Czy was też śmieszą kobiety

[bweiher]

które mają jedno dziecko i narzekają jak to strasznie sie męczą,są nie wyspane,nie mogą nic w domu zrobić-bo muszą zajmować się dzieckiem? Czy tylko ja jestem jakaś dziwna? Normalnie nie wyrabiam przy takich lamentach. Dziewczyna na forum Niemowlę założyła wątek i pytała się jak sobie poradzić z dzieckiem.A tam jej niektóre pisały że do kibla z dzieckiem wychodza,bo ani przez chwilę nie zostawią małe samo.
Boże,ludzie! przecież ja bym musiała całą trójkę brać ze sobą żeby iśc się wysikać(według tego co tam piszą).Nie rozumiem.Przecież bliźniaki też wyją(x2),miewają kolki(x2),nie spią po nocach(x2),przechodzą ząbkowanie(x2) itd.... I ja sobie jakoś radzę i większość was również prawda? Ale jeszcze nie zdarzyło mi się iść sikać z dziećmi.

[agnieszka_i_dzieci]

Jest taki dowcip w którym rabin każe narzekającemu na brak miejsca kupić sobie
kozę.. a po jakimś czasie każe ją sprzedać... i wtedy facet przychodzi cały
szczęśliwy bo od kiedy nie ma kozy to ma mnóstwo miejsca.
Jakby tym kobietom jeszcze z 3 dzieci dorzucić tak na tydzień to by zrozumiały
jak mało roboty mają na co dzień...
Ale mnie średnio denerwują- po prostu jak są zbyt irytujące to opuszczam ich
wątki/ nie gadam na ten temat itp

[trojakowamama]

Wiecie co, ja też zastanawiałam się jak można narzekać przy jednym
dziecku, ale jednak można...Pamiętam dzień kiedy zotałam sama z
córką...mąż wyjechał na cały dzień z chłopcami. Córka wszędzie za
mną łaziła, co chwila podtykała mi jakieś zabawki, co chwila na coś
narzekała...no i nic nie zrobiłam, bo musiałam albo organizować jej
czas albo wyganiać z kuchni, w której gotowałam. Jak jest trójca
zajęci są sobą i jest spokój. Wtedy doszłam do wniosku, że przy
jednym dziecku bym się zamęczyła))

[juliza]

Moja koleżanka (mama bliźniaczek, pisząca tu rzadko ostatnio) ma taką teorię, że
matka rodząca dziecko powinna ze szpitala wychodzić z dwójką dzieci - jedno
swoje, drugie pożyczone, i po 2 miesiącach to jedno zwracać. Wtedy zobaczy, jak
to jest cudownie mieć TYLKO jedno dziecko.

[hannamay]

bweiher --

nie pamieta wol jak cieleciem byl .. kieruje to do siebie .. bo dzisiaj tez
moglabym sie zasmiewac jak to ze ktos sobie nei radzi z jednym dzieckiem.. a
przeciez tez mialam pierwsza core i tez nie wyrabialam .. pomysl hjak to u
ciebie bylo? .. ja nie pozwolilam jej ani zaplakac bo serce mnei ruszalo, ani
zostawic samej bo jakze by bylo.. kieyd byla z tata i bawila sie na kazde
zaplakanie reagowalam bo jakze sobie on poradzi ..a teraz radzi sobie
wysmienicie z trojka dzieci, dziewczyny gonia, szarpia sie, uderzaja bigajac ..
i jakis mnie tak bardzo jak wowczas nie rusza to wiem ze sobie poradza, ze moj
maz radzi sobie znakomicie, ze ola jest duza a dziewczynki maja siebie nawzajem.

wiec jak sie nie dziwie i nie smieszy mnie ze ktos sobei z jednym nei radzi ..
wiem ze blizniaki i kolejne dzieci jesli sie ma chowa sie inaczej bez uch i ach
.. i z wieksza doza relaksu i mneijsza strachu ..

wszystko zalezy od wychowania i od czasu jaki sie ma dla dzieci. im wiecej tym
bardziej paranoiczne w dobrym czesto tego slowa znaczeniu sie mozna stawac.

