jest mi ciężko

[chmielanka]

Witajcie.
Prawdę mówiąc piszę dlatego, że oczekuję jakiejś mądrej, dobrej rady. Jestem w
24 tygodniu planowanej ciąży, odkąd się o niej dowiedziałam (09/2008), jestem
na zwolnieniu lekarskim, zajmuję się 2-letnim teraz synkiem. I tu zaczyna się
problem-od rana do wieczora zajmuję się nim, jest bardzo absorbującym
dzieckiem. Męczy mnie chodzenie na spacer, obiadki, czynna zabawa z nim.
Czasami chciałabym po prostu położyć się na chwilę. W dodatku wszystko mnie
drażni. Nie mam nikogo, kto mógłby mi pomóc (Mama nie żyje, Tata 20km stąd,
teściowie ponad 500). Jak pracowałam, opiekowała się nim opiekunka (o zgrozo);
w miejscowości, w której mieszkam, nie ma szans, by posłać go do przedszkola
(nie mówi, sika w pieluchę). Poradźcie, w jaki sposób mogę się odciążyć,
zrelaksować. Mąż wraca do domu późno, więc pomoc z jego strony odpada. A tu,
gdzie mieszkam, nie mam żadnych znajomych.

[nioma]

moze poszukaj na forach regionalnych? czesto dziewczyny z roznych
miejscowosci zakladaja lokalne fora i tam sobie pomagaja, organizuja
spotkania itp.

[bj32]

Nie masz może jakiejś sasiadki w dowolnym wieku, która chociaż ze 2 -
3 razy w tygodniu za drobną opłatą wzięłaby małego na plac zabaw
czy zajęła się nim, zebyś Ty mogła chociaż z godzinkę spokojnie się
przespać, wziąć kąpiel czy w jakikolwiek sposób sie zrelaksować i
odpocząć od młodego? Rozejrzyj się wśród sąsiadów, spytaj pani w
sklepie, czy o kimś nie wie, albo mam na placu zabaw...
Albo żłobek?
Zakładam, ze w weekendy możesz męża wysłać z młodym gdzieś precz,
albo zostawić ich w domu, a sama iść na spacer czy gdzieś tam, gdzie
lubisz?
No i drugi trymestr chyba najgorszy...

[chmielanka]

No dzięki serdeczne, chyba dam ogłoszenie na lokalną stronę, może znajdzie się
ktoś chętny, kto (odpłatnie) zaopiekuje się dzieckiem.
Mąż w domu tylko w niedziele, więc wtedy wysyłam ich razem na spacery, w
pozostałe dni wraca ok.20. Chyba tracę siły. Dziękuję.

[bj32]

Będzie dobrze Kolejne 16 tygodni minie sobie i odżyjesz

Obawiam sie, że jeśli nie masz tam znajomych, którzy pomogliby z
życzliwości to - niestety - społeczeństwo robi nam się coraz
bardziej konsumpcyjne...
To tylko takie tam Owsiaki i inne Pomocne emamy są trochę
nienormalne i pomagają z dobroci

[anetakor]

o dziewczyno ja mam dwójkę, 0 pomocy od początku (słownie zero) jakiejkolwiek,
padam na pysk codziennie, ale żyję

[chmielanka]

To się cieszę, że nie jestem sama. Napisz mi, proszę, jak sobie radziłaś? Może
Twój mały nie był tak wymagający, jak mój, może bardziej. Fajnie, że się
odezwałaś, oczekuję rady, pomocy duchowej od osób, które w tym względzie mają
podobne doświadczenia. Ja jestem z tych "twardych", dlatego chyba po raz
pierwszy przyznaję przed sobą i innymi, że naprawdę mi ciężko, fizycznie (trochę
mi przybyło kg!), a przede wszystkim psychicznie (brak wsparcia).

[agnieszkax1977]

