czy dorosłe dziecko powinno się wyprowadzić?

[adwarp]

od rodziców? spotykam się z głosami oburzenia "jak to, to ona/on jeszcze mieszka z rodzicami, przecież jest dorosły", słusznie?

[empirical]

wszystko zależy od relacji w danej rodzinie i od sytuacji życiowej.

[podkocem]

uczące się dorosłe dziecko może jak najbardziej mieszkać z rodzicami, ale po ukończeniu nauki powinno wyfrunąć z gniazda.

[wuika]

To zależy od pojęcia 'dorosłości'. Lat 18 - nie. Student też niekoniecznie (chyba, że chce, ale jeszcze nie ma 'przymusu'). Pracujący człowiek już by wypadało, żeby albo się wyniósł, albo miał plan wyprowadzki (np. zbieranie kasy, określona ścieżka zawodowa, no coś w planach). Osobiście znam kilka elementów, którzy od mamusi do małżonka / małżonki przenosili się w okolicach 30-35 roku życia. Za późno

[misterni]

30-35 lat? W naszych polskich realiach jeszcze nie tak późno, zwłaszcza jeśli dokładali kasę do mieszkania i sami się utrzymywali.
W sumie ja miałam lepiej, mieszkałam z mamą (tata zmarł gdy miała 19 lat) do 25 roku życia, potem moja mama kupiła sobie mieszkanie i się wyprowadziła

[wuika]

Chłopina lat 35 nie zdołał nigdy, ale to nigdy się usamodzielnić. Ani na studiach, ani przez dekadę(!) po nich. Wg. mnie to przegięcie. I nie mówimy o sytuacji (wg. mnie też 'przegięciowej', ale nieco mniej), kiedy dorosłe dziecko mieszka np. w domu, w którym w planach ma zamieszkać jego przyszła nowa rodzina.

[pfegele]

Jesli dorosly czlowiek mieszka u rodzicow, ale placi za swoje utrzymanie, to czemu nie?
Ciezko w naszym kraju utrzymac samodzielnie mieszkanie.

[jak-nie-ja-to-kto]

to zależy jak na to patrzeć, zważywszy na obecne realia.

[andaba]

Nie widzę takiej potrzeby.

W czym dorosłemu samotnemu dziecku przeszkadzają rodzice i vice versa?

[bri]

Często właśnie dlatego jest samotne, że mieszka z rodzicami.

[brak.polskich.liter]

A moglabys konkretniej?

Po pierwsze - o kogo chodzi i w jakim wieku/sytuacji zyciowej jest ta osoba?
Bo jesli o 35-letniego wiecznego studenta to owszem, slusznie.
A jesli o 20-letniego studenta, to raczej nieslusznie.

Po drugie - czy taka sytuacja (dorosly facet/dorosla baba mieszka z rodzicami) jest wynikiem koniecznosci dziejowej, czy wyborem? Czy jest to sytuacja przejsciowa, czy stan trwaly?

Po trzecie - piszesz o glosach oburzenia. Kto sie wlasciwie burzy i czemu?

[adwarp]

nie myślę o 18latku, raczej o trzydziestoletnim człowieku, pracującym i zarabiającym.

[ann.38]

adwarp napisała:

> od rodziców? spotykam się z głosami oburzenia "jak to, to ona/on jeszcze mieszk
> a z rodzicami, przecież jest dorosły", słusznie?
Niesłusznie się oburzają, chociażby z tego powodu, że to nie ich sprawa. Ja po studiach już nie wrócilam z akademika do rodziców. Bardzo cięzko jest tak wyjść z domu i za pensję wynająć mieszkanie, odkładać na własne, znaleźć w tym moment na dziecko/dzieci. Ciekawe czy ci, którzy się oburzają na mieszkanie u rodziców nie przyjmują też innej pomocy. Ja tam przechowam swoje dzieci jeżeli będą potrzebowały. Nawet drobna pomoc na starcie ma ogromne znaczenie w dalszym życiu.

[wuika]

I tak przez 5-10 lat?

[eilian]

Zdecydowanie tak. Każdy powinien trochę chociaż pomieszkać sam, żeby zwyczajnie w świecie się usamodzielnić, co nie polega li tylko na dokładaniu się do rachunków, ale też na nauczeniu się, że jak się nie wypierze, to nie będzie co na siebie założyć, jak się nie kupi bułek to nie będzie na śniadanie, jak nie posprzątasz to masz bajzel, żeby nauczyć się trochę gotować i w ogóle poczuć wolność, że sam jesteś sobie sterem... że robisz co chcesz, ale musisz też być za siebie odpowiedzialny. Samemu trzeba o wszystkim pomyśleć, pamiętać, zaplanować, zorganizować, to jest nauka życia po prostu. Osobiście znam dwa przypadki mieszkania z rodzicami w dorosłym wieku (kilka lat po studiach, gdy się pracuje itd.), prawie do 30-tki i to są przypadki do bólu potwierdzające moją teorię.

[kamunyak]

> ale też na nauczeniu się, że jak się nie wypierze, to nie będzie co na si
> ebie założyć, jak się nie kupi bułek to nie będzie na śniadanie, jak nie posprz
> ątasz to masz bajzel, żeby nauczyć się trochę gotować i w ogóle poczuć wolność,
> że sam jesteś sobie sterem...

