TO JEST WĄTEK DLA ZWIERZĄTEK

[madohora]

Przychodzi kogut na kurzą fermę. Taszczy ze sobą wielkie strusie jajo. Pieje, zwołuje wszystkie kury i powia-da: – Drogie panie, nie chcę narzekać, ale zobaczcie, co robi konkurencja.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Biedna psinka

[madohora]

No przecież z psem trzeba dziennie na spacer

[madohora]

LUDZIE W PANICE POZBYWAJĄ SIĘ KOTÓW. POWODEM GROŹNA CHOROBA - Interia - 08.03.2021

[madohora]

Seter szkocki, gordon – jedna z ras psów należąca do grupy wyżłów w sekcji wyżłów brytyjskich i irlandzkich w typie seterów. Podlega próbom pracy. Typ wyżłowaty Czarno-rude setery występowały w Szkocji już w XVII wieku. Nieznany autor opisuje też setery maści czarno-rudej pod koniec XVIII wieku jako niezbyt szybkie, lecz za to bardzo wytrzymałe, o doskonałym węchu. Gdy robiły stójkę, myśliwy mógł być pewien, że przed nim znajduje się zwierzyna. Dalsze wzmianki wspominają, iż lord von Bute hodował w Szkocji setery maści czarnej, przy czym nie jest jasne czy były one jednolicie czarne, czy też czarne podpalane.
Rasa zawdzięcza swe powstanie lordowi Alexandrowi Gordonowi, który w 1820 roku zapoczątkował własną hodowlę seterów. Gordon, chcąc uzyskać trójkolorowe psy, skrzyżował setera z czarną suką rasy owczarek (prawdopodobnie szkocki collie), jednak bez rezultatu. Nie wiadomo jednak, czy te psy były użyte do dalszej hodowli.
Właściwa hodowla i utrwalenie rasy zaczęło się dopiero po śmierci Gordona w roku 1837, a setery maści czarnej z rudym podpalaniem pojawiły się licznie dopiero w latach 60., zaś na wystawach osobna klasa gordon setera została stworzona w 1861.
Do powstania gordonów przyczyniły się prawdopodobne krzyżówki z bloodhoundami, po których odziedziczyły one wyraźne fafle.

[madohora]

Wyżeł weimarski krótkowłosy jest psem myśliwskim do polowań zarówno na dużą, jak i małą zwierzynę. Tropi wytrwale, ale bez nadmiernego zapału, ceni się jego węch. Pies nadaje się zwłaszcza do pracy po strzale (tropienia za farbą, aportowania postrzałka itd.). Pies ma przeciętne predyspozycje do stróżowania i obrony. Współcześnie jest także hodowany jako pies rodzinny, ale wymaga odpowiedniego prowadzenia, będzie posłuszny tylko przewodnikowi z autorytetem. Niepolecany dla rodzin z małymi dziećmi.

[madohora]

Wyżeł niemiecki długowłosy jest to jedna z ras psów należąca do grupy wyżłów, zaklasyfikowana do sekcji wyżłów kontynentalnych, w podsekcji psów w typie spaniela. Typ wyżłowaty. Podlega próbom pracy

[madohora]

Szata jest jedwabista i długa, jednak nie powinno występować nadmierne owłosienie. Od spodniej strony ciała włos jest dłuższy. Na grzbiecie i kończynach włos dłuższy formuje pióro i portki, na ogonie – chorągiew. Na tułowiu jest on przylegający, gładki lub lekko pofalowany, z obfitym podszerstkiem. Umaszczenie jakie występuje to: brąz, brąz ze znaczeniami białymi lub szarymi, dropiowate lub jaśniejszy deresz. Rzadko jest spotykane umaszczenie żółte podpalane, które jest spuścizną po gończych przodkach.

[madohora]

Proporcje ciała wyżła niemieckiego szorstkowłosego są harmonijne, a sylwetka krępa. Posiada głowę długą o stosunkowo szerokiej kufie. Oczy są barwy ciemnej, a uszy trójkątne. Klatka piersiowa jest szeroka oraz głęboka. Linia zadu jest spadzista i długa, a brzuch podkasany. Ogon kopiowany jest noszony równo z linią grzbietu.

[madohora]

Wyżeł hiszpański z Burgos – rasa psa należąca do grupy wyżłów ( VII grupa FCI) . Podlega próbom pracy

[madohora]

Umaszczenie: kolorem podstawowym w umaszczeniu jest biały i wątrobiany. Kolory te mieszają się nieregularnie, dając maść w typie marmurkowym, dereszowatą, dropiatą oraz inne kombinacje, w zależności od koloru dominującego, wątrobianego lub białego oraz wielkości plam. Charakterystyczną, choć nie wymaganą, cechą umaszczenia jest wyraźna biała plama na czole oraz uszy w jednolitym kolorze wątrobianym. Włosy barwy wątrobianej mogą tworzyć plamy tego koloru odcinające się i rozmieszczone nieregularnie na okrywie zwierzęcia. To samo dotyczy włosów o barwie białej, które mogą tworzyć plamy tego koloru, jednakże niezbyt rozległe. Nie dopuszcza się nigdy barwy czarnej ani podpalania nad oczami i na kończynach.

[madohora]

Umaszczenie u wyżłów węgierskich jest rude, ciemnożółte – bułczane. Czasami mogą być srebrzystoszare lub płowe. Nigdy nie był dopuszczony i nie jest kolor czerwony i czarny. Ogon kopiowany. Podlega próbom pracy
Ze względu na długość i strukturę włosa istnieją dwie odmiany wyżła węgierskiego, zarejestrowane pod dwoma różnymi numerami FCI:
wyżeł węgierski krótkowłosy, z włosem gładkim, krótkim i przylegającym (o numerze wzorca 57)
Wyżeł węgierski szorstkowłosy o włosie twardszym i dłuższym (o numerze wzorca 239)

[madohora]

Psy w typie gryfona o włosie szorstkim, twardym i umaszczeniu białym z żółtymi łatami, występowały w południowej części Tyrolu. Określano je jako "cane da ferma spinoso", a Hans Räber przytacza wypowiedź barona von Rauch, mówiącą o pochodzeniu przodków tych psów z rejonów Vicenza, dokąd przybyli wcześniej z Dalmacji[3]. Psy te były krzyżowane z wyżłami gładkowłosymi i posiadały naturalnie szczątkowy ogon. Zawsze występowały w umaszczeniu białym z żółtymi łatami, chodź przez myśliwych były preferowane osobniki białe. Hodowane były do udziału w polowaniach głównie na kaczki i słonki.
Oprócz południowych rejonów Tyrolu dawny typ Spinone występował także w Karyntii, Krainie, Bośni i Hercegowinie oraz na obszarze Krasu. W XVII i XVIII wieku wyżły te trafiły do Francji, gdzie mieszano je z barbetami oraz z psami gończymi.

[madohora]

Wyżeł włoski szorstkowłosy jest wszechstronnym psem myśliwskim. Jest wytrzymały w pracy, sprawdza się jako aporter, także na terenach bagnistych.

[madohora]

Do czasu II wojny światowej wyżeł duński stawał się coraz mniej popularny, wypierany przez pointera angielskiego. Po wojnie duńskie grono myśliwych postanowiło reaktywować hodowlę rodzimej rasy. Pod koniec lat 90. była to trzecia, co do liczebności, zarejestrowana w Dansk Hundestambog rasa psów myśliwskich

[madohora]

Wyżeł duński jest psem ściśle współpracującym z myśliwym. Spokojny i odważny cicho pracuje w terenie, w podobnym stylu jak pointer.

[madohora]

Dominującym umaszczeniem jest biały. Poza tym maść nie jest decydująca, ale pręgowanie i plamy czerwone, czekoladowo lub łupkowoszare są niepożądane. U foksteriera szorstkowłosego szata jest szorstka, twarda, gęsta, z tendencją do skręcania się. Powinna być tak gęsta i przylegająca, żeby przy rozgarnięciu jej palcami nie było widać skóry. Podszycie krótsze, bardziej miękkie i delikatniejsze niż włos okrywowy.

[madohora]

PUDELPOINTER

Ten pies cieszył się w Niemczech wielkim "wzięciem" i popularnością. Przedstawia niemiecki ideał psa ogólnoużytkowego. Kojarzy w sobie lekkość, szybkość i niezmordowaną wytrzymałość.
pointera, oraz zamiłowanie do aportowania, zdolności do tresur}? i od porność na wpływy atmosferyczne, odziedziczone po pudlu. Zewnętrzny jego wygląd nie powinien przypominać mechatego gryfona. Występuje on dotychczas w dwuch odmianach, szorstko i krótko włosej. Są starania ujednolicenia typu tej rasy. Na konkursach psów użytkowych w Niemczech w latach 1908 do 1912, osiągnął pudel pointer najlepsze wyniki i uzyskały te psy najwięcej nagród i odznaczeń. Tresura jego według Oberlandera wymaga przemyślanych i na psychologicznym systemie rozumowania opartych metod. Psy, prowa dzone pobieżnie, idą za wrodzonymi zdolnościami i wówczas jako psy ogólno użytkowe zawodzą. W Poznańskiem i na Pomorzu pudel pointer nie jest rzadkim okazem. Do wybitnych szampionów zaliczają się ,,Witbooi“, ,,Morro“, -,.Kartusch“, ,,Tell-Nack“ i w. i.

[madohora]

FRANCUSKIE WYŻŁY GŁADKOWŁOSE. (BRAGUE D‘ARRET).
Występują one w następujących odmianach: a) Braki królewskie (Bragues de la race royale) — duże psy kasztanowo brunatne z czarnemi płatami, podobne do wyżłów nie mieckich, lecz więcej wytworne. b) Bragues Dupuy — duże, białe i kasztanowate, lub biało czarne psy z długim pyskiem i smuklejisize od królewskich. c) Brague Picard (z Pikardji) — czerwone, łub bronzowe. Zasa dnicza maść jest biała, wyglądają więc one jak nakrapiane. d) Bragues isans gueue (Burbońskie), białe z ciemno kasztano wymi plamami, nakrapiane — cechą tych psów jest, że rodzą się przeważnie bez ogonów. e) Brague d‘Anjou — białe i pomarańczowe, nierzadko myszute. f) Brague bleux (niebieskie) specjalnie hodowane w prowincji Auvergne średniego wzrostu, o wybitnie pięknym wyglądzie.

[madohora]

Wyżeł pirenejski jest wyglądem zbliżony do wyżła gaskońskiego, jednak oprócz różnic wielkościowych, posiada także kilka cech anatomicznych różniących go od większego braque gascogne. Są to krótsza głowa oraz nie obwisłe fafle. Posiada także krótsze i wyżej osadzone uszy. Wzorzec Wyżła pirenejskiego dopuszcza zarówno kopiowany, jak i naturalny ogon.

[madohora]

[madohora]

Szata
Składają się na nią trzy rodzaje włosów: miękkie i gęste włosy podszerstka długości 1,5 cm, zapobiegające przenikaniu wody (liniejące w lecie), twarde i elastyczne włosy pokrywowe długości 3-4 cm oraz twarde i proste włosy szczeciniaste długości 5-7 cm. Włos na przedniej stronie nóg jest krótszy, a na tylnej dłuższy, układający się w tzw. pióro. U dołu policzków i na faflach włosy tworzą charakterystyczną brodę.

[madohora]

Użytkowość
Pies wyłącznie myśliwski, wszechstronnie użytkowy, z wrodzonym talentem do pracy w polu, na wodzie i w lesie. Czeski fousek musi pracować, nie nadaje się więc na psa towarzyszącego. Psy tej rasy biorą udział w próbach polowych, imprezą tego typu jest Memoriał Karla Podhajskiego, odbywający się co roku w Czechach.

[madohora]

[madohora]

Po XVII wieku zaczęły wchodzić w modę psy z bardziej spłaszczoną kufą, na wzór Mopsa i China Japońskiego. Przez następne stulecia rasa niemal całkowicie zmieniła swój wygląd. W 1920 roku Amerykanin Roswell Eldridge wziął udział w wystawie psów Crufts Dog Show w Anglii. Jako, że nie znalazł tam King Charles Spanieli znanych mu z obrazów z XVII wieku, zorganizował konkurs, którego celem było przywrócenie starego wzorca psów. Pierwszym zwycięzcą konkursu była suka o imieniu Ann’s Son, która stała się pierwowzorem rasy. W 1928 roku została wybrana nowa nazwa Cavalier King Charles Spaniel

[madohora]

Współcześnie cavalier king charles spaniel jest hodowany w celach reprezentacyjnych. Wykorzystuje się także go w terapii chorych. Nadaje się do psich sportów tj. mini agility. Dawniej używany do polowań. Teraz jest psem głównie do towarzystwa.

[madohora]

[madohora]

U psów tej rasy rozróżnia się cztery odmiany umaszczenia:

prince charles (tricolor)
black & tan (czarne z podpalaniami)
blenheim (rude łaty na białym tle maści)
ruby (całkowicie kasztanowa maść)

[madohora]

PIES MALTAŃSKI, HAWAJSKI I BOLOŃCZYK

Te trzy rasy piesków damskich nie różnią się wiele od siebie. Maltańczyk posiada okrągłą głowę, krótki pyls/k, silnie rozwinięty nos, małe zwisające uszy, krótki zwarty i niski tułów. Ogon długi, zagięty do góry, spoczywający na grzbiecie. Uwłosienie długie jedwabiste i proste, nie kędzierzawe, ani też faliste. Najdłuższe na uszach i na ogonie, sierść śnieżno biała. Waga tych piesków dochodzi do 5 kg. Hawańczyk jest nieco mniejszy wzrostem i posiada maść nie tak czyfstą (żółte plamki na białym tle). Jest to odmiana pieska maltań skiego, który dostał się ongiś na Kubę, zawleczony tam przez Hiszpa nów i zmienił z czasem swą nazwę. Bolończyk wywodzi swój ród przypuszczalnie z jednego z klasz torów w Bolonji (XVII w.) gdzie hodowano spaniele i najprawdopodo bniej z krzyżówki spaniela z pudlem powstała ta rasa. Posiada on włos długi i szorstki, wzrostem nie różni się od spaniela. Maść prze waża biała, zdarzają się również okazy maści stalowej. Psy maltańskie były już znane w starożytności. W Rzymie cie szyły się one wielką popularnością. Eleganci, zwykli byli je nosić na rękach, lub w fałdach sukni. Z modą tą walczył Cezar i jak twierdzi Plutarch, zapytywał takich patryc juszy „czy ich żomy nie rodzą dzieci“. Pieski maltańskie i hawańskie są dzisiaj na wymarciu. Ustępują one miejsca innym psom, mniej delikatnym i więcej odpowiada jącym wymogom nowoczesnych poglądów na typ psa luksusowego. Pieski bolońskie natomiast są więcej odporne, o ile są chowane racjonalnie i nie przekarmiane słodyczami.

[madohora]

Oczy: umiarkowanie duże, okrągłe, w odcieniu ciemnej ochry, z czarną oprawą.

Nos: duży, czarny, zaokrąglony.

Uszy: trójkątne, wysoko osadzone.

Ogon: długi, osadzony na linii zadu.

Sylwetka: nieco wydłużona, o prostym, mocnym grzbiecie i szerokim, mocnym zadzie.

Kończyny: krótkie, proste, równolegle ustawione, dobrze przylegające do tułowia.

[madohora]

Maltańczyk jest psem towarzyskim, łatwym do ułożenia i aktywnym – lubi zabawę, nadaje się do udziału w agility. Toleruje osoby mu nieznane. Jest bardzo posłuszny oraz szybko się uczy. Przeciętna długość życia u maltańczyków wynosi od 14 do 16 lat.

[madohora]

Korzenie tej rasy sięgają Dalmacji; jest spokrewniona z maltańczykiem. Niektórzy kynolodzy uważają, że rasa psów wywodzi się z Rosji, gdzie została bardzo rozpowszechniona już wiele lat temu.

[madohora]

Łagodny, wesoły, skory do zabawy pies lubiący dzieci, inteligentny oraz ruchliwy. Bolończyk to pies mądry i posłuszny, przywiązuje się do właściciela i miejsca zamieszkania. Ma wielką potrzebę bliskości z człowiekiem, chętnie mu towarzyszy i się bawi. Sprawdzi się w rodzinie, ale należy pamiętać o wychowaniu go. Psy te nie lubią samotności i nie powinny przez dłuższy czas przebywać same. Nie potrzebują zbyt dużo ruchu, wystarczą krótkie spacery. Zazwyczaj mają dobre nastawienie do innych.

[madohora]

Hawańczyk – jedna z ras psów, należąca do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji biszonów i ras pokrewnych w podsekcji biszonów. Nie podlega próbom pracy

[madohora]

Jest to pies żywy, radosny, potrzebuje kontaktu z człowiekiem. Jest czujny i ufny, akceptuje dzieci w swoim otoczeniu.

[madohora]

[madohora]

Cieszę się, że dzisiaj mopsy - chociaż może dość rzadkie, bo mamy modę na inne rasy psów - nie należą już do rasy ginącej

[madohora]

Mops – rasa psa należąca do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji małych psów molosowatych. Typ dogowaty. Nie podlega próbom pracy

[madohora]

Mops jest typowym psem do towarzystwa.

[madohora]

Pies ten był postrzegany przez członków tego stowarzyszenia jako uosobienie zaufania i wierności. W 1745 roku oficjalnie powstał w Norymberdze Zakon Mopsów, do którego najczęściej należeli ewangeliccy szlachcice

[madohora]

PUDEL KARZEŁEK

Pochodzi z krzyżówki pudla z pieskiem maltańskim i różni się od większego swego krewniaka jedynie wzrostem. Przy dobrej bu dowie ciała, nie powinien więcej osiągać jak 5 do 6 kg. wagi. Przez ciągłe czesanie zmienia się również wygląd jego owłosienia. Maść po siada białą, czarną lub bronzową.

[madohora]

We wrześniu 1948 roku zorganizowano I Ogólnopolską Wystawę Psów Rasowych we Wrocławiu, w której uczestniczyły dwa duże pudle, czarny i biały. W 1954 roku powstała w Warszawie sekcja pudla i chow-chowa, a 20 listopada 1960 roku został zorganizowany pierwszy przegląd tej rasy, w którym udział wzięło 40 pudli, w tym 20 dużych, 16 średnich i 4 miniaturowe.

[madohora]

Skóra jest elastyczna, miękka, przylegająca i bez fałd. U pudli czarnych, brązowych, srebrnych kolor skóry jest taki jak barwa umaszczenia, u białych pudli natomiast skóra jest srebrzysta. Pigment ciemny występuje na powiekach, wargach, nosie, dziąsłach oraz podniebieniu. U pudli brązowych i morelowych może być jaśniejszy. Różowe przebarwienia czy kolor inny niż czarny jest wadą.

[madohora]

[madohora]

Jedna z teorii pochodzenia tej rasy mówi, że na południowo-zachodnie wybrzeże Bałtyku pomeraniany przybyły ze Skandynawii. Nazwa pomeranian oznacza psa z Pomorza, na które psy te przywędrowały z woźnicami.

[madohora]

Wymaga regularnego trymowania oraz wyczesywania sierści. Szatę należy szczotkować szczotką ze sztywnego włosia. W okresie linienia należy kąpać psa w ciepłej wodzie, aby pozbyć się martwego włosa.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Szpice posiadają dosyć jednolitą budowę. Prawie wszystkie są psami średniej wielkości – wyjątek stanowią rasy miniaturowe do towarzystwa. Szpic prezentuje typ psa o mocnej budowie, z głową w kształcie ostrego klina, silnym i muskularnym grzbietem oraz ogonem noszonym do góry i zakręconym sierpowato nad zadem. Wszystkie psy w tej grupie mają trójkątne, stojące do góry uszy, którym to szpice zawdzięczają swoją nazwę. Kończyny są zwykle proste, długie i słabo ukątowane.

[madohora]

[madohora]

Sznaucer olbrzym – rasa psów, należąca do II grupy (wd.FCI) - Pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy górskie i do bydła, pozostałe. Zaklasyfikowana do sekcji psów w typie pinczera i sznaucera w podsekcji sznaucery. Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, należy do grupy psów pracujących[2]. Typ dogowaty. Podlega próbom pracy

[madohora]

Sznaucer średni – rasa psów, należąca do grupy psów w typie pinczera i sznaucera, molosowatych, szwajcarskich psów pasterskich i innych ras. Zaklasyfikowana do sekcji psów w typie pinczera i sznaucera w podsekcji sznaucery. Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, należy do grupy psów pracujących[3]. Typ dogowaty. Nie podlega próbom pracy.

[madohora]

DIABŁY TASMAŃSKIE WYTĘPIŁY POPULACJĘ PINGWINÓW - Gazeta - 22.06.2021

[madohora]

Brzegowce, syreny, nozdrzaki (Sirenia) – rząd dużych łożyskowców prowadzących wyłącznie wodny tryb życia. Brzegowce zajmują szczególne miejsce w ekosystemie, ponieważ są jedynymi roślinożernymi ssakami wodnymi. Podobnie jak słoniowate, góralkowce i rurkozębne wywodzą się od ssaków prakopytnych. Nie jest znana przyczyna zajęcia przez nie środowiska odmiennego niż u większości innych ssaków.

[madohora]

Tempo rozrodu brzegowców jest stosunkowo wolne. Samica rodzi jedno młode, które karmi mlekiem i wychowuje przez dwa lata. Dopiero po tym okresie przystępuje do kolejnego rozrodu.