Witaj.Ja mam maluchy bardzo ,,gęsto" Kubuś 3.01.02, Staś i Krzyś
10.01.03 i Ula 19.12.03-przy nich też nie można było odpocząć- zero
pomocy, ale wypracowałam z dziećmi stały rytm zajęć.Mniej więcej o
tej samej porze powtarzalne czynności, jak dzieci dostawały głupawki
trzeba znaleźć indywidualnie zajęcie ponad ich możliwości fizyczne-
jak się wyszaleje to przez kilkadziesiąt minut jest spokój, jeśli
idzie spać i marudzi wyciszyć spokojną zabawą.Trudno podac gotową
receptę , bo każde dziecko jest inne i lubi robić co innego.Moja
czwórka wczle nie jest do siebie podobna i każdemu muszę dawać inne
zajęcie.Niestety zla wiadomość wypracowanie takiego systemu zajmuje
troche czasu ale polecam , bo jak sie urodzi maluszek będzie jeszcze
trudniej.Jak byłam w ciąży z bliźniakami ważyłam 100kg i nie miałam
siły chodzić(40 kilo nadwagi)to siadałam z Kubą (miał wtedy rok) na
podłodze i rzucaliśmy piłki , chodziliśmy na czworaka,układalismy
klocki , pudełka , bębniliśmy w poduszki, graliśmy w łapki ,
rozwalaliśmy maskotki - tylko po to by je posprzątać, albo kładliśmy
sie przytuleni(warto dziecko nauzyc spokojnego drapania po plecach
to uspokaja) i po swojemu gadaliśmy( po swojemu , bo Kuba zaczoł
mówić mając 3 lata).Mąż pracował czasem po 14 na 48 godz i też było
trudno.Potem jak urodziła się Ula robiłam to samo z tym ,że Kuba nie
spał w dzień więc dostawałzeszyt i kredki siadal na widoku, ja nogą
bujałam Ulę w wózku, a bliźniaków usypiałam leżąc obok aby ugotować
obiad.W kuchni dawałam marchew w garść Kubie a sama wojowałam, jak
dłużej spali to i mi się udawało poleżeć .Niestety ze zmęczenia po2
tyg ,straciłam pokarm ale przetrwaliśmy - choć nie raz ryczałam jak
sama musiałam wykąpać całą czwórkę a małym sie co rusz ulewało
Teraz patrzę na to z dystansem ale też było ciężko.Pozdrawiam i
życzę cierpliwości i duzo sił.I pamiętaj im jesteś spokojniejsza tym
spokojniejsze jest dziecko

[miacasa]

chylę czoła Agnieszko, jesteś wielka

[mama-maxa]

ja również

[asientos]

od dziś przestaję narzekać ... pokłon do samej ziemi

matko święta! podziwiam Cię... :)

[brunette23]

ja mam tylko dwójkę, córka 3 lata i syn 6 miesięcy i w porównaniu do
tego co tutaj czytam to mam luz blues, aż mnie głowa rozbolala od
samego czytania Twojego postu a do mięczaków nie należę, także
szacunek!
pozdrawiam!

Ło matko, podziwiam Cię Agnieszko! n/t

[szmytka1]

[karcia85]

Ale będziesz miała wesoło w domu jak podrosną.

[mama-tyma]

Szczerze podziwiam

[mathiola]

Po przeczytaniu twojego postu podjęłam decyzję, że przestanę narzekać na swoją
trójkę (w tym również bliźniaki)

podziwiam Cię

[chmielanka]

[brunette23]

powiem tak, jeszcze w 30 tygodniu ciąży wnosiłam na czwarte piętro
śpiącą dwulatkę + siaty z zakupami które zwykle zostawały gdzieś w
okolicy drugiego piętra i musiałam po nie wracać, dziś śmieję się z
tego ale wówczas nie było mi wcale do śmiechu, ryczałam ze
zmęczenia, szczególnie gdy na samej górze mi się obudziła i mój
wysiłek oraz wizja chwili oddechu poszły na marne, same spacery
lubiłam, można było wyjść do ludzi, odpocząć ze dwie godzinki na
placu zabaw a że nie na ławeczce gdy dziecko bawiło się z innymi,
późnym popołudniem mała też była juz mniej absorbująca po całym dniu
na dworze więc mogłam ją łatwo zainteresować zajęciem nie
wymagającym mojego udziału i pooglądac tv... teraz mam prawie
trzylatkę i ponad sześciomiesięczniaka i tez jest wesoło,
najważniejsze to chyba nie użalać się nad sobą, w chwilach ciężkich
potraktowac własne dzieci jak robotę którą trzeba wykonać i już, ja
tez nie mam żadnego pomocnika ale za to jakiś znajomy/a jeden czy
drugi się trafi, większość cwaniaków bezdzietnych... szkoda że
pewnie nie mieszkasz w lesznie...
pozdrawiam!

[net79]

Ja szczerze mówiąc w ciąży o wiele lepiej czułam się w pracy niż w domu, bo raz,
że musiałam dać radę, dwa syn mnie nie zamęczał i dźwigać nie musiałam ale też
nie było wskazań medycznych do zwolnienia, a i ja egzemplarz, który w domu zbyt
dużo nie lubi... za to kolejną ciążę spędziłam z dzieciakami w domu i jak było
mi ciężko, albo jechałam do teściowej, do domu z ogrodem na chwilę ( 550 km
odemnie) albo do przyjaciół i tam siłą rzeczy odpoczywałam, bo byłam traktowana
jak święta krowa, a i dzieci zajęte czym innym niż Matką Nie wiem w jakim
wieku masz dziecko, ale wiem, że jeżeli rano spędziłam z dzieckiem wystarczająco
dużo czasu, poświęcaj uwagę tylko mu (malowanie, czytanie, ćwiczenia z
wyklejankami, plus klocki) to potem miałam spokój, a i książkę leżąc poczytać
było można Jak mi tęskno za takim błogostanem Generalnie nic Ci nie poradzę,
sama musisz znaleźć sposób na kurczaka, a w pierwszym trymestrze, naturalne, że
zmęczona bardziej jesteś i cierpliwości mniej, nos do góry, powinno przejść>
Reasumując gratuluje i życzę, aby ciąża szybko zleciała, poród był optymalny i
skuteczny, a nowe dziecię zdrowe, to starsze zresztą też

