Bajka dla brzydkiej dziewczynki.

[Gość: secret unknown]

Była sobie raz brzydka dziewczynka, chodziła do szkoły i robiła figle
pięknemu chłopczykowi, ponieważ bardzo zazdrościła mu urody. "Będziesz
gruby" - powtarzała sobie w myślach. "Postaram się o to niechybnie, jeszcze
będę piękniejsza od ciebie." Tak sobie powtarzała w kółko w myślach. Aby to
osiągnąć przygotowała niecny plan, który udało jej się ze wszystkimi
szczegółami zrealizować. Piękny chłopczyk skompromitował się doszczętnie i
zaczął tyć ponieważ nie wiedział, co robi źle i ze stresu zaczął strasznie
dużo jeść i utył o ponad 20 kilogramów.

[Gość: koro]

ale brzydka dziewczynka cieszyła się bardzo krótko. kiedy bowiem spojrzała w
lusterko, zobaczyła że stała się jeszcze brzydsza. jak bowiem wiadomo złość
piękności szkodzi. kiedy więc drogie dzieci napotkacie na swej drodze żabę i
odezwie się ona do was ludzkim głosem, może to być oczywiście zaczarowana
królewna. kiedy ja pocałujemy, zły czar pryśnie, weźmiemy ślub w pałacu i
dostaniemy od teściów kupę kasy.
ale zdarzyc się nam również może brzydka dziewczynka, którym wszystkim życzyła
źle. wtedy nasze życie przestanie być bajką.

Notka o autorze

[Gość: secret unknown]

Robert Louis Stevenson urodził się w Edynburgu w Szkocji 13 listopada 1850
roku. Był słabym, chorowitym dzieckiem i nie miał ani braci, ani sióstr.
Ojciec Stevensona był inżynierem i chciał by jego syn także był inżynierem, ale
Robert Louis Stevenson chciał być pisarzem.
Jego pierwsze dwie książki, napisane w 1878 i 1879 roku dotyczyły jego podróży
po Europie. Jego najsłynniejsze książki zostały napisane, kiedy był starszy.
W 1873 roku, kiedy miał 23 lata, Stevenson zachorował. Już nigdy potem nie czuł
się dobrze. Lekarze powiedzieli mu, że zimna wilgotna pogoda w Szkocji nie była
dla niego dobra. Więc w 1876 wyjechał za granicę - do Francji. Kiedy tam był,
spotkał Amerykankę, Fanny van de Grift Osborne. Robert i Fanny zakochali się w
sobie. Fanny miała dwoje dzieci i była w separacji z mężem.
W 1879 roku Stevenson pojechał za Fanny do Kaliforni w Stanach Zjednoczonych.
Fanny rozwiodła się ze swoim mężem i poślubiła Roberta w San Francisco w 1880.
Rodzina Stevensonów podróżowała przez wiele krajów. Mieszkali w Anglii,
Francji, i Szwajcarii jak i w Stanach Zjednoczonych.
W 1889 roku, przenieśli się na wyspę Samoa na Południowym Pacyfiku. Stevenson
umarł tam 3 grudnia 1894 roku. Miał 44 lata.
Wyspa skarbów została opublikowana w magazynie dla dzieci w 1883 roku. Ta
ekscytująca historia przygodowa zrobiła Stevensona sławnym. Dziwna sprawa
Doktora Jekylla i Pana Hyde’a i Porwany zostały opublikowane w 1886 roku.
Doktor Jekyll i Pan Hyde jest jedną z najbardziej popularnych tajemniczych
historii jakie kiedykolwiek napisano. Na jej podstawie zrobiono wiele filmów.
Inne książki to: The Master of Ballantrae (1889) i Catriona (1893) Stevenson
umarł przed ukończeniem pisania Weir of Hermiston.

Notka o historii

Doktor Jekyll i Pan Hyde to historia mająca miejsce w Londynie w 1885 i 1886
roku. Londyn był w tym czasie największym miastem na świecie. Było to centrum
przemysłowe, a także wielki port.
W 1885 roku na ulicach Londynu nie było samochodów; fury i powozy były
ciągnięte przez konie. Dorożki były taksówkami ciągniętymi przez konie. W tym
czasie nie było telefonów i ludzie przesyłali wiadomości listownie. Ulice
Londynu oświetlały w nocy gazowe lampy. Nie było świateł elektrycznych aż do
początku dwudziestego stulecia.
W tej historii, Henry Jekyll jest bogatym i zdolnym doktorem, który mieszka w
centrum Londynu. Ma duży dom i wielu służących. Nie musi pracować, ponieważ
jest bogaty. Spędza swój czas na studiowaniu nauki i medycyny w swoim
laboratorium.

Osoby w historii

Dr Henry Jekyll
Mr Edward Hyde
J.G. Utterson
Mr Enfield
Dr Lanyon
Sir Danvers Carew
Poole, służący
Maud Doyle, służąca
Mr Maw, chemik

(I)

[Gość: secret unknown]