[madohora]

[madohora]

lew workowaty był największym mięsożernym ssakiem w historii Australii

[madohora]

Miał również niezwykle mocne kończyny przednie, z wysuwanymi, kocimi pazurami, cechą wcześniej niewidoczną u torbaczy. Thylacoleo posiadał również olbrzymie haczykowate pazury osadzone na dużych, półpozycyjnych kciukach, których używał do chwytania i nieuruchomiania zdobyczy. Lew torbacz prawdopodobnie używał tych pazurów także do wspinania się na drzewa i pozostawiania tam swojej zdobyczy, podobnie jak dziś robią to jaguary

[madohora]

Choć uważany był za potężnego łowcę i zaciekłego drapieżnika, wysunięto teorię, że ze względu na swoją fizjologię Thylacoleo był w rzeczywistości powolnym biegaczem, co ograniczało jego zdolność do ścigania zdobyczy. Analiza łopatki sugeruje „chodzenie i kłusowanie zamiast wspinania się… miednica podobnie zgadza się z miednicą ambulatoryjną i kursorową [spacerowiczów i biegaczy]”. „Te kości wskazują, że Thylacoleo był biegaczem o powolnym lub średnim tempie, co może oznaczać, że był to drapieżnik z zasadzki (jak tygrysy lub lamparty), zamiast gonić po otwartych przestrzeniach (jak lwy)." Mógł funkcjonować bardzo podobnie jak Diabeł tasmański[8]. Nowe dowody sugerują również, że mógł prowadzić nadrzewny tryb życia[

[madohora]

Diprotodon – największy torbacz w historii Ziemi. Był wielkości dzisiejszego nosorożca białego. Prowadził podobny tryb życia do hipopotama. Szkielety tych zwierząt zostały odkryte w słonych glinach australijskiego jeziora Callabona.

[madohora]

[madohora]

Większość gatunków ma wydłużony pysk i długi, chwytny, pokryty łuskami ogon. W uzębieniu dydelfokształtnych występuje 50 zębów. Kły są silne i duże, siekacze małe, zęby trzonowe trójguzkowe. Pozbawiony pazura pierwszy palec stopy jest przeciwstawny pozostałym. U większości dydelfokształtnych występuje torba lęgowa

[madohora]

[madohora]

Góralki to zwierzęta o gęstym futrze z bardzo krótkim niewielkim ogonem. Większość z nich jest wielkości kota domowego, od 30 do 70 cm długości. Ważą od 2 do 5 kg. Widziane z większej odległości mogą być łatwo mylone z dobrze odżywionymi królikami, bądź świnkami morskimi. Sierść składa się z włosów wełnistych i ościstych. Na całym ciele rozmieszczone są włosy czuciowe (zatokowe). Krótkie kończyny góralków nie są pokryte sierścią. Posiadają płaskie, zaokrąglone, szczątkowe kopytka, z wyjątkiem wewnętrznych palców tylnych kończyn, które są zakończone ostrym pazurem. Półkule mózgu są słabo pofałdowane. Góralki mają dobrze rozwinięte ośrodki węchowe i narząd Jacobsona.

[madohora]

W okresie miocenu (5–23 mln lat temu) góralki zaczęły być wypierane przez prężnie rozwijające się wołowate (Bovidae), które zaczęły spychać je na tereny mniej zasobne w pokarm. Pomimo tego zasięg występowania góralków pod koniec pliocenu (około 2 mln lat temu) zaczął obejmować tereny Afryki, Azji i Europy.

[madohora]

Do rzędu góralkowców należy rodzina występująca współcześnie:
Procaviidae – góralkowate
oraz rodzina wymarła:
Pliohyracidae

[madohora]

W Księdze Przysłów jest mowa o góralkach, które budują nory w skałach (por. Prz 30,26). W sumie w Starym Testamencie góralek występuje cztery razy: Kpł 11,5; Pwt 14,7; Ps 104,18 oraz w wymienianej już Prz 30,26.
Góralki nie były znane w średniowiecznej Europie. W tłumaczeniach Biblii na języki europejskie próbowano hebrajską nazwę góralka שָּׁפָן szafan oddać na różne sposoby. W przypadku polskich tłumaczeń: w Biblii Wujka na jeż, w Biblii brzeskiej na królik[8], w Biblii warszawskiej jako świstak. W Biblii Tysiąclecia pojawia się prawidłowe tłumaczenie hebr. szaphan: góralek, ale tylko raz; w pozostałych przypadkach przywoływane są świstak, królik i borsuk. Czesław Miłosz, tłumacząc Księgę Psalmów, za ks. Jakubem Wujkiem użył terminu jeż. Marcin Luter w swoim przekładzie zdecydował się na królika[6]. Przy okazji wspomnieć należy, iż króliki w ogóle nie występują na Bliskim Wschodzie, stąd nie wspominają o nich autorzy biblijni. Góralki są niekoszerne

[madohora]

Większość gryzoni ma dobrze zbudowane ciało, krótkie kończyny i długi ogon, jednak istnieją wyjątki. Zwierzęta te wykorzystują swoje ostre siekacze do gryzienia pokarmu, kopania jam i obrony. Większość żywi się nasionami lub innym pokarmem roślinnym, niektóre mają bardziej zróżnicowaną dietę. Wykazują tendencję do zachowań społecznych. Wiele gatunków żyje w społecznościach, w których członkowie w złożony sposób komunikują się ze sobą. Może wśród nich występować monogamia, poligamia aż do promiskuityzmu. U wielu (np. chomików) na świat przychodzi miot niedorozwiniętych, wymagających opieki w gnieździe młodych, podczas gdy inne (jak kawia domowa) rodzą młode od początku dobrze rozwinięte.

[madohora]

Masa ciała największego współczesnego przedstawiciela gryzoni, kapibary wielkiej, może osiągać nawet 66 kg. Jednak masa ciała większości gryzoni nie przekracza 100 g. Najmniejszym gryzoniem jest trąbkouszek beludżystański (Salpingotulus michaelis), którego tułów wraz z głową osiąga 3,6–4,7 cm długości (ogon 7,2–9,4 cm), a tylna kończyna ma długość 1,8–1,9 cm[2], zaś masa dorosłej samicy osiąga tylko 3,75 g. Morfologia poszczególnych gryzoni jest zróżnicowana[3], ale typowo są zwierzętami naziemnymi, mają krępe ciało o długim ogonie i krótkich kończynach. Gryzonie ziemnowodne rozwinęły spłaszczenie – grzbietobrzuszne, spotykane u bobrów, bądź boczne, obserwowane u piżmaków. U form żyjących pod ziemią ogon uległ skróceniu. Ich kształt ciała określa się jako wałeczkowaty, a małżowiny uszne i oczy są w zaniku

[madohora]

Oczodół gryzoni jest otwarty. Występuje duża, szczególnie u form zamieszkujących pustynie, puszka bębenkowa

[madohora]

Kość zębowa prawa i lewa, dobrze rozwinięte, nie zrastają się w jedną kość, łączy je więzadło, co zwiększa elastyczność żuchwy, zdolnej do ruchów w kierunku przednio-tylnym oraz na boki. Występuje wyrostek kątowy, którego budowa stanowi podstawę podziału gryzoni na 2 grupy, zaproponowane przez Tulberga i odgrywające w przeszłości znaczenie w systematyce gryzoni

[madohora]

Cechę wyróżniającą gryzonie stanowi obecność ciągle rosnących, przypominających w kształcie brzytwę siekaczy. Przednią ich powierzchnię pokrywa gruba warstwa szkliwa, tylną zaś cienka. Ich zębodoły leżą w kościach międzyszczękowych. Ponieważ siekacze nie przestają rosnąć, zwierzę musi stale je ścierać, by nie sięgnęły ani nie przebiły kości czaszki. Gdy siekacze zwierają się ze sobą, bardziej miękka zębina tylnej powierzchni zębów ściera się, pozostawiając ostrą krawędź szkliwa jak brzeszczot czy dłuto. Większość gatunków posiada do 22 zębów, brakuje im jednak kłów i przednich przedtrzonowców. U większości gatunków siekacze i zęby policzkowe dzieli przerwa zwana diastemą. Pozwala im to ssać coś w policzku lub wargach, chroniąc pysk i gardło przed wiórami drewna bądź innym niejadalnym materiałem, a następnie pozbyć się odpadków bokiem przez usta. Szynszyle i kawie domowe żywią się pokarmem o dużej zawartości włókien. Ich trzonowce nie mają korzeni i rosną ciągle jak kły

[madohora]

Gryzonie skaczące charakteryzują się skróceniem szyi. Ich kręgi zlewają się w tym odcinku kręgosłupa[

[madohora]

Gryzonie wykorzystują szeroką gamę środków przemieszczania się. Zalicza się do nich chód czworonożny, bieg, drążenie w ziemi, wspinaczka, skoki dwunożne (szczuroskoczki, skakuszki), pływanie, a nawet szybowanie. Wiewiórolotkowate i polatuchy (nie są one ze sobą blisko spokrewnione) potrafią przemieścić się lotem szybowcowym z drzewa na drzewo, wykorzystując rozpościerające się pomiędzy przednimi a tylnymi kończynami błony. Aguti (Dasyprocta) są szybkonogimi palcochodami, a ich ruchy wykazują podobieństwo do sposobu poruszania się antylop. Ich palce kończą struktury przypominające kopyta. Gryzonie zasiedlające otwarte tereny z pustyniami włącznie przystosowały się do szybkiego poruszania się skokami, co ma związek ze znacznie lepszym rozwojem kończyn tylnych, niż przednich. Ponadto ich boczne palce stóp uległy redukcji

[madohora]

U niektórych gatunków istnieje możliwość regeneracji, jeśli część ogona się odłamie. Autotomię obserwuje się u myszarek i popielicowatych. Występuje u nich ulegająca łatwemu zsuwaniu się pochwa skórna dystalnego fragmentu ogona. Jej zsunięcie wiąże się z niewielkim tylko krwawieniem, po czym część ogona odpada. Nie następuje regeneracja

[madohora]

Żołądek gryzoni nie ma skomplikowanej budowy. Niekiedy jednak występuje w nim przewężenie pozwalające podzielić go na proksymalną część wpustową i dystalną część odźwiernikową. Anatomię taką obserwuje się u myszowatych

[madohora]

[madohora]

GŁADKOWŁOSY NIEMIECKI PINCZER

Różni się od szorstkowłosego jedynie odmianą włosa. Sierść po siada twardą i krótką. Najładniejsza maść jest czarna podpalana.

[madohora]

BOKSER
Amerykańska mniejsza odmiana zwana BOSTONTERRIEREM

Jeszcze przed pojawieniem się na kontynencie angielskiego bul doga była już ta rasa znana, szczególnie w Bawarji i w Wirtembergji, jak również w Ameryce i to w takieji samej formie w jakiej się dzisiaj znajduje. Przed wojną był to pies modny i szczególnie przez studentów niemieckich faworyzowany. W Ameryce nie wyszedł do dzisiejszego dnia z mody — nosi on tam miano BOSTONTERRIERA od miasta Boston, w którem oddawna rezyduje związek miłośników i hodowców tej rasy. Miarą jego popularności w Ameryce jest to, iż spotykamy go jako głównego aktora, w t wielu amerykańskich zwierzęcych komedjach filmowych. Bokser jest psem silnym, odważnym, żywym i bardzo inteligent nym. Łatwo uczy się najrozmaitszych sztuczek. Lubi wodę i jest zami łowanym aporterem. Przywiązuje się bardzo do swego pana. a jako stróż i obrońca nie ma wielu sobie równych.

[madohora]

Pies żywiołowy, wesoły i skłonny do zabaw. Jest bardzo cierpliwy i delikatny w stosunku do dzieci. W Polsce ich charakter oceniany jest za pomocą testów psychologicznych przeprowadzanych przez ZKwP. Sprawdza się w szkoleniu, wymaga jednak odpowiedniej stymulacji i regularnych ćwiczeń. Jest psem rodzinnym, towarzyskim, źle znoszącym samotność.

[madohora]

U psów tej rasy istnieje ryzyko wystąpienia skrętu żołądka. Boksery są psami podatnymi na nowotwory, alergie, oraz zapalenia górnych dróg oddechowych. Są psami bardzo źle znoszącymi skrajne, tj. bardzo wysokie i bardzo niskie temperatury, m.in. ze względu na budowę kufy.

[madohora]

Rząd gryzoni (Rodentia) dzielony jest na podrzędy, infrarzędy, nadrodziny i rodziny. W tej grupie bardzo silnie zaznaczył się paralelizm ewolucyjny i konwergencja. Miały one bowiem tendencję do ewolucji w kierunku zajmowania z grubsza podobnych nisz ewolucyjnych. Ewolucja równoległa przejawia się nie tylko w budowie zębów, ale też podoczodołowego regionu czaszki. Utrudnia to klasyfikację, gdyż podobne cechy mogą nie wynikać wcale ze wspólnego pochodzenia. Brandt w 1855 po raz pierwszy zaproponował podział gryzoni na trzy podrzędy: Sciuromorpha (wiewiórkokształtne), Hystricomorpha (jeżozwierzowce) i Myomorpha (myszokształtne). Oparł ten pogląd na rozwoju pewnych mięśni szczęki. System ten powszechnie zaakceptowano. Schlosser w 1884 sporządził obszerny przegląd skamieniałości gryzoni. W większości użył doń zębów policzkowych. Zauważył, że pasują do klasycznej klasyfikacji. Jednak Tullborg w 1899 zaproponował wyróżnianie jedynie dwóch podrzędów: Sciurognathi i Hystricognathi. Autor bazował na wygięciu żuchwy. Dalej podzielił je na Sciuromorpha, Myomorpha, Hystricomorpha i Bathyergomorpha. Matthew w 1910 stworzył drzewo obrazujące filogenezę gryzoni Nowego Świata. Nie objął nim jednak problematycznych Rodentia Starego Świata. Dalsze wysiłki nie doprowadziły do zgody w tej kwestii. Niektórzy autorzy zaadaptowali klasyczny system z trzema podrzędami, inni dwa podrzędy Tullborga

[madohora]

Z drugiej strony mówi się o trzech nowych kosmopolitycznych komensalnych gryzoniach-szkodnikach. Chodzi o szczura śniadego, szczura wędrownego i mysz domową. Rozprzestrzeniły się one razem z człowiekiem, po części na statkach handlowych za czasów wielkich odkryć geograficznych. Wraz z czwartym gatunkiem działającym w obrębie Pacyfiku, szczurem polinezyjskim, poważnie zniszczyły bioty wysp na świecie. Przykładowo kiedy szczur śniady trafił na wyspę Lord Howe w 1918, ponad 40% lądowych gatunków ptaków zamieszkujących wyspę, w tym podgatunku wachlarzówki posępnej Rhipidura fuliginosa cervina wyginęło w przeciągu następnych 10 lat. Podobna katastrofa zdarzyła się na Midway w 1943 i Big South Cape Island w 1962. Projekty ochronne mogą przy starannym planowaniu całkowicie wyplenić te szkodniki z wysp, wykorzystując w tym celu antykoagulanty, rodentycydy takie jak brodifacoum. Udało się to na wyspie Lundy w Wielkiej Brytanii, gdzie eradykacja około 40 000 szczurów wędrownych dała szansę burzykowi północnemu i maskonurowi zwyczajnemu na odbudowę populacji, znajdujących się na krawędzi zagłady

[madohora]

Takie gryzonie, jak kawie domowe[129], myszy, szczury, chomiki, suwaki, szynszyle, koszatniczka i pręgowiec, stanowią dogodne zwierzęta domowe, aczkolwiek każdy gatunek jest inny[130]. Większość normalnie trzyma się w klatkach odpowiednich rozmiarów – wymagania przestrzenne i społeczne są zróżnicowane. Trzymane w rękach od maleńkości, zazwyczaj zachowują się łagodnie i nie gryzą. Kawia domowa żyje dłużej i potrzebuje też większej klatki. Szczur również wymaga sporej przestrzeni. Może się całkiem oswoić, uczyć sztuczek i wydaje się zadowolony z towarzystwa człowieka. Mysz żyje krótko i potrzebuje bardzo niewiele miejsca. Chomik wiedzie samotny, ale nocny tryb życia. Wykazuje interesujące zachowania, jeśli jednak nie bierze się go w rękę regularnie, broni się. Suwaki zazwyczaj nie wykazują agresji, rzadko jednak gryzą. Są też zwierzętami społecznymi i lubią towarzystwo człowieka i innych osobników

[madohora]

Niektóre gatunki gryzoni uznaje się za poważne szkodniki w rolnictwie, zjadające duże ilości jedzenia przeznaczonego dla ludzi. Przykładowo w 2003 ilość ryżu straconego przez myszy i szczury w Azji wedle szacunków mogłaby nakarmić 200 milionów ludzi. Większość szkód na całym świecie wyrządza stosunkowo mała grupa gatunków, głównie myszy i szczurów[148]. W Indonezji i Tanzanii gryzonie zmniejszają plony o około 15%, ale w niektórych wypadkach w Ameryce Południowej nawet o 90%. W Afryce gryzonie, w tym przedstawiciele rodzajów myszorówka i Kusu, niszczą zboża, orzechy ziemne, warzywa i kakao. W Azji myszy, szczury i gatunki takie jak chinornik stepowy, suwak mongolski i Eospalax baileyi niszczą zbiory ryżu, sorgo, bulw, warzyw i orzechów. W Europie oprócz szczurów i myszy, myszarka, nornik, a podczas okazjonalnych wzrostów liczebności także karczownik ziemnowodny, powodują szkody w sadach, warzywach, na pastwiskach, jak i w zbożach. W Ameryce Południowej szkody powoduje szerszy wachlarz gatunków, choćby z rodzajów płetwoszczurek, trawniak, wieczorniczka, ryżaczek, liściouch, bawełniak i szuwarniczka. Niszczą one wiele plonów, w tym także trzcinę cukrową, owoce, warzywa i bulwy

[madohora]

[madohora]

Rząd obejmuje gatunki występujące w Australii i na Nowej Gwinei

[madohora]

Wielkouchowate (Thylacomyidae) – rodzina torbaczy z rzędu jamrajokształtnych (Peramelemorphia). Podstawową cechą wyróżniającą są dłuższe niż u jamrajowatych uszy i ogon. Rodzina obejmuje największych przedstawicieli torbaczy jamrajokształtnych. Wielkouchy kopią liczne nory na swoim terytorium. Należą do ssaków o najkrótszej ciąży, 12-14 dni, co stawia je tuż za jamrajowatymi.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Do podrodziny należą następujące rodzaje:
Echymipera Lesson, 1842 – torbokolec
Microperoryctes Stein, 1932 – jamrajek
Rhynchomeles Thomas, 1920 – seramczyk – jedynym przedstawicielem jest Rhynchomeles prattorum Thomas, 1920 – seramczyk górski

[madohora]

BUL TERRIER

Ta stosunkowo modna rasa, pochodzi z Auglji i jak dowiaduje my się z dzieła Sir Williamsa Jardin‘a p. t. „Naturalist Library 11 1843 r. — jest ona produktem krzyżowania białego terriera z buldogiem. W Anglji nosi on przydomek „gladjatora 11 i według opinji znawców jest to pies tak odważny, zręczny i wytrzymały, że w walce dotrzymuje miejsca daleko większym i silniejszym od siebie współzawodnikom. Jest on przytem śmiertelnym wrogiem kotów i szczurów, oraz wszel kich innych drapieżników i bardzo dobrym stróżem. Kojarzy w sobie lekkość, zgrabność i ciętość terriera, oraz siłę odwagę i nieustępliwość buldoga.

[madohora]

Gdy w Anglii, w 1835 roku, szczucie byków zostało zakazane, na popularności zaczęły zyskiwać walki dwóch psów przeciwko sobie. Jednym z głównych poglądów na historię American Pit Bull Terriera jest teza, że psy stosowane do walk w ringu były nową rasą specjalnie do tego stworzoną. Niektórzy jej autorzy uważają obecną nazwę, American Pit Bull Terrier za podwójnie błędną, gdyż rasa nie powstała w Ameryce i nie ma nic wspólnego z terierami. Popularne przypisywanie pochodzenia tej rasy od skrzyżowania pomiędzy psami na byki i terierami wyjaśniają jako pomylenie z historią rozwoju angielskiego bulteriera, który jest zupełnie osobną rasą psów, a której powstanie jest dobrze udokumentowane. Rodowody tej rasy, jeśli kiedykolwiek były zapisywane na papierze, nie były dokładne, gdyż żaden z hodowców nie chciał ujawniać sekretów swojego sukcesu innym i tym samym umożliwić im powtórzenie swoich osiągnięć. Nie później niż w połowie XIX wieku rasa została ujednolicona pod względem użyteczności.