większych bzdur dawno nie słyszałam.
nauczyc sie kupować bułki czy zrobic pranie, człowiek o przeciętnej inteligencji, jest w stanie nauczyć sie w ciągu tygodnia - miesiąca. Jak skręca żołądek to i jajecznicę zrobic tez zrobi, albo znajdzie najblizszy bar.
W polskich realiach usamodzielnienie sie jest niezwykle trudne. Oczywiscie można dziadować w wynajętym mieszkaniu, czy raczej pokoju przy obcych. To chyba lepiej miec pokój przy swoich (rodzicach)?
Ja wyprowadziłam się do swojego mieszkania majac 32 lata bo dopiero wtedy je miałam. I jakos nie zauważyłam żebym miała problem z podstawowymi czynnościami życiowymi.
Między 20- a 30-tym rokiem zycia człowiek nabywa jakiejs tam życiowej wiedzy, nawet mieszkając z rodzicami. Czasem jednak z tego domu wyjeżdża, raczej bez rodziców, więc jest duża szansa żeby zobaczył, jak to jest kiedy trzeba znaleźć "sklep z bułkami".
Pracujący 30-latek dostaje pensję więc gospodarować pieniędzmi też raczej potrafi.
Twoi znajomi są "upośledzeni" niezależnie od wieku i miejsca zamieszkania, po prostu. Ot, zyciowe ofermy i tyle.
Młodzi, zaczynający prace, powinni się usamodzielnić.
Tylko gdzie? jak? przy 1500 zł lub na bezrobociu.
W końcu to, że młodzi emigrują i nie chcą zakładać rodzin, o czymś świadczy. I żaden roczny urlop niczego tu nie zmieni dopóki młodzi ludzie nie będą mogli liczyć na stabilną pracę i godne zarobki. Wtedy na pewno chętnie sie usamodzielnią, bez niczyjej pomocy i podpowiedzi.

[vi_san]

Samodzielność to, twoim zdaniem, praniu swoich gaci i kupowanie bułek? I do tego konieczna jest wyprowadzka z domu rodziców? No to gratuluję. Bo ani to nie jest samodzielność, ani nie jest do tegoż konieczna wyprowadzka. Znam osobę, która twierdzi, że od rozpoczęcia studiów jest samodzielna, bo nie mieszka z rodzicami - owszem, mamusia i tatuś kupili córeczce kawalerkę w tej samej klatce schodowej w której mieszkają, do dziś [a od ukończenia studiów przez pannę minęło już osiem lat] mamusia i tatuś płacą za ową kawalerkę rachunki, panna znosi do nich pranie, codziennie jest u nich na obiadkach [i zabiera sobie wałówę "do siebie" na śniadanie i kolację]... Ale wszak nie mieszka z rodzicami więc jest samodzielna, nie? Prawda jest taka, że za jedną pensję [zwłaszcza osoby młodej, bez doświadczenia itd., trudno jest utrzymać mieszkanie i siebie - poza "prestiżowymi" zawodami jest to właściwie niemożliwe. I najczęściej to właśnie [koszty] są przyczyną mieszkania dorosłych dzieci z rodzicami. Inną kwestią jest, jeśli dorosłe dziecko, zarabiające bardzo dobrze woli mieszkać z mamą i tatą z wygodnictwa.

[z_lasu]

Zaraz, zaraz... Ale dlaczego piszesz o tym, że "panna znosi do nich pranie", "zabiera sobie wałówę "do siebie" na śniadanie i kolację"? Przecież wg Ciebie kwestia prania i kupienia bułki jest zupełnie w temacie samodzielności nieistotna.

To nie chodzi o pójście do sklepu i nabycie towaru. To potrafił mój syn w wieku 4 lat. To chodzi o umiejętność zadbania o własne interesy począwszy od czystych gaci do poważnych decyzji życiowych. Rodzice po pierwsze buforują niezadbanie (wypiorą albo nakarmią - człowiek nie uczy się ponoszenia konsekwencji swoich decyzji, poza tym nabiera często przekonania, że stworzony jest do wyższych celów niż pranie gaci). Po drugie bycie na łasce rodziców ogranicza przestrzeń decyzyjną dziecka (trudno jest w tej sytuacji podjąć istotne życiowe decyzje sprzeczne ze światopoglądem rodziców).

[vi_san]

Przeczytałaś post eilian? Ja tylko twierdzę, że umiejętność obsługi pralki i nabywania produktów spożywczych nie świadczy ani o dorosłości ani o samodzielności. Podobnie jak nie świadczy o tym mieszkanie "nie z rodzicami". Wspomniana przez mnie panna właśnie "czuje wiatr w żaglach, twierdzi, że jest samodzielna, bo przecież nie mieszka z rodzicami. Tymczasem, mimo wyprowadzki samodzielna NIE JEST, acz nie chodzi wyłącznie o to nieszczęsne pranie czy bułki. Samodzielność i dorosłość to coś co można osiągnąć nawet mieszkając z rodzicami - wszystko zależy od tego, czy rodzice przyjmą do wiadomości, że ich dziecko dorosło czy nadal chcą mieć w domu małego "niuniusia". I, owszem, "niemieszkanie" z rodzicami ułatwia uzyskanie autonomii, podejmowanie decyzji za siebie i ponoszenie konsekwencji tychże decyzji - ale nie jest warunkiem ani koniecznym ani wystarczającym.

[eilian]

Ale rozumiecie, że te bułki i pranie to pewnego rodzaju metafora? Chociaż w przypadkach, które znam akurat umiejętność prania nie została opanowana, wiele innych z resztą też nie. To są w jakimś sensie życiowe kaleki, choć wierzę, że niekoniecznie musi to aż tak wyglądać.
Jednak co to za samodzielność i dorosłość z rodzicami za ścianą? Nawet jeśli rodzice się nie wtrącają, nie narzucają, to nie jest to samo co mieszkanie samemu. Oczywiście panie z obozu mieszkającego z rodzicami będą zaprzeczać, ale mam porównanie, więc zostanę przy swoim zdaniu.

[princess_yo_yo]

samodzielnosci i doroslosci praktycznie nie da sie osiagnac mieszkajac nieprzerwanie z rodzicami, po czym wyprowadzic na swoje z pomoca rodzicow po 30stce.
akurat post elian jest pod tym wzgledem bardzo sensowny. a forum jest na to doskonalym dowodem, dorosle kobiety kompletnie nie odseparowane od rodzicow mimo ze mieszkajace z mezem i dziecmi, samodzielnosc decyzyjna w wiekszosci przypadkow zerowa bo wszak ponoszenie konsekwencji wlasnych decyzji to sztuka ktorej nie nabywa sie z dnia na dzien zwlaszcza w dojrzalym wieku.
tak, zeby sie usamodzielnic czlowiek potrzebuje przez jakis czas byc 'na swoim' w sensie odpowiedzialny sam za siebie. przeprowadzka z domy rodzicow do domu z partnerem to tez nie jest dobry pomysl zwlaszcza w dzisiejszych czasach kiedy presja spoleczna na trwalosc malzenstwa ponad wszystko nie kryje juz problemow jakie takie 'dorastanie' genereruje.