hannamay

[bweiher]

Myslę ze masz sporo racji w tym co piszesz.Widocznie tylko mi jest dziwnie,bo
zanim miałam swoje pierwsze dziecko to siostry miały już dzieci a więc byłam
"obcykana" w tych sprawach.I jak urodził nam się syn to nie panikowałam gdyż
dobrze wiedziałam co mam robić.
Tak myślę ze te mamy które nie mogą dac sobie rady z pierwszym
dzieckiem,widocznie z dziećmi do czynienia nie miały.
I nie chodzi o to że się z nich naśmiewam,poprostu tak mi wesoło jak sobie
przypomnę że ja z dzieckiem problemów nie miałam AŻ takich.

[tscina]

ja dzieci widziałam w reklamach telewizyjnych
teraz się śmieję, ale z początku wesoło mi nie było, bo wiedza teoretyczna a
praktyczna to dwie różne rzeczy
nie wiedziałam jak się przewija, jak kąpie, jak dziecko ubiera. W szpitalu bałam
się chłopaków wziąć na ręce, bo nigdy takiego dziecka z bliska nie widziałam
Nosiłam kiedyś roczne dziecko, które ważyło z 12 kilo, a moje dwukilowce to 1/6
tego!
no i jakoś musiałam dać radę. Mama stała z boku i mówiła mi jak mam wpakować
małego w kaftanik, bo sama bała się ich dotykać
a wszystko rzecz jasna podwójnie

[tscina]

może nie tyle śmieszą, bo nie jest śmieszne to, że matka sobie ze swoim
dzieckiem nie może poradzić. Ja patrzę na nie raczej z pilotowaniem, bo to jest
w rzeczy samej smutne. Choć wiele jest oczywiście sytuacji, w których nie
wiadomo czy śmiać się czy płakać, ale raczej śmiać.
Nie pisze tego z punktu widzenia mamy bliźniaków, zawsze tak było. Nie rozumiem,
jak dorosła osoba może nie radzić sobie z organizacją swojego czasu i życia
przez dziecko. Ale to jest oczywiście kwestia jego wychowania. Narzekają mamy,
które pozwalają wchodzić sobie dziecku na głowę - jak pisała któraś
poprzedniczka biegną np. na każdy płacz dziecka itd. Więc skoro dziecko do tego
przyzwyczaiły, to nic dziwnego, że pociecha nadal wymaga stałego zainteresowania.
Opisywałam ten problem w wątku "dlaczego lubię mieć bliźniaki"
Narzekają mamy mało zorganizowane, mało zdyscyplinowane i nie postępujące
konsekwentnie.
Ja widać do takich nie należę bo czas mam na wszystko Zapewne jak większość
bliźniaczych mam, bo bliźniaki trafiają się tym szczególnie wszechstronnym
kobitkom
Pozdrawiam

[sula_i_komary]

Witam.
Często mam takie odczucia...serio!
Rodzice więcej niż jednego dziecka muszą zawalczyć o siebie- gdybym chodziła z nimi do kibelka i podbiegała na każde stęknięcie to nie zrobiłabym niczego w domu....nie wiem nawet czy bym spała .
Mama pojedyncza jest tak skoncentrowana na dziecku, ze chyba sama w to wchodzi coraz bardziej.
"Nam" jest łatwiej pogodzić się z tym, ze "za moment", "najpierw coś innego"...poprzez to dzieci zaczynają szybciej rozumieć , że trzeba poczekać. Szybciej stają się samodzielne.
A nam to ułatwia funkcjonowanie....
Gdybym miała jedno dziecko nie wprowadziłabym metody "uśnij wreszcie", przy dwójce musiałam -żeby "przetrwać". Pewnie jest wiele takich przykładów...o, przy jednym pewnie bym spała z dzieckiem i karmiła w swoim łóżku ...i nosiła na rękach, i jeździłoby w wózku do 3-4 roku życia- nie do 18 miesiąca (bo wózek był za ciężki).
Oj, chyba mamy lepiej. Sytuacja nas zmusza do podejmowania decyzji, które usamodzielniają nasze dzieci.