[madohora]

ANGIELSKIE TERRIERY. Jest to wielka grupa ras myśliwskich, których właściwym celem ongiś była, jak nazwa wskazuje — praca w norach na wzór jamników, w ogólnym pojęciu zaś, walka z drapieżnikami leśnymi i wodnymi (wydry). Do dzisiaj jeszcze w Anglji używane są pewne odmiany terrierów do celów myśliwskich jak: airedale i irlandzki terrier — skoy terrier — szkocki terrier i fox terrier. Inne liczne rasy pędzą oddawna życie poko jowe wysuwając się obecnie na czoło najmodniejszych i najwięcej sto jących w cenie psów luksusowych. Charakterystyczne dla tych psów są pewne wszystkim odmianom, mniej lub więcej, wspólne cechy duchowe. Są one bardzo ekskluzywne w stosunku do psów ras innych, po siadają pewną charakterystyczną rodową dumę, są wybitnie odważne i pełne temperamentu. Nie są hałaśliwe. Nie lubią się zbytnio narzucać i płaszczyć — nie znoszą złego obchodzenia się z niemi. Człowiekowi odwdzięczają się bezgranicznem przywiązaniem i przyjacielskim afek tem, o ile są darzone tym samem uczuciem. Reprezentują one do pew nego stopnia typ czworonogich swojego rodzaju gentelmenów, brzydzą cych się chamstwem i obłudą. O ile zdarzają się w tej grupie psy o ujem nych cechach charakteru* wówczas w rachubę mogą wchodzić dwie alternatywy: albo mamy do czynienia z degeneratami, obarczonemi wadami długoletniego chowu w ścisłem pokrewieństwie — albo też właściciel psa, nie stoi na wysokości zadania. Anglicy są słusznie dumni ze swoich terrierów. Na punkcie raso- wości psa, są wogółe bardzo czuli.

[madohora]

Na wystawach psów organizowanych w Anglii do roku 1862 nie istniała oddzielna klasa dla terierów. Od tego też roku zaczęto psy tej grupy rozgraniczać na poszczególne rasy. Do rangi psa rasowego spośród terierów został podniesiony jako pierwszy foksterier i w roku 1878 odmiana szorstkowłosa pojawiła się pierwszy raz na wystawie w Birmingham. Zdjęcia niektórych wymarłych ras terierów, zachowały się do dziś. Przykładem jest terier staroangielski (Old English terrier), którego eksterier był bardzo zbliżony do teriera walijskiego. Ostatniego osobnika z tej rasy zaprezentowano na wystawie w 1900 roku. Do terierów wymarłych zalicza się także staroangielskiego teriera białego (Old white English terrier), u którego zakaz kopiowania uszu, wprowadzony w 1895 roku przez Kennel Club, doprowadził do silnego spadku zainteresowania tą rasą. Raber podaje, że właśnie te teriery wykorzystał James Hinks do wyhodowania białego bullteriera.

[madohora]

WZÓR RASY.
1) Głowa: długa i płaska, nie zaszeroka między uszami, zwężająca się ku oczodołom i wolna od fałd i zmarszczek. Wgłębienie u nasady nosa prawie niewidoczne. Policzki przylegające i suche. Pysk długi, mocny i głęboki, z przodu ścięty. Wargi przylegające, nie zwisające. Uszy wąskie, wysoko po bokach głowy osadzone, przypominają rzym ską piątkę — wewnętrzna krawędź uszu przylegająca do czaszki i po chylona ku oczom. Oczy małe, ciemne, o charakterystycznym dla terrierów wyrazie. Zęby mocne, dobrze zwarte i niewystające. Długość pyska do nasady nosowej, powinna odpowiadać odległo ści od nasady nosowej do wierzchołka głowy. Obwód pyska zaś równa się długości głowy, od wierzchołka do końca nosa. Nos czarny. 2) Szyja: dość długa, masywna, rozszerzająca się ku ramionom, bez podbródka — kark muskularny. 3) Tułów: łopatki długie skośne, płaskie. Pierś głęboka, łódkowata i nie zaszeroka. Grzbiet krótki i masywny, żebra dobrze wysklepione. Lędźwie szerokie, muskularne. Zad i uda pełne i muskularne. Ogon wysoko osadzony i nieco wzniesiony do góry — - skrócony do jednej Irzeciej. 4) Odnóża: przednie i tylne zupełnie proste i grubokościste. Sto py mocne, małe. okrągłe i zwarte. Podeszwy twarde. Palce wypukłe i zwarte, pazury czarne, lub ciemne. Białe pazury, jak również krowie ustawienie nóg tylnych — dyskwalifikują psa. 5) Sierść: włos szorstki lub druciany lecz nie mechaty — ela styczny i dobrze przylegający. Czoło i uszy pokryte włosem gładkim. 6) Maść: głowa., uszy, szyja, pierś, brzuch i odnóża aż do łokci jasno czerwonawo podpalane. Uszy prawie bronzowe. Na karku i na grzbiecie włos czarny lub ciemny, tworzy pewnego rodzaju siodło. Biała plama na piersi jest dopuszczalna. 7) Wysokość: od 53 dó 60 cm. — wyższe okazy nie są pożądane, waga od 23 do 27 klg. Ocena punktowa: głowa 20, uszy 8, szyja, ramiona i piersi 12. grzbiet i lędźwie 15, zad i ogon 5, odnóża i stopy 15, sierść i maść 20, wzrost 5. Razem 100.

[madohora]

Początkowo wykorzystywany podczas polowań na wydry, lecz dzięki swojej wszechstronności sprawdza się w różnych dziedzinach myślistwa. Przy swoim dużym wzroście nie może być jednak norowcem. Podczas obu wojen światowych pracował jako pies sanitarny i łącznościowy, teraz często używany w policji. Z racji spokojnego usposobienia (odziedziczonego prawdopodobnie po Collie) szkoli się je na przewodników dla niewidomych. Oprócz tego airedale terriery doskonale sprawdzają się w psich sportach, wymagających dużej zwinności i posłuszeństwa. Zaliczane do psów obronnych

[madohora]

[madohora]

BLACK AND TAN TOY TERRIER
Różni się od poprzednika tylko wzrostem. Waga jego nie powinna przekraczać trzy kg. Jest to psiak typowo luksusowy.

[madohora]

Szyja jest długa bez zbędnej skóry.
Grzbiet silny, prosty dobrze umięśniony.
Klatka piersiowa ledwo sięgająca do łokci, brzuch jest lekko podciągnięty.
Kończyny przednie: Łopatki są foremne, długie i ułożone ukośnie ku tyłowi. Kończyny średniej długości, dobrze są związane z łopatkami, całkowicie proste, o dobrze rozwiniętym kośćcu i mięśniach. Łokcie poruszają się swobodnie po bokach tułowia, śródręcze krótkie i proste, nadgarstek ledwie widoczny. Łapy silne, zaokrąglone, średniej wielkości, nie wykręcone ani do wewnątrz ani na zewnątrz, palce wysklepione. Pazury są czarne a opuszki dobrze rozwinięte.
Kończyny tylne są silne i muskularne. Staw skokowy znajduje się blisko ziemi, a kolana są dobrze zaokrąglone. W chodzie tylne kończyny wyraźnie są wyrzucane przed siebie. Kolano nie odchylone ani do wewnątrz ani na zewnątrz.
Ogon jest dobrze okryty krótkim, szorstkim włosem nie tworzącym jednak szczotki. Względnie wysoko noszony. Jednak nie ponad grzbietem ani zakręcony.

[madohora]

WZÓR RASY GŁADKOWŁOSEGO FOXTERRIERA. 1) Ogólna charakterystyka: foxterrier odznacza się żywem uspo sobieniem, dużym temperamentem i wielką ruchliwością. Jest to pies kształtny, o idealnie symetrycznych wymiarach i tęgim kośćcu. Z bu dowy przypominać powinien angielskiego huntera (konia myśliwskiego) o krótkim grzbiecie, niezbyt wysokich, lecz silnych i dobrze ustawio nych odnóżach. 2) Głowa: płaska i dość wąska, rozszerza się nieznacznie między uszami i zwęża się ku pyskowi. Uszy małe, ustawione wysoko i opada jące w formie rzymskiej piątki, podobnie jek u airedale terriera. Pysk muskularny, dość długi nie za pełny. Wargi dobrze przy legające. Nos czarny, oczy ciemne małe, zaokrąglone, głęboko osa dzone, są pełne życia i ognia. Uzębienie górnej szczęki zachodzi ścisłe, za uzębienie szczęki dolnej. 3) Szyja: muskularna, rozszerzająca się ku barkom, gładka bez podbródka. 4) Łopatki i pierś: ramiona długie, skośne, krawędzie ramion dobrze uwypuklone. Pierś głęboka, nie za szeroka. 5) Tułów: grzbiet krótki, prosty, mocny. Boki dobrze wyskle- pione, żebra sięgają po lędźwie. 6) Odlnóża: przednie proste, mocne i nie za wysokie. Stopy małe zwarte, wypukłe. Podeszwy twarde i elastyczne. Skoki tylne — w go leniach muskularne, nieco w tył podane w kolanach lekko zgięte. Stawy skokowe niedaleko od ziemi. Ogon wysoko osadzony, gruby, dobrze obrośnięty, nie zanadto zadarty, do jednej trzeciej skrócony. 7) Sierść: gęsta, gładka, krótka, elastyczna, ściśle przylegająca, pokrywa całe ciało i podbrzusze. 8) Maść: biała z czarnemi plamami. Rozmieszczenie plam nie odgrywa roli. Żółte, lub czerwone łaty są mniej pożądane. 9) Ciężar i wzrost: ciężar nie jest miarą oceny wartości foxterriera, jako psa użytkowego. Gdy pies świetnie galopuje i zdolny jest do roboty w norach —• wówczas jedno kilo mniej, lub więcej, nie odgrywa roli. Przeciętnie powinien ważyć 9 klg. Wysokość od 35 do 40 cm- 10) Wady: Nos cielistej barwy, czerwony, lub nakrapiany. Uszy w formie różyczek — zadługa, względnie zakrótka szczęka górna, lub dolna. Za cienki i szpiczasty pysk — słaby kościec i za wysokie nogi

[madohora]

Rasa psa dość rzadko spotykana w stosunku do szorstkowłosej odmiany foksterierów. Pochodzi z Wielkiej Brytanii, gdzie hodowcy owiec wykorzystywali je do tępienia lisów.

[madohora]

[madohora]

Pochodzenie teriera szkockiego jest przedmiotem kontrowersji. Najbardziej oddani zwolennicy twierdzą, że jej historia sięga XV wieku, jednak na podstawie skąpych wzmianek z tych czasów trudno wyróżnić konkretne rasy terierów. Po raz pierwszy wystawiono teriera szkockiego w roku 1859, a wzorzec ustalono w 1882. Pierwotnie znana była jako aberdeen terrier, tam bowiem teriery szkockie można było spotkać najczęściej. Teriery szkockie są spokrewnione z rasą west highland white terrier, a ich przodkowie pochodzili z rejonu Blackmount w Perthshire i wrzosowisk Rannoch.

[madohora]

Terier szkocki jest pewny siebie, dość uparty, ale nie zaczepny, nieustępliwy, zwłaszcza wobec innych psów. Ma silny instynkt myśliwski, może ścigać koty i polować na ptaki lub gryzonie. Dość trudny w szkoleniu, niezależny, ale dobrze zapamiętuje nauki. Lubi towarzystwo ludzi, odpowiednio zsocjalizowany nie atakuje ich, jednak do obcych odnosi się z rezerwą. Tzw. pies jednego pana, zwykle najsilniej przywiązuje się do wybranego członka rodziny. Niezbyt odpowiedni do domu, w którym są małe dzieci. Wierny towarzysz, wytrwały piechur. W warunkach domowych spokojny i zrównoważony. Dobry stróż.

[madohora]

[madohora]

DANDIE DINMONT TERRIER

Walter Scott przedstawia w swej noweli p. t. „Guy Mannering" historję i życie mister Dawidsona, szorstkiego człowieka, nieustraszo nego łowcy, oraz sławne z brzydoty jego psy myśliwskie. Noszą one nazwę, nadaną im przez owego Dawidsona i są zapewne potomkami psów, o których Xenofon młodszy wspomina, iż pochodzą z piekła rodem, tak z powodu szpetnego wyglądu, jak i ich zawziętości. Od tego czasu wiele się zmieniło i Dandie Dinmont Terrier uległ również, metamorfozie. Nie stracił jednak nic z tej popularności, jaką mu Wal ter Scott ugruntował. Pieczołowicie pielęgnowany, kąpany i fryzowany jest on dzisiaj stałym bywalcem wszystkich ciekawszych wystaw psów. Na pierwszy plan wybija się u tego psa charakterystyczna wielka i silna głowa. Pozatem jest on niskim, długim, przysadkowatym i sil nym pieskiem, pokrytym szorstkim, lśniącym, nie za długim włosem, o maści przypominającej mieszaninę pieprzu z musztardą (Pepper and Mustard). Grzbiet jest nieco ciemniejszy od głowy i reszty tułowia. Oprócz tej maści dopuszczalną jest jeszcze maść stalowo lub niebiesko szara, nierzadko zmieszana z musztardowym odcieniem. W tym wy padku, grzbiet jest szary, podczas gdy uszy, nogi i ogon posiadają odcień czerwonawo - żółty. Wzrost psa waha się od 20 — 27 cm., ciężar od 7 — 9 klg. Dandie Dinmont terriery posiadają oczy ciemne, pełne ognia i życia, uszy czarne i ciemne pazury. Psy te oznaczają się wybitną inteligencją i wielkim tempera mentem i do dziś dnia używane są w Anglji do polowań na wydry i w norach.

[madohora]

Dandie Dinmont terrier posiada muskularne, wydłużone ciało o krótkich nogach, grzbiet jest wygięty, charakterystyczny czub na głowie. Oczy są ciemnobrązowe.
Szata i umaszczenie

Włos jest średniej długości. Dopuszczane są dwie maści:

pieprzu – szara
musztardy – brązowa

Uszy
Ma nisko osadzone, zwisające uszy

[madohora]

WZÓR RASY. Głowa: długa, zwęża się ku pyszczkowi, który jest zakończony szpiczasto. Oczy małe, czarne i żywe. Są one przeważnie przesłonięte włosem. Nos czarny, zaledwie widoczny z pod' spływających włosów. Pyszczek bardzo foremny i delikatny. Uszy do połowy wzniesione ku górze. Tułów krótki i zwarty, o stosunkowo bardzo szerokiej piersi. Temi dwoma szczegółami różni się on zasadniczo od skye terriera. Stopy długie i owłosione, ogon ucięty, prosty. Włos jedwabisty, lśniący, przylegający, nie falisty, ani kędzie rzawy, opada równo do samej ziemi, tak że z całego psa widocznym jest tylko koniuszek czarnego noska i koniec ogona. Maść: głowa o pięknem miedziano złocistem zabarwieniu, z ciem niejszym odcieniem na uszach. Reszta ciała oprócz nóg, które posiadają złocisty kolor głowy — pokryta jest ciemno niebieskim włosem, o srebrzystym połysku. Jest to piesek delikatny, mały, zżyty z atmosferą salonów i bu duarów i czuły na wpływy atmosferyczne. Ciężar od 2 do 2 i pół klg. Okazy, odbiegające wyglądem od wyżej podanych wymogów', na leży uważać za wadliwe. Poza wymienionymi angielskimi i szkockimi terrierami, egzy stuje jeszcze kilka starszych ras rzadko poza Anglją spotykanych. Do nich zaliczają się

[madohora]

Yorkshire terriery powstały w połowie XIX wieku. Ich zadaniem było tępienie myszy i szczurów w domach biednych rzemieślników i robotników. Ich prawdopodobnymi przodkami są: maltańczyk, Dandie Dinmont terrier, clydesdale terrier i skye terrier. Jest to mały pies wyhodowany w hrabstwie Yorkshire, na północy Wielkiej Brytanii.

[madohora]

[madohora]

Wzorzec określono w roku 1869 i prawie bez zmian obowiązuje dotychczas. W żyłach bedlingtonów krąży krew bulterierów, dandie dinmont terierów, szorstkowłosych terierów, a także innych ras.

[madohora]

[madohora]

Sealyham teriery były niegdyś rasą cieszącą się popularnością, rocznie w Wielkiej Brytanii rejestrowanych było ponad 2000 szczeniąt w latach dwudziestych XX wieku. Aktualnie sealyham wpisany jest przez „the Kennel Club” na listę zagrożonych ras brytyjskich. Hodowcy na świecie pracują jednak umiejętnie nad systematycznym zwiększeniem pogłowia rasy. Dla porównania – w roku 2011 zarejestrowanych szczeniąt w brytyjskim kennel clubie było jedynie 49, w 2014 – 94, w 2017 – 161

[madohora]

[madohora]

Pierwotnie pies myśliwski, łowca szkodników, szczurołap. Obecnie głównie pies do towarzystwa, rzadko używany jako pies myśliwski. Cairny coraz częściej wykorzystuje się w tropieniu, tańcu z psem, agility.

[madohora]

Odmiany te są zresztą ściśle ze sobą spokrewnione i zasadnicza różnica między niemi polega w odmiennej maści. Ojczyzną spaniela karłowatego jest Hiszpanja i reprezentuje on w rodzinie hiszpańskich wyżłów minjaturkę, posiadającą oprócz wzrostu, wspólne rodowe cechy.

[madohora]

Rumuńskie ministerstwo środowiska pod jęło decyzję o zliczeniu populacji niedź-wiedzi przebywających na terenie kra-ju. Działania zostaną podjęte ze względu na bardzo szybkie tempo rozmnażania się tych ssaków. Badacze w ciągu najbliższych miesięcy pobiorą próbki sierści i odchodów, ustalając kod genetyczny wszystkich zwie-rząt. Niektórzy Rumuni skarżą się na nie-bezpieczeństwo, jakie stwarzają niedźwie-dzie przychodzące na tereny zamieszkane przez ludzi. Żeby zmniejszyć liczebność tych ssaków, władze rozważają możliwość dopuszczenia kontrolowanych polowań. Ekolodzy przeciwstawiają się takim pomy-słom, twierdząc, że odławiane będą nie tyl-ko kłopotliwe dla mieszkańców osobniki, ale przede wszystkim te stanowiące naj-większe trofeum dla myśliwych

[madohora]

W lasach Borneo żyje około 200 gatunków płazów.

[madohora]

Umaszczenie:

Sierść smoliście czarna i lśniąca, bez śladu rdzawego nalotu.
Podpalanie w kolorze dojrzałego kasztana.
Dopuszczalne czarne znaczenia pod żuchwą i wzdłuż palców.
Niegdyś gordon miał białe znaczenia.
Obecnie na piersi dopuszczalne jest tylko małe znaczenie w kolorze białym.
Inne kolory są niedopuszczalne.

[madohora]

SETER SZKOCKI WSPÓŁCZEŚNIE

[madohora]

[madohora]

Wizerunek Barbeta z początku XX wieku.
W 1886 roku powstał pierwszy standard rasy. Za psa wzorcowego posłużył Pilote (ustalał wymiary psa od 45 cm do 55). W 1885 roku pierwsze barbety – Thug i Plock pojawiły się na wystawie w Paryżu, oba psy wystawione były w klasie "wyżłów długowłosych i barbetów". W początkach XX wieku napływ doskonałych użytkowo ras angielskich doprowadził do znacznego spadku liczebności relatywnie młodej i mało rozpowszechnionej rasy.
Po I wojnie światowej istniały tylko dwie hodowle na południu Francji – Floriac w Dordogne prowadzona przez Le Houellera oraz Mas De la Chapelle w Graveson prowadzona przez dr Charles'a Vincenti. Druga wojna światowa przyniosła kres zorganizowanej pracy hodowlanej i zagroziła dalszemu istnieniu rasy. Szczątkowa liczba psów, już nierejestrowanych w Société Centrale Canine, przetrwała na farmach w okolicach Graveson. W latach 50. i 60. ostatnia linia Barbetów żyła na farmie braci Ayme. W roku 1969 pierwszy z tych Barbetów – R'Lucky został zarejestrowany w Société Centrale Canine jako Titre Initial (T.I)[10]. Następnie do hodowli były wprowadzane kolejne psy w typie barbeta uzyskujące status Titre Initial. Do początku lat 80. trwał powolny, za to stabilny proces odbudowy rasy. Do 1986 rasa należała do grupy wyżłów i psów gończych. Pod koniec lat 80. do rasy wprowadzono pudle, znacząco zmieniając wygląd i cechy psa. Od tego czasu w rasie występują dwie linie psów, jedna w starym typie i druga w typie pudla. Inna nazwa rasy to Griffon d’arrêt à Poil Laineux
Z nazwą tej rasy wiążą się francuskie powiedzenia:
"crotté comme un Barbet" – być brudnym jak barbet,
"Suivre quelqu’un comme un Barbet" – podążać za kimś jak barbet,
"C’est un Barbet!" – to po prostu barbet! (myśliwskie zawołanie po aporcie postrzałki).

[madohora]

Okrywa Barbeta w naturalnym stanie, ogon nisko osadzony z charakterystycznym haczykiem na końcu

[madohora]

Polski standard rasy zawiera kilka błędów i nieścisłości w tłumaczeniu mogących mieć wpływ na ocenę psa, w szczególności błędnie został przetłumaczony opis ogona, który powinien brzmieć: „Nieznacznie podniesiony ponad poziom (grzbietu), gdy pies jest w ruchu, osadzony nisko, na końcu wyraźnie zawinięty” zamiast: „Lekko wzniesiony, w ruchu noszony powyżej poziomu grzbietu, nisko osadzony, z haczykiem na końcu”

[madohora]

Nieobowiązkowym w ZKwP badaniem jakie może wykonać hodowca jest prześwietlenie w kierunku dysplazji bioder i łokci, oraz badanie oczu (pojedyncze przypadki entropii). Znane są również bardzo rzadkie przypadki epilepsji, badania nad oznaczeniem genu odpowiedzialnego za chorobę prowadzi obecnie Uniwersytet w Helsinkach. Dobrze prowadzony barbet żyje około 13-15 lat, najdłużej odnotowanym żyjącym psem był UGLI Poppenspäler's, który dożył 18 lat. Poważnym zagrożeniem dla rasy jest niewielka populacja, o wąskiej i mało zróżnicowanej puli genetyczne

[madohora]

BARBET WSPÓŁCZEŚNIE

[madohora]

krótkowłosa – przyległa i błyszcząca, rzadszy w okolicy gardła i podbrzusza. Dopuszczalny jest nieco dłuższy włos na ogonie i szyi. Psy te niekoniecznie posiadają podszerstek, jeśli jednak istnieje, włos jest dłuższy i mniej przylega do skóry.
długowłosa – włos delikatniejszy i bardziej miękki niż u krótkowłosej odmiany, prosty lub falowany. Na uszach, szyi, ogonie i tylnej cześć łap jest dłuższa tworząc charakterystyczne „pióra”, „kryza” i „portki”.