[e-kasia27]

eilian napisała:

> na nauczeniu się, że jak się nie wypierze, to nie będzie co na si
> ebie założyć, jak się nie kupi bułek to nie będzie na śniadanie, jak nie posprz
> ątasz to masz bajzel, żeby nauczyć się trochę gotować i w ogóle poczuć wolność,
> że sam jesteś sobie sterem... że robisz co chcesz, ale musisz też być za siebi
> e odpowiedzialny. Samemu trzeba o wszystkim pomyśleć, pamiętać, zaplanować, zor
> ganizować, to jest nauka życia po prostu.


No wiesz, jak myślę, że to co tu napisałaś, to jest dobre dla nastolatka i to takiego w wieku młodszym.
A Ty mówisz, że tego ma się uczyć dorosły człowiek??
To co robił do tej pory??
Do osiemnastki mamusia mu czyste majteczki na krzesełku układała, żeby miał co na tyłek włożyć, jak wstanie z łóżeczka, kanapeczki na śniadanko robiła, i książeczki do szkoły pakowała, a może jeszcze mówiła, że z Kasią, to może pójść do kina, a z Basią nie, bo jest be?

No daj spokój!
Samodzielnym człowiekiem można być niezależnie od tego, czy się mieszka razem z rodzicami, czy nie - to nie zależy od miejsca zamieszkania, tylko od osobistych chęci i własnego lenistwa.

[rosapulchra-0]

adwarp napisała:

> od rodziców? spotykam się z głosami oburzenia "jak to, to ona/on jeszcze mieszk
> a z rodzicami, przecież jest dorosły", słusznie?

A to mowa o dzieciach w jakim wieku? 18 lat? Czy 40 lat?

[deszcz.ryb]

Ja uważam, że tak, najpóźniej w wielu okołostudenckim - 18, 19, 20 lat. Mnie taka wyprowadzka świetnie zrobiła, nauczyłam się, jak sobie radzić samodzielnie [w rodzinnym domu niewiele musiałam robić]. Poza tym zakosztowałam sobie wolności, co byłoby niemożliwe, jeżeli mieszkałabym z rodzicami [bo często rodzice nie przyjmują do wiadomości, że mają dorosłe dziecko i kontrolują dalej].

[bi_scotti]

Pracujacy 30-latek powinien miec wewnetrzna potrzebe bycia 100% samodzielnym a to jest mozliwe wylacznie gdy sie juz z rodzicami (chocby najmniej involved) nie mieszka. No chyba, ze mieszkaja w sredniowiecznym zamczysku, on ma swoja wieze polnocna albo poludniowa i z rodzicami widuje sie okolicznosciowo
Bardzo latwo jest przestac byc mieszkajacym z rodzicami 30-latkiem a stac sie mieszkajacym z rodzicami 40-latkiem ... Znam kilka zyjacych przykladow
Rodzice tez powinni push takiego "zasiedzialego" 30-latka do poszukiwan wlasnego lokum. Tak, tak, wiem - wszystko drogie ale tansze nie bedzie! I jesli nie ma koniecznosci opieki nad tymi rodzicami albo planu typu "oszczedzam przez rok wszystko, co sie da a potem kupuje cos tam", to 30-latek powinien miec dany przez rodzicow rozsadny termin (np. 3 miesiace) na znalezienie sobie wlasnego adresu. Szczegolnie gdy pracuje. Gdyby byl bezrobotny czy przezywal jakies inne problemy zdrowotne albo finansowe, moznaby jakos sytuacje zrozumiec ale tak poza tym to dobrze jest nasladowac ptaki: gdy przychodzi czas, wypychaja pisklaki z gniazda bez zadnej litosci. Pora fruwac i pora budowac wlasne gniazdo!

[myelegans]

Sie podpisze, uwazalabym, ze jest cos bardzo niepokojacego, gdyby moje okolo20 letnie dziecko nie chcialo odciac pepowiny i sie wyprowadzic, zeby posmakowac niezaleznego zycia.
Jezeli tak sie nie stanie zaczne wypychac z gniazda dajac jakies warunki.
Najprawdopodobniej student nie bedzie z nami mieszkal, po studiach moze zakotwiczyc na troche, zeby sie przegrupowac, ale jak zacznie pracowac, to bede liczyla na zupelna wyprowadzke, albo warunki mieszkania beda podobne jak do zycia na swoim.
I zrobie to z absolutnej i niekompromisowej milosci

[gretchen184]

bi_scotti-w 100% podzielam twoje zdanie

[baba06]

mam koleżankę, wybudowali piękny duży dom z założeniem, że będą w nim mieszkać razem z dorosłą córką, jedna i druga strona nie widzi w tym nic złego.

[e-kasia27]

Ja też nie widzę w tym nic złego, wręcz przeciwnie, same dobre rzeczy w tym widzę.
Od urodzenia mieszkam w domu wielopokoleniowym, zresztą tu gdzie mieszkam, wszyscy na około, tak mieszkają -babcie, rodzice, dzieci, wnuki - domy przechodzą z pokolenia na pokolenie, rozbudowują się, przekształcają, w niektórych mieszka już po kilka spokrewnionych ze sobą rodzin - siostry, bracia.
Zupełnie nie rozumiem tej nagonki na to, aby wyprowadzać się od rodziców na swoje, no chyba że mieszka się w ciasnym mieszkanku, albo ma się jakąś patologiczną, dysfunkcyjną rodzinę, która utrudnia normalne życia, wtedy to ma sens.
Ale przy zgodnej, kochającej się rodzinie i dużym metrażu nie ma żadnego logicznego powodu aby się od rodziny izolować.

[myelegans]

u mnie w okolicy: sasiedzi, rodzina jest podobnie i TO mnie wlasnie zniechecilo do jakiegokolwiek rozwazania i romantyzowania jak to jest fajnie wielopokoleniowo. Widzialam rozwody, wyprowadzanie sie ziecia, albo synowej, nierozmawianie z rodzicami calymi latami, mieszkajac nad glowa, klotnie, zabieranie babci emerytury. I wszystko to byly normalnie, niepatologiczne rodziny, jak sie poskrobalo od zewnatrz do wylazilo wtedy na wierzch.