Do tego dochodzi organizacia życia, zaangażowanie taty, ustalenie zasad i konsekwencja.
Dzieci powinny rodzic się dwójkami (minimum).

Nasi znajomi, którzy mają, albo spodziewają się pierwszego dziecka mają lepsze nastawienie. DAMY radę, no tak, przecież oni sobie poradzili. Co tam jedno ).
Pozdrawiam

[mamakubusia9]

A mnie nie śmieszą tylko wkurzają takie kobiety, poprostu
beznadziejnie niezorganizowane, niekonsekwentne i nieporadne. Nie mu
tutaj zadnego usprawiedliwienia. Tez byłam mamą jednego dziecka i
nigdy, przenigdy nie narzekałam, miałam na wszystko czas, a dziecko
też miałam specjalnej troski i bardzo dużo czasu mu poświęcałam. Ale
wszystko można sobie doskonale zorganizować, dziecku ustalić rytm
dnia, przez co każdy dzień jest przewidywalny i łatwo tam upchnąć
swoje zajęcia. Zawsze dziećmi zajmowałam się sama do powrotu męża z
pracy i dawałam i daje teraz z 3 rade. Nawet skończyłam studia
podyplomowe, mam czas na forum i inne hobby. Dzieci na tym nie
cierpią bo mają stałe pory drzemek, jedzenia, zabawy i przez to mają
zapewnione poczucie bezpieczeństwa. Oczywiście w naszym życiu też
występuje spontan, żebyście nie myślały że jestem taka
poszufladkowana, ale dla mnie nic nie jest problemem i jestem
zdania, że dla chcącego nic trudnego.
A jak ostatnio na rodzinnej imprezie ciocia opowiadała jak to moja
kuzynka ledwo daje sobie radę z 3latkiem, że ona taka biedna, nie
może nic zrobić w domu, że jak ma gorączkę to już masakra bo mąż
wraca o 20 i jak ona ma iść do apteki po leki. Nosz ku... mać (bo
nie można inaczej) 3letnie dziecko jest samodzielne więc nie trzeba
nad nim ślęczeć, a w dodatku wiele może w domu pomóc co jest dla
dziecka frajdą (wiem z autopsji), a co to za matka, że nie ma w
apteczce stale leku przeciwgorączkowego??? i jeszcze jej współczuć?
chyba głupoty.
To się rozpisałam, sorki

[trojakowamama]

W sumie to spodziewałam się innego odzewu, myślałam, ze mnogie mamy
bardziej są wyrozumiałe względem innych...no nic.
Dziewczyny, Wasze dzieci pewno aniołki i takiego problemu nie macie,
ale są dzieci bardzo absorbujące, "zajmujace" i nie wynika to z
zaniedbań rodziców, braku umiejętności organizacji tylko z
temperamentu dziecka czy innych "uwarunkowań", dzieci nadpobudliwe
psychoruchowo na przykład (przy czym pamietajcie, że ADHD to nie
choroba czy niepełnosprawność!)

[sula_i_komary]

Jestem pedagogiem specjalnym i pracuję z dziećmi z adhd, autyzmem i zaburzeniami zachowania. Pewnie, jest z takim dzieckiem trudniej, ale wiele można wypracować. Znam takie z adhd, których rodzice sobie z nimi świetnie radzą i takie bez problemów, które gorzej się zachowują niż te z adhd.
I u tych bez problemu i u tych z problemem niezwykle ważne są: konsekwencja, jasne zasady i normy, umiejętność zachęcania do współpracy oraz rozumienie ich emocji ...to 3/4 sukcesu.

[di.da]

smieszyc moze i nie smiesza ale to mnie wkurza.

to przejaw zlej organizacji i tyle.

natomiast mnie wkurza bardziej, jaklaski udowadniaja, ze posiadanie
blizniat niczym nie rozni sie od posiadania dwojki dzieci w roznym
wieku badz jednego - przeciez (ich slowa) swietnie sobie mozna
poradzic i to ja (w domysle) mam problem, skoro jest mi trudno
(czasem)
ehhhh....ludzie....