Część 1

Drzwi

Pan Utterson był prawnikiem. W roku 1885 miał 55 lat. Był wysokim, szczupłym
mężczyzną. Jego twarz była blada, a kolor włosów srebrny. Zawsze wkładał białą
koszulę i czarny garnitur. Takie było ubranie prawnika. Mieszkał sam w wielkim
domu niedaleko centrum Londynu.
Pan Utterson był poważnym mężczyzną, który nie uśmiechał się zbyt często. Ale
był uprzejmy i inteligentny i miał wielu dobrych przyjaciół. Większość jego
przyjaciół była doktorami i prawnikami. Lubili Uttersona ponieważ słuchał ich
uważnie i mówił niewiele. I Utterson zawsze pomagał swoim przyjaciołom.
W każdą niedzielę Utterson spotykał swojego przyjaciela, pana Enfielda. Tych
dwóch mężczyzn lubiło razem spacerować po Londynie. Enfield pokazał Uttersonowi
wiele nowych i interesujących miejsc.
Pewnego niedzielnego popołudnia, Enfield zabrał Uttersona na Zachodni Koniec
Londynu. To była biedna część miasta, ale na Zachodnim Końcu było także wiele
interesujących rynków i sklepów. Mieszkali tu ludzie z różnych krajów. W
weekendy było to ruchliwe, tętniące życiem miejsce. Jednak w niedziele rynki i
sklepy były zamknięte, a ulice opustoszałe.
Enfield zabrał Uttersona w dół wąskiej uliczki. Tu domy były stare i brudne.
Część z nich była pusta, a część miała wybite okna. Uttersonowi nie podobała
się ta ulica.
„Dlaczego chciałeś tu przyjść?” zapytał Utterson.
Enfield się zatrzymał. Wskazał na stare drzwi po drugiej stronie ulicy.
„Spójrz na te drzwi,” powiedział Enfield.
Utterson spojrzał na drzwi. Były czarne i brudne. Były to drzwi do starego
domu. Nad drzwiami znajdowało się jedno okno. Dom stał obok ciemnego zaułka.
„Chciałbym opowiedzieć ci dziwną historię,” powiedział Enfield.
„Moja historia dotyczy tych drzwi.”
Kiedy Enfield opowiadał swoją historię, Utterson spoglądał na drzwi.
„Kilka dni temu,” zaczął Enfield, „zostałem na noc z przyjaciółmi niedaleko od
tego miejsca. Potem, następnego dnia wcześnie rano, zacząłem iść do domu. Ale
nie znałem tej części Londynu i zgubiłem drogę. Szedłem wzdłuż tej ulicy.
Chciałem znaleźć taksówkę, żeby móc dojechać do domu.”
„I znalazłeś taksówkę?” zapytał Utterson.
„Nie, nie znalazłem,” odpowiedział Enfield. „Ale widziałem bardzo dziwnego
człowieka.”
„Dziwnego człowieka? Co w nim było dziwnego?” zapytał Utterson.
„Trudno go opisać,” kontynuował Enfield. „Widziałem go idącego szybko wzdłuż
ulicy. Szedł naprzeciw mnie po jej drugiej stronie. Był małym człowiekiem. Jego
kapelusz był mocno naciągnięty, więc nie mogłem zobaczyć jego twarzy.”
„I co w tym było dziwnego?” zapytał Utterson.
„Nie było nic dziwnego - na początku,” powiedział Enfield. „Ale widziałem także
młodą dziewczynkę biegnącą wzdłuż tej ulicy. Miała około dziesięciu lat. Nie
patrzyła dokąd biegnie. Biegła bardzo szybko i wpadła na dziwnego człowieka.”
„No, i co się wydarzyło?” zapytał Utterson.
„Ten człowiek ją uderzył,” powiedział Enfield. „A potem ją kopnął. Leżała na
ulicy i głośno płakała. On odszedł.”
„A ty co zrobiłeś?” zapytał Utterson.
„Krzyczałem za nim,” powiedział Enfield. „Pobiegłem przez ulicę - o tam.”
Pokazał w kierunku starych drzwi. „Zatrzymałem tego człowieka. Chwyciłem go za
ramię i pociągnąłem do tyłu. Chciałem, żeby pomógł dziewczynce.”
„I on pomógł jej?” zapytał Utterson.
„Nie. Nie powiedział nic i nic nie zrobił. Nie rozumiał, czego właśnie
dokonał,” kontynuował Enfield. „Ludzie wybiegli ze swoich domów, kiedy
usłyszeli płacz dziecka. Jej ojciec wybiegł ze swojego domu i zabrał ją do
środka. Jeden z sąsiadów poszedł szukać doktora.”
„Dziewczynka była ranna?” zapytał Utterson.
„Nie, nie była ranna,” powiedział Enfield, „ale była bardzo przestraszona.”
„A czy ten dziwny człowiek mówił coś do dziewczynki albo jej ojca?” zapytał
Utterson. „Czy powiedział, że jest mu przykro?”
„Nie, nie powiedział tego,” powiedział Enfield. „Był bardzo cichy. Nie
przejmował się dzieckiem. Ludzie wokół byli bardzo zagniewani, ale on nie
powiedział nic.”
„Jakie to dziwne!” powiedział Utterson. „Powiedz mi, jak ten człowiek
wyglądał?”
„ To była w nim najdziwniejsza rzecz,” powiedział Enfield. „Jego twarz była...
zwyczajna. Nie potrafię tego opisać w prosty sposób. Przypuszczalnie jego twarz
była szorstka albo brzydka. W tym nie było nic niezwykłego. Ale było coś złego
w tej twarzy. Kiedy spojrzałem na tego człowieka, pomyślałem o dzikim
zwierzęciu!”
„Złego? Dzikim zwierzęciu?” powiedział pan Utterson. „Czy na pewno twój opis
jest prawdziwy?”
„Opowiadam ci o faktach,” powiedział Enfield. „ten człowiek kogoś skrzywdził i
to go nic nie obchodziło. Ten człowiek był bardzo cichy. Ale ojciec dziewczynki
był bardzo zagniewany i krzyczał do swoich sąsiadów, „Wezwijcie policję!””
„Wtedy ten człowiek zaczął się martwić.”
„Czy ktoś wezwał policję?” zapytał Utterson.
„Nie,” kontynuował Enfield, „dziwny człowiek spojrzał na ojca dziewczynki.”
„I powiedział, „Nie wzywaj policji. Zapłacę pieniędzmi. Ile ci potrzeba?””
„I co powiedział ojciec dziewczynki?” zapytał Utterson.
„Ja odezwałem się pierwszy. Rodzina dziewczynki była biedna,” powiedział
Enfield, „więc powiedziałem, „Sto funtów!””
„Sto funtów!” powiedział Utterson zaskoczony. „to więcej niż ten ojciec mógłby
zarobić w ciągu roku. Czy dziwny człowiek zapłacił?”
„Tak, zapłacił, a wziął pieniądze stamtąd.”
Enfield wskazał na stare drzwi po drugiej stronie ulicy.
„Ten człowiek podszedł do tych drzwi,” powiedział. „Poszedłem za nim. Ten
człowiek otworzył drzwi kluczem.”
„Co zobaczyłeś wewnątrz tego domu?” zapytał Utterson.
„Zobaczyłem wygodny pokój,” powiedział Enfield. ”Drogi czerwony dywan leżał na
podłodze. Na środku pokoju stał długi stół i tylko jedno krzesło. Ten człowiek
podszedł do stołu i wziął książeczkę czekową z szuflady. Usiadł i wypisał czek
na sto funtów.”
„Powiedział, „Zanieś ten czek do Banku Couttsa. Ten bank wypłaci sto funtów w
gotówce.””
„I to jest koniec tej historii?” zapytał Utterson.
„Nie. Niezupełnie,” powiedział Enfield. „Popatrzyłem na czek. Było tam
wydrukowane nazwisko. Ale nazwisko na czeku i podpis tego człowieka były inne.”
„Ukradł książeczkę czekową?”
„Nie, nie ukradł. Ten człowiek zauważył, że obserwuję czek.”
„Powiedział, „Ten bank wypłaci pieniądze. Chodź ze mną do banku. Pokażę ci.”
„Tak więc poszedłem do banku z tym człowiekiem i ojcem dziewczynki. Dałem czek
kasjerowi bankowemu. Ten spojrzał ostrożnie na podpis na czeku. Popatrzył na
bankowe zapisy. Przeczytał kilka informacji na temat klientów banku. A potem
wypłacił pieniądze w gotówce. I teraz rodzina dziewczynki jest o sto funtów
bogatsza niż wcześniej.”
„To dziwne,” powiedział Utterson. „Czyje było nazwisko wydrukowane na czeku i
czyj był podpis?”
„Nazwisko wydrukowane na czeku brzmiało Dr Henry Jekyll,” powiedział
Enfield. „Ale podpis był - pan Edward Hyde. Bank dostał specjalne instrukcje.
Pan Hyde może podpisywać czeki Dr Jekylla.”
„Naprawdę? To bardzo niezwykłe,” powiedział Utterson. „A więc nazwisko dziwnego
człowieka to pan Hyde.”
„Wydajesz się być bardzo zaskoczony. Znasz te naz

[Gość: secret unknown]

wiska?” zapytał Enfield.
„Znam Henry’ego Jekylla,” powiedział Utterson, „ale nie znam Edwarda Hyde’a.”


Część 2

Pan Hyde

Enfield dokończył historię. Utterson był cichy i zamyślony, kiedy opuszczali
Zachodni Koniec. Obaj mężczyźni nie odzywali się do siebie, kiedy szli w
kierunku centrum miasta.
Utterson myślał o dziwnej historii. Rozmyślał o doktorze Jekyllu i dziwnym
panie Hyde’zie. Pożegnał się z Enfieldem i poszedł do domu.
Utterson mieszkał blisko centrum Londynu. Jego dom był niedaleko ulicy
Oxfordzkiej. Jedno pomieszczenie w domu było przeznaczone na biuro. W swoim
biurze trzymał on ważne papiery i dokumenty w solidnym metalowym sejfie.
Wszedł do biura i otworzył sejf kluczem. W środku było wiele papierów i
dokumentów. Wyjął brązową kopertę. W środku koperty był urzędowy papier -
testament. Mówił on, co stanie się z czyimś majątkiem, kiedy umrze. Utterson
opiekował się testamentami ludzi, ponieważ był prawnikiem.
Ten testament był napisany starannym, ręczym pismem. Dr Jekyll napisał go
osobiście.