A juz wyjatkowo nie fair jest wprowadzanie meza, czy zony to rodziny, w ktorej "pecking order" jest ustalony pokoleniowo, zeby sobie zaistniala, byla samodzielna, niezalezna itd.

[bri]

Czy córka ma już męża? On też może chcieć decydować o tym, czy będzie mieszkał z teściową czy nie.

[myelegans]

Moi rodzice tez wybudowali duzy, wielopokoleniowy dom i bardzo bym sobie zyczyla, zeby tego domu nie bylo kosztem ich pracy i wyrzecze, bo zadne w nas w nim nie mieszka. NIespecjalnie mi odpowiadalo, ze rodzice zaplanowali za mnie zycie, zakladajac (blednie), ze wroce do domu i tam zamieszkam jako dorosla osoba. Wprowadzili mnie tylko w poczucie winy. O wiele lepiej byloby, gdyby ten dom byl mniejszy, a oni nie przyplacili go duzymi wyrzeczeniami.
Ja takiego bledu nie popelnie. Jezeli kiedys, w co watpie, bedziemy w konfiguracji wielopokoleniowej, to mieszkanie bliskie, ma byc mieszkaniem oddzielnym i niezaleznym.

[default]

Oczywiście, że powinno się wyprowadzić. Najlepiej już w czasie studiów, jeśli są sprzyjające okoliczności finansowe. "Dziecko" w wieku studenckim a) potrzebuje zakosztować swobody i "samodzielnego" życia, b) nie nadaje się już na współlokatora dla zaczynających wchodzić w dojrzały wiek rodziców. Dla obu stron staje się to zbyt męczące.

[z_lasu]

> "Dziecko" w wieku studenckim a) potrzebuje zakosztować swobody i "samodzielnego" życia,

Pamiętam, że gdy ja studiowałam, to dziwne było dla nas studiowanie "z rodzinnego domu". Takich osób było niewiele i nie integrowały się. Ludzie, którzy mieszkali z rodzicami byli w jakiś sposób odizolowani od życia studenckiego. No i jednak jest różnica, między młodym dorosłym człowiekiem, który wychodzi kiedy i dokąd chce i nie musi się z tego nikomu tłumaczyć, a takim, który musi (no, bo w końcu co w tym złego, że mama pyta "dokąd wychodzisz?" - trudno mieć do niej o to pretensje). A jednak to ogranicza.

[maugorzata2008]

Ja studiowałam "z rodzinnego domu" na pierwszym roku. Integrowałam się tam samo jak reszta, nie widzę różnicy. Na drugim roku mieszkałam najpierw sama, potem z facetem i też integrowalam się normalnie, tylko czasami ktoś moje mieszkanie z facetem skomentował "o, jaka ty jesteś dorosła". Nie rozumiem dlaczego, nic to specjalnie w mojej dorosłości nie zmieniło. Co za różnica, czy mama, czy współlokator, czy partner pyta "dokąd wychodzisz"?

[adellante12]

Oczywiście.
Nie wyobrazam sobie żeby po skończeniu studiów moje dzieciaki usiłowały dalej z nami mieszkac.. Mowy nie ma.

[zuzanna56]

Ja tak samo jak poprzednik.

[lauren6]

Ja nie widzę nic złego w tym, że dorosłe dziecko mieszka z rodzicami i wspólnie łożą na utrzymanie oraz wspólnie zajmują się mieszkaniem (domem). Co za różnica czy płaci się osobie wynajmującej mieszkanie, czy własnej matce?
Patologia jest dla mnie gdy dorosłe dziecko pasożytuje na rodzicach, mimo że ma pracę lub możliwość zarabiania na własne utrzymanie, ale mu się nie chce. Wtedy kop w tyłek dla otrzeźwienia jest wymagany.

[zuzanna56]

To nie jest nic złego. Chodzi chyba o relacje w rodzinie. Ja nie potrafiłabym mieszkać ani z mamą ani z teściową. Nie chcę też mieszkać z dorosłymi dziećmi.

[vi_san]

Mądrze prawisz.

[erdbeere40]

Dziecko powinno się w pewnym weku wyprowadzić od rodziców, najlepiej w wieku około studenckim. A już ze swoją rodziną powinno się mieszkać osobno. Przecież nowa rodzina to oddzielna komórka społeczna. Nie ma w Polsce zwyczaju kultywowania rodzin wielopokoleniowych. A jeśli już rodzina wielopokoleniowa to taka, w której wszyscy członkowie coś z siebie innym członkom dają, a nie tylko oczekują.
Osoby w wieku powyżej 30 lat mieszkające z rodzicami, tak po prostu, nie np. w celu opieki nad obłożnie chorą matką, to osoby upośledzone społecznie, z jakąś dysfunkcją osobowościową. I zdaję sobie sprawę, że mam bardzo rygorystyczne i mało ciekawe poglądy. Na szczęście każdy może mieć własne widzenie świata.

[verdana]

Nie istnieje w sytuacjach rodzinnych nic takiego jak ogólna "powinność". Każde rozwiązanie, które ma obowiązywać absolutnie wszystkich jest idiotyczne - każdy powinien sam decydować o swoim życiu, a nie robić czegoś "bo wypada". Niewątpliwie dorosłe dzieci powinny być samodzielne, czy jednak musza wyprowadzić sie od rodziców czy nie - to zupełnie inna sprawa.

[e-kasia27]

erdbeere40 napisała:

> Nie ma w Polsce zwyczaju kultywowani
> a rodzin wielopokoleniowych.


Musisz chyba mieszkać w zupełnie innej
Polsce nżz ja, skoro tak mówisz.



A jeśli już rodzina wielopokoleniowa to taka, w kt
> órej wszyscy członkowie coś z siebie innym członkom dają, a nie tylko oczekują.
>


No, to oczywiste!
Rodzina wielopokoleniowa nie polega na pasożytnictwie, ale na współpracy.



