Deja vu

[Gość: Lily. in.the.west]

Nie mozesz zejsc ze sciany na prozaiczna podloge?
Nawet na Swieta nie zajrzalas..., brzydka!,
a wyrzuty sumienia to nie uwieraja?

[Gość: Déjà vu]

oj tak... i to jak...
za tydzień zakładam rękawice obronne
wszystko w poprzek, nie tak, nie tu, nie teraz, nie z tym
wrócę
kiedyś
jakoś

[poklepywacz]

wróćcie.wtedy albo trochę później.
nigdy nie jest za późno by mówić że za późno...no chyba że wybije dwunasta

[Gość: Déjà vu]

Trochę później... teraz czas nie taki

[Gość: €uro]

Eee, tam, albo czas nie z tych, albo gadac sie nie chce,
albom za mala, albo ..., juz nie wiem.
Ale jedno wiem: nie ma Was tu, co znaczy, ze jestescie
gdzie indziej ;-P
Deja vu zajrzy raz na rok i powoli jej nick nie odpowie
nickowi, bo niby gdzie mialabym ja kiedys widziec? :-)
A Poklepywacz zagladnie raz na pol roku i to o godzinie
porannej, kiedy wszyscy spia, tak, tak... ;-)
Pozdrawiam, mimo wszytko!

[poklepywacz]

Gość portalu: €uro napisał(a):

> A Poklepywacz zagladnie raz na pol roku i to o godzinie
> porannej, kiedy wszyscy spia, tak, tak... ;-)
> Pozdrawiam, mimo wszytko!

bo rzuca nim raz na lewo raz na prawo...innym razem daleko na południe...
ale jestem więc by poklepać co nieco i to porą istnie dzienną.
pozdrawiam nie mimo wszystko.

[Gość: lily.in.the.west]

Pokepywacz, co to na lewo i prawo, napisal:

>bo rzuca nim raz na lewo raz na prawo...innym razem daleko na południe...
>ale jestem więc by poklepać co nieco i to porą istnie dzienną.
>pozdrawiam nie mimo wszystko. <

To niech Nim czesciej na forum rzuci, co by i pogadac bylo z kim.
Deja vu mnie opuscila, choc zzarta wyrzutami, zajrzala noca
ciemna.
A moze wierszyk sobie jakis bedziemy klepac?
Jesli Ciebie wena objela i ucalowala, zaczynaj! ;-)
(temat dowolny)

Kiedys na forum pisalismy ksiazke (kazdy po zdaniu) i bylo
wesolo, ale wtedy inne nicki (bardziej skore do zartow) byly.

pozdrawiam tez :-)

[poklepywacz]

Gość portalu: lily.in.the.west napisał(a):

>
> To niech Nim czesciej na forum rzuci, co by i pogadac bylo z kim.
> Deja vu mnie opuscila, choc zzarta wyrzutami, zajrzala noca
> ciemna.
> A moze wierszyk sobie jakis bedziemy klepac?
> Jesli Ciebie wena objela i ucalowala, zaczynaj! ;-)
> (temat dowolny)
>
> Kiedys na forum pisalismy ksiazke (kazdy po zdaniu) i bylo
> wesolo, ale wtedy inne nicki (bardziej skore do zartow) byly.
>
> pozdrawiam tez :-)
>

pamiętam książkę, ale tu chyba na bydzia.pl było, w każdym razie wartko szło :]...
noc długa więc może wena najdzie to dla Ciebie Lilly specjalnie rozpocznę.

[lily.in.the.west]

poklepywacz napisał:

> pamiętam książkę, ale tu chyba na bydzia.pl było, w każdym razie wartko szło :]
> ...
Na forum bydgoskim tez pisalismy ksiazke, ale Ciebie wtedy jeszcze nie bylo.

> noc długa więc może wena najdzie to dla Ciebie Lilly specjalnie rozpocznę.
>
no i nie klepnela Cie wena po plecach, a ja cala noc oka nie zmruzylam...
;-PP

[Gość: Déjà vu]

Nie, to nie tak.
Życie dało mi za dużo drew do pieca... i kursuję między najbliższymi sercu po białych korytarzach rozsianych 3ch miejscach. Do tego dokpotowały inne konieczności związane z powyższym i tłukę łbem swym zakutym w szpalreowy żelbeton łapiduchów i materii, którą muszę dostosować do przyszłości - jakakolwiek by nie była.
Po czerwcowym dyplomatycznym zdyndoleniu obronnym miałam nadzieję i plany na łyk powietrza, na smakowanie wiatru, na powrót, nurkowanie w słowach odkładanych od 5 lat "na po". Stało się inaczej i wytchnienia szukać mi na próżno. Czasu brak na myśli i słowa.

Ukłony padające z nóg pomimo i na przekór "mimo wszystko".
Déjà vu - zagruzowana Bezsilnością Wobec...