Oto życzenia Dr Henry’ego Jekylla:
Kiedy umrę, wszystko, co posiadam, pieniądze i własności dostanie mój
przyjaciel, Edward Hyde.
Jeśli zniknę na dłużej niż trzy miesiące, Edward Hyde zaopiekuje się wszystkimi
moimi pieniędzmi i własnościami.

Henry Jekyll 19 stycznia 1885

Utterson był przyjacielem Henry’ego Jekylla od długiego czasu. Nie podobał mu
się ten dokument.
„Dlaczego nigdy nie spotkałem Edwarda Hyde’a?” pytał sam siebie. „Kim jest
Edward Hyde? Dlaczego Henry Jekyll chce oddać całą swoją własność Edwardowi
Hyde’owi?”
Utterson zdecydował się porozmawiać z innym przyjacielem nazywanym doktorem
Lanyonem. Lanyon od wielu lat znał ich obu, Henry’ego Jekylla i Uttersona.
Mieszkał niedaleko, przy placu Cavendish. Utterson poszedł do domu doktora
Lanyona i zapukał do drzwi.
„Wejdź, wejdź,” powiedział doktor Lanyon. „Jak się masz? Powiedz mi co nowego u
ciebie.”
Doktor Lanyon miał białe, gęste włosy. Był stary, ale ciągle wyglądał młodo.
Był zawsze szczęśliwy i ożywiony.
„Widziałeś Henry’ego Jekylla przez ostatnie kilka tygodni?” zapytał Utterson.
„Nie, nie widziałem” odparł doktor Lanyon. „Wysłałem mu wiele zaproszeń na
obiad. Ale on jest ciągle zajęty w swoim laboratorium, gdzie pracuje naukowo.
Myślę, że go rozgniewałem. Powiedział mi o swojej pracy naukowej, a ja
powiedziałem, że to nonsens. Ma parę dziwnych idei. Jego idee nie są naukowe.
Nie wierzę, że jego praca zakończy się sukcesem.”
„Nic nie wiem o jego pracy naukowej,” powiedział Utterson. „Jestem prawnikiem
Henry’ego Jekylla. Nie jestem lekarzem albo naukowcem. Ale, powiedz mi, czy
słyszałeś o człowieku nazywanym Edward Hyde? On jest przyjacielem Henry’ego
Jekylla.”
„Nie,” powiedział doktor Lanyon. „Znam Henry’ego Jekylla od dzesięciu lat, ale
nigdy nie słyszałem o Edwardzie Hyde’zie.”
Utterson podziękował doktorowi Lanyonowi i poszedł do domu. Tej nocy myślał o
Edwardzie Hyde’zie. Kim był ten tajemniczy człowiek? Dlaczego Henry Jekyll chce
oddać wszystkie swoje pieniądze Edwardowi Hyde’owi? Dlaczego Jekyll pozwolił
Hyde’owi korzystać ze swojej książeczki czekowej?

-----
Przez cały następny dzień, Utterson myślał o Edwardzie Hyde’zie. „Kim jest ten
człowiek?” bez przerwy pytał siebie Utterson.
Tego wieczoru pojechał znowu na Zachodni Koniec Londynu. Znalazł wąską uliczkę,
po której spacerowali z panem Enfieldem. Znalazł stare, czarne drzwi, gdzie
Enfield widział Edwarda Hyde’a. Czekał przy drzwiach przez godzinę. Chciał
zobaczyć, czy Edwarda Hyde przyjdzie do tego domu. Ale nikt ani nie wszedł, ani
nie wyszedł starymi drzwiami.
Następnego wieczoru, Utterson przyszedł tu znowu. Chodził wzdłuż i wszerz
ulicy, ale nie zobaczył nikogo.
Następnego wieczoru, Utterson poszedł na ulicę na Zachodnim Końcu jeszcze raz.
Chodził wzdłuż i wszerz ulicy. Potem czekał przy wejściu do zaułka niedaleko
drzwi. Ulica była pusta. Nie widział nikogo. Czekał i czekał. I wreszcie, w
końcu, usłyszał kroki i wyjrzał z wejścia do zaułka. Po drugiej stronie ulicy
na przeciw niego szedł szybko mały mężczyzna.
Mężczyzna włożył rękę do kieszeni i wyciągnął klucz. Przeszedł przez ulicę i
zatrzymał się przed starymi drzwiami.
Utterson wyszedł z wejścia do zaułka. Przyjrzał się uważnie temu mężczyźnie.
Mógł zobaczyć jego twarz w świetle ulicznej latarni. To była zwyczajna twarz,
ale nie podobała się Uttersonowi. Był pewien, że to był człowiek, którego
widział Enfield.
„Pan Hyde?” zapytał Utterson.
Mały człowiek nie spojrzał na Uttersona. „To moje nazwisko,” powiedział niskim
głosem. „Czego chcesz?”
„Jestem przyjacielem Henry’ego Jekylla,” powiedział Utterson.
„Nie znajdziesz go tutaj,” powiedział pan Hyde. „Skąd wiesz kim jestem?”
„Doktor Jekyll powiedział mi o tobie,” powiedział Utterson.
„Nigdy ci nie powiedział,” powiedział pan Hyde. „Kłamiesz!”
Utterson był rozgniewany. Jego twarz poczerwieniała. Pan Hyde otworzył szybko
drzwi. Zniknął w domu i zamknął je za sobą. Utterson stał teraz sam na ulicy.
„Następnym razem poznam pana twarz, panie Hyde,” powiedział do zamkniętych
drzwi. „Będę pamiętał pańską twarz.”
Ale jak wyglądała twarz pana Hyde’a? Utterson nie opisał jej w prosty sposób.
Hyde był mały i jego twarz była blada. Jego ubranie było na niego za duże.
Mówił niskim, szorstkim głosem. Wyglądał na złego człowieka, zdecydował
Utterson. W jaki sposób ten człowiek mógłby być przyjacielem doktora Jekylla?
Czy Hyde zna jakąś tajemnicę dotyczącą doktora Jekylla? Czy Hyde wykorzystuje
tę wiedzę, żeby krzywdzić doktora Jekylla?
Utterson pojechał taksówką do domu doktora Jekylla. To był duży dom, niedaleko
placu Cavendish. Stary sługa Poole otworzył drzwi.
„Dobry wieczór, Poole,” powiedział Utterson. „Czy doktor Jekyll jest w domu?”
„Myślę, że wyszedł, proszę pana,” powiedział Poole. „Mógłby pan chwilę
zaczekać? Pójdę zobaczyć, czy doktor Jekyll jest w swoim laboratorium.”
Utterson czekał w holu. Oglądał otaczające go drogie meble i obrazy. Doktor
Jekyll był bogatym człowiekiem. Dom był bardzo duży i miał wiele pokojów.
Utterson wiedział, że laboratorium Jekylla było z tyłu domu, ale nigdy go nie
widział.
W domu było wielu służących, którzy gotowali i sprzątali. Poole pracował u
doktora Jekylla od wielu lat. Znał doktora Jekylla bardzo dobrze i opiekował
się nim.
„Przykro mi, proszę pana. Doktor Jekyll wyszedł,” powiedział Poole po
powrocie. „Często wychodzi przez drzwi laboratorium z tyłu domu. Słyszałem
zamykane drzwi, ale nie widziałem go wychodzącego.”
„Widziałem pana Edwarda Hyde’a dziś wieczorem,” powiedział Utterson. „Powiedz
mi, Poole, czy pan Hyde często odwiedza doktora Jekylla?”
„Tak, odwiedza, proszę pana,” odpowiedział Poole. „Pan Hyde wchodzi przez drzwi
laboratorium. Nie widuję go, ale słyszę jego głos. Pan Hyde jest dobrym
przyjacielem doktora Jekylla. Wszyscy służący robią wszystko, o co pan Hyde
prosi.”
„Czy on przychodzi tutaj, kiedy doktor Jekyll wychodzi?” zapytał Utterson.
„Tak, proszę pana. Pan Hyde ma klucz,” powiedział Poole. „On pracuje w
laboratorium.”
„A ty go nie widujesz?”
„Nie, proszę pana. On mówi do mnie z wnętrza laboratorium. Nie otwiera drzwi.”
„Dziękuję ci, Poole,” powiedział Utterson. „Dobranoc.”
„Dobranoc, panie Utterson.”