Oprócz umaszczenia marmurkowego (ang. merle) dopuszczane są wszystkie kolory i ich kombinacje.

[madohora]

Pierwsze wzmianki o ogarach w literaturze polskiej znajdują się w poemacie Tomasza Bielawskiego „Myśliwiec” napisanym w 1595. Również Mikołaj Rej w „Żywocie człowieka poczciwego”(1568) wspomina te psy. W 1608 roku ukazał się pierwszy traktat naukowy poświęcony ogarom „O psach gończych i myślistwie z nimi” hrabiego Jana Ostroroga, wydany w pełnej formie w 1618 roku podtytułem „Myślistwo z ogary”. Przez wieki ogar był cenionym towarzyszem myśliwych. Na podstawie zachowanych materiałów można wysnuć przypuszczenia, że psy w tym typie znane były już od XIV wieku i aż do XVIII ogary były bardzo popularne na terenach Polski. Zawirowania historii, a co za tym idzie zubożenie szlachty nieomal doprowadziły do całkowitego wyginięcia tej rasy. W wyniku licznych krzyżówek z innymi rasami oraz braku planowej hodowli prawie nie było ogarów czystej krwi.

[madohora]

Ogar jako pies myśliwski charakteryzuje się dużą niezależnością, dlatego nie należy do psów łatwych w wychowaniu i nie jest polecany dla niedoświadczonych właścicieli. Tak jak każdy pies gończy, ogar lubi swobodę na spacerach, często oddala się od właściciela. Nie ma natomiast skłonności do włóczęgostwa, za to posiada znakomitą orientację w terenie. Ze względu na jego samodzielność w terenie bardzo ważne jest ćwiczenia posłuszeństwa już od najmłodszego wieku. Jako pies miejski powinien być trzymany na smyczy w trakcie spacerów w pobliżu ruchu ulicznego. Tu warto zaznaczyć, że ogar nigdy nie będzie psem bezwarunkowo posłusznym. Jednak łatwo i chętnie uczy się, zwłaszcza, gdy stosuje się pozytywne wzmocnienia. Przy wychowaniu psów tej rasy ważne jest zachowanie spokoju, bo są one bardzo wrażliwe na ton głosu i bardzo łatwo zniechęcić je gwałtownymi reakcjami. Najchętniej uczą się przez zabawę, ponieważ monotonne powtarzanie komend może być dla nich nużące.

[madohora]

Ogar, jako rasa wyhodowana w warunkach klimatycznych Polski, jest do nich znakomicie przystosowana. Jest on psem bardzo odpornym i rzadko choruje. Pojawiają się swoiste problemy zdrowotne jak w przypadku każdej rasy i warto, żeby potencjalny nabywca psa czy suki tej rasy miał tego świadomość.

[madohora]

Pies średniego wzrostu, silnej i zwartej budowy, o silnym kośćcu i pewnej masie, proporcjonalnych nogach. Cała sylwetka wskazuje na siłę i wytrwałość, mniej na szybkość. Głos w czasie gonu po tropie czysty, donośny, o średniej zmieniające się tonacji, u suk zwykle wyższy.

[madohora]

Uszy

Nisko osadzone, dość długie, luźnie wiszące, u dołu lekko zaokrąglone. Dolne partie zawijają się ku środkowi szczelnie przylegając do głowy.

[madohora]

Nogi

Na dość grubej kości mocne mięśnie, palce dobrze zebrane, pazury silne, grube, u psów pracujących krótkie. Przy białych palcach jasne, przy żółtych – czarne.

[madohora]

Tylne kończyny

Pęciny lekko pochyłe, palce dobrze zebrane, podeszwy szerokie, pokryte grubą skórą.

[madohora]

Sierść

Średniej długości, gruba, z gęstym podszyciem, nieco dłuższa na karku, tylnej części tylnych nów i na dolnej części ogona.

[madohora]

Wady anatomiczne

Zbyt długie lub za małe i odstające uszy. Głowa bez wyraźnie zarysowanej potylicy i ze słabymi łukami brwi. Zbyt jasne oko. Czarna kufa. Słabe umięśnienie Rozlazła stopa. Wisząca pęcina. Ogon cienki, za krótki lub za długi i źle owłosiony, zakręcony. Słabo rozwinięta klatka piersiowa. Wadliwy zgryz. Chrapliwy głos.

[madohora]

Pojedyncze ogary zarejestrowane są w Czechach, Danii, Szwajcarii, Austrii, Włoszech, Belgii, Holandii, Francji, Grecji i Finlandii a także w USA. Więcej wielbicieli rasa zyskała w Niemczech, gdzie prowadzone są liczne działania mające na celu propagowanie rasy.

[madohora]

Odtwarzać rasę unikając kojarzenia krewniaczego z zaledwie kilku zarejestrowanych egzemplarzy jest bardzo trudno. Hodowcy, którzy ściśle przestrzegali wymagań formalno-prawnych, stosowali metodę kojarzenia krewniaczego, szybciej uzyskiwali wpis PKR. Inni łączyli psy już zarejestrowane i spełniające wszelkie wymagania hodowlano-formalne z wyszukiwanymi egzemplarzami psów w typie gończych polskich, o doskonałych walorach użytkowych (zwłaszcza w Bieszczadach i na Podkarpaciu), ale nie zarejestrowanymi w Związku Kynologicznym i nie spełniającymi wymagań formalnych (np. właściciel nie był członkiem Związku Kynologicznego w Polsce lub pies posiadał tylko metrykę). W takich przypadkach pochodzenie tego rodzaju potomstwa traktowane było przez Związek Kynologiczny jako NN, a miot uzyskiwał wpis do księgi wstępnej.

[madohora]

Głowa

szlachetna i proporcjonalna do całości. Długość mózgoczaszki taka sama co kufa, lekko wypukła. Nie wyrazisty ale wyczuwalny guz potyliczny. Stop słabo zaznaczony. Nos czarny, nozdrza rozwarte. Wargi mięsiste, dobrze pokrywające uzębienie, z niewielką fałda w kącikach szpary pyska. Uzębienie mocne, równe, białe, zgryz nożycowy, komplet zębów pożądany. Oczy średniej wielkości, wyraźnie skośne, ale nie ukazujące białek, powieki nieobwisłe. Uszy zwisające, lekkie, trójkątne, średniej wielkości i osadzone na wysokości zewnętrznego kąta oka, u nasady szerokie, przednim brzegiem przylegające do policzków, u dołu zaokrąglone, pokryte gładką i jedwabistą sierścią.

[madohora]

Kończyny

kończyny przednie – oglądane z przodu proste, odległość od łokcia do podłoża równa się połowie wysokości w kłębie. Długa i skośnie ustawiona łopatka, do której ramiona ustawione są pod kątem lekko rozwartym. Łokcie skierowane do tyłu, ale nie odstające, ani nie wciśnięte. Przedramię proste, suche o przekroju kości owalnym. Śródręcze suche, sprężyste, lekko wychylone do przodu. Łapy lekko owalne i zwarte. Palce wypukłe i lekko wysklepione, pazury ciemne, opuszki o grubej skórze. Kończyny tylne – oglądane z tyłu proste, uda szerokie i muskularne, stawy skokowe nisko osadzone. Łapy jak w kończynach przednich. Wilcze pazury należy usuwać u szczeniąt.

[madohora]

Zachowanie - charakter
Zrównoważony i łagodny. Jest psem prawdziwie odważnym, a nawet zdolnym do brawury. Inteligentny i łatwy w szkoleniu. Nieagresywny, ale nieufny w stosunku do obcych. Jest nie tylko doskonałym psem myśliwskim, ale również nieocenionym stróżem. Podczas polowania głosi zwierzynę melodyjnym głosem o zmiennej tonacji, która u suk jest z reguły wyższa

[madohora]

PSY GOŃCZE (BRAKI, TAKS OBR AK I, BASETY).

Psy te używane są zasadniczo do polowań w górzystych i mniej dostępnych okolicach Niemiec, Francji, Anstrji, Węgier, na wyży nach Bałkanu i wszędzie tam gdzie iz powodu braiku zwierzyny nizin nej i ciężkiego terenu, tyllko przy pomocy dobrze napędzających psów udaje się zdobyć zająca lub lisa. Zastępują one więc nagonkę i goniąc głośno (grając) umożli wiają myśliwemu przygotowanie się do strzału. W' Polsce w zakątkach wileńszezyzny i -ziemi nowogródzkiej spotykamy gdzie niegdzie jeszcze dobre psy gończe rozmaitych typów i zapalonych amatorów i zwolenników tego polowania, niepozbawio- nego zres-ztą romantycznego uroku i swoistego piękna. sjirurtft Często słyszy się zdanie, że tego rodzaju łowy niszczą zwie- rz ostań. Jest to zapatrywanie myine. Umiejętne prowadzenie polowania z gońc/zymi nie niszczy i nie wypłasza zwierzyny tak, jak polowanie z nagonką. W polowaniu z gończemi pada zawsze mniej zwierzyny, niż podczas polowań z nagonką, mających zresztą wiele cech masowo- zorganizowanego mordu. Żałować 'tedy należy, że polowania te znane nam są już tylko z literatury i wspomnień domowych. W rewirach posiadających rogacze i jelenie, jest jednak polowa nie z gończymi mniej wskazane. Rys. 72. Gończak szwedzki. Pisy gończe inaczej zwane brakami, rozpowszechnione są prawie po całym kontynencie i w każdym kraju europejskim spotykamy rodzime typy tej rasy. Francuskie bassety i niemieckie taxobrafci, są to psy gładko- włose, niskie, zbliżone wyglądem do jamników. Na Węgrzech i w Jugo- sławji spotykamy oryginalne rodzime bądź gładkowłose, bądź też szorstkowłose niskie psy, odznaczające się wspaniałym węchem i wielką pasją myśliwską. Mocny i rosły brak szwedzki jest typem pośrednim, pomiędzy gończakiem niemieckim i angielskim harrierem.

[madohora]

Sławny ongiś Bloodhound angielski, używany pierwotnie do tropienia zwierza, później zaś do ścigania bandytów, spadli dzisiaj do roli psa pokojowego. Posokowca używamy w rewirach ciężkich i w terenach górzy stych, w warunkach nizinnych zaś tę rolę spełnia z doskonałym skutkiem, nowoczesny ogólny użytkowy wyżeł.

[madohora]

[madohora]

Posokowiec bawarski – jedna z ras psów myśliwskich należąca do grupy psów gończych, posokowców i ras pokrewnych. Zaklasyfikowana do sekcji posokowców. Podlega próbom pracy

[madohora]

głowa: stosunkowo szeroka, płasko wysklepiona, czoło wyraźnie odgraniczone, dobrze rozwinięte łuki brwiowe, guz potyliczny miernie wyrazisty, wyraźna linia stopu
oczy: klarowne o bystrym spojrzeniu, ciemnobrązowe lub nieco jaśniejsze
uszy: długości nieco większej niż średnia, ale sięgające najwyżej do czubka nosa, ciężkie, wysoko i szeroko osadzone, u dołu zaokrąglone bez skręceń zwieszają się w dół przylegając do policzków
tułów: linia górna od kłębu do kończyn tylnych lekko wznosząca się. Kłąb mało wyraźny. Płynne przejście szyi w grzbiet. Grzbiet mocny i sprężysty. Lędźwie stosunkowo krótkie, szerokie, bardzo dobrze umięśnione. Krzyż długi i dość płasko przebiegający. Klatka piersiowa umiarkowanie szeroka, dobrze rozwinięte przedpiersie; owalny kościec z daleko do tyłu sięgającymi żebrami. Linia dolna stopniowo do tyłu wznosząca się; brzuch lekko podciągnięty.
ogon: średniej długości, sięgający najwyżej do stawów skokowych; wysoko osadzony; noszony poziomo lub lekko skośnie zwieszony.

Wysokość w kłębie u psa według wzorca powinna wynosić 47-52 cm, u suki 44-48 cm. Waga ciała u psa między 20 a 30 kg, u suki od 17 do 25 kg

[madohora]

Jest psem używanym do tropienia postrzałków zwierzyny grubej, tzw. dolnym wiatrem (po farbie), nawet do 40 godzin po strzale. Pies wyjątkowo jednostronny;

[madohora]

Nie wymaga większych zabiegów; uwagę należy zwrócić na higienę uzębienia (stosunkowo często występuje kamień nazębny). Ułożenie pod warunkiem konsekwencji nie jest trudne. Rasa aktywna, wymaga ruchu.

[madohora]

[madohora]

Pinczer miniaturowy (Zwergpinscher) – rasa psa zaliczana do grupy pinczerów, wyhodowana w Niemczech, użytkowana jako pies stróżujący i pies towarzyszący. Jest jedną z najmniejszych ras psa domowego. Nie podlega próbom pracy

[madohora]

Pinczer miniaturowy jest rasą popularną w Polsce i na świecie.

[madohora]

SZORSTKOWŁOSY PINCZEREK

Nie różni się poza wzrostem niczem od dużego szorstkowłosego pinczera (Schnauzera). Wagę posiada tę samą co ratlerek.

[madohora]

Psy podobne do affenpinczera istniały w Niemczech już w XV–XVI wieku, co potwierdzają drzeworyty Albrechta Dürera (1471–1528)], lecz były to psy nieco wyższe i o większej różnorodności w umaszczeniu. Rasa powstała prawdopodobnie w XVII wieku z krzyżowania małych pinczerów niemieckich z azjatyckimi psami typu mopsa i jest spokrewniona z gryfonikiem belgijskim i sznaucerem miniaturowy

[madohora]

Psy te lubią ruch i zabawę. Potrzebują pewnego właściciela i dobrego wychowania, lecz ćwiczenia nie powinny trwać długo, ponieważ szybko się nudzą.

[madohora]

Wesoły, przyjacielski gryfonik nie lubi samotności. Cechuje się dużą inteligencją, jest łagodny w stosunku do dzieci, nie wykazuje tendencji do agresji czy dominacji. Ponadto nie należy do ras szczekliwych, jest spokojny, ale lubi zabawę.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Buldog francuski jest to pies łagodny i towarzyski. Jest inteligentny, aktywny i skory do zabaw. Nazwa buldog jest jedynie konsekwencją pochodzenia rasy od buldoga angielskiego, który początkowo był rosłym i dobrze zbudowanym psem, używanym do walk. Jest skłonny do alergii pokarmowych. Przywiązuje się silnie do właściciela, akceptuje łatwo inne zwierzęta w swoim otoczeniu.

[madohora]

PIESKI EGZOTYCZNE

Najwięcej modnym i cieszącym się wielkiem wzięciem, reprezen tantem ras egzotycznych, jest obecnie

JAPOŃSKI MOPS. CHIN.

Jak już nazwa wskazuje, rasa ta pochodzi z Chin sikąd dotarła do Japonji, gdzie rozpowszechniła się i cieszy się wielką popularnością. W Europie pojawiły się pierwsze „Chiny“ przy końcu ubiegłego stule cia na wystawach psów w Londynie, Paryżu i Berlinie. Malutkie te pieski posiadają wzorowe cechy charakteru, i bardze miłe i wytworne maniery. Odznaczają się one dużą inteligencją, wier nością i przywiązaniem, są bardzo ruchliwe i komiczne w ruchach, lubią pieszczoty i starają się o względy swej pani. Charakterystyczną ich cechą jest wielkie zamiłowanie do czystości, czyszczą się też i wyli zują bezustannie, w manierach zaś i w sposobie „robienia toalety' 1, przypominają bardzo domowe koty. Są to pieski bardzo czujne, łowią zręcznie myszy, nie brak im ró wnież odwagi i rzucają się nawet na większe pisy, gdy zdaje im się że mają dosyć powodu do zazdrości. Nie są one przytem tak hałaśliwe jak szpice. Zahartowane, znoszą każdy klimat, nie są też bardzo wy bredne w jadle. Również z punktu biologicznego, są one bardzo cie kawe, gdyż układem czaszki i uzębienia nie różnią się od kotów. U China, szemat uzębienia bez siekaczy, kłów i zębów ocznych odpowiada zupełnie uzębieniu kota

[madohora]

Rasa ta to potomkowie starożytnych, podobnych, ale nieco większych psów żyjących na dworach azteckich władców, znanych jako Techichi. Najstarsza rasa w Ameryce Północnej. Nazwa tej rasy psów pochodzi od miejscowości i stanu w Meksyku (w języku hiszp. chihuahueño).

[madohora]

NAGIE PSY (CANIS AFRICANUS)

Psy te st| na południu dość rozpowszechnione i znane pod naj- rozmaitszemi nazwami, jak np.: psy afrykańskie, meksykańskie, chiń skie i t. p. Przypominają one nieco z wyglądu włoskie charciki, są jednak więcej mięsiste i pozbawione sierści. Posiadają skórę koloru cielistego, pokrytą jaśniejszemi lub ciemniejszemi plamami (pigmen tem). Koniec pyszczka, uszu i ogona, obrośnięty jest rzadkim, prze ważnie szczecioowatym włosem. Psy te posiadają słabe uzębienie, są przeważnie nieme i bezpłodne w krzyżówce z innemi rasami. Wygląd ich jest dość odrażający i w Europie nie znajdują wiele amatorów.

[madohora]

PIES CHIŃSKI

„CHOW - CHOW 1 '. W dobie powojennej pojawił się na kontynentalnych wystawach psów, chiński szpic „Chow - Chow 11 . Z wyglądu i wzrostu przypomina on szpica, różni się zasadniczo od tego ostatniego mocniejszym kość- cem, większą głową oraz krótszym i więcej tępym pyskiem. Oczy i nos posiada ciemne. Najcharakterystyczniejszą cechą tego psa jest ciemnofioletowy język. Najwięcej poszukiwana maść — ruda. Włos krótszy niż u szpica jednakże wybitnie gęsty, prosty i wełnisty. W roku 1932 na berliń skiej wystawie psów nowych ras w Lunaparku, były te psy silnie reprezentowane i osiągnęły wybitnie wysokie ceny.

[madohora]

PERSKI PIES BOJOWY W ZBROI

[madohora]

rbis śnieżny występuje w Azji Środkowej, na górzystych terenach Rosji, aż po Nepal. Zimą schodzi niżej ze względu na trudne warunki pogodowe i nikły dostęp do poży-wienia w górach. Głodujący irbis jest wów-czas zmuszony do polowania na zwierzęta gospodarskie, przez co naraża się na kon-flikt z człowiekiem. Zwany jest też duchem gór, ponieważ zaobserwowanie go w śro-dowisku naturalnym jest niezwykle trudne. Irbis potrafi skoczyć nawet na odległość 15 m; pomaga mu w tym ogon, który słu-ży jako ster. Cętkowany wzór na futrze jest niczym linie papilarne u człowieka – unikal-ny dla każdego osobnika. Pantery śnieżne są zagrożone wyginięciem

[madohora]

Psu nie wolno przeszkadzać gdy je

[madohora]

Pod żadnym pozorem nie wchodzić na posesję gdzie znajduje się pies.

[madohora]

Niedźwiedź zwierzę dzikie
Nie tak bardzo srogie
Ale jego futro
Jest też dosyć drogie

[madohora]

Do rodu jeleni
Sarny zaliczają
Tak samo szybko
One też biegają

[madohora]

Pies nie uderzony ani razu

Owczarskie psy górskie były używane ongiś przez zbójników do pomocy w napadach rabun kowych. Kształcono je odpowiednio i zaprawia no w tem rzemiośle z pokolenia w pokolenie. ,,Zbój“ — faworyt prof. L. Krzywickiego jest świetnym stróżem... i biada złodziejom, gdyż po swych zbójnickich przodkach odziedziczył on, niekoniecznie miły, zwyczaj skakania ludziom do gardła. „Zbój jest bardzo pojętny i zdolny. Umie moc różnych sztuk: przynosi swemu panu gazety, umie nawet otworzyć drzwi, skacząc łapami na klamkę; chodzi pięknie wyprężony naokoło stołu na 2 łapach. Świetne te rezultaty tresury osiągnął prof. Krzywicki nagradzając każdy wyczyn psa kawał- Z E Ś W ITALSKIE USTAWODAWSTWO DOTYCZĄCE OCHRONY ZWIERZĄT. Bardzo interesującemi są przepisy italskie zabraniające okrucieństwa wobec zwierząt. Mię dzy innemi wzięto pod ochronę zwierzę, które jest już słabe z powodu starości, zakazano wy raźnie ,porzucania" zwierzęcia, co zdałoby się w Polsce, gdzie można nieraz spotkać porzucone i konające z głodu konie lub psy. Jako szcze gólną zbrodnię wyszczególniono oślepianie pta ków, co odnosi się do wykluwania słowikom oczu. Drobnem przestępstwem jest zabicie lub okaleczenie zwierzęcia „cudzego", co ma słusz ne, a głębsze uzasadnienie i co przydałoby się i u nas. Prawo istotnie uświadamia obywateli 0 tem, że przestępstwem jest niedożywianie zwierząt posiadanych i wszelkie takie obchodze nie się z niemi, które może spowodować niebez pieczeństwo dla ludzi. Prawo to wyraźnie wskazuje na woźniców 1 określa ich możliwe wykroczenia, a wreszcie w drodze rozporządzenia wyjaśniającego funk- cjonarjuszom bezpieczeństwa publicznego, po ucza jakie czyny i zaniedbania są wykroczenia mi przeciwko prawu o ochronie zwierząt. Np. art. 481 głosi: „Ktokolwiek zostawia bez opieki, albo porzuca w otwartem polu zwierzęta pociągo we lu l b zaprzęgowe na wolności, lub przywią zane, albo też kieruje niemi bez odpowiednich ZWIERZĘCY. „Zbój" — stróż i przyjaciel prof. Krzywickiego. kiem sera. Na zapytanie, czy pies był w czasie „wychowania" bity, profesor odrzekł z obu rzeniem: — Nie Panie. Ani razu.