[hannamay]

warto czasmai nie przez w;asny pryzmat popatrzec na zycie innych .. kazda matka
stara sie byc najlepsza jak potrafi i jedna moze sobie pozwolic na wypicie kawy
spokojnie kiedy gdzies z oddala dziecko placze, inna rzuca wszystko aby w mig
znalezc sie przy niespokojnym dziecku.. jedna potrafi zamknac dzwi wieczor i
otworzyc je rano, inna wierzy ze tak nei jest ok .. sa rozne dzieci ale i rozne
matki, ich temperamenty i to w jaki spsob chca sie opiekowac dzieckiem .. jedne
czekaly nascie lat na to pierwsze ukochane .. inne w mig oka otrzymaly dwa w
nagrode ..ja wspolczuje tym ktore sobie nie radza, daleka jestem od osadzania,
daleka od zlosci, sa dni kiedy ja sobie z trojka radz super a sa kiedy nie radze
sobie .. sa matki ktore czesto pytaja na forum jak sobie radzic bo tak naprawde
czuja sie samotne, sa daleko od rodziny, sa same calymi dniami .. i wiecie co ja
bardziej sympatyzuje sie z tymi co mowia jak im ciezko i jak sobie rady dac nei
moga, niz z tymi co to wszystko jest super, dziecko spi cale noce, je
wysmienicie, zadnych problemow .. bycie matka to duza sztuka i naprawde
wspierajmy sie troche i te matki pojedynczych dzieciakow na ktory tak z "gory"
patrzymy ..

[anna_sla]

nie, wcale mnie nie śmieszą. Sama taka byłam i wiem, że to możliwe. Dodatkowo
miałam wówczas depresję i po prostu nic nie szło dobrze. Będąc zarówno
niezaradna mamą jedynaczki i super zaradną mamą trójki powiem, że jedno dziecko
potrafi być mega upierdliwe i absorbujące i tak ma córka do dzisiaj choć ma już
4 lata. Szantażem zawsze muszę ją skłaniać by położyła się na drzemkę w dzień z
chłopcami, bo jak zostaje sama to ja nic nie mogę zrobić spokojnie, ani obiadu,
ani posprzątać aż mi sie ręce trzęsą..

ja trochę stanę w obronie

[anna_sla]

> Gdybym miała jedno dziecko nie wprowadziłabym metody "uśnij wreszcie", przy
dwójce musiałam -żeby "przetrwać". Pewnie jest wiele takich przykładów...o, przy
jednym pewnie bym spała z dzieckiem i karmiła w swoim łóżku ...i nosiła na
rękach, i jeździłoby w wózku do 3-4 roku życia- nie do 18 miesiąca (bo wózek był za
> ciężki).
> Oj, chyba mamy lepiej. Sytuacja nas zmusza do podejmowania decyzji, które
usamodzielniają nasze dzieci.

Córka spała z nami do 6-go m-ca życia, potem własne łóżeczko, z wózka
zrezygnowała w wieku półtora roku, a jeść sama zaczęła ok. 10-11 m-ca.. Nie ma
to żadnego znaczenia, wszystkie dzieci wychowywałam zdrowo-rozsądkowo i
usamodzielniająco. To nie zmienia faktu, że jedno dziecko absorbuje bardziej, a
i przy pierwszym jest czas na większy "strach" i trzęsienie się nad tym
dzieckiem ze względu na brak doświadczenia. Kiedy natomiast rodzi się od razu
dwójka lub więcej nie ma się czasu i pierwsze miesiące może nawet lata wyglądają
bardziej hodowlano niż wychowawczo. Bez urazy oczywiście, ale tak jest w
istocie. Poza tym jedno dziecko tuli się częściej i jest bliższe sercu matki niż
od razu dwójka. Fizycznie nie da rady przytulać dwójkę tak samo często i
indywidualnie jak to jedno jedyne..


> Jestem pedagogiem specjalnym i pracuję z dziećmi z adhd, autyzmem i
zaburzeniami zachowania. Pewnie, jest z takim dzieckiem trudniej, ale wiele
można wypracować. Znam takie z adhd, których rodzice sobie z nimi świetnie radzą
i takie bez
> problemów, które gorzej się zachowują niż te z adhd.
> I u tych bez problemu i u tych z problemem niezwykle ważne są: konsekwencja,
jasne zasady i normy, umiejętność zachęcania do współpracy oraz rozumienie ich
emocji ...to 3/4 sukcesu.

