dostaje pie..a,.....

[ja275]

bosz juz dluzej nie moge, dostaje istnego pie..a od siedzenia z
dzieciakami w domu, maz zapiernicza po 12/13 h na dobe, nie mam mozliwosci
zeby wyrwac sie gdzies z domu bo po pierwsze nie ma kiedy ze wzgledu na prace
meza po drugie tutaj gdzie mieszkam wszystko czynne jest do godziny
17.00 !!!! za oknem buro, sniezno i deszczowo nie no po prostu nie moge -
znajomych tutaj nie ma bo to obce dla mnie miasto eee tam kurde pie..c i
juz

[nchyb]

a gdzie mieszkasz?

[mamaga283]

Rozumiem Cie doskonale,siedziałam tak przez rok sama z dzieckiem. Mój mąż
pracuje także po 12, a nawet 15 godzin dziennie (kilka razy przychodził do domu
o 2 w nocy). W dodatku zaraz po urodzeniu dziecka przeprowadziliśmy sie do
małej miejscowości, gdzie nikogo nie znałam i tak jak mówisz zycie tam
zamierało o 17.00. Żeby mi nie było za łatwo to do tego wszystkiego moje
dziecko miało straszne kolki i cały czas płakało (przez prawie rok). nie wiem
dlaczego ale prawie codziennie wyłączli nam prąd na kilka godzin i tak
siedziałam z tym płaczącym dzieckiem w ciemnościach i wydzawaniałam na
pogotowie energetyczne żeby nam ten prad włączyli bo ja miałam w domu wszystko
na prąd, łącznie z ogrzewaniem.Na szczęsie po roku musieliśmy sie przeprowadzić
do moich rodziców i odżyłam. Teraz moja córka ma 3,5 roku, ja pracuję ona
chodzi do przedszkola, mieszkamy za miastem we własnym domu i jest dobrze.
Myślę że ty poprostu musisz to przeczekać, jakoś samo sie pewnie wszystko
dobrze ułozy.

[4luty]

ja275 napisała:

> bosz juz dluzej nie moge, dostaje istnego pie..a od siedzenia z
> dzieciakami w domu, maz zapiernicza po 12/13 h na dobe, nie mam mozliwosci
> zeby wyrwac sie gdzies z domu bo po pierwsze nie ma kiedy ze wzgledu na prace
> meza po drugie tutaj gdzie mieszkam wszystko czynne jest do godziny
> 17.00 !!!! za oknem buro, sniezno i deszczowo nie no po prostu nie moge -
> znajomych tutaj nie ma bo to obce dla mnie miasto eee tam kurde pie..c i
> juz


przecież w Warszawie nie jest wszytsko czynne do 17! nie przsadzaj!

mh 4 luty ale ja nie o Warszawie pisze ...

[ja275]

i dobrze o Tym wiesz jesli mnie znasz...........a z tego wniosek ze chyba tak
skoro tak dobrze jestes zorientowana ze z Warszawa mialam do czynienia

[nchyb]

a skąd jesteś? Napisz, to może znajdą się mamy z Twoejgo miasta i dzięki sieci
znajdziesz znajome?

Krosno

[ja275]

[nchyb]

hm, jak dla mnie drugi koniec Polski...
Ale może sa na forum mamy z Krosna

A odwiedzasz swoje regionalne forum?:
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=349

zagladam tam oj zagladam

[ja275]

[dagi80]

Wiem co czujesz, bo u mnie tak samo. Mąż w cały dzień w pracy często też nocki jak to żołnierz, a ja ciągle sama. Też zmienilismy miejsce zamieszkania na dziurę na Mazurach, gdzie o 17 zaden sklep nieczynny. Nie znam tu nikogo, na spacer nie ma gdzie wyjsc bo tylko 1 ulica jest w dodatku przelotowa i ruch ogromny. niedługo urodzi sie nam drugie dziecko to chyba już w ogóle wysiąde. Z nikąd pomocy nawet takiej duchowej zeby z kims pogadać przy kawce ile można wisieć na telefonie albo rozmawiać z dwulatkiem.

Widzę ze jest nas " samotnych troszke"..

[ewcialinka]

ja tak samo.cały dzien nie ma sie do kogo odezwac mam nadzieję że tam gdzie
sie przeprowadzam niedługo to bezdie jakas mama

[blou1]

Minie minie, u mnie trochę to trwało. Aż sprowadziła się do domu obok rodzina z
czwórką dzieci. Wyskakuje do mamy czwórki czasem, choć na innych falach
nadajemy kilka tematów domowo dziecinnych jestwspólnych. U mnie najgorzej było
w ciąży kiedy w obcym domu (męża), obca miejscowość, obcy ludzie. Mądre rady,
wiecznie ktoś się kręcił koło mnie. Potem podobnie kiedy urodziłam syna. A
potem dałam sobie na wstrzymanie, drugie dziecko i jest nieco lepiej. Nadal
czuję się jak na cenzurowanym, bo nie u siebie i nie sami.

[76kitka]

Ja mieszkam na końcu świata, u nas nie ma nawet sklepu spożywczego Takie miejsca są jeszcze na mapie i to wcale nie w Bieszczadach, a kawałek za Warszawą. Mam tutaj jedną zaprzyjaźniona mamę, ale widujemy się rzadko. Mąz wychodzi do pracy rano, wraca późno wieczorem. Ale nie mogę powiedzieć, żebym wariowała z nudów, czy samotności. Mam tyle ulubionych zajęć, że połowy nie mogę uskutecznić z powodu małego. Mam tylko jednego dzieciaczka i mama robi za kompana do zabaw, bywam starym niedźwiedziem, rolnikiem w dolinie, jestem potrzebna do gry w berka, podziwiania obrazków, czytania bajek, oglądania gazet, doglądania na spacerze i pchania rowerka. Też mi czasem brakuje dorosłego towarzystwa.