[madohora]

Europejski kot dziki (żbik) różni się od kota domowego przedewszystkiem swą wielkością, Naogół długość tułowia tego kota wynosi 70 a nawet i do 8kotów europejskich wśród europejskich kotów dzikich niemniej jednak żbik stoi bardzo blisko kota domowe go, Należy też mieć na uwadze, że domowy kot łatwo dziczeje w odpowiednich warunkach, upodabniając się do kota dzikiego. Takie zdziczałe koty spotyka się dość często, przynoszą też one bardzo duże straty wśród ptactwa. cm., wysokość sięga 35 do 40 cm., długość ogona 30— 40 cm., waga 7—9 kg. Kota dzikiego albo żbika odróż nić łatwo od domowego kota zdziczałego, gdyż pierw szy jest nietylko znacznie większy, ale nadto posiada bardziej gęstą i puszystą sierść, gęściejsze wąsy, dziki, drapieżny wygląd. Istnieje pozatem jeszcze jeden dość charakterystyczny szczegół — zwykły kot domowy posiada zazwyczaj ogon grubszy u nasady i zwężający się ku końcowi, natomiast żbik posiada ogon równy przez całą jego długość. Jeśli chodzi o maść futerka, to kot dziki samiec posiada ogólny ton futerka ciemno- szary, samica zaś buro-szary, pysk rdzawo-żółtawy, nos różowy. Wzdłuż grzbietu ciągnie się czarna pręga, wpoprzek zaś widnieją niezbyt wyraźne ciemne pręgi, na ogonie czarne pierścienie, brzuch żółtawy z kilku ciemnemi plamkami. Kot leśny ma oczy o żółtej tę czówce. Jest to bardzo zgrabne, ruchliwe i dość od ważne zwierzątko. Przeważnie napada na ptaki, jak i na mniejsze ssaki. Żbiki żyją najczęściej samotnie, łącząc się w pary w okresie cieczki u samic. Legowi ska swe urządzają głównie w dziuplach starych drzew, w szczelinach skał, a nawet podobno wykorzystują dość chętnie lisie nory, o czem wspomina Brehm. Żbi ki są naogół bardzo tępione i wskutek tego widzi się coraz mniej tych zwierząt i zapewne niezadługo będą należeć do rzadkości podobnie, jak i rysie, które należą do największych dzikich kotów europejskich. Z pośród małych kotów dzikich amerykańskich najczęściej podlega zadomowieniu — ocelot (Felis pardalis). Zasługuje on rzeczywiście na uwagę ze względu na swe piękne futerko i łatwość oswojenia. Ocelot jest znacznie większy od kota domowego. Dłu gość tułowia tego zwierzątka wynosi około 80—90 cm. wysokość około 45—50 cm. długość ogona 40—45 cm. Na pierwszy rzut oka ocelot przypomina dużego pięk nego kota domowego. Zasadnicze tło futerka tego zwierzątka jest rdzawo-szare z brunatnym odcieniem, podbrzusze jaśniejsze. Na bokach głowy od oczu w kie runku uszu ciągną się ciemne pręgi, na głowie znaj dują się ciemne plamki, na grzbiecie ciemne plamy większe i mniejsze, na bokach okrągławe plamki jak u lamparta, względnie pantery. W dzikim stanie zwierzątka te zamieszkują centralną i południową Amerykę. Kryją się w gęstwinach leśnych, przebywając głównie na drzewach. Żywią się podobnie iak i żbiki drobnemi ssakami i ptakami W Peru, Boliwji a głównie w Paragwaju myśliwi spo tykają oceloty dość często, aczkolwiek zwierzątka centralną i południową Amerykę. Kryją się w gęstwinach leśnych, przebywając głównie na drzewach. Żywią się podobnie iak i żbiki drobnemi ssakami i ptakami W Peru, Boliwji a głównie w Paragwaju myśliwi spo tykają oceloty dość często, aczkolwiek zwierzątka te Żona autora w przyjaźni z młodym lwem. stosunkowo są dość płochliwe i wychodzą ze swych kryjówek na łowy przeważnie o zmroku lub nad ra nem. Trzymają się przeważnie parami. Oswojony ocelot chowany w domu staje się łagodny i posłuszny, jak zwykły kot domowy, z wyjątkiem okresu cieczki, 18 kiedy jest podrażniony i niespokojny, co się zresztą daje zaobserwować i u kotów domowych. Ponieważ miłośnicy kotów coraz więcej interesują się ocelotami, uważałem za niezbędne wspomnieć tu o tych zwierzę tach i pozwolę sobie powrócić jeszcze do nich, gdy będę omawiał sprawy wychowu i hodowli kotów. Na zakończenie dodam, że wśród małych kotów dzikich spotyka się w Ameryce południowej bardzo zbliżone do ocelotów koty tygrysowate (Felis tigrina) wielkości naszego kota domowego i nieco większe od nich koty długo ogoniaste (Felis macrura) zwane w Bra- zylji — kotami plamistemi. Koty te oswajają się rów nież z łatwością i są chowane w celu tępienia szkodli wych gryzoniów oraz przez amatorów. Duże koty dzikie jak europejski ryś oraz egzo tyczne pantery, tygrysy, lwy i t. d. znajdują mniej zwolenników wśród miłośników zwierząt wskutek trud ności ich chowu w warunkach przeciętnego hodowcy. Częściej piękne te zwierzęta zdobią nasze ogrody zoo logiczne. Najwięcej uciechy sprawiają one, gdy są jeszcze młode. Dużo podobieństwa mają ich zabawy do figlarnego zachowania się kotów domowych. W tym też okresie chętniej obcują z ludźmi, o czem świadczy wymownie załączona rycina. Hodowla naszego dużego kota dzikiego, jakim jest bezsprzecznie — ryś (Lynx vulgaris) może być bardzo zajmującą i korzystną. W Ameryce próby ho dowli rysi kanadyjskich (Lynx borealis) oraz rysi ru dych (Lynx rufus) dały pomyślne wyniki. W niektó rych ogrodach zoologicznych nasze rysie dały potom stwo i wykarmiły doskonale swe młode.

[madohora]

KOT DOMOWY - opis współczesny

Kot domowy (Felis catus, również Felis silvestris catus lub Felis (silvestris) domesticus) – udomowiony gatunek ssaka z rzędu drapieżnych z rodziny kotowatych. Koty zostały udomowione około 9500 lat temu i są obecnie najpopularniejszymi zwierzętami domowymi na świecie[5]. Gatunek ten prawdopodobnie pochodzi od kota nubijskiego, przy czym w Europie krzyżował się ze żbikiem. Jest uznawany za gatunek inwazyjny

[madohora]

Małe kocięta rozwijają się szybko. Stają się w pełni samodzielne w wieku od 9 do 12 tygodni i wtedy mogą trafić do nowych właścicieli. Gdy mają około 3 miesięcy, kotka przestaje się nimi interesować i zmusza je do samodzielności. W wieku około 5 miesięcy kocięta wymieniają zęby na stałe. Dzieciństwo kończy się z uzyskaniem dojrzałości płciowej. W tym okresie może pojawić się pierwsza ruja, a kot zaczyna oznaczać swoje terytorium.

[madohora]

Niezwykle ważnym narządem jest język. Służy nie tylko do wylizywania sierści, ale przede wszystkim pozwala pobierać pokarm oraz wodę – koci język musi być na tyle zwinny, by zdążyć, pomimo oddziałującej na wodę grawitacji, wciągnąć słup cieczy do pyska. W przypadku utraty języka zwierzę jest w stanie przeżyć zaledwie dwa, trzy dni

[madohora]

Koty rozmnażają się płciowo, zapłodnienie jest wewnętrzne. Okres rui trwa od 5 do 6 dni. W ciągu roku kotka wchodzi w niego od 2 do 4 razy. Okres aktywności płciowej (estrus) objawia się wzmożonym pozostawianiem śladów zapachowych (np. znaczenie terenu moczem) i częstym miauczeniem. Okres braku aktywności płciowej (anestrus) trwa około 8 tygodni. Czasem zdarza się, że kotka wchodzi w fazę przedrujową (proestrus) wkrótce po porodzie.

[madohora]

[madohora]

Kot nie znosi złego traktowania i jest pod tym względem bardzo pamiętliwy. Dobrze traktowany, przywiązuje się do swego właściciela i na swój powściągliwy sposób okazuje mu przyjazne uczucia (wybiega na spotkanie, wychodzi na spacery, towarzyszy przy pracy, domaga się głaskania itp.). Niektóre koty można nauczyć prostych sztuczek, np. „proszenia” o jedzenie

[madohora]

Koty nie używają, tak jak inne zwierzęta, jakichkolwiek zbiorników wodnych do mycia się. Czyszczą swoje futro kilkakrotnie w ciągu dnia, liżąc sierść, a tam gdzie nie sięgają językiem – zwilżoną językiem łapą, wycierają dokładnie całe ciało. Język kota jest szorstki (ma wiele małych „haczyków”, tzw. zębów rogowych języka), przez co skutecznie wygładza sierść, usuwa brud z futra i siwe, obumarłe włosy. Połykanie włosów w trakcie higieny może prowadzić do zakłaczenia, czyli powstawania pilobezoarów (zwanych także wypluwkami lub potocznie kłaczkami). W usunięciu zakłaczenia pomaga kotu jedzenie trawy oraz niektórych rodzajów surowego mięsa, dzięki czemu jego układ trawienny działa lepiej i nie jest zanieczyszczony.

[madohora]

Ciekawy jest wypadek szczególniejszego zaprzyja źnienia się kotki z myszą. W Latcham 1 niejaki pan Smith miał kotkę. Gdy miała młode, jedno jej tylko zosta wiono. Pewnego wieczora, gdy cała rodzina pana Smi tha zasiadła koło kominka, gdzie także kotka zwykła była wysiadywać, spostrzeżono mysz, która wybiegłszy zpod szafy stojącej przy kominie i przypadłszy do kotki, legła przy niej tak, jak gdyby ssała. Obecni nie chcąc spłoszyć myszy, nie wiedzieli zrazu, co to miało zna czyć. Wreszcie mysz, zabawiwszy dosyć długo przy kot ce, wróciła pod szafę. Te dziwne odwiedziny spostrze żono jeszcze nieraz i zdaje się, iż mysz rzeczywiście ssała. Zbytek mleka musiał kotce dolegać; więc i myszy rada była, że jej sprawiała ulgę. Zdawała się nawet oczekiwać przybycia myszy i przywabiać ją mamrota niem, mianowicie gdy wyszedłszy z pokoju, znowu po wracała. A mysz zdawała się rozumieć to nawoływanie, bo też zaraz przybywała. Mimo tej zażyłości z kotką była wszakże zawsze ostrożną i bojaźliwą i zmykała, ile razy kto po nię sięgnął. Raz atoli podczas nie- bytrfbści kotki, przyszedł jakiś obcy kot do pokoju; mysz nie rozeznawszy go, wybiegła ku niemu, została po chwyconą i zabitą, nim zdołano przybyć z pomocą. Przy jaciółka myszy, nie widząc jej, w wielki popadła smu tek i szukała jej wszędzie żałośnie miaucząc. Na szcze gólną uwagę zasługuje tutaj ta okoliczność, iż pomie24 niona kotka jak przedtem, tak w czasie zaprzyjaźnie nia się z myszą inne bez skrupułu zjadała.

[madohora]

Innego kota przyprowadzono do tego, że dał spo kój ptakom, których klatki stały w oknie. Atoli jedno z jego młodych wielką miało ochotę na nie. Wsko czyło tedy na stołek, stąd na okno i chciało właśnie wziąć ptaka, gdy zostało odpędzone i ukarane,. Matka widziała to. Stało się to jeszcze dwa razy, ale kocię nie poprawiło się. Stara wszakże nie spuszcza go z oka, lecz ile razy kocię zabierało się do okna, matka wskakiwała na stołek i łapką nieposłuszne dziecko na leżycie obiła. Kocię upatrzyło sobie tedy inną drogę, wylazło na pulpit stojący blisko okna i stamtąd wy brało się wprost na ptaki. Stara spostrzegła to jednak zawczasu, jednym susem stanęła w oknie i tak poli czkami uczęstowała uparte dziecko, że odtąd żadna wy prawa złodziejska nie przyszła mu więcej na myśl. Zdaje mi się, że i ta kocica mogłaby posłużyć za przy kład tym przynajmniej matkom, co uczą dzieci kraść i żebrać zamiast pracować

[madohora]

Opowieści o przywięzywaniu się kotów do czło wieka potwierdza także niemiecki przyrodnik, profesor Dr. Giebel, którego koczur mimo dwurazowej zmiany mieszkania przecież nie opuścił pana swego. Chadzał także z kucharką na targ jak pies. Umiał podawać łap kę, a łajany lub gdy ostro do niego przemówiono, ki wał obiema przedniemi łapkami tak, jak to pieski wy uczone czynić zwykły, gdy o co proszą. Pliszkę białą chowaną w pokoju, ile razy uszła na dziedziniec, przy nosił panu swemu bez żadnego uszkodzenia. Gdy był młodszym, został on wszakże kilka razy ukarany za chwytanie ptaszków. W maju chadzał na drzewa do ogrodu i zjadał chrabąszcze. Inny kot przyniósł panu swemu raszkę, która od kilku dni była zginęła. Z powyższych przykładów widać, że kot przywię- zuje się tem więcej do człowieka, im więcej się nim 31 kto zajmuje; w przeciwnym wypadku przywięzuje się więcej do domu, w którym się urodził. Pozostawiony sam sobie ucieka w lecie często zupełnie z domu i wraca z młodemi dopiero z początkiem zimy do pier wotnego mieszkania, nie troszcząc się już wcale nic o człowieka, mianowicie w krajach cieplejszych. Wyda rza się to często w Paraguaj (w Ameryce południowej). Ulubionem pożywieniem kota są myszy i małe ptaki. Na wolności sprawia więc wielkie spustoszenia nawet między większemi zwierzętami. Ezuca się na dość wielkie zające i bije dorosłe kuropatwy. Więc włócze nia się po polu nie należy mu wcale pozwalać. Ażeby się zaś nie włóczył, nie należy zostawiać go na łasce bożej, ale żywić go. Kot dobry łowi myszy nie z gło du, lecz z wrodzonej ochoty, głodzony staje się szko dnikiem. Włościanie nasi powinniby dobrze o tern pa miętać, a nauczyciele ludowi pilniej niż dotąd nauczać o takich rzeczach w szkółkach. Ezecz ma się z kotem tak samo, jak z człowiekiem. I człowiek dopuszcza się nieraz złego z biedy. Chronić człowieka od nędzy jest to samo, co chronić go od grzechu. Toż samo i z zwierzę ciem. Chroń go od głodu, nie poniewieraj niem, a bę dzie ci pożytecznem, będzie tern, czem z woli bożej w gospodarstwie przyrody być powinno. Kota na wsi łatwo uchować. Mięsa wprawdzie nikt mu tutaj nie da, za to w każdej chałupie jest mleko. Dać więc kotkowi mleka, mianowicie na wieczór, bo mleko bardzo lubi. Przyrodnik Lenz obliczył według własnych spostrzeżeń
32 że w latach obfitych w myszy kot dorastający zjada dziennie 20 myszy, zatem w roku około 7000. Niechaj- by zresztą tylko 2000 myszy rocznie sprzątnął, ogro mna to przysługa, jeżeli się mu nie pozwoli przytem łapać ptaszków. Są jednak koty leniwe, co myszy łapać nie chcą. Są i ludzie leniwi, co pracować nie chcą. Kot jada także chętnie potrawy gotowane, roślin nych jednak nie lubi. Gdy co mokrego weźmie w py szczek, głową potrząsa, a raczej rzecz mokrą otrząsa. Żuje powoli i jakby z trudnością, pije mało, ale czę sto. Zjada także chrabąszcze, koniki polne, zabija na wet żmije. W Ameryce południowej koty zabijają grze- chotnika, węża 2 do 3 łokci długiego i bardzo jadowi tego. Zoczywszy go na miejscu piaszczystem i niezaro- słem trawą, biją go łapkami, odskakując za każdem uderzeniem w bok. Gdy się wąż zwinie, obchodzi go kot tak długo, aż wąż znużony przestanie oglądać się za nim. Wtedy znowu go kot uderza i odskakuje na bok. Gdy wąż zacznie zmykać, kot chwyta go za ogon. I tak bezustannem biciem zabija kot grzechotnika w prze ciągu godziny; nie tyka wszakże mięsa jego. Walce takiej nieraz przypatrywano się. Zioła niektóre, jak ko- cimiętka 1 , kocie ziele 2 i korzenie kozłka lekarskiego 3 są mu ulubione; ruty ogrodowej zaś tak dalece nie lu bi , że unika na długi czas przedmiotów potartych świeżemi liśćmi tej roślin

[madohora]

i) Koty długowłose a) Koty perskie Kot perski, zwany również angorskim (Felis ma- nioulata angorensis, Chat persan, Persian cat, Perser Katze) jest najokazalszym przedstawicielem grupy kotów długowłosych i posiada wskutek tego najwięcej zwolenników. Piękne 'to zwierzątko pochodzi prawdo podobnie z Azji środkowej, spotyka się dość często w Angorze, Armenji i Persji. Geneza rozwoju niezwy kle bujnego owłosienia u tego kota nie jest dostatecz nie wyjaśnioną. Znamy analogiczne wypadki silnego owłosienia u kóz angorskich, pochodzących z Angory, również u królików angorskich, a nawet u pewnej od miany morskich świnek, nazywanych również angor- skiemi, chociaż te ostatnie nie mają nic wspólnego z Angorą, pochodzą bowiem z Ameryki Południowej (świnki peruwjańskie). Do niedawna między kotem perskim i angorskim czyniono rozdział, twierdząc, iż kot antgorski posiada cieńszą i delikatniejszą sierść, większe uszy albo ra czej dłuższą sierść na uszach oraz mniej puszysty ogon. Obecnie wskutek ustawicznego łączenia jednych z drugiemi, różnice odpadły i pódl nazwą kotów czy to perskich czy angorskich rozumiemy dziś jeden typ zwierzęcia. Najczęściej nazywają białe koty perskie— angorskiemi, innych umaszczeń — perskiemi.

[madohora]

Kot perski – stara rasa kota, zaliczana do grupy długowłosych. W Europie pojawiła się w XVII wieku.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kot birmański ma wydłużone ciało, okrągłą głowę z krótkim pyskiem, jednak nie tak krótkim, jak u kota perskiego, „rzymski” nos, szafirowo-błękitne oczy i gęste, jedwabiste futro. Umaszczenie kotów tej rasy to klasyczny colourpoint (znaczenia na łapkach, pyszczku, uszach i ogonie w kolorze kontrastującym z bladym kolorem futerka na grzbiecie), który jest wzbogacony o białe skarpetki na przednich łapkach oraz „ostrogi” na łapkach tylnych. Kolor ostróg i skarpetek jest zawsze śnieżnobiały. Genetyka tej cechy jest niejasna; kot birmański to jedyna rasa mogąca pochwalić się tą cechą. Wyjątkowo trudno jest wyhodować kociaka, który posiadałby idealnie symetryczne „ostrogi” i „skarpetki”, dlatego też tak niewiele jest kotów birmańskich na wystawach. Ich umaszczenie musi być idealne, by mogły zdobywać nagrody wystawowe.
Występują w siedmiu podstawowych odmianach kolorystycznych:
seal (czarny)
czekoladowy
niebieski
liliowy
rudy
kremowy
szylkretowy, przy czym szylkret możemy podzielić na pododmiany: seal, czekoladowy, niebieski i liliowy.
Ponadto, każda z wyżej wymienionych odmian może mieć swoją wersję pręgowaną (tabby).
Kociaki birmańskie rodzą się białe, wybarwiają się stopniowo aż do osiągnięcia wieku dorosłości (do około 3 lat).

[madohora]

Kot syjamski – jedna z najstarszych i najdłużej znanych ras kota.