> Osoby w wieku powyżej 30 lat mieszkające z rodzicami, tak po prostu, nie np. w
> celu opieki nad obłożnie chorą matką, to osoby upośledzone społecznie, z jakąś
> dysfunkcją osobowościową. I zdaję sobie sprawę, że mam bardzo rygorystyczne i
> mało ciekawe poglądy. Na szczęście każdy może mieć własne widzenie świata.


To fakt, masz mało ciekawe poglądy, na ten temat, ale może to kwestia miejsca zamieszkania, może tak gdzie mieszkasz nie ma dobrze funkcjonujących rodzin wielopokoleniowych,

[erdbeere40]

Właściwie to w temacie rodzin wielopokoleniowych nie powinnam się wypowiadać, swoje poglądy zawdzięczam jednej rodzinie, która zwie się wielopokoleniową, z gatunku pasożytniczych. Tzn. młodzi z gatunku należy mi się. I się należy. I znam tylko tę jedną rodzinę. Wszyscy znajomi mieszkają samodzielnie, na ogół z dala od rodzin, zostali w tym mieście po studiach albo przeprowadzili się do Warszawy. Przepraszam, jeśli kogoś uraziłam, nie taki był mój zamiar.

[gazeta_mi_placi]

Nie, wynajem na rynku polskim jest bardzo drogi, kawalerka co najmniej 500 zł (niski standard lub małe miasto) plus opłaty.
Po co wyrzucać pieniądze w błoto? Chyba, że ktoś ma np. mieszkanie po babci lub zarabia tak dużo, że stać go na własne mieszkanie.

[butch_cassidy]

Wg mnie w sytuacji gdy to możliwe finansowo (mieszkanie po babci, pomoc rodziców, możliwość zamiany dużego lokum na 2 mniejsze, itp.) to dziecko powinno się jak najszybciej usamodzielnić. I wyprowadzić i sobie prać Wg mnie 21 lat to dobry wiek, chyba że studiuje wyjątkowo trudny kierunek, to wtedy dopuszczałabym, że rodzice całkowicie utrzymują takie "wyprowadzone" dziecko, a jak nie mogą to się nie wyprowadza. No i oczywiście nie czepiam się sytuacji, gdy to absolutnie niemożliwe z powodów finansowych - rodzice mało zamożni, dziecko na starcie nie jest w stanie zarobić ponad te 1500, mieszkania brak... Wtedy kanał, no ale nie da się inaczej, wyszydzać też nie ma czego. We wszystkich innych sytuacjach to dla mnie nie do przyjęcia. Nawet student mieszkający z rodzicami, niezainteresowany żadnym zarabianiem i nie szukający możliwości przeprowadzki. Dla mnie to już średnio fajnie.

[evee1]

Moja corka ma 18 lat, pol roku temu zaczela studia. Jakos nie czuje potrzeby, zeby ja z domu wyrzucac. Ona jest bardzo niezalezna nawet mieszkajac w domu, wiec o to sie akurat raczej nie martwie . Tak naprawde to chodzi o to, zebym nie musiala utrzymywac i opierac doroslego, zarabiajacego juz na siebie konia, wiec pewnie jak skonczy studia i zacznie pracowac, to zaczne oczekiwac, ze do utrzymania domu troche sie dorzuci . Jest niewykluczone, ze moje dzieci wyprowadza sie i zamieszkaja razem. Juz to planuja zreszta .

[butch_cassidy]

A już absolutnym szczytem nieodpowiedzialności są wg mnie rodzice mniej lub bardziej świadomie blokujący dorosłemu dziecku możliwość wyprowadzki - przez szantaż emocjonalny, nieinformowanie o jego prawach (choćby do spadku) i inne zagrywki. Okropne

[ledzeppelin3]

Każda rodzina ma inną sytuację i wpie...nie się w czyjeś życie i wybory to buractwo

[japanunieprzerywalempanieposle]

tiaa wyjazd na studia do innego miasta, gdy rodzice placa, to dopiero samodzielnosc.

[fomica]

Wyprowadzka od rodziców jest potrzebna dla higieny psychicznej przede wszystkim tego dziecka. Jak stac sie dorosłym w domu, gdzie mama od zawsze robiła śniadanie, tata naprawiał kran, mama decydowała i kupowała sprzęty domowe, tata opłacał rachunki? Ja w domu rodziców zawsze czułam się jak dziecko przy rodzicach, bo to ich mieszkanie, ich decyzje, ich odpowiedzialnośc. Dopiero po wyprowadzce dostałam pod opieke własne garnki, firanki, rachunki i poczułam się dorosła. Trudno mi uwierzyć, że można się sprawnie i bezkonfliktowo podzielić tą przestrzenią.

[lauren6]

Wiele osób mieszka lub mieszkało w wielopokoleniowych domach. Widać da się. Wszystko zależy od charakteru, relacji panujących w rodzinie itd. Żeby dorosłe dzieci zaczęły poczuwać się do odpowiedzialności za wspólne gospodarstwo domowe, natomiast rodzice ustąpili pola w decyzyjności. W wynajmowanym mieszkaniu też nie musi być różowo, a konflikty o garnki czy firanki mogą być jeszcze gorsze niż w domu rodzinnym.
W dorosłym życiu zaliczyłam chyba wszystkie możliwe rodzaje pomieszkiwania, zanim wylądowaliśmy na swoim. Najgorzej wspominam wynajem. Z rodziną, przynajmniej mi, łatwiej się dogadać, niż z obcymi. Szczególnie, że ma się zazwyczaj wspólną wizję prowadzenia domu.

[tosterowa]

Powinno, powinno, ale jak się nie ma miedzi to się w domu siedzi.

[kietka]

sobie nie wyobrazam mieszkac z rodzicami w wieku np 24 lat.
sama wyfrunelam z gniazda w wieku 19...

[lola211]

A co robilas majac lat 19? Juz pracowalas?
Dziecko powinno wyprowadzic sie wówczas, gdy jest szansa finansowo to udzwignąć.Czyli raczej po studiach,ewentualnie w czasie ich trwania,gdy rodziców stac na oplacanie 2 mieszkan.Taka 24 latka ma szanse miec juz partnera, z ktorym wespół zamieszkaja i dadza rade sie utrzymac.Gorzej jesli sa bez pracy, a to dosc czeste, bo wysoki odsetek mlodych ludzi jest bezrobotnych.

