem, ze śladem szczotki. W spokoju opuszczony i wygięty szablasto, w napięciu wznoszony nieco powyżej linii grzbietu,niekopiowany.

[madohora]

Błędy i usterki

wszelkie odchylenia od wzorca powinny obniżać ocenę w zależności od stopnia ich nasilenia. Zgryz cęgowy, za długi lub za krótki tułów, wysokonożność, jasne okrągłe oko, zbyt cienka kość, niedostateczne wyraźnie ograniczone podpalanie oraz wszelkie inne odstępstwa od wzorca.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Rasa powstała na wyspie Man (między Anglią, a Irlandią), najprawdopodobniej w wyniku przypadkowej mutacji genetycznej.
O powstaniu rasy istnieje wiele legend. Jedna mówi, że „praprzodek” Manks był czymś zajęty, gdy biblijny Noe zapraszał zwierzęta na Arkę. Kot zorientował się dopiero w ostatniej chwili i gdy pośpiesznie wbiegł na pokład, Noe przez nieuwagę przyciął mu wrotami ogon. Jego potomkowie rodzili się więc bez ogona. Zdaniem innej na zatopionym w XVI w. galeonie znajdowały się czarne bezogoniaste koty, które dotarły do Wyspy Man i tam się rozmnażały

[madohora]

Słynnymi właścicielami kotów kartuskich byli: francuska powieściopisarka Colette i francuski prezydent Charles de Gaulle.

[madohora]

POSOKOWCE

Zadaniem tych psów jest wyszukiwanie podistrzałków, po śla dach — pozostawionej przez zwierzynę na ziemi krwi, „farby". Nie jest to praca tak łatwa, gdyż od dobrego psa wymaga się nie tylko tropienia śladów gorących. Musi on często po deszczu lub śniegu, lub dopiero w dniu następnym, tropić zmyte lub zimne ślady i odnaleźć ranną zwierzynę. Są dwa sposoby układania posokowca. W pierwszym wypadku prowadzi się go na smyczy, w drugim zaś idzie on luzem. Ten ostatni sposób stosuje się tylko wówczas, gdy psy posia dają wzorowy apel, tropią wolno i umieją głosić „zew zgonu" to zn. szczekaniem oznajmiają miejsce padnięcia zwierzyny. Psy te nie po winny również ciąć padniętej zwierzyny. Posiadam przed sobą podręcznik tresury, oraz plan prób poto wych posokowca, wydany przez niemiecko-śląski myśliwski klub „Nemrod". Żądania stawiane tam psu, stanowią całą filozofję i wy magają długiego i uciążliwego układania psa. Z ras, które wykazują największe zdolności w tym kierunku wyróżniamy: posokowca hanowerskiego i posokowca bawarskiego.

[madohora]

[madohora]

Spokojny i zrównoważony, przywiązany do swego właściciela, powściągliwy w stosunku do obcych. Odpowiada stawianym wymaganiom jako pies pewny siebie, nie bojący się, niełatwy w prowadzeniu, który dopiero w sytuacji zagrożenia może być agresywny. Jest to pies aktywny i inteligentny. Uwielbia bieganie, tropienie oraz kopanie. Łatwo się uczą, choć tresura na psa myśliwskiego może potrwać kilka lat. Posokowca bawarskiego należy tresować w wieku 4-5 miesięcy a wyuczone polecenia konsekwentnie utrwalać.

[madohora]

Od rasy tej wywodzi się posokowiec bawarski