C

[Gość: secret unknown]

zęść 3

Doktor Jekyll

Dwa tygodnie później, doktor Jekyll zorganizował uroczysty obiad. Do swego domu
niedaleko Placu Cavendish zaprosił paru swoich przyjaciół. Zaprosił doktora
Lanyona i pana Uttersona, tak samo jak kilku innych ludzi.
Doktor Jekyll był bogatym człowiekiem. Więc nie musiał zarabiać żadnych
pieniędzy. Spędzał cały swój czas, studiując medyczne i naukowe problemy w
swoim laboratorium.
Goście zjedli dobry obiad. Doktor Jekyll rozmawiał i śmiał się. Ale nie
rozmawiał o swojej pracy. Wszyscy goście doskonale się bawili. O dwunastej,
wszyscy goście pożegnali się i wyszli, z wyjątkiem Uttersona.
Utterson został, ponieważ chciał porozmawiać z doktorem Jekyllem.
„Jekyll,” powiedział, „chciałbym z tobą porozmawiać o twoim testamencie.”
Doktor Jekyll był dużym, pięćdziesięcioletnim mężczyzną o gładkiej i
przystojnej twarzy. Usiadł w krześle przy kominku. Spojrzał na Uttersona.
„Utterson,” powiedział doktor Jekyll, „za bardzo się martwisz. Jesteś taki sam
jak Lanyon. On martwi się o moją pracę naukową. Ty martwisz się o mój
testament.”
„Tak. Powiedziałem ci, że nie podoba mi się twój testament,” powiedział
Utterson.
„Tak,” powiedział doktor Jekyll, „mówiłeś mi kilka razy.” Był rozgniewany.
„Słyszałem o panie Hyde’zie,” powiedział Utterson.
Doktor Jekyll przestał się gniewać. Jego twarz zaczęła być zmartwiona. „Co
słyszałeś o Edwardzie Hyde’zie?” zapytał.
„Nie słyszałem o nim nic dobrego,” powiedział Utterson.
„On nie jest złym człowiekiem, naprawdę,” powiedział doktor Jekyll. „Proszę
cię, żebyś mi uwierzył. Pamiętaj, kiedy ja... zniknę... Edward Hyde będzie się
za mnie wszystkim opiekował. Wszystkie moje pieniądze i własności pójdą do
Edwarda Hyde’a. On weźmie wszystko. Musisz być pewien, że wszystko dostanie.”
Utterson był cicho.
„Jesteś moim prawnikiem jak i przyjacielem,” powiedział doktor Jekyll. „Musisz
mi obiecać, że zrobisz to dla mnie. Nie potrafię powiedzieć ci dlaczego, ale to
mi pomoże. Martwię się. Proszę, bądź pewien, że Edward Hyde otrzyma wszystkie
moje własności. Proszę, obiecaj mi, że zrobisz to dla mnie.”
Utterson westchnął. Następnie powiedział, „Bardzo dobrze, obiecuję. Będę
pewien, że Edward Hyde otrzyma wszystkie twoje własności.”
Doktor Jekyll uśmiechnął się.

Część 4

Morderstwo pana Danversa Carewa

W październiku 1885, pan Utterson otrzymał wiadomość od policyjnego
inspektora. Inspektor poprosił Uttersona o przyjście do biura policyjnego na
Scotland Yardzie. Utterson poszedł do Scotland Yardu wcześnie rano.
„Dziękuję, że pan przyszedł dziś tak wcześnie,” powiedział inspektor policyjny
do Uttersona.
„W porządku,” powiedział Utterson. „Jak mogę panu pomóc?”
„Miało miejsce morderstwo.” powiedział inspektor.
„Kto został zamordowany?” zapytał Utterson.
„Nie znamy nazwiska zamordowanego mężczyzny,” odparł inspektor. „Ale niósł on
list zaadresowany do pana. Więc wydaje nam się, że pan go zna. Mógłby pan
zidentyfikować dla nas ciało?”
Twarz Uttersona zaczęła być blada.
„Pokażcie mi ciało,” powiedział. „Powiem wam nazwisko mężczyzny, jeśli je znam.”
„Bardzo dobrze, proszę pana. Proszę za mną.” powiedział inspektor.
Utterson poszedł za inspektorem do kostnicy. To było miejsce, gdzie policja
umieszczała ciała zamordowanych ludzi. Ciała były rozpoznawane przez przyjaciół
i krewnych.
Ciało leżało pod białym prześcieradłem w kostnicy. Inspektor ściągnął
prześcieradło i pokazał Uttersonowi twarz martwego mężczyzny.
„Znam go,” powiedział Utterson. „To jest pan Danvers Carew. Sławny doktor.
„Dziękuję, proszę pana,” powiedział inspektor.
„Powiedział pan, że niósł list zaadresowany do mnie,” powiedział Utterson. „Czy
pan wie, co się stało? Kto zamordował pana Danversa? Gdzie? Dlaczego?”
„Mam zeznanie świadka,” powiedział inspektor. „Pokażę je panu.”
Inspektor zabrał Uttersona z powrotem do swojego biura. Pokazał mu dokument.

POLICJA STOŁECZNA
SCOTLAND YARD

Zeznanie: Maud Doyle
Data: 15 października 1885
Nazywam się Maud Doyle. Jestem służącą. Pracuję dla pana Parkera i mieszkam w
domu pana Parkera na rogu ulicy Regenckiej i Placu Cavendish.
Zeszłej nocy, około 11, poszłam do mojego pokoju. Pamiętam, że księżyc świecił
jasno. Wyjrzałam przez okno i zobaczyłam róg Placu Cavendish.
Na ulicy była tylko jedna osoba. Stary, białowłosy dżentelmen szedł w kierunku
Placu Cavendish. Był dobrze ubrany i miał coś w ręce - papier albo białą
kopertę.
Następnie zobaczyłam innego mężczyznę, idącego w kierunku starego dżentelmena.
Ten drugi mężczyzna był mały. Niósł w ręce laskę. Widziałam tego mężczyznę
wcześniej. Myślę, że mieszka niedaleko stąd. Przyszedł raz do domu pana Parkera
z wiadomością od doktora Jekylla. Pamiętam tego mężczyznę, ponieważ bałam się
go. Nie wiem dlaczego się go bałam. Pamiętam jego nazwisko. Nazywano go pan
Edward Hyde.
Stary dżentelmen zatrzymał pana Hyde’a i mówił do niego. Pokazał mu papier w
swojej ręce. Prawdopodobnie pytał o drogę do adresata.
Pan Hyde niespodziewanie bardzo się rozgniewał. Nie mogłam usłyszeć, co
powiedział, ale podniósł laskę w górę. Stary dżentelmen wydawał się być
zdziwiony i zaczął odsuwać się od pana Hyde’a. Ale pan Hyde uderzył dżentelmena
laską. Dżentelmen upadł i pan Hyde uderzył go jeszcze raz, w głowę. Uderzył go
tak mocno, że laska się złamała.
Nie widziałam nic więcej, ponieważ zemdlałam i upadłam na podłogę. Kiedy już
mogłam wstać, wyjrzałam jeszcze raz przez okno. Stary dżentelmen leżał na
ulicy. Mogłam zobaczyć krew wypływającą z jego głowy. Zawołałam pana Parkera.
On wysłał kogoś po policję.
Podpis: Maud Doyle

