Słuch a nauka języków

[iwa_ja]

Żeby odeprzeć pewne zarzuty ten wątek zakładam. Otóż nie udało mi się być
fortepianistką, z powodów, które wielokrotnie wyłuszczałam. Ale udało mi sie
być multi - hmm, jak to powiedzieć - liglotką.
Z pewnością pewne przygotowanie muzyczne plus jakiś tam słuch daje bazę do
łapania języków.
Poszłam zupełnie nie w kierunku lingwistycznym. A, w miarę czasu, nabawiłam
się znajomości (chyba niezłej) tak na oko, około 10 języków, w tym
arabskiego. Wydaje mi się, że bez ucha nigdy bym tego nie zrobila.

[littlun1]

moze to zabrzmi dziwnie ale posiadając dobry sluch muzyczny nijak nie potrafilem
zalapac co sie do mnie mowi np po angielsku - 2 slowa łaczylem w jedno itp
natomiast mam latwosc wyslawiania sie akurat w tym jezyku , podobnie jest z
pisaniem . na wlasny uzytek podzielilem zdolnosci sluchowe na lingwistyczne i
muzyczne ktore od siebie w jakis sposob odbiegają. ale nie tylko ja jestem
przykladem kiedys woody allen przeprosil swoja audiencje -niestety zapomnialem
jaką- ze moze mowic ale sam nie zrozumie jak sie do niego mowi- mimo to udziela
sie w zespole jako muzyk jazzowy. jesli macie wiecej do powiedzenia na ten temat
to prosze o komentarze bo to jest nawet interesujące . pozdrawiam wszystkich
forumowiczów

[ondine]

ja sie ucze b.szybko, choc moze nei dziesieciu, bo nie mam kiedy, ale francuski
z zera do plynnosci w pol roku to tez niezle chyba;) ale swiadcze, ze choc gros
muzykow zna jezyki z racji zawodowej (moze niekoniecznie w polsce, niestety ) ,
aleeeee... mam nawet pod reka kilka przykladow osob gluchych i wrecz totalnie
tepych jezykowo, poslugujacych sie jedynie angielskim w stopniu haldujudu mimo
ewidentnego sluchu i wysokiego kunsztu muzycznego.wiec zasady nie ma.

[lhotse89]

moim zdaniem słuch a język to tak nie bardzo idą w parze. Pewnie akcent,
intonację, wymowę a zwłaszcza melodykę (np włoski) języka to dobry słuch
zdecydowanie ułatwia. A reszta to niestety gramatyka i pamięć która ją opanuje.
Biernie nauczyć się języka to jeszcze żaden problem ale już mówić kilkoma
językami w stopniu "mocno" komunikatywnym to już jest sztuka.

[iwa_ja]

Na pewno to jest jakaś sztuka, ale w dalszym ciągu uważam, że do złapania
języka potrzebne jest ucho, no, nie tylko. Poza tym, filologowi łatwiej uczyć
się każdego kolejnego języka: dostaje na studiach pewien paradygmat, który może
nie do końca pasuje do wszystkich języków, ale wskazuje na ich logikę.
A same języki indoeuropejskie są przecież w sumie bardzo do siebie podobne, pod
wzgledem leksyki i gramatyki też.

[quasthoff]

Też byłbym za powyższą opcją. Słuch muzyczny mam niezły a z nauką języków
bardzo kiepsko. Kiedyś nawet dziwiłem się, że praktycznie każdą zasłyszaną
muzycznie frazę jestem zapamiętać po jednokrotnym, czasem kilkakrotnym
usłyszeniu w zależności od długości rzecz jasna i oczywiście rodzaju muzycznego
przebiegu. Tonalność zawsze jest łatwiejsza a wykraczanie poza nią wiąże sie
przede wszystkim z utratą ciążenia harmonicznego. Do tego dochodzi jeszcze
rytm. I dlatego myślę, że nauka języków to jedno a słuch muzyczny to drugie.
Choć jest pewien obszar wspólny.

[verdiprati]

A jak podobały wam się życzenia noworoczne Jansonsa złożone po niemiecku i
angielsku? Słuchu do języków to on chyba nie ma.
Kati Debretzeni przed koncertem w Zielonej Górze, na którym grała koncerty
Vivaldiego, też wygłosiła krótką mowę. Gdy ją usłyszałem to mało nie zemdlałem
z wrażenia - tak okaleczonej wymowy to chyba jeszcze nie słyszałem. Ja mam
świetną wymowę a nie jestem w stanie powiedzieć, który z dwóch dźwięków jest
wyższy (chyba że są to dźwięki odległe od siebie z pół metra na klawiaturze
pianina).

[iwa_ja]

Życzeń noworocznych ksażaleniju nie słyszałam. A co do mnie: mam niezły akcent
i melodyke po angielsku. Francuzi, kiedy mówię po francusku biorą mnie za ...
Angielkę. Podobnie Rosjanie. Wyższy i niższy dźwięk - bez problemów. Z grubsza
potrafię zgadnąć czy to C, czy inne D. Ale już jak mam zagrać na fortepianie
coś, co dopiero zasłyszałam, walę w nie te klawisze.
A Ukraińcy mi mówili, ze dobrze mówię po rosyjsku. Bo oni nie udźwięczniają np.
w słowie "Maskwa" literki "w". Mówią "Maskfa".