Łatwo mówić jak nie ma się takiego dziecka. Obserwując Huberta mojego
podopiecznego nie dziwię się matce, że może być absorbujące i nie o organizację
tu chodzi. Ja mimo, że radzę sobie z nim to na codzień po prostu wymiękłabym,
nie raz mam dość jego wybryków i mimo, że też mam syna z ADHD, ale ten
łagodniejszy typ, a jednak popełniłam względem Huberta całą masę błędów. Nikt
kto nie przeczytał ani jednego poradnika, artykułu czy nie poszedł po poradę do
psychologa nie wie wielu podstawowych rzeczy o wychowaniu takiego dziecka, które
jest daleko rozbieżne od metod wychowywania zwykłych dzieci. Hubert
prawdopodobnie ma ten 3-ci typ ADHD najgorszy, ten co polecenia słyszy, rozumie
słowa, ale nie rozumie znaczenia, uczy się wyłącznie na własnych
doświadczeniach, które by zakodować muszą być dla niego silnym przeżyciem.
Dlatego np. przestał gryźć dzieci kiedy dzieci ugryzły jego! Czytając poradnik
pod jego kątem po prostu oniemiałam jakie banalne błędy popełniałam, które w
życiu nie przyszłyby mi do głowy i które podkopały znacznie moje relacje z nim.
To nie jest dziecko, które włazi mi na głowę, to jest dziecko, które skacze po
meblach, parapetach, wspina się na drzwi itd. Wyobrażasz sobie, że miał 5
miesięcy jak stanął na nogi i pewnie zacząłby chodzić gdyby mama go nie
hamowała? Ale długo nie dał się hamował i mając 6 m-cy już biegał! To nie jest
dziecko, które nie zna zasad, to jest dziecko, które ich nie przestrzega i
zawsze próbuje je łamać często umiejętnie usypiając naszą czujność.

Pamiętajcie, że bliźnięta mają też siebie, jeśli mama wychodzi siusiu, one mają
jeszcze obok brata/siostrę, których sama obecność wystarcza i jest im raźniej.
Jedynacy jak mama wychodzi zostają sami, Ci co wrażliwsi czują się samotni i
każda sekunda bez towarzystwa to tragedia, reagują mega histerią. Taka była też
moja córka, po każdym moim wyjściu na chwilę potem uspokajałam ją 20-30 minut.
Wybuchała od razu okropną histerią. Dlaczego? Nie wiem. Nigdy nie zostawała sama
w pokoju bez jakiejkolwiek osoby, zawsze za nami chodziła wszędzie, dobijała się
do drzwi łazienki. Dopiero od kilku miesięcy mając już 4 lata potrafi zostać
sama w pokoju, ale nie za długo, teraz potrafi ją zmęczyć obecność braci lub
nawet większej ilości dzieci i potrzebuje czasem samotności.

> Nie rozumiem jak dorosła osoba może nie radzić sobie z organizacją swojego
czasu i życia przez dziecko