Poświadczone przez: Inspektora Samuela

„A więc to się stało,” powiedział Utterson. „Pańscy policjanci odkryli, że pan
Danvers był martwy.”
„Tak,” powiedział inspektor. „Okryli także list niesiony przez pana Danversa.
Był zaadresowany do pana. Dlatego poprosiłem pana, żeby pan przyszedł tu dziś
rano. Znaleźliśmy także połowę złamanej laski.”
„Rozumiem,” powiedział Utterson.
Inspektor policyjny pokazał złamaną laskę Uttersonowi. „Czy to mogłaby być
laska pana Hyde’a?” zapytał.
Utterson niespodziewanie poczuł się zimno i nieprzyjemnie. Widział tę laskę
wcześniej. Dał ją doktorowi Jekyllowi na jego pięćdziesiąte urodziny.
„Nie wiem, czy to jest laska pana Hyde’a,” powiedział. „ Ale mogę pana zabrać
do miejsca gdzie pan Hyde mieszka.”
Inspektor policyjny posłał po taksówkę, następnie on i Utterson wyszli na
zewnątrz. Taksówka przyjechała i Utterson poinstruował kierowcę.
„Zabierz nas na Zachodni Koniec,” powiedział. „Powiem ci, dokąd jechać.”
Był zimny, jesienny dzień. Powietrze było gęste i mgliste, a ulice Londynu
wyglądały szaro.
Utterson skierował taksówkę do wąskiej uliczki, gdzie widział pana Hyde’a.
Wskazał na stare drzwi.
„Oto gdzie mieszka pan Hyde,” powiedział do inspektora.
„Otwieraj,” krzyczał inspektor, pukając do starych drzwi.
Otworzyło się okno nad schodami. Kobieta z czerwoną twarzą i czerwonymi włosami
wyjrzała przez nie na nich.
„Nie ma go,” powiedziała. „Czego pan chce?”
„Pani jest właścicielem tego domu?” zapytał inspektor. „Chciałbym zajrzeć do
środka. Jestem policjantem.”
„On ma kłopoty, prawda?” zapytała kobieta, uśmiechając się. „Otworzę drzwi. Co
on zrobił?”
Zeszła schodami i otworzyła stare drzwi. Utterson i inspektor weszl

[Gość: secret unknown]

i do środka.
„Szuka pan Edwarda Hyde’a, prawda?” zapytała kobieta.
„Zapłacił mi czynsz za mieszkanie w tych dwóch pokojach na parterze. Wczoraj
późno w nocy przyszedł tu i dał mi trochę pieniędzy. Powiedział, że wyjeżdża -
do Francji, prawdopodobnie.”
Utterson i inspektor obejrzeli te dwa pokoje. Były tam drogie meble i bałagan.
Na podłodze leżały ubrania. Szuflady były otwarte. W kominku było trochę
spalonych papierów. Druga połowa złamanej laski leżała za drzwiami. Była na
niej krew.
„Hyde jest człowiekiem, którego szukamy,” powiedział inspektor. „Hyde jest
mordercą pana Danversa Carewa. Musimy go znaleźć i aresztować. Wszędzie
będziemy szukać pana Edwarda Hyde’a.”

Część 5

List

Utterson poszedł do domu doktora Jekylla niedaleko Placu Cavendish. Służący
Poole otworzył drzwi.
„Doktor Jekyll myślał, że przyjdzie pan dziś rano, panie Utterson,”
powiedział. „Jest w laboratorium. Pokażę panu drogę.”
Utterson poszedł za Poolem na drugi koniec domu. Nigdy wcześniej nie był w
laboratorium doktora Jekylla. Nie miało ono okien. Światło dochodziło od lampy
gazowej na suficie. Na ścianach wokół stały butelki z chemikaliami.
Chemikalia miały wiele różnych kolorów. Na środku laboratorium stał duży
drewniany stół.
Doktor Jekyll siedział za stołem. Jego twarz była blada. Wyglądał na chorego.
Przed nim stał wysoki, szklany aparat chemiczny. Szklane
rurki wchodziły do kolb. Pod jedną z kolb był płonący płomień. W kolbie gotował
się zielony płyn. Doktor Jekyll badał zielony płyn, który kapał z aparatu do
butelki.
„Słyszałeś co nowego?” zapytał Utterson. „Twój przyjaciel Edward Hyde
zamordował pana Danversa Carewa.”
„Tak,” powiedział doktor Jekyll. Nie patrzył na Uttersona. „Poole przekazał mi
wiadomość. Usłyszał ją od ludzi na Placu Cavendish.”
„A gdzie jest Edward Hyde?” zapytał Utterson.
„Nie wiem. Wyjechał. Nie wiem dokąd - prawdopodobnie do Francji,” powiedział
zmęczonym głosem Jekyll. Kontynuował badanie zielonego płynu.
„Nie ukryłeś go, prawda?” zapytał Utterson.
„Nie, nie,” powiedział szybko Jekyll. „Wyjechał. Jestem pewien. Wysłał mi ten
list.”
Doktor Jekyll wyjął kartkę papieru z szuflady i pokazał ją Uttersonowi.

Jekyll
Zrobiłem coś strasznego. Usłyszysz, co to było już niedługo. Muszę teraz
opuścić Londyn. Policja mnie ściga. Ale uciekłem im. Wyjadę z kraju następnym
statkiem do Dover. Pojadę za granicę do Francji albo Włoch. Nigdy już mnie nie
zobaczysz.

Edward Hyde

„Skąd został wysłany ten list?” zapytał Utterson. „Gdzie jest koperta? Czy był
na niej znaczek? Znaczek powie nam skąd i kiedy został wysłany ten list. Z
pewnością został napisany zaledwie kilka godzin temu? W jaki sposób został tak
szybko dostarczony?”
„Na kopercie nie było znaczka. Ktoś przyniósł ten list wcześnie rano,”
powiedział Jekyll nerwowo. „Nie zatrzymałem koperty. Prawdę mówiąc, myślę, że
ją spaliłem.”
„Muszę zawiadomić policję,” powiedział Utterson. „Oni mogą wysłać wiadomość do
policji w Dover. Muszą zatrzymać Edwarda Hyde’a zanim dotrze na statek.”
Jekyll kiwnął głową. Nie powiedział nic.
„I powiedz mi,” kontynuował Utterson, „dlaczego zostawiłeś w testamencie
wszystkie swoje pieniądze i własności Edwardowi Hyde’owi? Czy mówił, że zrobi
ci krzywdę?”
Jekyll ponownie kiwnął głową. „Tak,” powiedział cicho.
„Tak myślałem,” powiedział Utterson. „On jest okropnym człowiekiem. Chciał cię
skrzywdzić! Jestem pewien, że chciał cię zamordować. Dlaczego nikomu nie
powiedziałeś? Musisz mi później opowiedzieć całą tę historię. Teraz muszę iść
na policję. Do widzenia.”
Utterson zostawił Jekylla w laboratorium i poszedł w kierunku drzwi frontowych.
Przed wyjściem powiedział do służącego Poole’a.
„Powiedz mi Poole, kto dostarczył wiadomość Jekyllowi dziś rano?”
„Nie było żadnych wiadomości, proszę pana” powiedział Poole. „Nikt nie podszedł
do tych drzwi.”
Utterson pomyślał, że to dziwne. Jekyll powiedział, że wiadomość została
dostarczona wcześnie rano.
Utterson nie pojechał od razu na policję. Miał pewien pomysł. Utterson myślał,
że rozpoznał czyje było pismo na notatce.
Wrócił do domu i otworzył w biurze metalowy sejf. Wyjął testament Henry’ego
Jekylla. Testament był napisany ręcznie przez doktora Jekylla.
Utterson spojrzał na testament. Potem zbadał list od Edwarda Hyde’a. Poczuł
zimno.
„Charakter pisma jest ten sam!” powiedział.

