do Prostowicza prośba...

[Gość: Lachosekator]

Jakbyś mógł zapodać tekst, w którym to premier Tusk opluwa polskość, byłbym
bardzo wdzięczny :-)))
Zresztą każdy chętnie przeczyta jeszcze raz... :-)))
Ten tekst potrzeny jest mi by pogrążyć Lachów w realu :-)))
Z góry serdecznie dziękuję :-)))

[Gość: Ądward Ęcki]

www.wprost.pl/ar/?O=82122&C=71

[prostowicz]

Tygodnik "Nasza Polska" przypomniał ostatnio wypowiedź Donalda
Tuska, zamieszczoną w miesięczniku "Znak" w roku 1987 (nr 11-12, s.
190). Tusk wziął wtedy udział w ankiecie "Czym jest polskość?"
rozpisanej przez wspomniany miesięcznik.
Warto rozważyć jego wypowiedź sprzed lat: "...husarie i ułani,
powstańcy i marszałkowie, majaczą Dzikie Pola i Jasna Góra, dziejowe
misje, polskie miesiące, zwycięstwa i klęski. Zwycięstwa?
Jak wyzwolić się z tych stereotypów, które towarzyszą nam niemal
od narodzenia, wzmacniane literaturą, historią, powszechnymi
resentymentami? Co pozostanie z polskości, gdy odejmiemy od niej
cały ten wzniosło-ponuro-śmieszny teatr niespełnionych marzeń i
nieuzasadnionych urojeń? Polskość to nienormalność - takie
skojarzenie narzuca mi się z bolesną uporczywością, kiedy tylko
dotykam tego niechcianego tematu. Polskość wywołuje u mnie
niezmiennie odruch buntu: historia, geografia, pech dziejowy i Bóg
wie co jeszcze, wrzuciły na moje barki brzemię, którego nie mam
specjalnej ochoty dźwigać... Piękniejsza od Polski jest ucieczka od
Polski tej na ziemi, konkretnej, przegranej, brudnej i biednej. I
dlatego tak często nas ogłupia, zaślepia, prowadzi w krainę mitu.
Sama jest mitem."

hotnews.pl/artpolska-572.html

Cały tekst

[prostowicz]

Miesięcznik "ZNAK", 1987 rok (transkrypcja ze skanu udostępnionego
przez "Znak", w nawiasach kwadratowych numery stron)


Polskość jako zadany temat... Wydawałoby się: tylko usiąść i pisać.
A tu pustka, tylko gdzieś w oddali przetaczają się husarie i ułani,
powstańcy i marszałkowie, majaczą

Dzikie Pola i Jasna Góra, dziejowe misje, polskie miesiące,
zwycięstwa i klęski. Zwycięstwa?

Jak wyzwolić się z tych stereotypów, które towarzyszą nam niemal od
urodzenia, wzmacniane literaturą, historią, powszechnymi
resentymentami? Co pozostanie z polskości, gdy odejmiemy od niej
cały ten wzniosło – ponuro – śmieszny teatr niespełnionych marzeń i
nieuzasadnionych rojeń? [190]

Polskość to nienormalność – takie skojarzenie narzuca mi się z
bolesną uporczywością, kiedy tylko dotykam tego niechcianego tematu.
Polskość wywołuje u mnie niezmiennie odruch buntu: historia,
geografia, pech dziejowy i Bóg wie co jeszcze wrzuciły na moje barki
brzemię, którego nie mam specjalnej ochoty dźwigać, a zrzucić nie
potrafię (nie chcę mimo wszystko?), wypaliły znamię i każą je z dumą
obnosić. Więc staję się nienormalny, wypełniony do grainic
polskością, i tam, gdzie inni mówią człowiek, ja mówię Polak; gdzie
inni mówią kultura, cywilizacja i pieniądz, ja krzyczę Bóg, Honor i
Ojczyzna (wszystko koniecznie dużą literą); kiedy inni budują,
kochają się i umierają, my walczymy, powstajemy i giniemy. I tylko w
krótkich chwilach przerwy rozważamy nasz narodowy etos odrobinę
krytyczniej, czytamy Brzozowskiego i Gombrowicza, stajemy się
normalniejsi.

Jest jakiś tragiczny rozziew w polskości – między wyobrażeniem a
spełnieniem, planem a realizacją. Jest ona etosem pechowców, etosem
przegranych i zarazem niepogodzonych ze swą przegraną. Wolność jest
w nim wartością najwyższą – [----] [Ustawa z dnia 31 VII 1981 r. O
kontroli publikacji i widowisk, art. 2 pkt 6 (Dz. U. nr 20 poz. 99,
zm.: 1983 Dz. U. nr 44 poz. 204)] porywa się na czyny wielkie z
mizernym zwykle skutkiem. Polskość w rzeczy samej jest nieadekwatną
do ponurej rzeczywistości projekcją naszych zbiorowych kompleksów.
Piękniejsza od Polski, jest ucieczką od Polski tej na ziemi,
konkretnej, przegranej, brudnej i biednej. I dlatego tak często nas
ogłupia, zaślepia prowadzi w krainę mitu. Sama jest mitem.

Tak, polskość kojarzy się z przegraną, z pechem, z nawałnicami. I
trudno, by było inaczej. "Czym jest nasze życie? – pisał Andrzej
Bobkowski w Szkicach piórkiem (ile w nich trafnych uwag o
polskości!). – Nawijaniem na kawałek tekturki krótkich kawałków
nitki bez możności powiązania ich ze sobą. Gdzie mam szukać metryki
urodzenia mojego dziadka? Gdzie odnaleźć ślad prababki? Do czego
przyczepić cofającą się wstecz myśl? Do niczego – do opowiadań,
prawie do legend tego kraju, który wynajął sobie w Europie pokój
przechodni i przez dziesięć wieków usiłuje urządzić się w nim z
wszelkimi wygodami i ze złudzeniem pokoju z osobnym wejściem,
wyczerpując całą swą energię w kłótniach i walkach z przechodzącymi.
Jak myśleć o urządzeniu tego pokoju ładnymi meblami, bibelotami,
serwantkami, gdy błocą ciągle podłogę, rozbijają i obtłukują
przedmioty? To nie jest życie – to ciągła tymczasowość życia motyla
i dlatego w charakterze naszym jest może tyle cech przypominających
tego owada. Jakim cudem mamy być mrówkami?..."

Gdy spisuję te luźne uwagi, czuję w każdym momencie, że coś [191]

umyka, że z wielkim trudem formułuję nawet banalne myśli. Refleksja
zniekształcona jest nastrojem, emocją, a i te są zmienne. Bo choć
polskość wywołuje skojarzenia kreślone przez historię, jest ona
także przecież dzianiem się, jest niepewnym spojrzeniem w
przyszłość. I szarpię się między goryczą i wzruszeniem, dumą i
zażenowaniem. Wtedy sądzę – tak po polsku, patetycznie – że
polskość, niezależnie od uciążliwego dziedzictwa i tragicznych
skojarzeń, pozostaje naszym wspólnym świadomym wyborem. [192]

Donald Tusk

pl.wikiquote.org/wiki/Donald_Tusk

[Gość: lol]

Prostowicz pisz krucej

[prostowicz]

to nie ja, to Tusk