Kiedyś jak matka musiała iść w pole robiła różne rzeczy: odganiała dzieci
miotłą/ścierką, faszerowała makiem na sen, dyscyplinę utrzymywała za pomocą
pasa/kija/kabla, a dziecko chore wygrzewali wkładając do pieca ;P i wiele wiele
innych dziwnych i strasznych metod.. Bo musiała iść w pole czy do sklepu. Teraz
jak matka chce iść do sklepu wybiera moment jak dziecko śpi a inni i tak ją
szykanują za to, jak ma iść w pole to ciągnie dzieciaka ze sobą aby mieć pod
okiem. Jesteśmy wrażliwsi, każde pokolenie następne jest wrażliwsze a co za tym
idzie bardziej skupiamy się na psychice, aby nie zrobić debili z naszych dzieci,
próbujemy łagodzić aby mieć dobry kontakt z dzieckiem, aby miało lepiej niż my
mieliśmy, a każda "pierwsza" choroba to dla nas strach "co zrobić by nie
skrzywdzić własnego dziecka" itd. itp. To nas prowadzi do "trzęsienia" się nad
dzieckiem czy nawet jak niektórzy pozwalają mu wchodzić sobie na głowę. To
normalne, skoro moja mama ze mną nie rozmawiała ja chcę ze swoimi dziećmi
rozmawiać, skoro ktoś miał taki ostry rygor w domu to swojemu dziecku chce
pozwolić na wszystko, ktoś nie miał w domu zabawek to obsypuje je górami
zabawek. Tak to już jest i nie jest w tym nic potępiającego ani do śmiania się..
Wyobrażasz sobie teraz uderzyć dziecko kablem? Unikasz tego, co nie? Zwłaszcza,
że jakby ktoś się o tym dowiedział, że tak prowadzisz dyscyplinę w domu to
miałabyś poważne prawne problemy. A co bardziej krnąbrne dziecko potrafi to
wykorzystać i czasem śmiać się Tobie w nos, bo "co mi zrobisz?". No i co mu
zrobisz? Odetniesz tv? No i co z tego? Może się wcale nie przejąć.. Niestety
żyjemy w czasach kiedy rodzicielstwo jest trudne a co słabsze jednostki mają pod
górkę nawet z jednym dzieckiem. I mimo, że wszystko idzie do przodu z tolerancją
wciąż jesteśmy w tyle, a nawet powiedziałabym, że jest gorzej, skoro nawet z
takiej błahostki potrafimy się wyśmiewać czy krytykować.. Jeśli którekolwiek z
nas stanie się ideałem we własnym życiu, domu to niech se krytykuje, tylko wtedy
to ja nie wiem czy taki ideał zajmowałby się tak potępiającym zajęciem jak
wytykanie palcem innego..

[prolens]

Aniu wiele, wiele mądrego napisałaś..

Popieram w zupełności.

[bweiher]

Nie,no teraz to wyolbrzymiłaś sprawę,piszesz o dzieciach z problemami a ja mówię
o rozpieszczonych od urodzenia dzieciakach(zresztą moja córcia jest codziennie
rehabilitowana i też jej poświecam sporo uwagi).To ze matka nie może na sekundę
zostawić dziecka to jest wina rodzica.Od urodzenia przyzwyczajone do ciągłego
noszenia na rękach,jak tylko piśnie już jest bujane,gdy ledwo otworzy oczęta
szybko wyjmowane z łózeczka....Przecież dziecię się przyzwyczaja do tego.Czy to
grzechem jest położyć dziecko na podłodze na 5 minut?Jak sie obudzi nie pedzić
do niego ale dać mu chwilę,niech sie pobawi rączkami,nózkami.
Oczywiście rozumiem że dzieć moze być chory,mieć bóle brzucha,gorączkę,uderzyć
się,wtedy też biorę na ręcę.Ale skakanie 24 na dobę wokół dziecka to po prostu
strata czasu.

[anna_sla]

ja piszę nie tylko o dzieciach z problemami, piszę również między innymi o
rodzicach z problemami. To nie jest wyolbrzymianie taka jest rzeczywistość, a o
dzieciach z ADHD pisałam odnośnie przytoczonego cytatu z wypowiedzi jednej z
forumowiczek.

Wiesz, ja nie wiem dlaczego moja córka była taka jaka była. Wiele rzeczy
przeanalizowałam sobie później wraz z doświadczeniem i znalazłam odpowiedź na
wiele pytań nurtujących mnie wtedy, ale nie na wszystkie. Może to był jakiś
szok, gwałtowna rozłąka, może jakiś impuls, wyobraź sobie, że inkubator do
dzisiaj odbija się na jej psychice w postaci lęków klaustrofobicznych. Ona odkąd
wróciłam z nią ze szpitala odczuwała brak mojej obecności w pomieszczeniu.
Niejednokrotnie myśląc, że śpi twardo (a może i spała, nie wiem) budziła się
momentalnie max 5 sekund po moim oddaleniu się od niej i wpadała w histerię nie
do uspokojenia. Ciężko mi to zrozumieć, może to było zbyt złożone, ona ma jakąś
nadwrażliwość i dotykową i słuchową, emocjonalną (zaburzenia SI), a i ja miałam
depresję, masę stresów, wiele czynników wówczas mogło decydować o tym co i jak
było, więc nie mogę Ci odpowiedzieć dlaczego tak było. Czasem po prostu tak
jest, a kobiety często nie wiedzą nawet o tym, że mają depresję poporodową..