[myelegans]

sa jeszcze akademiki, w ktorych studenci mieszkaja podczas studiow, jako tania opcja. Po co oplacac 2 mieszkania.
Po studiach mozna wynajac mieszkanie z kolezankami, i bedzie wychodzilo i taniej i bardziej towarzysko, zwlaszcza jezeli rodzinna miejscowosc nie jest te sama w ktorej sie studiowalo lub otrzymalo pierwsza prace.

[lola211]

Nie kazdy sie na akademik zalapie.
Jesli córka mialaby wynajmowac po studiach mieszkanie z kolezankami to juz wole jej oplacic samodzielne mieszkanie.Dorosły czlowiek mieszkajacy na kupie z innymi, jakos mi to srednio lezy.

[pederastwa]

A ja wyfrunęłam w wieku 25 lat. Jak miałam 19 zaczynałam studia dzienne i na nich chciałam się skoncentrować. Zresztą taki miałam komunikat od rodziców, którzy uważali za oczywiste że do końca edukacji jestem na ich utrzymaniu. A znowu żądać od nich, żeby mnie utrzymywali w samodzielnym mieszkaniu, to byłaby gruba przesada. Od połowy studiów bez problemu zarabiałam na swoje bieżące potrzeby, ale na całkowicie samodzielne utrzymanie nie byłby mnie stać. U mnie na roku samodzielnie mieszkali tylko studenci z innych miast czy wsi, miejscowi mieszkali z rodzicami i nikogo to nie dziwiło.

[butch_cassidy]

pederastwa napisała:

U mnie na roku sa
> modzielnie mieszkali tylko studenci z innych miast czy wsi, miejscowi mieszkali
> z rodzicami i nikogo to nie dziwiło.
Dziwić nie dziwiło, ale było też kilka osób zaczynających - przy mniejszym lub większym wsparciu rodziców - mieszkać na swoim. Wg mnie to bardzo sensowny układ, o ile do zorganizowania bez jakichś wielkich napięć.

[dziennik-niecodziennik]

zalezy. dla mnie to nie obowiązek, bo ostatecznie nie kazdy lubi wracac po pracy do pustego mieszkania. tyle ze wtedy obowiazkowo nalezy uczestniczyc w życiu domowym (utrzymanie domu, opłacenie rachunków itd).

[joa66]

Nie wiem do jakiego wieku powinnno mieszkac z rodzicami, ale od pewnego wieku (ukonczenie studiów) powinno przynajmniej mieć mniej więcej zarysowany plan samodzielnosci mieszkaniowej (pomijam sytuacje wyjatkowe typu rodzice sa właścicielami zamku jak pisala biscotti, czy np choroby w rodzinie).

[nadia1902]

Moje dzieci mogłyby mieszkać ze mną tak długo jak by chciały. Jednak jeśli ukończyliby studia, znaleźli prace i posiadali środki finansowe na własne utrzymanie musieliby się dokładać do opłat i żywności. Mieszkać owszem, utrzymywać do końca życia - nie bardzo.

[martha_marcy_may_marlene]

Czytałam gdzieś ostatnio, że ok.45% ludzi w przedziale 25 -34 lat mieszka z rodzicami.
Dla osoby, która w wieku 18 lat wyprowadziła się z domu, a w wieku niespełna 19 wyszła za mąż, to jakiś kosmos.
Współczuję nieodpępowionym.

[iwoniaw]

Równie dobrze ktoś może współczuć tej osobie, że pozbawiona została domu rodzinnego, gdy on zdawał maturę i wychodziła za mąż, gdy on właśnie zaczynał studia dzienne

[martha_marcy_may_marlene]

Ależ ja zaczynałam studia dzienne, naturalną koleją rzeczy zamieszkaliśmy w akademiku. Później były różne stancje, mieszkania z koleżankami, wynajmowanie kawalerki, wreszcie kupno jednego mieszkania, drugiego.
Proste? Proste.

[gryzelda71]

No jak się zaczyna studia w innym mieście to nie ma bata,trza się z domu wyprowadzić.
Ale jak w mieście rodzinnym to po co?Żeby rodzice bulili za jeszcze jedno mieszkanie?

[iwoniaw]

Przede wszystkim zaczęcie studiów dziennych i wyprowadzenie się do akademika/na stancję za pieniądze rodziców to nie jest "usamodzielnienie się", tylko dołożenie rodzicom jeszcze jednego obowiązku (nie mówię, że na tym etapie nieuzasadnionego, po prostu to kolejna faza wspierania _niesamodzielnego_ jeszcze dziecka).

[martha_marcy_may_marlene]

Akademiki były wtedy tanie jak barszcz, do tego mieliśmy dofinansowanie do niego. Więc wiele tych moich rodziców nie kosztowałam, max. 200 zeta miesięcznie (późne lata 90te).

[gryzelda71]

Czyli twoja samodzielność,ale kasa rodziców.

[ewaewawa]

Teraz 1 w akademiku ok 600zł, dwójka to 400zł(ja za wynajete lokum placilam 600zł+media) oczywiscie wyzywienie gdzie wiadomo koszty sa wyzsze niz w przypadku kiedy sie mieszka z rodzicami. Biblioteki akademickie niestety nie posiadaja kompletu ksiazek dla kazdego studenta(nasza nie posiad, moze gdzies w stolicy jest inaczej), w moim przypadku koszt 1 ksiazki to ok 100zł(uzywana)kupowalam z 7 takich ksiazek na poczatku roku akademickiego. Nie mowiac o kserowkach na ktore tez odpowiednia sume co miesiac wydawalam. Nie pracowałam bo studiowałam dziennie, zdarzalo sie, ze w piatki mialam zajecia do 21 praktycznie od rana. Koszty utrzymania studenta sa wysokie. Dodaj do tego koszty akademika czy wynajmu mieszkania to wyjdzie spora suma. Nie kazdego na to stac.

[joa66]

Czyli samodzielna nie byłaś. Nie sztuka być 'samodzielnym" i wyprowadzić sie z domu, jezeli w mieście rodzinnym nie ma uczelni wyższej , ewentualnie kierunku, który chcemy studiować.