Część 6

Doktor Lanyon

Pan Utterson zawiadomił policję, że Edward Hyde pojechał do Dover. Powiedział,
że Hyde ma zamiar wyjechać do Francji. Ale policja nie znalazła Edwarda Hyde’a.
Minęły trzy miesiące. Przyjaciele pana Danversa Carewa - zamordowanego
mężczyzny - ufundowali nagrodę. Daliby tysiąc funtów za informację dotyczącą
mordercy. Ale nikt nie widział Edwarda Hyde’a od nocy, kiedy popełniono
morderstwo.
Utterson zobaczył doktora Jekylla w Nowy Rok. Doktor Jekyll wyglądał na
szczęśliwego, jednak jego twarz była ciągle bardzo blada. Zorganizował dla
wszystkich swoich przyjaciół przyjęcie obiadowe na 8 stycznia. Zaprosił doktora
Lanyona, jak również Uttersona i wielu innych ludzi. Wszyscy goście byli
zadowoleni, a Jekyll mówił i śmiał się. Czyżby zapomniał o Edwardzie Hyde’zie i
mordercy pana Danversa Carewa? Utterson był zadowolony, że znowu widzi swego
przyjaciela szczęśliwego.
Ale szczęście nie trwało długo. Cztery dni później, 12 stycznia, Utterson
odwiedził dom doktora Jekylla. Służący Poole otworzył drzwi.
„Bardzo mi przykro, panie Utterson,” powiedział Poole, „ale doktor Jekyll nie
chce nikogo widzieć.”
„Czy on jest chory?” zapytał Utterson.
„Pracuje bardzo ciężko,” powiedział Poole. „Przeprowadził się do laboratorium.
Tam je i śpi. Zostawiam jego posiłki przed drzwiami.”
Utterson był zmartwiony. Wyszedł z domu doktora Jekylla i poszedł dookoła Placu
Cavendish. Chciał porozmawiać o Jekyllu z doktorem Lanyonem.
Kiedy ostatni raz widział Lanyona, było to 8 stycznia, Lanyon wyglądał rześko i
dobrze. Teraz wyglądał jak bardzo stary człowiek. Był chory i smutny.
„Nie zostało mi wiele życia,” powiedział Lanyon. „przeżyłem potworny szok.”
Utterson nie wiedział co powiedzieć. Nie chciał uwierzyć, że jego dobry
przyjaciel umiera.
„Myślę, że Jekyll jest również chory,” powiedział Utterson. „Widziałeś go?”
„Nigdy więcej nie chcę widzieć tego człowieka,” powiedział doktor Lanyon.
„Ale dlaczego?”
„Zapytaj Jekylla,” powiedział Lanyon.
„On mnie nie zobaczy.”
„Nie dziwię się. A teraz proszę wyjdź. Jestem chory i zmęczony. Do widzenia.”
Utterson wyszedł z domu doktora Lanyona i poszedł do domu. Był zmartwiony.
Usiadł i napisał list do Jekylla.

Drogi Jekyllu

Zawsze byłeś zajęty kiedy przychodziłem do twojego domu. Czy wiesz, że Lanyon
jest chory. Widziałeś go? Chciałbym cię odwiedzić i porozmawiać z tobą. Proszę
powiedz mi, kiedy mogę przyjść.

Utterson

Odpowiedź przyszła od Jekylla następnego dnia.

Mój drogi Uttersonie

Przykro mi słyszeć, że Lanyon jest chory. On i ja mieliśmy sprzeczkę.
Lanyon jest starym człowiekiem. Nie chce uwierzyć w nowe idee. Nie wierzył w
moją pracę naukową. Nie wierzył, że moja praca zakończy się powodzeniem. Ale
pokazałem mu, że się powiodła. Rozgniewał się. Powiedział mi, żebym wyszedł z
jego domu i więcej nie wracał.
Ty i ja jesteśmy przyjaciółmi, ale proszę, nie próbuj mnie odwiedzać. Jestem
bardzo zajęty. Moja praca naukowa zajmuje cały mó

[Gość: piecyk gazowy]

Ciekawe czy ktoś to przeczyta...?

[Gość: secret unknown]

j czas.
Twój przyjaciel

Henry Jekyll

Tydzień później, doktor Lanyon umarł. Utterson poszedł na pogrzeb i zobaczył
wielu przyjaciół, ale Henry’ego Jekylla nie było.
Utterson był prawnikiem doktora Lanyona. Opiekował się jego testamentem. Doktor
Lanyon zostawił wszystkie swoje pieniądze swoim krewnym. Potem Utterrson wziął
wszystkie prywatne papiery, które Lanyon zostawił w jego biurku. W papierach
była koperta oznaczona: Prywatne. Dla J.G. Uttersona.
Otworzył kopertę. W środku była druga koperta oznaczona: Przeczytaj to po
śmierci doktora Jekylla.
Utterson był zaskoczony. Zastanawiał się, co było w kopercie. Ale nie otworzył
jej. Umieścił kopertę w sejfie w swoim biurze.

Część 7

Okno

W następną niedzielę Utterson poszedł na spacer ze swoim przyjacielem
Enfieldem. Szli w kierunku dużego domu doktora Jekylla niedaleko Placu
Cavendish.
„No,” powiedział Enfield, „nie zobaczyliśmy znowu pana Hyde’a.”
„Nie zobaczyliśmy także doktora Jekylla,” powiedział Utterson.
Spojrzeli na dom doktora Jekylla. Okno na pierwszym piętrze było na wpół
otwarte. W oknie siedział doktor Jekyll.
„Jekyll!” Utterson zawołał do niego. „Jak się masz?”
Doktor Jekyll popatrzył smutno na dwóch mężczyzn w dole. „Jestem bardzo
zmęczony i słaby,” powiedział. „Niedługo już pożyję.”
„Za dużo przesiadujesz w domu,” zawołał Utterson. „Chodź z nami. Chodź na
spacer. Potrzebujesz trochę świeżego powietrza i ćwiczeń. To ci dobrze zrobi.”
„Chciałbym pójść,” powiedział Jekyll. „Ale to niemożliwe. Nie mogę wychodzić z
domu.”
„No to porozmawiaj z nami przez kilka minut,” odparł Utterson. „Możesz zostać
tam, a my będziemy tu.”
„Tak,” powiedział Jekyll uśmiechając się. „To mi odpowiada.”
Niespodziewanie Jekyll przestał się uśmiechać i położył ręce na twarzy. Zakrył
oczy rękami. Jego usta były otwarte. Nie mówił do Uttersona i Enfielda. Zamknął
okno i szybko się odwrócił.
Przez chwilę Utterson myślał, że widział w oknie inną twarz. Nie była to twarz
doktora Jekylla. Potem Jekyll odwrócił się i zniknął.
Utterson patrzył na Enfielda zaskoczony. Enfield wyglądał na zmartwionego. Ale
nic nie powiedział. Dwóch mężczyzn spacerowało dalej.