[madohora]

Koty spokojne, przyjazne, mocno przywiązują się do opiekuna. Można je nauczyć wykonywania prostych czynności oraz reagowania na komendy. Są bardzo terytorialne, dzięki czemu wykazują skłonności do pilnowania domu. W przeciwieństwie do kotów bezrasowych nie boją się wody i lubią jazdę samochodem. Często polują na myszy, lecz mimo to tolerują inne małe zwierzęta domowe. Najlepiej czują się w spokojnym, cichym towarzystwie

[madohora]

[madohora]

Na początku XVII wieku równie popularne były psy o umaszczeniu białym, biało-czerwonym, biało-żółtym, nawet biało-czarnym, jak i czerwonym. Wszystkie były psami użytkowymi, myśliwskimi, przeszukującymi duże tereny w poszukiwaniu ptactwa. W 1866 utworzono w Anglii klub czerwonego setera irlandzkiego. Od 1882 dopuszczano na prezentację wystawową wyłącznie jednokolorowe, czerwone psy. Spowodowało to niemal całkowite wymarcie wariantu czerwono-białego. The Comittee of The Irish Red Setter Club w Dublinie 29 marca 1885 roku przedstawił standard rasy setera irlandzkiego czerwonego.

[madohora]

Seter irlandzki jest psem rodzinnym, potrzebującym kontaktu z człowiekiem. Wierny towarzysz zabaw i opiekun dzieci, bardzo cierpliwy. Inteligentny i żywy, potrzebuje zaspokojenia dużej potrzeby ruchu. Nieagresywny wobec obcych i innych zwierząt. Raczej szybko się uczy, ale przy tresurze trzeba być stanowczym, lecz łagodnym. W przypadku tego psa bardzo ważne jest wychowanie pozytywne, bez kar. Wychowane nieodpowiednio mogą uciekać.

[madohora]

Przeciętna długość życia – 15 lat.
Rasa ta jest podatna na dysplazję stawów biodrowych.
Szczególną uwagę należy zwracać na higienę uszu – osady mogą być przyczyną stanów zapalnych.
Psy tej rasy przejawiają średnie ryzyko do wystąpienia, często tragicznego w skutkach skrętu żołądka.
Setery irlandzkie mogą chorować na C.L.A.D – Canine Leukocyte Adhesion Deficiency. Jest to choroba genetyczna, odkryta i zdefiniowana po raz pierwszy dzięki badaniom w Szwecji. Szczeniaki, w wyniku niestarannej selekcji hodowlanej matki i ojca, z których jedno możne być nosicielem choroby, posiadają dwa recesywne geny osłabiające ochronę immunologiczną. Powoduje to szybką śmierć miotu w wyniku np. zakażeń. Obecnie wymaga się przeprowadzenia testów na C.L.A.D i nie dopuszcza się do hodowli psów-nosicieli C.L.A.D. Ten warunek powinien być również przestrzegany w Polsce.
PRA rcd1 Progressive Retinal Atrophy – choroba oczu, występująca również u seterów. Zaczyna objawiać się już u szczeniaków w wieku 6 tygodni jako „ślepota nocna”, a w wieku 2 lat osobniki dotknięte tą chorobą są już całkowicie ślepe. PRA jest chorobą nieuleczalną. Setery winny mieć robione testy genetyczne na PRA.
PRA rcd4 Progressive Retinal Atrophy – inna mutacja powodująca postępujący zanik siatkówki odkryta w 2011 roku. Okres rozwoju choroby jest różny. Odnotowano przypadki w wieku zarówno 4, jak i 10 lat. Szacuje się, że około 30-40% seterów jest nosicielami (carrier) zmutowanego genu.

[madohora]

W stosunku do ciała stosunkowo szeroka, z wyraźnym wykrojem. Mózgoczaszka pomiędzy uszami wysklepiona, guz potyliczny niezbyt widoczny. Nos o czystych, prostych liniach.

[madohora]

Ogon
Umiarkowanej długości, nie sięgający poniżej stawu skokowego, mocny u nasady i zwężający się wyraźnie ku końcowi. Niezakręcony. Noszony na poziomie linii grzbietu lub poniżej.
Kończyny przednie

[madohora]

Długa, jedwabista sierść pokrywa zewnętrzną stronę uszu i tworzy frędzle na tylnej stronie kończyn tylnych. Długa sierść w pachwinach, na dolnej stronie klatki piersiowej i na mostku, tworzy frędzle, pod szyją sierść wyraźnie długa i prosta. Sierść frędzli powinna być w zasadzie prosta, spływająca gładko i niezbyt gęsta. Ogon z pięknym piórem. Na głowie, na przedniej stronie kończyn, jak również na pozostałych częściach ciała sierść jest krótka i gładka, bez najmniejszych śladów skręcenia, dopuszczalne jest tylko łagodne falowanie.

[madohora]

Czerwień jelenia jest obok pręgowanego najpowszechniejszym umaszczeniem tej rasy. Szata: włosy krótkie, gęste, ostre, tylko na tylnych częściach ud nieco dłuższe i grubsze. Owłosienie ogo­na mocne i gęste.

[madohora]

Niezbędna jest duża ilość ruchu oraz szkolenie

[madohora]

Psy typu jamniko-gończego występowały na terenie Alp Bawarskich, Alp Austriackich oraz w Gryzonii. Rasa powstała na skutek skrzyżowania psów gończych i jamnika. Zanim ustalono standard tej rasy, psy te nie były jednolite pod względem eksterieru, lecz pod względem użytkowości, do której przykładano największą wagę. Wszystkie sprawdzały się na polowaniach w trudnych warunkach górskich. Starania w kierunku opracowania wzorca i otworzenia czystych hodowli zostały zwieńczone założeniem 15 marca 1896 r. w Monachium "Międzynarodowego Klubu Jamniko-Gończych". W dwanaście lat później klub ten rozpadł się tworząc kilka mniejszych jednostek. Przez FCI Alpejski gończy krótkonożny został uznany w 1975 r. Obowiązujący standard opublikowano 10 października 1995 r.

[madohora]

Pies używany do polowań w górach, jako posokowiec – do tropienia po "farbie" zranionej zwierzyny grubej oraz jako pies gończy na dziki, zające i lisy. Nadaje się na psa do towarzystwa, choć z powodu swojej użytkowości jest przeważnie w posiadaniu myśliwych.

[madohora]

PŁOCHACZE (SPANIELE).

Dobrze prowadzony spaniel szuka zwierzyny tuż przed myśli wym, wytropiwszy oznajmia ją szczekaniem i płoszy. Nie śmie on jednak uganiać za wypłoszonym ptactwem i nie powinien goniąc je oszczekiwać. Nieprzeciętną bezsprzecznie emocję daje myśliwemu polowanie ze spanielem na bażanty, w którem pies ten wykazuje podziwu go dną ambicję, ruchliwość i pasję myśliwską. Tworzą one wielką rodzinę, przepięknych arystokratycznych psów, wywodzących się od starych hiszpańskich epanieli i hodowa nych w Anglji do polowań na ptactwo. Z wyglądu przypominają one małe, jednak dobrze zbudowane wyżły. Są to psy niskie, mocne i długie. Poza wysokimi wartościami myśliwskiemi, reprezentują spaniele typ równocześnie psa luksusowego, naco w całej pełni za sługują, dzięki wytwornym manierom i wspaniałej szacie. Cechą ich właściwości łowieckich jeist wypłaszanie ptactwa z gęstwiny i aportowanie odstrzałków.
Anglicy z biegiem wieków wytworzyli kilka typów tej rasy, z których, najwięcej zasługujące na uwagę, wymienię. Są to: Clumber spaniele — białe kremowe, łub kremowe z żółtemi oznakami. Psy te są pochodzenia francuskiego i zostały przywiezione do Anglji w 1750 roku przez księcia de Novailles. Field spaniele — czarne podpalane, czarno żółte, bronzowe lub żółte
cocer spaniele używane do poloań na cietrzewie

[madohora]

WZÓR RASY JAMNIKA GŁADKOWŁOSEGO.

1) Ogólna charakterystyka: daje nam obraz psa o nieco kary katuralnej postaci, niepozbawionego jednak swoistego wdzięku, o zmyślnym i łobuzerskim wyrazie oczu i wielkiej inteligencji. Jest to pies ruchliwy, bardzo odważny, w zabawie komiczny, trochę
uparty — o silnej indywidualności — jednak wierny, przywiązany i dający się łatwo prowadzić. Kto posiada młode wyżły, nie powinien tolerować jamnika w ich towarzystwie, gdyż w charakterze jego leży pewien pociąg do wyprowadzania młodych psów w pole, uczenia ich kłusownictwa i ła- zikowania. Jest on myśliwym z powołania, obdarzony dźwięcznym i wielce melodyjnym głosem.
2) Głowa: długa wyrazista o pięknym profilu. Czoło niezasze- rokie lekko wypukłe, zlewa się bez widocznego silnego załamania z charakterystycznie uwypuklonym grzbietem nosa. Nos długi fore mny i czarny. Wargi przylegające z lekko zaznaczonymi kącikami. Paszcza silnie rozdwojona sięga prawie poza oczy. Uzębienie silne i dobrze się zwierające. Kły górne i dolne powinny się ocierać. Oczy średniej wielkości — owalne, nie wypukłe, są osadzone nieco po bokach czaszki. Uszy osadzone stosunkowo wysoko na tyle głowy, dość długie szerokie i pięknie zaokrąglone, przylegają dobrze do policzków i są bardzo ruchliwe, jak u wszystkich inteligentnych psów. Gdy jamnik nadsłuchuje, lub jest czemś zaintrygowany, wznosi charakterysty cznie uszy do połowy w górę.

[madohora]

Tułów: długi muskularny — sam grzbiet od łopatek do kości miednicowej krótki, tęgi i elastyczny. Nadnercze szerokie i musku larne. Linja grzbietu opada nieznacznie za łopatkami i wznosi się lekko w okolicy' nerek. Brzuch lekko podciągnięty.

[madohora]

[madohora]

Jamnik występuje w trzech odmianach wielkościowych: króliczej, miniaturowej i standardowej. Wzorzec tej rasy parametry wielkościowe i ciężar opisuje następująco:

jamniki standardowe: obwód klatki piersiowej powyżej 35 cm, górna granica masy ciała ok. 9,0 kg
jamniki miniaturowe: obwód klatki piersiowej od 30 do 35 cm, mierzonej w wieku co najmniej 15 miesięcy
jamniki królicze: obwód klatki piersiowej do 30 cm, mierzonej w wieku co najmniej 15 miesięcy.

[madohora]

Charakter jamnika może różnić się w zależności od jego odmiany. Długowłose psy są spokojniejsze. Mają wrodzoną inteligencję odziedziczoną po spanielach. Szorstkowłose natomiast charakteryzuje odwaga terrierów.

[madohora]

Nebelung – półdługowłosa odmiana rasy rosyjski niebieski.

[madohora]

[madohora]

Koty snowshoe są żywe, inteligentne i przyjacielskie, przywiązują się do swojego właściciela.

[madohora]

JAMNIK SZORSTKOWŁOSY

Różni się w zasadzie od gładkowłosego odmianą sierści. Posiada włos twardy, elastyczny i nie za długi.Najwięcej poszukiwaną maścią jest czerwona, szaio-żelazista lub żółta. Pysk charakterystycznie zaznaczony szorstką brodą, łuki brew szczotkowate. Najwięcej poszukiwaną maścią jest czerwona, szaio-żelazista lub żółta. Pysk charakterystycznie zaznaczony szorstką brodą, łuki brew szczotkowate. Są to psy przeważnie znakomicie zbudowane, bardzo inteligentne i doskonałe w polu, w lesie i w terenie błotnistym; są one również jako psy towarzyskie bardzo poszukiwane.

[madohora]

JAMNIKI DŁUGOWŁOSE

Są z wyglądu podobne do swych kuzynów. Sierść posiadają długą, falistą i miękką. Błyszczący i gładki włos przylega dobrze na szyi i na grzbiecie. Na uszach, na piersi, na brzuchu i na tylnych krawędziach nóg przednich i tylnych, tworzy włos pięknie uformowane trendzie. Ogon niedługi, zbliżony wyglądem do ogona setera. Maść czarna podpalana. Zadługie owłosienie nie jest pożądane. Odnóża przednie tych psów nie są tak wygięte jak u gładkowłosych lub szorstkowłosych jamników. Jamniki gładkowłose- jednomaściste można bez przeszkody krzy żować z dwumaścistymi lub z odmianą łaciastą, natomiast krzyżowanie gładkowłosych z innemi odmianami (szorstkowłose, długowłose) jest niedopuszczalne, ze względu na zachowanie typu

[madohora]

PIES OWCZARSKI. CANIS FAMILIARIS DOMESTICUS WEDŁUG BOUFFONA: C. PASTORALIS PECUARIUS.

Wielki przyrodnik francuski Bouffon przedstawia w swem dziele wydanem w roku 1789 psa owczarskiego jako ojca wszystkich ras psów domowych. Zdanie swoje opiera on na biblijnym opisie historji świata i uwa żał owczarka za psa stworzonego w raju dla usługi i wygody człowieka. Według Bouffona owczarek był tym psem, który w Arce Noego uszedł falom potopu i dał początek psom myśliwskim, wilczurom i wielu innym. . Zaznajamiając się nieco z historją rozwoju rodu ludzkiego może my pominąć te nieco scholastyczne wywody i słusznie wnioskować, że pies pierwotny służył praczłowiekowi zarówno do stróżowania, jak i do celów myśliwskich, i że przez długie wieki najprawdopodobniej jedna i la sama rasa spełniała obydwa te obowiązki. Słusznie możemy również twierdzić, że właściwość stróżowania jest najpierwotniejszą i najwcześniej nabytą cechą psa. O pierwszych psach owczarskich dowiadujemy się już z biblji— znana jest nam postać pasterza opierającego się na długim kiju z psem u nóg swoich. Wspomina o nich Hiob i Izajasz. Owczarek był dobrze znany zarówno pasterzom Egiptu jak pasterzom Grecji, Cypru i Galji. Homer głosi pieśń o „4 psach groźnych, boskiego pastucha Eumeosa“. Gallowie krzyżowali swe suki z wilkami, by wlać w potomstwo siłę i zawziętość w tępieniu rabusiów ich trzód. Rzymski rolnik i pisarz Columella- opisując owczarka przedstawia go jako bardzo ciętego psa — z wyglądu przypominającego wilka i za najwłaściwszego uważa psa maści białej, by go pasterze w nocy mogli odróżnić od tego drapieżnika. Jeszcze do niedawna psy owczarskie wszystkich krajów i stref zachowywały stałe i wspólne cechy. Nie różniły się one wiele pod względem właściwości charakteru i pod względem form zewnętrznych. Nowoczesne warunki życiowe w miarę postępowania kultury wy warły niemały wpływ na kształtowanie się nowoczesnego typu owczarka. Tam gdzie znikł niedźwiedź i wilk, najwięksi rabusie trzód pasterskich — groźne, cięte i wielkie psy owczarskie ustąpić musiały miejsca generacji psów mniejszych, inteligentniejszych, baczących przedewszystkiem na to, by okoliczne pola obsiane i kultury rolne nie padały ofiarą żarłoczności owiec przepadających za smaczną i soczystą paszą. W krajach, gdzie bądź z powodu braku potrzebnych pastwisk, bądź też słabego popytu na mięso baranie — chów owiec przestawał się opłacać, pies owczarski tracił swoje właściwe znaczenie i rację bytu i spadał do roli stróża domowego. Jakkolwiek właściwa użyteczność psa owczarskiego rozciąga się dzisiaj tylko na pewne kraje europejskie (Anglja, Francja, Węgry, Rosja, kraje Bałkańskie i Polskie Karpaty) — mimo to jednak cieszy się on wciąż jeszcze największem wzięciem we wszystkich krajach i posiada największą ilość miłośników. Sympatje te zresztą nie zdziwią nikogo, gdy zważy się, że pies ten od wieków doskonalący swe dobre właściwości — jak czujność, odwagę, poczucie obowiązku, zmysł orjentacyjny i spostrzegawczość— dozwalającą mu dostrzec najmniejszą niedokładność nawet w wielu- tysięcznem stadzie — oraz kształcąc przez wieki zdolności wyczuwania potrzeb i życzeń człowieka — osiągnął taką różnorodną sumę spotęgo wanych dziedzicznych zalet, że żadna inna rasa w tej mierze dorównać mu łatwo nie może. Kto nie widział pracy owczarka przy stadzie, trudno wyobrazić sobie może nadprzyrodzoną inteligencję, niewiarogodną roztropność i zmyślność tych zwierząt. Oto kilka przykładów, zaczerpniętych z własnej obserwacji: W r. 1915 przypadło mi w udziale zorganizowanie obory wojenne,; na wybrzeżu Istrji dla potrzeb portu wojennego w Poli. W ciągu ty godnia napłynęło z ewakuowanych okolic do zaimprowizowanych za gród 12.000 sztuk bydła i 40.000 owiec. Podkreślać nie potrzebuję, że ryk 12.000 wołów, połączony z bekiem niezliczonych i zmieszanych ze sobą stad owiec, trudności z wynalezieniem pastwisk, brak należy tych zagród i niezdarność żołnierzy, potęgowały chaos ogólny. 40.000 owiec, — to niezliczony ocean beczących głów, to masa bezradna, niesforna, ulegająca łatwo psychozie i skłonna do paniki z jakiegobądź powodu. Na szczęście z poszczególnemi stadami szły psy i te specjalną otoczyłem opieką, co tak mnie osobiście, jak też owcom wyszło na pżytek. Owczarki stały się w tyim chaosie panami położenia. I tu do piero zacząłem podziwiać i cenić zalety tych psów. Przejęte poczuciem odpowiedzialności za całość swych trzód, z podziwu godną zmyślnością zbierały codziennie swe stadka* porząd kowały je i wiodły w kierunkach, w których podążali pasterze, (idy kilka stad wyruszało wspólnie z jednej zagrody, po niewielu minutach wzajemnej współpracy owczarków, mogło każde stado oddzielnie i w porządku podążyć w przydzielone im rejony popasu. Żaden dezerter, lub uciekinier nie uszedł ich uwagi został on do- pędzany w momencie, targany za kudły i kierowany do właściwego- stada. Gdy pewnej majowej nocy sterowiec włoski Cita di Ferrara ob łożył owczarnię celnemi bombami — wielotysięczne stado rozbiegło się w panice na wszystkie strony. Niezapomnianym był widok dnia na stępnego o świcie. Rozpierzchłe w nocy masy owiec napływały ze wszystkich kierunków zpowrotem prowadzone w zwartym ordynku przez radośnie szczekające i wesoło ogonami merdające psy. Na bezkresnych pastwiskach puszty węgierskiej jeden pasterz przy pomocy dwuch lub trzech owczarków prowadzi i trzyma w ryzach nieraz tysiącgłowe stado owiec. Miałem nieraz sposobność podziwiania inteligencji i sprawności tych małych szorstkowłosych psów, podobnych nieco do pudla, zwa nych w południowych stronach Węgier, Kuwassami albo Puli. Pasterz* rozpuściwszy stado, spoczywa zwykle na jakiejś wy niosłości terenowej i trzymając psy przy sobie, obserwuje z oddali pasą ce się owce. Gdy chce on zebrać owce wokoło siebie, lub przesunąć gro madę w pewne określone miejisce, daje psom znak, wskazuje żądany kierunek ręką, poczem następuje kilka słów komendy i krótkie gwizd nięcie. Psy jak wypuszczone z procy pociski, przebijają się w najwięk szym pędzie przez zbitą gromadę i pędzą ją rozsypaną w grubą tyraljerę w ten sposób, że jeden pies goni w pośrodku, dwa inne zaś pilnują skrzydeł gonionej gromady. Przygnawszy stado na wskazane miejsce porządkują je, powracają do pasterza i bacznie oczekują dalszych rozkazów. W Szkocji odbywają się próby i zawody psów owczarskich w po wyżej podany sposób. Ten pies zostaje ogłoszony zwycięzcą, który naj szybciej doprowadzi swe stado na wskazane miejsce i nie uroni przy- tem ani jednej owcy. Sławny owczarek szkocki Collie Christopher zwycięzca w zawodach w Kilmarnock (Szkocja) w r. 1890 został sprzedany do Ameryki za sumę 1000 funtów. Oczywiście i na Węgrzech pasterz nie pozbywa się tak łatwo swego pomocnika i ulubieńca. Na dowód zmyślności węgierskich owczarków, przytoczę jeszcze jeden przykład autentyczny, opisany przez znanego kinologa niemiec kiego Ilgnera. Pod wieczór, zapędzili pasterze do zagrody dwa różne stada owiec. Starsze sztuki obydwu tych stad posiadały zawieszone na szyi dzwonki. Jeden z pasterzy, chcąc obecnych przekonać o mądrości swego owczarka, zaszedł z nim) do przyległej izby i tam go pozostawił, po- czem wyszedłszy na dziedziniec począł dzwonić dzwonkami, zdjętemi z owiec obcego stada. Pies nie reagował na to zupełnie, gdy jednak usłyszał tony dzwonków własnej trzody, zerwał się i popędził do swo ich owiec. Poza przytoczonemi już wybitnemi cechami, okazują owczarki charakterystyczne przywiązanie do miejsca pobytu. Psy, przenoszone w inne okolice, powracają, przebywając kilkudziesięcio-kilometrowe przestrzenie. Są one obdarzone również znakomitym węchem. We Francji i w lasach Turyngji są używane do wyszukiwania trufli. Jak już wspomniałem, każdy prawie kraj posiada swoje rodzi me odmiany owczarków. Wymieniać wszystkie rasy byłoby niepodo bieństwem. Nas zainteresują bliżej tylko te odmiany, z któremi się częściej stykamy. Najliczniejszym i najwięcej u nas rozpowszechnionym reprezen tantem tej wielkiej grupy jest owczarek niemiecki.