[moninia2000]

Kochana, ja tak tylko dla wsparcia
Ja sama wychowywalam corcie do 9 mca, bo maz potem zostawil
poprzednia prace i juz byl ze mna, ale wczesniej sama. Nic by w tym
dziwnego nie bylo, gdyby nie to, jaka Ona aktywna byla i snu
niepotrzebujaca Jednak jakos poszlo, nie raz nie dwa ryczalam z
bolu (po porodzie) i z uczucia bezsilnosci, ale jakos dalam rade.
Tez naleze raczej do silnych..
Jednak do czego pije. Otoz dla mnie najwazniejsze w tym wszystkim
jest to, abys wyszla do "ludzia", abys kogos miala, jakas
odskocznie, choc na chwilke.
Moja corcia tez bardzo absorbujaca byla/jest, wiec po prostu juz
czasem nie moglam... W koncu uzyskalam czas dla siebie i po takiej
powiedzmy nawet godzince samotnosci wracalam na skrzydlach do malej:-
)
Ty jestes w ciazy, wiec jest Ci trudniej, ale szczegolnie trzebaby
sie juz przygotowac na koncowke ciazy, sadze..
Dlatego wazne, abys komus zaufanemu mogla zostawic maluszka na jakis
czas, zeby juz sie przyzwyczajal i Ty bys mogla wypoczac, robic co
chcesz.
Bo inaczej zwariujesz.
Moze to byc jakas kolezanka czy sasiadka z dzieckiem, ktora czasem
Ci go wezmie np.."wymienicie" sie opieka nad maluszkami. Mozesz
przejsc sie do zlobka, pogadac..
Powodzeniaaaaaaaaaaaaaaaaa

[lora78_pl]

Podrzuć brzdąca nam na chwilkę, moje maluchy będą zachwycone, im więcej dzieci
podobno, tym więcej zabawy albo- kłótni! Że jesteś zmęczona- wierzę, bo byłam w
podobnej sytuacji i do tego jeszcze pracowałam w domu. Śpij razem z malcem, dużo
odpoczywaj, to bardzo ważne, hm, najważniejsze dla Twego zdrowia i samopoczucia
i tym samym- dla dzieci.Powodzenia!

[chmielanka]

dzięki serdeczne za odpowiedzi; przyznaję, przydałaby się chociaż chwila
dziennie; mały w dzień już nie sypia(: więc-mimo zorganizowanej pracy w domu,
systematyczności oraz powtarzalności zajęć każdego dnia i przeogromnej miłości
do niego-spędzamy razem każdą chwilę. Niestety, jak pisałam, nie mamy tu żadnych
znajomych, sami mieszkamy tu stosunkowo krótko, mogę go wozić do Taty, i czasem
to robię (wizyty lekarskie). Przyznaję, brak mi kogoś, komu chociażby mogłabym
się wygadać czy zaprosić na kawę. I myślę, że stąd ta frustracja...

[18_lipcowa1]

meza masz?

[mathiola]

Toć pisze dziewczyna, że ma. Tylko pracuje dużo. Dziwne nie jest, wiele
małżeństw tak żyje.

[agatar-m]

to poczekaj jak bedziesz miała dwójke i kazde w inna strone, każdy chce co
innego, jeden sie posika, drugi wymiotuje. jeden je to drugi je tamto.... teraz
uważam,ze z jednym dieckiem to mogłam góry przenosic, a w ciazy z drugim to tez
raj był. teraz mam przechlapane z ta dwójka.
rada to taka : ciesz sie z tego co masz, nie potrwa to długo i może faktycznie
poprosic kogos o opieke, pomoc, jak stac cie na wydanie paru groszy dodatkowo,
to na pweno ktos się znajdzie

[w_miare_normalna]

Chyba planując dziecko wiedziałaś co cię czeka?

[net79]

no i co, nie ma prawa czuć się w związku z tym zmęczona i dawać temu wyraz??
Większość ludzi podejmując prace wie na co sie decyduje i że trzeba będzie
codziennie do tej roboty wstawać, jednak " o matko jak mi sie nie chce znowu
jutro do tej roboty wstawać" jest dość popularne i nikogo nie dziwiące etc.
etc.. etc...

[taylorhayes]

o jaka życzliwa mamusia

[chmielanka]

owszem, wiedziałam i bardzo się ciesze, że się udało;
nie wiedziałam jednak, że -przede wszystkim psychicznie- będzie mi ciężko;
pierwszą ciążę znosiłam dużo lepiej, żyła Mama przez pierwszych kilka miesięcy
jej trwania

[net79]

nie przejmuj się, w każdej dyskusji o zbliżonym temacie na jematce taki głos tez
sie pojawia Wiem co czujesz