[martha_marcy_may_marlene]

Mąż dorabiał, ja miałam pomoc od rodziny w postaci np. jedzenia, prezentów (ubrania). Nie upieram się, że byliśmy całkowicie samowystarczalni, mam tylko alergię na słowo nie da się. Nigdy nie ma dobrych czasów dla studentów z przeciętnych rodzin, samemu sobie trzeba coś od życia wyszarpać.

To powiedz mi jeszcze

[iwoniaw]

z której strony jest mniej samodzielny 25-30-latek mieszkający z rodzicami, który sam kupuje sobie jedzenie, ubranie i resztę i nie tylko płaci swoją część rachunków "domowych" ale jeszcze się wspomnianym rodzicom dorzuca/wspomaga ich prezentami?

[martha_marcy_may_marlene]

Przerabiałam model z 28latkiem, mieszkającym w domu rodzinnym. On miał piętro, rodzice parter. Gotowali sobie osobno, chociaż kuchnia niestety wspólna. On był całkiem ogarnięty, ale jednak mnie przeszkadzało wieczne wpadanie na 'teściów', chociaż ich bardzo lubiłam. Brakowało mi prywatności i nie czułam się komfortowo. A skoro ja nie czułam się komfortowo, to on też nie, bo siłą rzeczy się tymi wątpliwościami z nimi dzieliłam.
Poza tym uważam, że takie wspólne mieszkanie sprzyja nadmiernej bliskości, a pewnych rzeczy matka jednak nie powinna wiedzieć o prawie 30latku. Więc w mojej ocenie on nie był samodzielny. Tyle, że dopiero z zewnątrz takie rzeczy lepiej widać.

[hanna_sty]

Dla Ciebie może proste, ale nie dla wszystkich.
Ja studiowałam mieszkając z rodzicami. Tak było dobrze, wygodnie, taniej.
Z domu wyprowadziłam się w objęcia męża, zadnego mieszkania z koleżankami, wynajmowanych kawalerek. Szkoda nam było pieniędzy.
Gdy wyjechaliśmy na pierwszą placówkę nasze mieszkanie zostało wynajęte i ponad pół roku mieszkaliśmy z moimi rodzicami ( i już całkiem sporym dzieckiem). Było fajnie.
Na drugiej placówce rodzice mieszkali ponad pół roku u nas. Też miło to wspominamy. Oboje.
Syn wyprowadził się z domu w wieku niespełna 21 lat. Miał dokąd i miał też dużo szczęścia bo studiował na kierunku dziennym i dobrze zarabiał.
Dziś mieszka kilka tysięcy kilometrów od nas. ...rozmawiamy przez skypa prawie codziennie, dość często się widujemy.
A..... mamy z mężem pokój u moich rodziców a póki żyli teściowie także u nich.

[majenkir]

martha_marcy_may_marlene napisała:
> Współczuję nieodpępowionym.

Ja do 26 roku zycia (czyli do zamazpojscia) mieszkalam z rodzicami. Bylo to pod koniec lat 90-tych ubieglego wieku , zarabialam 700 zl, wiec nawet nie moglabym pomarzyc o wynajeciu czegokolwiek. Zreszta, po co? Balabym sie mieszkac sama, a w kupie zawsze razniej .

A, I wcale nie zaszkodzilo mi to w moim doroslym zyciu, wyrazy wspolczucia niepotrzebne.

[ewaewawa]

Ja to samo do prawie 26roku zycia(czyli zamazpojscia) mieszkalam z rodzicami. Studiowalam w miescie w ktorym mieszkalam. Rok mieszkalam z kolezanka, zeby sprobowac pomieszkac z kims ale w koncu wprowadzilam sie do rodzicow- ze wzgledu na sytuacje finansowa. Wolalam te pieniadze za wynajem przeznaczyc na ksiazki jak rowniez fajne ciuchy. Tak czy inaczej, bez problemu odnalazlam sie w nowym miejscu. Nie widzę powodu po co młody człowiek zarabiajacy czesto grosze musi mieszkac na swoim. Samodzielnosc? no dajcie spokoj! mieszkajac z rodzicami sama czesto robilam przelewy, gotowalam, robilam zakupy.

[ewaewawa]

Mąż miał 19lat wyprowadzając się z domu ale tez byl w innej sytuacji finansowej. Na niesamodzielna zonę nie narzeka

[naplaze]

> Czytałam gdzieś ostatnio, że ok.45% ludzi w przedziale 25 -34 lat mieszka z rod
> zicami.

...a przyczyny tego stanu rzeczy w większości wypadków są ekonomiczne.

> Dla osoby, która w wieku 18 lat wyprowadziła się z domu, a w wieku niespełna 19
> wyszła za mąż, to jakiś kosmos.
> Współczuję nieodpępowionym.

Można być odpępowinionym mieszkając z rodzicami, tak jak można być człowiekiem odpowiedzialnym i pracowitym, nie podejmując żadnej pracy do momentu ukończenia studiów.

[evee1]

No, a dla mnie kosmosem jest wychodzenie za maz w wieku 19 lat .
Ja do 25 roku zycia mieszkalam w domu z mama (studiowalam i przez niecaly rok po studiach pracowalam), a potem wyprowadzilam sie - sama - na drugi koniec swiata i dalam sobie rade .

[klubgogo]

Dorosłe, po studiach - nie wiem, czy powinno, ale jak znajdzie pracę, mogłoby się usamodzielnić. Nie mówię, że od razu pierwszego dnia pracy, ale powiedzmy do pół roku.

[wioskowy_glupek]

Pytanie do podzielających zdanie BiScotti, oczywiście rozumiem, że będzie to działało w obie strony ? Tzn. starszy rodzic, np. nie schorowany, ale z głodową emeryturą powinien iść na bruk ? No przecież jak to nie usamodzielnił się finansowo czy nie ma potrzeby być samodzielnym ?