[madohora]

Owczarek niemiecki – jedna z ras psów należąca do grupy psów pasterskich sklasyfikowana do sekcji psów pasterskich (owczarskich). Według klasyfikacji FCI podlega próbom pracy. Zaliczany do psów obronnyc. Typ wilkowaty

[madohora]

Właściciel psa opisał go słowami: "Horand ucieleśniał dla entuzjastów rasy spełnienie ich najdroższych marzeń. Był to pies, jak na te czasy, duży (61 cm), o potężnej budowie, pięknych liniach i szlachetnej głowie. Był silny i sprężysty, jak stalowy drut. Jego wspaniałej budowie odpowiadał charakter. Horand był cudowny w posłusznej wierności dla swego pana, był prostolinijny i szczery. Miał naturę gentlemana, połączoną z nieograniczoną pasją życia i pracy. Mimo że nie przeszedł gruntownej tresury w młodym wieku, był przy boku swego pana uważny na jego najmniejsze skinienie. Pozostawiony sam sobie, stawał się skończonym rozrabiaką i niepoprawnym prowokatorem bójek. Zawsze dobrze usposobiony wobec spokojnych ludzi, nieufny, ale nieulękły wobec obcych, uwielbiał dzieci. Jego błędy w zachowaniu były wadami wychowania, nigdy skłonnościami charakteru. Horand cierpiał po prostu na nadmiar niespożytej energii, był szczęśliwy i wniebowzięty, kiedy ktoś się nim zajął – był wtedy najszczęśliwszym z psów."

Max von Stephanitz swoje założenia hodowlane oraz doświadczenia związane z tym przedsięwzięciem opisał w monografii Der Deutsche Schäferhund in Wort und Bild.

[madohora]

Proporcjonalna do wielkości tułowia (długość około 40% wysokości w kłębie). Sucha o umiarkowanej szerokości między uszami. Długość mózgoczaszki równa się około 50% całej długości głowy, szerokość mózgoczaszki u psa nieco większa, a u suki nieco mniejsza niż jej długość. Czaszka widziana z góry stopniowo i równomiernie zwęża się od uszu ku wierzchołkowi nosa. Czoło nieznaczne wypukłe ze słabo widoczną bruzdą. Krawędź czołowa słabo zaznaczona ukośnym przejściem od czoła do grzbietu nosa. Kufa mocna, długa, sucha. Grzbiet nosa jest prosty o linii prawie równoległej do przedłużonej linii czoła. Policzki lekko zaokrąglone, nie wystające. Szczęki i żuchwa silnie rozwinięte. Wargi suche, dobrze przylegające. Uzębienie mocne i pełne (42 zęby: 20 w szczęce i 22 w żuchwie). Zgryz nożycowy z dobrze przylegającymi do siebie siekaczami szczęki i żuchwy. Oczy są średniej wielkości w kształcie migdału, osadzone lekko skośnie, nie wyłupiaste, o barwie dostosowanej do umaszczenia, możliwie ciemne. Uszy średniej wielkości, wysoko osadzone, szersze u nasady, stojące, prosto trzymane, ostro zakończone, z małżowiną skierowaną do przodu. Nos czarny.

[madohora]

Ogon
Owczarek niemiecki powinien mieć długi, nisko osadzony i obficie owłosiony ogon, noszony szablasto.

[madohora]

Szata składa się z sierści podwójnej, z podszerstkiem. Włos okrywowy jest prosty, gęsty, twardy i mocno przylegający. Podszerstek obfity i miękki. Na głowie, przedniej stronie nóg i łapach włos dość krótki. Na szyi, zadzie, tylnych partiach nóg włos dłuższy, bardziej obfity i gęsty. Owczarek niemiecki linieje 2 razy w roku.

[madohora]

Przeciętna długość życia psów tej rasy to ok. 13 lat. Owczarki niemieckie odznaczają się dużą odpornością na niekorzystne warunki klimatyczne. Szata tych psów wymaga częstego szczotkowania, zwłaszcza w okresie linienia. Kąpiel potrzebna bywa sporadycznie, tylko gdy pies bardzo się ubrudzi.

Spotykanymi schorzeniami u owczarków niemieckich są:

dysplazja stawów biodrowych
przerost gruczołu krokowego (prostaty)
zmiany alergiczne
dysplazja stawów łokciowych
gnilec
psy tej rasy przejawiają średnie ryzyko do wystąpienia skrętu żołądka
enostoza – młodzieńcze zapalenie kości
nowotwory
alergie pokarmowe
padaczka idiopatyczna

[madohora]

Niestety dużo krzywdy tej rasie wyrządziła II wojna. Teraz owczarki kojarzone są jako psy - zabójcy. A przecież to są bardzo mądre psy. Jeżeli się kiedyś zdecyduję to tylko na tę rasę.

[madohora]

Długowłosy owczarek niemiecki. Typ jego jest jeszcze niedostatecznie ustalony. Jest to pies, po kryty długim i falistym włosem, ogon posiada wachłarzowaty, uszy nierzadko opadające. Często spotyka isię zupełnie białe okazy tej ra sy. W Polsce jest on nieznany. Twardo-włosy owczarek niemiecki stał się popularnym typem psa policyjnego i jako taki znany jest w całej Europie. Z Alzacji roz powszechnił się po Francji i jest on tam dzisiaj więcej znany pod nazwą alzackiego owczarka. Typ ten jednak odznacza się daleko delikatniejszą i krótszą sierścią. Z wybitnych hodowli niemieckich wymienię Zwiinger Grafrath v. Sitephanitz (Bawarja) i Zwinger Eichenhof bei Elfoerfeld.

[madohora]

Wzorzec rasy FCI jest wspólny dla obu odmian owczarka niemieckiego i określa go jako psa średniej budowy, o nieco wydłużonej i zwartej, dobrze umięśniony, o tkance suchej. Długość tułowia stanowi 110 - 117% wysokości psa.

[madohora]

Brawo, że został dopuszczony, szkoda że w dopiero w 2011 . Lata temu koleżanka miała dwa takie psy - otrzymała je "niejako w spadku" i z tego co wiem miała nie lada kłopot. Psy były zarejestrowane w związku kynologicznym ale, wówczas nie były to psy wystawowe a poza tym miano całkowicie "wycofać rasę". A obydwa były "takie kochane", przyzwyczajone i do ludzi i do innych zwierząt.

[madohora]

[madohora]

Owczarki szkockie to psy z natury łagodne, prawie nigdy agresywne. Wobec obcych nieufne. Energiczne, wesołe i skore do zabawy oraz pracy. Lubią dużą przestrzeń i dużo ruchu, ale aklimatyzują się również w mieszkaniach. Towarzyskie, nie mogą długo pozostawać w samotności. Inteligentne, szybko się uczą. Rodzinne, przywiązują się do domowników.

[madohora]

Aby pies miał efektowną szatę wymagana jest jej regularna pielęgnacja. Ze względu na dużą aktywność, konieczne jest zapewnienie odpowiedniej dawki codziennego ruchu. Collie są podatne na dysplazję stawów biodrowych. W tej rasie występują także choroby oczu - PRA (postępujący zanik siatkówki) i CEA (anomalia oczu collie) a także nadwrażliwość na iwermektynę (tzw. defekt genu MDR1) która prawdopodobnie dotyczy większej części populacji. Częściej niż u innych ras występuje też rak kości i przerost dziąseł.

[madohora]

Struktura – półdługie, bardzo gęste, włos okrywowy twardy, błyszczący, nieprzemakalny, wydłużający się od łopatek do zadu, opadający na boki i górną cześć ogona. Podszerstek podwójny, gęsty i zwarty w porze zimowej, nieznaczny w porze letniej. Sierść nigdy nie zbija się w kołtuny. Sierść zdobiąca jest długa i gęsta, występuje w formie grzywy i kołnierza (tzw. kryza), lecz nie powinna być zbyt przerośnięta. We współczesnych tendencjach dopuszcza się dwie formy kołnierza - albo okrągły (równy na całej długości), lub owalny (dłuższy po bokach, a pod podbródkiem krótszy). nie jest dopuszczalny kołnierz trójkątny, jak u kotów norweskich leśnych. Na klatce piersiowej sierść zwarta i gęsta (tzw. żabot). Szeroki kołnierz podkreśla dostojny wygląd kota syberyjskiego. Za grzywą na szyi sierść trochę krótsza, co tworzy granicę między masywną głową i masywnie zbudowanym tułowiem. Okazałe „portki” i puszysty ogon.

[madohora]

Amerykański bobtail – rzadka rasa kota domowego o charakterystycznym krótkim i grubym („ściętym”) ogonie, wyhodowana w Ameryce w latach 60. XX wieku

[madohora]

Pochodzenie amerykańskiego bobtaila nie zostało do końca wyjaśnione i jest słabo udokumentowane. Według miejskiej legendy amerykańskie bobtaile powstały w wyniku skrzyżowania domowego kota pręgowanego i dzikiego rysia. Najprawdopodobniej odmienny krótki ogon, przypominający ogon rysia, powstał w rezultacie przypadkowej, spontanicznej mutacji genetycznej wewnątrz populacji kotów domowych, albo jest powiązany z dominującym genem kotów rasy Manx

[madohora]

Amerykańskie bobtaile to rasa średnich i dużych kotów. Kotki są zazwyczaj mniejsze niż kocury. Dojrzałość osiągają po dwóch lub trzech latach, czyli później niż wiele innych ras kotów domowych

[madohora]

Nie zamykaj kota w klatce
On się nie poskarży matce
Lecz sam znajdzie rozwiązanie
Uwierz mi, że tak się stanie

[madohora]

Amerykański curl długowłosy jest kotem zrównoważonym, umiarkowanie reagującym, lubiącym się bawić także w wieku dojrzałym. Jest towarzyski, serdeczny i łagodny, lubi kontakt fizyczny, szuka aktywnie towarzystwa człowieka. Nadaje się dla rodziny z dziećmi.

[madohora]

Za przodków tej rasy uważa się europejskie koty, które przybyły do Ameryki w XVII wieku wraz z pierwszymi osadnikami. Źródła podają, że wśród załogi angielskiego żaglowca Mayflower znajdował się „krótkowłosy, wielokolorowy kot” (choć w rzeczywistości musiała być tam co najmniej para, gdyż wkrótce narodziły się pręgowane kocięta). Zwierzęta te w czasie podróży miały za zadanie zapobiegać rozprzestrzenianiu się szczurów i innych gryzoni – początkowo na pokładzie statków, na których płynęły, a później na farmach i w miastach[2]. Wraz z początkiem XVIII wieku koty amerykańskie krótkowłose stały się elementem nie tylko gospodarstw domowych, ale także urzędów pocztowych, gdzie uniemożliwiały gryzoniom niszczenie korespondencji

[madohora]

Poza sporadycznym szczotkowaniem, mającym na celu usunięcie martwych włosów, ich futro nie wymaga specjalnej pielęgnacji. Ta amerykańska rasa cechuje się dobrym zdrowiem, jej przedstawiciele dożywają wielu lat. Są to koty krzepkie, a utrzymanie dobrej kondycji nie sprawia im problemu. Osobniki w wieku średnim i starsze wykazują podwyższone ryzyko zachorowania na kardiomiopatię przerostową (HCM), do której rasa ta jest predysponowana[

[madohora]

Jak daleko może pójść ludzka pycha czy głupota
By z serwalem skrzyżować kota
Potem karmić go słodkim mlekiem
I dziwić się że z czasem wyjdzie zwierzę dzikie

[madohora]

W lipcu 1998 roku nastąpił rozłam wśród hodowców tej rasy na:

Spotted Mist tradycyjne australijskie misty, mające na futerku małe plamki,
Marbled Mist australijskie misty mające na futerku podłużne pasy, układające się w marmurkowaty wzór.

Aktualnie zwolennicy obu odmian czynią starania o uznanie ich za odrębne rasy. Koty zawdzięczają swój niepowtarzalny wzór na futerku działaniu podwójnego recesywnego genu.

[madohora]

[madohora]

Zachowanie – średnio aktywny, czuły, towarzyski

[madohora]

W roku 1889 Harrison Weir, organizator pierwszej nowożytnej wystawy kotów rasowych w Crystal Palace, opisał dwa warianty kota syjamskiego. Pierwszy opisany typ był jasno ubarwiony z ciemniejszymi znaczeniami, drugi zaś – jego zdaniem przypadkowa odmiana – kot o czekoladowej barwie. Jaśniejszy, znaczony typ niezmienne wygrywał na wystawach z odmianą czekoladową, tak że z czasem „czekoladowy Syjam” odpadł z konkursu.

[madohora]

Jako że kot burmański jest członkiem „kociej arystokracji”, posiada swój herb. U szczytu herbu kota burmańskiego znajduje się paw z rozpostartym ogonem, symbol narodowy Birmy. Po obu stronach pawia stoją lwy zwane „Klinthe”. Obramowanie herbu nawiązuje do wzornictwa stosowanego w zdobieniu świątyń. Główny element herbu stanowi podobizna sobolego kota burmańskiego. Poniżej znajdują się trzy symbole dziedzictwa narodowego Birmy. Pośrodku, poniżej podobizny kota, siedzi Budda z pagody Szwegadon. Po lewej jego stronie widać słonie niosące drogocenne drewno tekowe. Po prawej stronie kobieta birmańska tańczy na tle typowego domu miasta Rangun. Imię i zawołanie znajdują się u podnóża herbu: Kot Burmański – Inteligencja – Godność – Uczuciowość

[madohora]

Chausie to bardzo inteligentna rasa kotów, niezwykle przywiązana do człowieka. Temperament odziedziczony po dzikich przodkach, jak i anatomiczne cechy budowy (muskularność, zwartość ciała, skoczność) czynią z nich niezwykłych dzikich łowców i towarzyszy zabaw. Jest to rasa wymagająca i dość mocno gadatliwa, a zarazem łagodna i bardzo towarzyska.

[madohora]

Koty tej rasy są umiarkowanie aktywne i inteligentne, lubią się bawić. Cymric żyje w zgodzie z innymi zwierzętami. Charakteryzują się agresją i brakiem podporządkowania do człowieka.

[madohora]

Dońskie sfinksy są kotami nagimi. Charakteryzują się mocnym kośćcem oraz mnóstwem zmarszczek. Koty tej rasy mają wysoko postawione uszy, które są lekko przezroczyste pod światło oraz kręcone wibrysy.

[madohora]

Ależ się zrobiła draka
Jak pogłaskać mam kociaka
Gdy on wcale sierści nie ma
Z "nagim" kotem to nie ściema

[madohora]

Początki tej rasy przypadają na wczesne lata 60. XX wieku[1][2], kiedy hodowcy amerykańskich kotów krótkowłosych, chcąc otrzymać osobniki o srebrzystej barwie z zielonymi oczami, zaczęli je krzyżować z kotami perskimi. Efektem tego były mioty, w których kocięta wyglądem coraz mniej przypominały przedstawicieli wyjściowej rasy, co stanowiło zagrożenie dla amerykańskich kotów krótkowłosych. Jednocześnie część hodowców dostrzegała potencjał w otrzymanej hybrydzie], dlatego też w 1966 roku, za sprawą Jane Martinke, sędzi w The Cat Fanciers’ Association (CFA), mieszańce te stały się odrębną rasą natomiast rok później CFA nadało im status championa

[madohora]

Pani kocica jak wielka dama
Jeśli się bawi to tylko sama
Natomiast kocur na to nie patrzy
Bo albo psoci lub się...łajdaczy

[madohora]

Linieje nieznacznie. Dla każdego typu sierści zaleca się sporadyczne szczotkowanie.

[madohora]

[madohora]

Spokojny, towarzyski, skłonny do zabawy kot.

[madohora]

Są to inteligentne, aktywne koty, które szybko się uczą, jak osiągnąć to, czego chcą. Uwielbiają towarzystwo i starają się być zawsze jak najbliżej człowieka. LaPermy są delikatne, czułe, kochające, pozostają w dobrych stosunkach z wszystkimi domownikami. Do późna zachowują urok kociaka, ciągle spragnionego zabaw i kontaktu z człowiekiem.

[madohora]

Munchkin – rasa kota posiadająca wyjątkowo krótkie kończyny. Efekt ten jest wywołany mutacją powodującą achondroplazję lub hipochondroplazję. Rasa powstała w 1983 roku w Luizjanie. Koty rasy Munchkin mogą posiadać sierść różnej długości i występować w różnych odmianach barwnych. Charakterystyczne dla nich są krótkie kończyny (przednie często krótsze od tylnych), czasem połączone z deformacjami kręgosłupa (lordoza) i spłaszczeniem klatki piersiowej. Rasa jest uznawana tylko przez niektóre organizacje felinologiczne ze względu na znaczną szkodliwość (dominującej) mutacji dla zdrowia kotów (towarzyszące krótkim kończynom inne wady wrodzone oraz ok. 25% śmiertelność płodów). The International Cat Association oficjalnie uznała rasę w 1994 roku

[madohora]

Ech dla "szpanu" mieć go w domu*
On nie ufa byle komu
Musisz mu okazać czułość
Bo to bardzo ważny gość
--
*Przenigdy nie przygarnęłabym zwierzaka "dla szpanu"

[madohora]

Nevy charakteryzuje żywy temperament i bogata psychika. Błyskotliwie inteligentne, ciekawskie, przyjacielskie i lojalne, bardzo silnie przywiązują się do opiekuna.

[madohora]

Psa znalazłam już dla siebie*
A co z kotem jeszcze nie wiem
Neve do mnie by pasował**
Ale co to? Gdzieś się schował

*Niestety nie kupię bo to rzadka i bardzo droga rasa
**Też pewnie drogi ale ma taki charakter, który pasowałby do mojego trybu życia

[madohora]

Kot norweski leśny występuje w prawie wszystkich znanych odmianach kolorystycznych. Nie występują w kolorach z oznaczeniami charakterystycznymi dla syjamów, chocolate i lila. Kolor oczu zgodny z barwą futra. Futro kota norweskiego prawie wcale się nie mechaci. Wystarczy szczotkować je raz na tydzień, tylko w okresie linienia częściej.

[madohora]

Ocicat – rasa kota.
Ocicat został wyhodowany po „połączeniu” kotów syjamskich, abisyńskich i amerykańskich krótkowłosych. Hodowcy chcieli uzyskać mocnego i eleganckiego kota o wspaniałym charakterze i umaszczeniu. Po swoich przodkach odziedziczył bardzo pozytywne cechy:
po przodkach syjamskich odziedziczył smukłą sylwetkę,
po abisyńskich wspaniałe umaszczenie agouti – gen odpowiedzialny za pręgi (powstanie pręg),
krzepką budowę i szerszą paletę barw i dziedziczną srebrzystość odziedziczył po kocie amerykańskim krótkowłosym.

[madohora]

Ojos Azules - stosunkowo nowa rasa kota charakteryzująca się ciemnymi, niebieskimi oczami.
Koty z ciemnymi, niebieskimi oczami zostały odkryte w Nowym Meksyku wśród dzikiej populacji kotów. Pierwszy odkryty kot był maści tortoiseshell (trójkolorowy), nazwano go Cornflower, został znaleziony w 1984 roku. Nowo odkryta rasa została nazwana Ojos Azules (hiszp. Niebieskie Oczy). Zazwyczaj niebieskie oczy występują u kotów białych, ta rasa jest wyjątkiem - u Ojos Azules błękitne oczy występują u kotów każdej maści. W związku z tym kotów tej rasy nie można rozpoznać po umaszczeniu, ich jedynym znakiem rozpoznawczym jest niecodzienny kolor oczu.
Hodowana ze względu na wyjątkowy kolor oczu rasa jest bardzo rzadka. W 1992 roku znanych było tylko dziesięć osobników. Rasa nie ma żadnych standardów wyglądu - za Ojos Azules uznaje się wyłącznie koty o ciemnych niebieskich oczach. Białe Ojos Azules mają tendencję do zezowania i głuchoty, dlatego są eliminowane z hodowli. Wśród mieszańców Ojos Azules często występują koty o dwukolorowych oczach (jednym niebieskim, drugim innego koloru).

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kot singapurski – jedna z najmniejszych ras kota, ceniona[przez kogo?] za duże oczy i uszy oraz krótkie futro z wyraźnym tickingiem. Za rok powstania rasy uznaje się 1975, kiedy Tommy Meadow zabrał ze sobą 3 kocięta z Singapuru do Stanów Zjednoczonych. Koty te stały się bazą hodowlaną dla nowej rasy. Ich nazwa pochodzi od nazwy miasta Singapur w języku malajskim (Singapura), która oznacza Miasto Lwa.

[madohora]

Sokoke są kotami średniej wielkości o długich i dobrze umięśnionych łapkach, przy czym tylne są nieco dłuższe od przednich. Głowę ma trójkątną, lekko spłaszczoną z szerokim prostym nosem. Zaokrąglone na końcach uszy są średniej wielkości i posiadają pędzelki włosów. Szeroko rozstawione duże oczy o kształcie migdałów są w kolorach od bursztynowego do zielonego. Sierść jest bardzo krótka, błyszcząca, ściśle przylegająca, w zasadzie bez podszycia we wszystkich odcieniach z czarnym pręgowaniem. Są porównywane do ocelotów.

[madohora]

[madohora]

Turecki van – rasa kota pochodząca od kotów z rejonu jeziora Wan we wschodniej części państwa tureckiego - Wschodniej Anatolii. Nazywane są w języku tureckim "wan kedisi" ("Van Kedisi"), w języku ormianskim "wana katu" ("վանա կատու")[, a w języku kurdyjskim "piszyka wane" (Pişika Wanê)). Jeden z niewielu kotów, które wychowane w pobliżu wody potrafią i lubią pływać. Za odrębną rasę został oficjalnie uznany w 1969 roku.