Zawsze przy pierwszym dziecku to jest szok, nie wie się co z tym niemowlęciem
zrobić. Nawet jeśli ktoś odchowa jedno dziecko, przy drugim już się nie jest
takim jak samym, inaczej się wiele rzeczy postrzega, ma się już jakieś
doświadczenie.. przy bliźniakach nie ma się po prostu czasu i pierwsze miesiące
to istotnie jest jak hodowanie a nie wychowywanie..

[trojakowamama]

bweiher napisała:

> ja mówi
> ę
> o rozpieszczonych od urodzenia dzieciakach.Od urodzenia
przyzwyczajone do ciągłego
> noszenia na rękach,jak tylko piśnie już jest bujane,gdy ledwo
otworzy oczęta
> szybko wyjmowane z łózeczka....

Gdybym miała jedno dziecko nie widzę powodu dla którego nie miałabym
brać go na ręce i tulić kiedy tylko zapłacze. Nie wiem jak u Was ale
moje dzieci miały mega kolki i tylko przez to, że była ich trójka
nie mogłam nosić każdego "cały czas". Gdyby było jedno nosiłabym tak
często jakbym mogła. Bo dzieci nie przyzwyczajają się do noszenia,
tulenia, kołysania, nie widzę powodu, żeby im tego zabraniać,
przecież to naturalna potrzeba człowieka.

[tscina]

koleżanki, chyba nie zrozumiałyście do końca bweiher.
Jakie adhd?! Piszemy o matkach zdrowych, przeciętnych dzieci, takich, które mamy
w rodzinach lub spotykamy na ulicy. Nie poruszyłyśmy tu tematu adhd lub
upośledzenia.
Zdaje się, że koleżanka bweiher pisząc to nie brała pod uwagę żadnych chorób czy
zakłóceń psychicznych lub fizycznych u dziecka, wtedy na pewno zaznaczyła by to.
Piszemy o sytuacji, w której matka nie może sama iść do toalety, bo dziecku to
nie w smak, gdy narzeka, że nie ma czasu się wykąpać.
Mało tego! O takich, które jeszcze Ci mówią jak Ty to masz dobrze, bo bliźniaki
się sobą zajmują!
Tak właśnie robi moja bratowa, która sobie z bardzo grzeczną roczną dziewczynką
nie radzi. I ona mi mówi, że ja to mam dobrze, bo one się same sobą zajmują! No
jasne, 4-miesięczne bobasy, które traktują się jak powietrze.
Ale one zdolne, to same się karmią, przewijają, wychodzą na spacery, kąpią,
robią sobie prania, zakupy. Czasem nawet obiad dla taty...
Tak więc piszemy o właśnie takich mamach.
pozdrawiam

[mamaigiiemilki]

zgadzam się; też tak odebrałam post założycielki;
moja bratowa razem z teściową mają ciężko zajmując się jednym 4M dzieckiem+
5,5latką; jak moje córy się urodziły, to ta dziewczynka miała 2lata i było im
strasznie cięzko; za to jak moje miały już 2lata, to twierdziły, ze teraz to już
jest lekko(chodzi o sprzeczność twierdzeń, nie o fakt lekko- ciężko); i takie
kobiety można nazwać "śmieszne";

natomiast faktycznie często tak jest, że mamy pojedyńczych dzieci troszkę
"przesadzają"; i mi np. też ciężko zrozumieć, iż nie można wyjść do wc;

jednak tak naprawdę to sama nie wiem, jak bym się zachowywała mają 1sztykęmoże
też bym je nosiła cały czas?może też bym usypiała z nim?jako matka dwójki na
pewno musiałam pewne zasady wprowadzić w życie niezależnie od mojego widzimisię

a czy z bliźniakami jak już podrosną jest łatwiej?- to zależy pewnie od
dzieci(czy się nie biją, itp. )natomiast w niemowlęctwie bywa cięzko- wyjścia
do lekarza- szczepienia, choroba- czy choćby kwestia finansowa; ja np. często
łapię się na tym, że coś tam mi się podoba i może bym kupiła ale cena razy dwa
jest już za wysoka;