Część 8

Ostatnia noc

Kilka dni później, służący doktora Jekylla, Poole zapukał głośno do drzwi
Uttersona. Poole był przestraszony.
„Co się stało?” zapytał Utterson. „Czy doktor Jekyll jest chory?”
„Nie wiem, proszę pana,” powiedział Poole, „ale coś jest niedobrze.”
„Powiedz mi co się stało.” powiedział Utterson.
„Doktor Jekyll zamknął się w swoim laboratorium,” powiedział Poole. „Nic nie
mówi i nie otwiera drzwi.”
„Może upadł?” zapytał Utterson. „Prawdopodobnie nie jest w stanie otworzyć
samodzielnie drzwi.”
„Nie sądzę, proszę pana,” powiedział Poole. „On pisze listy i przepycha je pod
drzwiami.”
„I co te listy mówią?”
„Wszystkie mówią o tym samym, proszę pana. Proszą o specjalne chemikalia. Byłem
u wszystkich chemików w Londynie. Za każdym razem, kiedy przynoszę chemikalia,
doktor Jekyll mówi, że są niedobre. Wysyłał mnie ze swoimi listami trzy razy do
chemika, pana Mawa. Kiedy ostatni raz tam byłem pan Maw rozgniewał się.
Wyrzucił list i powiedział mi, żebym więcej nie przychodził.”
„Masz ten list?” zapytał Utterson.
„Tak, proszę pana, oto on.” powiedział Poole.

Panie Maw 13
Lutego 1886

Wysłał mi pan trochę chemikaliów kilka dni temu. Ale nie działały. Proszę,
proszę mi znaleźć trochę chemikaliów, które kupiłem w zeszłym roku. Pilnie ich
potrzebuję, te nowe chemikalia nie są dobre. Proszę, błagam pana. Proszę nie
odmawiać mi pomocy.

Henry Jekyll DM

„A kiedy ostatni raz widziałeś doktora Jekylla?” zapytał Utterson.
„Nie... nie jestem pewien, proszę pana.”
„Nie jesteś pewien? Kiedy przeprowadził się do laboratorium?”
„Prawie tydzień temu, proszę pana. Ale dzisiaj, kiedy wróciłem od chemika, pana
Mawa, drzwi do laboratorium były otwarte.”
„A więc widziałeś dzisiaj doktora Jekylla?”
„Widziałem kogoś,” Powiedział Poole niskim głosem. „Ktoś był w starym składzie
obok laboratorium.”
„Kto?” zapytał Utterson.
„Mężczyzna miał głowę owiniętą białym bandażem, więc nie mogłem zobaczyć jego
twarzy,” powiedział Poole. „Ale nie sądzę, żeby to był doktor Jekyll. To był
mały człowiek. Mężczyzna wbiegł do laboratorium natychmiast kiedy mnie
zobaczył. Dlatego postanowiłem z panem porozmawiać, panie Utterson.”
„Rozumiem,” powiedział Utterson. „Musimy iść do tego domu natychmiast. Pomówię
z doktorem Jekyllem.”
Utterson włożył płaszcz i wyszedł na zewnątrz razem z Poolem. Poszli szybko do
domu doktora Jekylla.
Wszyscy służący doktora Jekylla stali w holu. Byli przestraszeni. Jedna ze
służących płakała.
„Panie Utterson, proszę pana, proszę nam pomóc,” powiedziała szybko. „Ten
mężczyzna krzyczał na Poole’a. On chce specjalnych chemikaliów.”
„Kto krzyczał?” zapytał Utterson.
„Mężczyzna w laboratorium,” powiedziała służąca.
„Nie doktor Jekyll?”
„To nie był jego głos, proszę pana.”
„Poole,” powiedział Utterson, „jest w domu siekiera? Musimy rozbić drzwi do
laboratorium.”
Poole wziął siekierę i poszedł za Uttersonem. Utterson poszedł na drugi koniec
domu. Nasłuchiwał uważnie przy drzwiach laboratorium. Usłyszał kogoś chodzącego
tam i z powrotem w środku laboratorium. Usłyszał męski głos. Mężczyzna mówił
dziwnie.
„Jekyll?” krzyknął Utterson. „Otwórz drzwi!”
„Utterson!” Głos dochodził zza drzwi. „Błagam cię, zostaw mnie w spokoju.
Proszę zostaw mnie samego.”
„To nie jest głos doktora Jekylla,” płakał Utterson. „To pan Hyde! Rozbij
drzwi, Poole.”
Poole uderzył siekierą w drzwi. Ta wbiła się w drewno. Krzyk dobiegł z wnętrza
laboratorium. Stare drzwi były mocne. Rozbicie ich zajęło więcej niż minutę. W
środku laboratorium było cicho. Utterson spojrzał przez rozbite drzwi. Nikogo
nie mógł dojrzeć w środku pomieszczenia. Trochę białego proszku leżało na
stole. Utterson podszedł do stołu i zatrzymał się.
Na podłodze za stołem leżało ciało. Było to ciało małego człowieka. Ubrania na
tym człowieku były na niego za duże. Mężczyzna był martwy. W ręku miał zieloną
butelkę. Etykieta na butelce głosiła: „Trucizna”
„To ciało Edwarda Hyde’a,” powiedział Utterson. „Zabił się za pomocą trucizny.
Poole, zawołaj policję. Myślę, że pan Hyde zabił także doktora Jekylla.”
Poole wyszedł zawołać policję. Utterson rozglądał się po laboratorium. Na
biurku doktora Jekylla leżała koperta oznaczona: Dla pana Johna Gabriela
Uttersona od doktora Henry’ego Jekylla.
Utterson podniósł kopertę. Pismo było doktora Jekylla. Ale gdzie był doktor
Jekyll osobiście?

(II)

Część 9

Historia doktora Lanyona

Tego wieczoru Utterson siedział sam w swoim domu. Policja zabrała ciało Edwarda
Hyde’a z domu doktora Jekylla. Teraz szukali doktora Jekylla we własnej osobie.
Nikt ze służących nie widział go od tygodnia. Utterson miał dwa dokumenty do
przeczytania. Jeden był w kopercie od doktora Jekylla. Drugi był od doktora
Lanyona.
Wyjął kopertę doktora Lanyona z sejfu. Była oznaczona: Przeczytaj to po śmierci
doktora Jekylla. Utterson myślał, że Henry Jekyll był martwy. Więc otworzył
kopertę doktora Lanyona i przeczytał dokument.

Plac Cavendish
Londyn 10 stycznia 1886

Utte

[Gość: secret unknown]

rson
Przeżyłem potworny szok. Nie uwierzysz mi, ale napiszę to. Wczoraj otrzymałem
dziwny list od doktora Jekylla. Oto co napisał:

Drogi Lanyonie
Jesteś moim najbliższym przyjacielem. Wiem, że nie zgadzaliśmy się w
przeszłości, ale błagam cię teraz, żebyś mi pomógł. Nie mogę iść sam do mojego
laboratorium. Nie pytaj mnie dlaczego. Potrzebuję chemikaliów do mojej pracy
naukowej i potrzebuję ich natychmiast.
Proszę, idź do mojego domu. Mój służący Pole, otworzy dla ciebie laboratorium.
Zajrzyj do mojego medycznego sekretarzyka na ścianie. Zajrzyj do szuflady
oznaczonej „Z”. W środku szuflady jest szklana kolba wypełniona białym
proszkiem. Proszę weź tę kolbę do swojego domu. Wysłaniec przyjdzie po kolbę o
północy.
Proszę pomóż mi.