[Gość: lily.in.the.west]

Deja vu napisala (nareszcie!!!):

>Nie, to nie tak.
>Życie dało mi za dużo drew do pieca... i kursuję między najbliższymi sercu po białych >korytarzach rozsianych 3ch miejscach. Do tego dokpotowały inne konieczności związane z >powyższym i tłukę łbem swym zakutym w szpalreowy żelbeton łapiduchów i materii, którą >muszę dostosować do przyszłości - jakakolwiek by nie była.
>Po czerwcowym dyplomatycznym zdyndoleniu obronnym miałam nadzieję i plany na łyk >powietrza, na smakowanie wiatru, na powrót, nurkowanie w słowach odkładanych od 5 lat >"na po". Stało się inaczej i wytchnienia szukać mi na próżno. Czasu brak na myśli i słowa.

>Ukłony padające z nóg pomimo i na przekór "mimo wszystko".
>Déjà vu - zagruzowana Bezsilnością Wobec... <

Najpierw gwoli wyjasnienia: nie wiem dlaczego, jakos pewnie automatycznie,
napisalam pod swoim starym nickiem, a poniewaz postanowilam go juz nie
uzywac (miejscami zle mi sie kojarzy), zaczynam konsekwencje.

Czytajac Twoje slowa, pomyslalam, ze musisz byc spowinowacona
z Witkacym; on tez mial takie slowne idejki ;-)
U mnie tez w zasadzie pod gorke (do szkoly 4 lata biegalam pod wiatrakowa
gorke); rozmoscilam sie w stolicy, zaczelam wokol siebie porzadkowac, ale
rozczarowanie ludzmi odbiera mi powietrze. Wiem swiata nie zmienie,
ludzi tez nie, ale jednak pozostaje rozczarowanie; jak juz kiedys ustalilysmy -
najoblesniejsze z uczuc, czy odczuc.
Zycze Tobie, abys mogla biale korytarze zamienic na wysokie drzewa (jak
pisal L.Staff: "nie ma jak wysokie drzewa"; i mial racje!)

Klaniam sie nisko, witkiewiczowskiego piora wygladajac,
Lily, zdegustowana swiatem

[Gość: Déjà vu]

Bezcenna* Lily,
Skoligacenie z szewskim piórem jęzornie wysmaczonym? Zapewne me niskobeskidzkie obciążenie geograficzne miałoby tu sporo do powiedzenia, lecz milczy ścierwo bom wielkomiejsko je ukieratowiła. Ale czasem, może ta cholera wyziera zza węgła i czyni pozory krewniacze - choć te lotów mizernych.
Co do zdegustowania uniwersum, to bardzo dobrze! Choć paradoksem pachnie, ale parząc na słowo z innej perspektywy, znaczy tyle, żeś rozsmakowana w świecie. A rozczarowanie? Cudo samo w sobie! Istna bajka. Uroczysko nadśliczne. Wszystko zależy jaką miarę przyłożysz do słowa i odczuć. Może warto pożąglować asocjacyjką, by dół stał się szczytem i zaliczył akrobatyczny fikoł? Ludzi i świata nie zmienisz - fakt faktycznie fuckowy, ale swoje podejście do wzmiankowanych i owszem :)
Ja zaś na zobaczenie drzew szans nie posiadam. A o wysokich nawet nie marzę. Utknęłam korzennie: dosłownie i przyprawnie, bo piernik na święta sadzać śpieszę, a przyległości rodowe atencji mej wciąż spragnione - ta zaś w niemocy wobec zardzewienia fizycznego miota się i kwili bezradnie.
Życząc fikoła w oglądzie rzeczy wielkich i małych,
Ukłon zaczyniam jak rozczyn ciastowy na słodko,
Déjà vu - beznadziejnie zakorzeniona w korytarzach

* gdyż kursem mamony już miary Twej zbadać nie idzie

wisielczy nastrój

[Gość: Déjà vu]

O, ależ tu wisielcza cisza nastała była.
Moją przerwały wisielcze szranki pyrlandyjskie i w sobotę na rynku będę się montażyć dyndalińsko. Trochę inne powietrze, jakaś wiertarka, drut i inne oboczności zmusiły mnie do zejścia z wielkiego koła, po którym od miesięcy gonię niczym szczur czy mysza w klatce na wybiegowisku. Może na chwilę i na przekór bieli sal uda się przezwyciężyć przyciąganie ziemskie.
Ukłony przedwisielcze i szrankowe zarazem,
Déjà vu - powracająca na ciut do siebie

* <<<-

[Gość: Déjà vu]

Ucichły białe sale... grawitacja myśli nie dopuszcza istnienia tych świąt. Rozum nie jest sprzymierzeńcem.
Déjà vu - na pustkowiu

* <<<- choinka 2011

[Gość: Déjà vu]

Zajrzałaś i dowiesiłaś - choć nie na Kulturze, ale jak zwykle z wysoką kulturą.
Déjà vu - dziękująca za pamięć i zawinięta w smutek tykających zegarów

[poklepywacz]

bo kultura czasem wykracza poza Kulturę... co się chwalić należy!

nie warto wsłuchiwać się za nadto w tyknięcia zegarów.kiedyś dostrzegłem że nie wszystkie są jednakowe. i naszło mnie przerażenie.

[poklepywacz]

..i zamilkło coś jeno

piernik sadzam

[Gość: Déjà vu]

Ano tak, zamilkło po całości.
Ukłony czynię w czeluść niezmąconą postem i jak czas nakazuje sadzam piernik na święta choinkowe,
Déjà vu