Dla przypomnienia:
"Rodzice tez powinni push takiego "zasiedzialego" 30-latka do poszukiwan wlasnego lokum. Tak, tak, wiem - wszystko drogie ale tansze nie bedzie! "

Oczywiście BiScotti dodała jeszcze "Ibezrobotny czy przezywal jakies inne problemy zdrowotne albo finansowe, moznaby jakos sytuacje zrozumiec "

Ale co tu rozumieć ? przecież od mieszkania z rodzicami pracy nie znajdzie, ba nawet nie wyzdrowieje, więc najlepiej na bruk...

"ale tak poza tym to dobrze jest nasladowac ptaki: gdy przychodzi czas, wypychaja pisklaki z gniazda bez zadnej litosci. Pora fruwac i pora budowac wlasne gniazdo! "

Bardzo trafne porównanie, słyszałam że ostatnio u wróbli czynsze potaniały a jaskółki przestały dzieci podrzucać innym bo wyprawka do szkoły tańsza.

A tak serio to większych bredni dawno nie czytałam. Powiem na swoim przykładzie, mieszkam z mamą bo po co mam mieszkać osobno, skoro nie mam własnej rodziny ? Jestem samodzielna, zarabiam, miałam okazję zakosztować samodzielności przez 3 lata mieszkania samemu na studiach, potem jeszcze przez dłuższy okres za granicą. Także naprawdę nie muszę się koniecznie wyprowadzać do własnego lokum, żeby wiedzieć jak się pierze, robi zakupy czy sprząta albo opłaca rachunki. Czy bym się nie chciała wyprowadzić ? Pewnie że tak, ale raz że nie mam za co a 2 że w sumie po co ? Jak mamy opłacać 2 mieszkania 2 x płacić rachunki za to samo to musiałybyśmy na głowę upaść, żeby utrzymywać 2 domy ot tak dla zasady. Za te pieniądze można sobie na całkiem fajny urlop pojechać czy coś kupić...

Oczywiście są znane mi ewenementy, typu pan lat 38 mieszkający całe życie z matką, nie potrafiący sobie, wyprać ugotować itd. nie mający ochoty się wyprowadzać bo w nowym mieszkaniu kablówki nie będzie. Tak są też tacy ale nie ma sensu uogólniać.

[igge]

sama wyprowadziłam się z domu z chłopakiem do innego miasta, mieliśmy mniej więcej po 20lat i studiowaliśmy. Źle się czułam w domu rodzinnym i chcialam sie wyprowadzić, a chłopak chciał po prostu mieszkać ze mną. Zarabialiśmy na życie korepetycjami. Pamiętam jakim "wyrzucaniem" pieniędzy w błoto wydawały sie pierwsze zakupy chemii, domestosa, Ludwika i takich tam okołodomowych rzeczy. Wcześniej swoje studenckie zarobki przeznaczałam tylko na ciuchy i perfumy Nigdy nie mieszkałam sama, czego troszkę żałuję. Moje dzieci planują się jak najszybciej usamodzielnić i wyprowadzić ... ale wiem, że może nie być im łatwo, niech sobie marzą. Żyjemy na razie bezkonfliktowo więc opcja mieszkania dłużej razem też jest możliwa. Dla mnie nawet kusząca : dzieci sprzątają i fajnie się z nimi rozmawia, im starsze tym ciekawiej. Nie kontrolujemy specjalnie dzieci, mają dużo wolności. Możliwe, że to my dorośli wyprowadzimy się "do miasta" a dzieci, 19-20letnie(?), podzielą się domem. Aczkolwiek perspektywa "mieszkania na kupie" wielopokoleniowo mnie nie przeraża wcale, zależy jakie się ma potrzeby i preferencje i relacje międzypokoleniowe.

[x.i]

igge napisał:

> sama wyprowadziłam się z domu z chłopakiem do innego miasta, mieliśmy mniej wię
> cej po 20lat i studiowaliśmy. Źle się czułam w domu rodzinnym i chcialam sie wy
> prowadzić, a chłopak chciał po prostu mieszkać ze mną. Zarabialiśmy na życie ko
> repetycjami. Pamiętam jakim "wyrzucaniem" pieniędzy w błoto wydawały sie pierws
> ze zakupy chemii, domestosa, Ludwika i takich tam okołodomowych rzeczy. Wcześni
> ej swoje studenckie zarobki przeznaczałam tylko na ciuchy i perfumy Nigdy ni
> e mieszkałam sama, czego troszkę żałuję. Moje dzieci planują się jak najszybcie
> j usamodzielnić i wyprowadzić ... ale wiem, że może nie być im łatwo, niech sob
> ie marzą. Żyjemy na razie bezkonfliktowo więc opcja mieszkania dłużej razem też
> jest możliwa. Dla mnie nawet kusząca : dzieci sprzątają i fajnie się z nimi
> rozmawia, im starsze tym ciekawiej. Nie kontrolujemy specjalnie dzieci, mają d
> użo wolności. Możliwe, że to my dorośli wyprowadzimy się "do miasta" a dzieci,
> 19-20letnie(?), podzielą się domem. Aczkolwiek perspektywa "mieszkania na kup
> ie" wielopokoleniowo mnie nie przeraża wcale, zależy jakie się ma potrzeby i p
> referencje i relacje międzypokoleniowe.

teraz Cię nie przeraża, ale sama w wieku 20 lat chciałaś mieszkać oddzielnie. i tak jest zawsze - dzieci chcą jak najszybciej być na swoim, po czym mają swoje dzieci i wizja wielopokoleniowego domu zaczyna być coraz bardziej kusząca, a czasami wręcz desperacko konieczna. ale dorosłe dzieci wolą być na swoim i tak to się toczy w kółko..

[princess_yo_yo]

>A tak serio to większych bredni dawno nie czytałam. Powiem na swoim przykładzie, mieszkam z mamą bo po co mam mieszkać osobno, skoro nie mam własnej rodziny ? Jestem samodzielna, zarabiam, miałam okazję zakosztować samodzielności przez 3 lata mieszkania samemu na studiach, potem jeszcze przez dłuższy okres za granicą

spelnilas wiec warunek separacji od rodzicow. to o to wlasnie chodzi, w ten wlasnie sposob osiaga sie samodzielnosc/samostanowienie, to czy pozniej decydujesz sie swiadomie na zamieszkanie w domu rodzinnym nawet na cale zycie tego nie niweluje.