[madohora]

Rasa ta wykształciła oprócz umaszczenia i koloru oczu jeszcze kilka unikatowych cech. Jedną z nich jest futro, które szybko obsycha z wody. Kot ten posiada tylko jeden rodzaj sierści - okrywową, nie ma natomiast puszystego podszerstka. Z tego powodu nie wymaga wielu zabiegów pielęgnacyjnych. Drugą cechą jest powiększony fałd skóry między kolejnymi pazurami. Kot ten posiada fałdę skóry pomiędzy pazurami, która jest swego rodzaju błoną pławną.

[madohora]

Cechą charakterystyczną rasy są małe uszy, szeroko osadzone, zaokrąglone. Głowa zwisłouchów jest idealnie okrągła. Rozróżnia się różne rodzaje załamań - pojedyncze, pofałdowane (np. załamane ku przodowi, a następnie ku tyłowi), lub niesymetryczne (koty z załamanym jednym uchem są dyskwalifikowane). Za tę przedziwną cechę odpowiedzialny jest dominujący gen powszechnie występujący u innych zwierząt domowych (świń, psów, owiec, itd.). U kotów to zjawisko wyjątkowo rzadkie. Zabawne, zwisające uszy nadają pyszczkowi tego kota wiecznie zdziwiony wyraz.

[madohora]

Wzorzec dopuszcza cztery odmiany umarszczenia: czekoladowy, czekoladowo-biały, lila, lila-biały. U kociąt kolory są jaśniejsze, mogą nosić oznaki pręgowania i nakrapiania. U jednobarwnych osobników dopuszcza się białą plamę na brzuchu lub piersiach. Za to u dwukolorowych biały znajduje się na kołnierzu, łapach, brzuchu i często na obliczu.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Spotykana barwa umaszczenia może być biała, złota we wszystkich odcieniach, szara, czerwona, czarna z ciemną kufą, jednolita bądź łaciata oraz pręgowana i płaszczowa. Niedopuszczalna jest maść czekoladowa bądź niebieska.

[madohora]

RETRIVER

Jest to pies używany w Anglii wyłącznie do aportowania. Retriver to mieszaniec setera z nowofundlandczykiem. Jest to pies dobrze zbudowany o silnym uzębieniu.

[madohora]

Chesapeake Bay Retrievery są przyjacielskie, inteligentne, posłuszne, czujne i energiczne. Lubią pływać. Stworzone do samodzielnej pracy na odległym terenie poza zasięgiem wzroku przewodnika. Zawsze chętne do pracy, którą wykonują z ogromnym zapałem.

[madohora]

Jest kilka miejsc u psów sportowych, gdzie martwy włos ma tendencję do utrzymywania się: przód barków oraz przód przednich i tylnych łap, co łatwo wyeliminować przy regularnym czesaniu psa.
Oczy i uszy wymagają regularnej kontroli i w razie potrzeby delikatnego oczyszczania.

[madohora]

Curly coated retriever to obok flat coated retrievera najstarsza rasa z retrieverów. Wzorzec zarejestrowany został w Wielkiej Brytanii w 1860 roku. Do dnia dzisiejszego praktycznie nie uległ zmianie.

[madohora]

Curly coated retriever to pies myśliwski, którego zadaniem było aportowanie ustrzelonych ptaków. Trzymali go często strażnicy łowieccy do zwalczania kłusowników. Osiąga dojrzałość po ukończeniu 3 lat

[madohora]

Flat-coated retriever – jedna z ras psów, należąca do grupy psów aportujących, płochaczy i psów wodnych, zaklasyfikowana do sekcji psów aportujących. Typ wyżłowaty. Podlega próbom pracy

[madohora]

Szata i umaszczenie
Włos jest gęsty, w dotyku cienki do średniego, dobrej jakości, płaski i gładki. Kończyny i ogon są dobrze porośnięte (frędzle). Umaszczenie występuje czarne i brązowe (wątrobiane). W miocie mogą pojawić się osobniki o umaszczeniu żółtym, jednakże nie są one dopuszczane do hodowli

[madohora]

Treścią książki jest przyjaźń między tytułową Lassie a chłopcem o imieniu Joe. Przyjaźń zostaje wystawiona na próbę, kiedy rodzice chłopca, będący w trudnej sytuacji finansowej, bez jego wiedzy sprzedają zwierzę. Chłopiec jest zrozpaczony. Jednak Lassie nieoczekiwanie wraca do domu po ucieczce od nowego właściciela, księcia Rudlinga. Zdumieni rodzice zwracają psa właścicielowi. Lassie jednak ponawia jeszcze kilkakrotnie próbę ucieczki. Kiedy po raz kolejny pojawia się pod domem Joego, chłopiec postanawia uciec z domu wraz z nią. Ojciec chłopca jednak odnajduje ich oboje. Lassie z powrotem musi wrócić do aktualnego właściciela, który tym razem wywozi ją aż do Szkocji. Joe traci nadzieję na to, że kiedykolwiek ją zobaczy. Jest załamany i smutny. Jednak Lassie ucieka znowu i wędruje kilka tygodni w poszukiwaniu Joego, przemierzając setki mil ze Szkocji do Anglii i w końcu dociera do niego ledwie żywa (ta długa droga psa do domu stanowi główną treść książki). Rodzice Joego na jej widok decydują się ją zatrzymać. Książę Rudling przyjeżdża i rozpoznaje psa, ale wzruszony wiernością Lassie postanawia zatrudnić ojca Joego jako opiekuna swoich psów, aby w ten sposób zdobyć Lassie i zarazem nie odbierać jej chłopcu.

[madohora]

[madohora]

Briardy są inteligentnymi, pełnymi energii psami o rozwiniętym instynkcie obronnym. Tolerancyjne wobec dzieci oraz innych zwierząt

[madohora]

Briardy sprowadzono do Polski w latach siedemdziesiątych XX wieku, ich popularność rośnie, najwięcej przedstawicieli tej rasy można spotkać w centralnej oraz pd.- zach. części kraju

[madohora]

W współcześnie znanej postaci owczarka holenderskiego hodowano w XVIII wieku, najliczniej na terenach Brabancji, Veluwe, t'Gooi oraz Drenthe. Rasa ta najczęściej pracowała z owcami pełniąc funkcje pastersko-zaganiające. Pierwsze pisemne opisy tego owczarka pochodzą z 1875 roku, z pozycji książkowej zatytułowanej „Beschreibungvon Hunden und Prüfbuch mit punkten”. Według zawartej w niej prezentacji owczarek holenderski niewiele różnił się od psów rasy schapendoes, a późniejsze prace nad powstaniem wzorca dopuszczały sześć odmian szaty. W kolejnych latach XX wieku doprecyzowano standard, tak aby nie zawężać bazy hodowlanej, jednocześnie realizując intencje Nederlanse Herdershonden Club dotyczące użytkowości.

[madohora]

Wszystkie odmiany owczarka holenderskiego najczęściej spotykane są w Holandii, ale także tam rasa ta jest wypierana przez podobne do nich i bardziej popularne owczarki belgijskie oraz przez pełniącego takie same funkcje użytkowe jak owczarek holenderski - owczarka niemieckiego. Z wszystkich trzech odmian najrzadszą jest odmiana długowłosa owczarka holenderskiego.

[madohora]

OWCZARKI BELGIJSKIE

Dzięki staraniom belgijskich klubów specjalnych, doprowadzono rodzimą rasę belgijskiego owczarka do stałej i pięknej formy. Odmia ny belgijskie nie różnią się wiele od niemieckich i holenderskich owczarków. I u tych psów widoczne jest wspólne pokrewieństwo rasowe odmian kontynentalnych. Występują one również w trzech odmianach.

[madohora]

W Międzynarodowej Federacji Kynologicznej (FCI) owczarek belgijski jest zarejestrowany jako jedna rasa o numerze wzorca 15, podzielona na cztery odmiany. W Stanach Zjednoczonych jedynie laekenois nie został uznany za odrębną rasę, natomiast pod nazwą owczarka belgijskiego klasyfikowany jest najpopularniejszy groenendael

[madohora]

Groenendael – jeden z belgijskich psów pasterskich, obok malinoisa, tervuerena i laekenoisa, w zależności od narodowego klubu uznawanych za odrębne rasy psów (np. we Francji lub w Stanach Zjednoczonych, gdzie nazywany jest owczarkiem belgijskim – Belgian Sheepdog) lub odmiany w obrębie rasy owczarek belgijski (np. w systematyce ras według FCI.), zaliczane do ras pasterskich i zaganiających, zaklasyfikowane do sekcji psów pasterskich (owczarskich).

[madohora]

Pies o dużym temperamencie, energiczny i żywiołowy lecz może być bojaźliwy i niepewny jeżeli był źle socjalizowany i prowadzony. Potrzebuje stałego kontaktu z właścicielem, od którego należy wymagać doświadczenia i konsekwencji, gdyż psy tej rasy miewają skłonności do dominacji. Owczarki belgijskie są dobrymi i czujnymi stróżami, lubią pracę, są spostrzegawcze i pojętne. Są to psy wymagające specjalnej tresury (przez pozytywną stymulację) – czyli nie poprzez zmuszania psa do danych zachowań, ale uczenie go tych zachowań poprzez zachęcanie i nagradzanie. Pies niezbyt dobrze czuje się w mieszkaniach, szczególnie w sytuacjach gdy ma pracujących, nieobecnych przez cały dzień opiekunów.

Potrzebuje "zagrody" do pilnowania i dużo przestrzeni.

[madohora]

[madohora]

Tervueren, owczarek długowłosy – jeden z belgijskich psów pasterskich, obok malinoisa, groenendaela i laekenoisa, w zależności od narodowego klubu uznawanych za odrębne rasy psów (np. we Francji lub w Stanach Zjednoczonych) lub odmiany w obrębie rasy owczarek belgijski (np. w systematyce ras według FCI.), zaliczane do ras pasterskich i zaganiających, zaklasyfikowane do sekcji psów pasterskich (owczarskich). W Polsce jest słabo rozpowszechniony. Żyje 12–14 lat

[madohora]

Szata długowłosa o umaszczeniu płowym lub szarym, zawsze z czarną maską i czarnym nalotem.

[madohora]

Rasa powstała w XIII wieku w okolicach Antwerpii, gdzie psy te były wykorzystywane jako obrońcy i pasterze stad. Pilnowały także rozłożonego na polach lnu. Nazwa rasy pochodzi od posiadłości Château de Laeken, gdzie mieszkała uwielbiająca Lackense królowa Henrietta. Rasa została zatwierdzona w Belgii w 1897 roku.

[madohora]

[madohora]

Malinois jest chętnie użytkowany w policji, wojsku i w oddziałach antyterrorystycznych. Nadaje się do wszechstronnego szkolenia, także psich sportów.

[madohora]

[madohora]

WĘGIERSKI OWCZAREK (KOMONDOR)

Starą jego ojczyzną są serbskie wyżyny. Stamtąd to przed wie kami przybył wraz z hordami owiec na nizinę węgierską i rozprzestrze nił się z czasem po Tatry i Karpaty. W żyłach jego przodków płynie bezsprzecznie wiele krwi wilczej. Był om też ongiś znany jako najod ważniejszy stróż owczych trzód i najgroźniejszy wróg wilka. WĘGIERSKI OWCZAREK (KOMONDOR). Starą jego ojczyzną są serbskie wyżyny. Stamtąd to przed wie kami przybył wraz z hordami owiec na nizinę węgierską i rozprzestrze nił się z czasem po Tatry i Karpaty. W żyłach jego przodków płynie bezsprzecznie wiele krwi wilczej. Był om też ongiś znany jako najod ważniejszy stróż owczych trzód i najgroźniejszy wróg wilka. Dzisiejszy Komondor jest psem średniej wielkości — sięga od 00 — do 65 cm. wysokości. Posiada głowę zbliżoną do głowy wilczej, bardzo szerokie i lekko wypukłe czoło —- pysk w miarę długi i ku końcowi zwężony — oczy ciemnego koloru, blisko siebie ustawione, zewnęrzne kąty oczu wzniesione ku górze o poważnym lecz pełnym życia wyrazie. Nos zawsze czarny. Wysoko osadzone i opuszczone uszy wznosi w momentach afektu, podobnie do charta. Szyję posiada bardzo muskularną i niezbyt długą, barki ustawio ne skośnie, łokcie przylegające — pierś szeroką i dość głęboką. Krzyż prosty — zad spadający pod silnym kątem. Ogon długi u końca wyraź nie zagięty do góry. Szczenięta rodzą się często bez ogonów Nogi muskularne i proste, skoki tylne ustawione podobnie jak u charta rosyjskiego. Stopy wielkie nieco podłużne zaopatrzone czarne- mi pazurami. Sierść: włos gęsty, długi, tworzący szczególnie na grzbiecie i za dzie gęste loki. Ogon silnie owłosiony, szczególnie u końca tworzy grubą kitę. Maść: przeważnie biała. Okazy czarne, żółte lub maści wilczej trafiają się rzadko. Na Węgrzech jest dzisiejszy Komondor więcej psem pokojowym, a nawet uchodzi on na zagranicznych wystawach za psa luksusowego. Odznacza się wybitną inteligencją i czujnością, a jako stróż domowy jest nie do zastąpienia. Na niewygody i zmiany atmosferyczne jest zupełnie nieczuły.

[madohora]

Pies pasterski pochodzący z Węgier. Nazwa Komondor jest nazwą stosowaną w literaturze od 1544 roku, gdzie o psie tym wspomina się jako stróżu stad bydła.
W roku 1910 rozpoczęła się udokumentowana, selektywna hodowla tej rasy na Węgrzech. Piętnaście lat później FCI uznało rasę, nadając jej wzorzec o numerze 53.

[madohora]

Psów tej rasy nie czesze się wcale, jedynie rozdziela "dredy" do samej skóry. Okres tworzenia się dredów to ósmy - dziewiąty miesiąc życia psa; wówczas należy pomóc w formowaniu się poszczególnych sznurów sierści (zwykle robi się to na grzbiecie i zadzie psa, na pozostałych partiach ciała dredy powstają same). Psy kąpie się niezmiernie rzadko, bo wysuszenie psa jest bardzo kłopotliwe, a sierści nie można zostawić do samoistnego wyschnięcia. Trwałoby to kilka dni i groziło powstaniem odparzeń. Właściwie kąpie się jedynie partiami (okolice pyska, łapy, tył).

[madohora]

POŁUDNIOWO-WĘGIERSKI OWCZAREK KUWASS
mniejsza odmiana zwana PULI.

Jest to pies ostro-włosy, przypominający silnie zbudowanego pudla, o mocnym kośćcu, proporcjonalnie zbudowany, o charaktery stycznym i ciekawym wyglądzie pyska i wybitnie inteligentnym i by strym wyrazie ciemnych oczu, spoglądających z pod krzaczastych brwi. Maści brudno-szarej, lub czarnej, przetykanej srebrnym ostrym włosem. Studjując od 20 prawie lat właściwości owczarków — dałbym psu temu palmę pierwszeństwa tak pod względem jego zmyślności, wielkiej ambicji pracy jak też i niezrównanego temperamentu. Spe cjalnie jako pies meldunkowy mógłby szorstki Puli oddać nieocenio ne usług

[madohora]

W przeszłości psy te były wykorzystywane do pilnowania stad bydła, a może nawet i koni przed drapieżnikami. Były także używane do polowań na dziki, gdzie kierowały się swym doskonałym węchem. Dzisiaj kuvasze to dobre psy rodzinne i stróżujące.

[madohora]

Sierść kuvasza może być prosta lub falista, choć często zdarza się połączenie tych dwóch typów na jednym osobniku. Włos jest gęsty i niezbyt odstający. Najbardziej poprawną maścią jest czysta biel, ale dopuszczalna jest barwa kości słoniowej.

[madohora]

W Polsce jest mało popularny i pozostaje w cieniu swoich kuzynów, Golden retrievera i Labrador retrievera.

[madohora]

Pierwsze wzmianki o bokserze sięgają końca XIX wieku. W 1896 w Monachium powstał pierwszy Klub Boksera. Wzorzec rasy ustanowiono po raz pierwszy w 1905 roku. Oprócz psów w typie bullenbeissera do przodków boksera zalicza się buldoga angielskiego.

[madohora]

U wróblowatych samce często zakła-dają dwie rodziny. Żeby zmylić samiczki, porozumiewają się z każdą innym gło-sem. Przyłapany na oszustwie wróbel może zostać podziobany przez partner-kę, kiedy dowie się o zdradzie. Może ona nawet zniszczyć gniazdo konkurentki

[madohora]

Wśród sikorek bogatek stare sam-ce cieszą się popularnością u samic. Jeśli samiec żyje wiele lat, to znaczy, że ma szczęście i zdrowe, silne geny, które otrzyma potomstwo. Młodzieńcy zatem są mniej atrakcyjni jako ojcowie.

[madohora]

Rekiny rodzą swe małe zależnie od gatunku. Jedne mają potomstwo po roku, a u innych ciąża trwa nawet trzy lata

[madohora]

NAGRANIE Z RYJÓWKĄ PODBIJA SIEĆ - Interia - 17.02.2021

[madohora]

[madohora]

ODSZEDŁ JEDEN Z NAJSTARSZYCH MIESZKAŃCÓW ŚLĄSKIEGO Z O O - KONDOR WIELKI - Nasze Miasto - 17.02.2021

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ANGIELSKI SETTER (LAVERACK).

Wywodzi się od hiszpańskiego epaniela i przez dłuższy czas był używany do wypłaszania ptactwa. Obecny zmodernizowany wygląd zawdzięcza intensywnie od 50 lat prowadzonej hodowli. Posiada duży temperament.
Przodkami seterów były spaniele. Początkowo psy tej rasy używane były do aportowania oraz wystawiania zwierzyny (głównie ptactwa), chwytanej następnie w sieć. Do ustabilizowania rasy przyczynił się angielski lord Edward Laverack w połowie XIX wieku. W przedwojennej Polsce setery angielskie często nazywane były laverackami, a sama rasa była wśród ziemiaństwa bardzo popularna. Z hodowli Laveracka pochodziły psy zakupione przez innego hodowcę Edwarda Llewelina, który również przyczynił się do stabilizacji i popularyzacji rasy.

[madohora]

Niezwykle przywiązuje się do właściciela. Bardzo przyjaźnie nastawiony do otoczenia co powoduje, iż nie sprawdza się w roli psa stróżującego. Łagodny wobec dzieci
głowa: długa, wąska, z wyraźnie zaznaczonym stopem; kufa o kwadratowym obrysie
oczy: ciemne, ciemnopiwne,
uszy: osadzone nisko, blisko głowy, w tylnej jej części,
tułów: dobrze umięśniony, z lekko łukowatymi lędźwiami i dobrze wysklepioną klatką piersiową,
ogon: zwężający się ku końcowi, osadzony nisko i noszony na wysokości bądź poniżej grzbietu.

[madohora]

[madohora]

NIEDŹWIEDŹ ZAATAKOWAŁ KOBIETĘ W WYCHODKU - Interia - 21.02.2021

[madohora]

NOS DO RATOWANIA - Radio Katowice - 26.02.2021

[madohora]

HISZPANIA. SŁONICA ZAATAKOWAŁA PRACOWNIKA Z O O - Interia - 27.02.2021

[madohora]

Golden retriever został wyhodowany, by polować na dzikie ptactwo. Obecnie najczęściej jest psem towarzyszącym i ze względu na usposobienie – psem rodzinnym. Psy tej rasy są często szkolone na psy towarzyszące niepełnosprawnym, terapeutów, a z uwagi na doskonały węch – jako psy policyjne (wyszukiwanie narkotyków) oraz ratownicze. Sprawdzają się także w psich dyscyplinach sportowych np. agility, obedience.

[madohora]

Populacja słoni afrykańskich każde-go roku zmniejsza się drastycznie. Rocznie ginie nawet 20 tys. tych majestatycznych olbrzymów. Okazuje się, że ich utrata jest tylko kwestią czasu. Przyczynia się do tego wzrost kłusownictwa stanowiącego najwięk-sze zagrożenie. W szczególnym niebez-pieczeństwie są słonie leśne, których kość słoniowa jest najtwardsza. Bardzo ją cenią azjatyccy rzemieślnicy ze względu na moż-liwość tworzenia szczegółowych i drobnych wzorów. Słonie należą do trąbowców i wyło-niły się ok. 35 mln lat temu w Afryce. W cza-sach ich świetności przeważały giganty ze słupowatymi nogami, chwytną trąbą i sieka-czami przekształconymi w daleko wystają-ce ciosy stanowiące ich znak rozpoznawczy.

[madohora]

KTO OSTATNI ZOBACZY NIEDŹWIEDZIA POLARNEGO - Interia - 27.02.2021

[madohora]

KIERMASZ FUNDACJI ARKA - RATUJMY ZWIERZĘTA - Radio Katowice - 27.02.2021

[madohora]

UCIECZKA KROKODYLI Z FARMY HODOWLANEJ - Interia - 04.03.2021

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

To na głowie konia to kot. Mnie to nie dziwi, bo koty najczęściej i najszybciej zaprzyjaźniają się z końmi. Kot zyskuje ciepłe posłanko w stajni i jeżeli jest łowny to stado myszy w zasięgu ręki. A koń ciepełko, które mu daje kotek.