Twój przyjaciel Henry
Jekyll

Przeczytałem list dwa razy. Nie wiedziałem, co myśleć. Czy Jekyll oszalał?
Dlaczego nie poszedł do swojego własnego domu?
Zrobiłem, o co prosił. Poszedłem do jego domu i pokazałem list Poole’owi.
Następnie razem poszliśmy do laboratorium. W laboratorium, odszukałem szufladę
oznaczoną „Z” i wyjąłem kolbę białego proszku. Potem wróciłem na Plac Cavendish
i czekałem na posłańca od Jekylla.
O północy mały mężczyzna zapukał do drzwi. Był to dziwny mężczyzna. Jego
ubrania były na niego za duże i mówił niskim głosem.
„Jesteś od doktora Jekylla?” zapytałem.
„Tak, jestem. Masz to?” zapytał mężczyzna. „Masz chemikalia, o które prosił
Jekyll? Gdzie one są?”
Nie chciałem zapraszać tego mężczyzny do mojego domu. Ale powiedziałem, „Wejdź.”
„Gdzie to jest?” zapytał znowu mały człowiek.
„Na stole, tam,” powiedziałem. „Weź to.”
Mężczyzna wziął kolbę białego proszku i westchnął. Popatrzył na białe
chemikalia w kolbie i uśmiechnął się.
„Masz szklankę i trochę wody?” zapytał.
Wskazałem na moje biurko. Na tacy stały szklanki i dzbanek wody. Mały mężczyzna
umieścił trochę proszku i odrobinę wody w szklance. Płyn zabulgotał i zrobił
się jasno zielony.
Mężczyzna spojrzał na mnie. Jego twarz była zła.
„Nie wierzyłeś mi Lanyon,” powiedział. „Teraz patrz.”
Nie wiedziałem, o co mu chodziło. Nigdy wcześniej nie widziałem tego mężczyzny.
Mężczyzna wypił płyn ze szklanki i głośno zawył. Odstawił szklankę i złapał się
za stół. Czy odczuwał ból? Następnie, niespodziewanie, zaczął się zmieniać.
Wstałem i ruszyłem w kierunku drzwi. Nie wierzyłem temu, co zobaczyłem i bałem
się. Chciałem wyjść z pokoju. Chciałem wybiec z domu i wołać o pomoc. Ale nie
mogłem się ruszyć. Obejrzałem potworną przemianę na twarzy mężczyzny.
Twarz mężczyzny zmieniała się powoli. Jego ciało powiększyło się. Pochylił się
nad stołem. Potem się podniósł i popatrzył na mnie. Bardzo się bałem.
Mężczyzna stał się wyższy. Jego twarz zaczęła być gładka i przystojna. To nie
była twarz mężczyzny, który przyszedł do mojego domu. Zobaczyłem inną twarz -
tę którą znałem od wielu lat. Zobaczyłem twarz Henry’ego Jekylla!
„Nie wierzyłeś mi,” powiedział Jekyll. „Opowiadałem ci o mojej pracy w
laboratorium. Powiedziałeś, że moje idee to nonsens. Teraz widzisz, że byłeś w
błędzie. Nie znałeś mężczyzny, który przyszedł do twojego domu dziś wieczorem.
Nazwisko tego mężczyzny to Edward Hyde.”
„Znam nazwisko Edwarda Hyde’a,” powiedziałem. „Hyde jest mordercą. Policja go
szuka. Nie chcę go znowu widzieć w moim domu. I ciebie także nie chcę widzieć.”
„Wracaj do swojego laboratorium. Nie chcę wiedzieć, co tu robisz. A teraz wyjdź
z mojego domu i nigdy nie wracaj.”
Jekyll wyszedł z mojego domu. Nie chcę go nigdy więcej widzieć. To był potworny
szok. Nie sądzę, że będę jeszcze długo żył. Teraz wiem, że doktor Jekyll i pan
Hyde to ta sama osoba!

H. Lanyon

(III)

Część 10

Oświadczenie Henry’ego Jekylla

Utterson skończył czytanie dokumentu doktora Lanyona i położył go na stół. Nie
wiedział, w co ma wierzyć. Utterson znał Lanyona od wielu lat. Nie myślał, że
Lanyon był szalony. Ale czy historia Lanyona była prawdziwa? Utterson był
pewien, że Lanyon widział coś bardzo strasznego. Ale czy Jekyll i Hyde to była
ta sama osoba?
Był jeszcze jeden dokument do przeczytania - ten z laboratorium Jekylla.
Napisał go własnoręcznie doktor Jekyll.

Utterson,

Wiesz, że spędziłem wiele miesięcy w moim laboratorium. Jestem pewien, że
chcesz wiedzieć o mojej pracy, nad czym pracowałem. Co studiowałem? Czego się
nauczyłem?
Studiowałem wiele narkotyków i chemikaliów. Brałem narkotyki by kontrolować
moje ciało i umysł.
Chcesz wiedzieć dlaczego. Czy brałem narkotyki dla przyjemności, jak robią
niektórzy ludzie? Nie. Był poważny powód.
Zło i dobro jest w każdym z nas. Umysł ma ciemną i jasną stronę. Próbowałem
rozdzielić obie te części umysłu. Chciałem oddzielić ciemną, złą część mojego
umysłu od dobrej, jasnej części. Chciałem usunąć zło z mojego umysłu. Chciałem
być całkowicie dobry. I powiodło mi się. Znalazłem sposób, aby oddzielić dobro
od zła.
Próbowałem wielu narkotyków. Prawie się zabiłem. W końcu zrobiłem właściwy
narkotyk. Ale nie byłem pewien. Musiałem go spróbować. Prawdopodobnie narkotyk
zabiłby mnie. Ale musiałem wiedzieć.
Późno pewnej nocy w moim laboratorium, wypiłem narkotyk. Narkotyk był jasnym
zielonym płynem.
Byłem sam i bałem się. Poczekałem przez chwilę, potem narkotyk zaczął
oddziaływać na moje ciało. Zacząłem mieć nudności. W klatce piersiowej okropnie
bolało. Nie mogłem oddychać. Nie mogłem stanąć. Wyłem i trzymałem się stołu.
Potem upadłem i leżałem na podłodze przez jakiś czas.
Kiedy, w końcu, wstałem, poczułem się inaczej. Ból zniknął. Czułem się znowu
młody i silny.
W moim laboratorium jest lustro. Podszedłem do lustra i spojrzałem na moją
twarz. Moja twarz zmieniła się. Dotknąłem jej. To była moja własna twarz. Ale
ja byłem nowym człowiekiem.
Nie wiedziałem, że stworzyłem innego człowieka. Jego nazwisko to Edward Hyde.
On jest złą częścią mnie.
Oddzieliłem dobro od zła za pomocą narkotyku. Edward Hyde jest złą częścią
mnie. Jest całkowicie zły. Kiedy był w środku mnie, moja dobra część mogła go
kontrolować. Kiedy był ode mnie oddzielony nie miałem nad nim kontroli.
Teraz nie mogę go już w ogóle kontrolować. Przychodzi do mnie coraz częściej.
Bierze moje ciało i go używa. Nie mogę go zatrzymać. On jest złem. Nie mogę go
kontrolować.
Widzę przez jego oczy. Myślę jego myślami. To są okropne myśli. On myśli o
okrucieństwie i mordowaniu. Bez przerwy widzę go bijącego tego starego
mężczyznę swoją laską - moją laską. Nie mogę zapomnieć krwi.
Tylko jeden narkotyk może go kontrolować. Kupiłem chemikalia od chemika, pana
Mawa, żeby zrobić narkotyk. Ale było coś niezwykłego z chemikaliami pana Mawa.
Te same chemikalia od innego chemika nie działały. Tylko chemikalia pana Mawa
mogą mnie ocalić.
Ale pan Maw nie ma już więcej tych specjalnych chemikaliów. Teraz nie mogę
kontrolować Edwarda Hyde’a. To jest ostatni list, który napiszę jako Henry
Jekyll.
Niedługo Edward Hyde przyjdzie znowu i zabierze moje ciało i umysł. Zamknąłem
się w moim laboratorium.
Edward Hyde nie może być na zewnątrz ponieważ szuka go policja. A ja nie mogę
wyjść na zewnątrz, ponieważ jestem jednocześnie Henry’m Jekyllem i Edwardem
Hyde’em.
Jest tylko jedna odpowiedź. Wezmę truciznę. Jeśli zabiję siebie, zabiję także
Edwarda Hyde’a.

Henry Jekyll