[anna_sla]

> Nie poruszyłyśmy tu tematu adhd lub upośledzenia.

jak to nie! Przytoczyłam nawet konkretny cytat, na który odpowiadałam!

Ja Ci powiem tak, że jak wiele takich tematów zaczyna się rzekomo łagodnie a z
każdym następnym postem zaczyna się towarzystwo rozpędzać i robi się wielkie
pośmiewisko itd.. dopóki ktoś tego nie przerwie i nagle wszystko obraca się kota
ogonem.. Ten temat nie jest wcale śmieszny, ani denerwujący, ani litościwy, to
jest życie a niektórzy takie właśnie mają a Wam tak naprawdę nic do tego..

[tscina]

wiesz, wzrok mi co prawda szwankuje, ale w wypowiedzi koleżanki założycielki,
nic na temat adhd nie zauważyłam A pisałam właśnie o niej Może więcej uwagi skup
nad tym co czytasz Pobieżna lektura i sama rozpętujesz to cytuję Cię "pośmiewisko"

[anna_sla]

ale ja nie odpowiadałam koleżance założycielce (a raczej nie tylko) tylko tej co
poruszyła temat adhd, to tak trudno zrozumieć??

[badziul]

moja koleżanka zazwyczaj zaczyna rozmowę telefoniczną od słów "bo moja córka to
taka niedobra, robi to to i to" mowa o 20 miesięcznej dziewczynce i dalej "ty to
musisz mieć sajgon z dwójką"
litości...

Takie kobiety mnie nie smieszą, raczej mam litość

[ciri_77]

Mam wrażenie ze moja dójka - zdrowych, bezproblemówych dzieciakó jest łatwiejsza
"w obsłudze" do niejednego jedynaka. Żal mi dziewczyn, którym dzieci "cyrkują"
- bo na sekunde nie mozna ich zostawić, zjeśc czy sie przespać. Ale nie jestem
pewna czy to moja zdroworozsądkowa postawa dała mi zwykłe, nomalne dzieciaki czy
moze taki kaprys losu.
a moi znajomi traktuja mnie jak wzór - "da sie przeżyc". A gdy wspominam, ze
chętnie zajdę w nastepna ciaże i najszczęśliwsza będę z blizniakami - hmm -
chyba niedowierzają. A to prawda

[trojakowamama]

A propos ADHD, do diagnozy adhd daleka droga, trzylatkowi nie
diagnozuje się adhd i póki nie ma diagnozy uchodzi za "zdrowe"
dziecko (a o zdrowych piszemy), tylko niegrzeczne albo rozpuszczone
z winy rodziców.

Martwi mnie to, że powstała jakaś nagonka na pojedyncze mamy,
które "narzekają", nie mają prawa, bo mają jedno dziecko? Nie
rozumiem.
Równie dobrze mnie mogą śmieszyć mamy bliźniąt, które na forum czy
podczas rozmowy wspominają, że im ciężko tylko dlatego, że mam
trojaki???

[only.cirka]

To ostatnie zdanie trojakowejmamy jest świetnym podsumowaniem całej
tej dyskusji.Ja wiem, że mamy bliźniaków są wyjątkowe, niesamowite,
ale czy musimy patrzeć na mamy pojedynczych dzieci, które sobie z
nimi nie radzą z góry- ze śmiechem, politowaniem>A po co to?My mamy
powinnyśmy się trzymać razem.To, że ktoś sobie nie radzi z jedynym
dzieckiem, to nie zawsze dowód złej organicacji, braku chęci,
lenistwa itp.Na to wpływa wiele czynników(wyczepująco przedstawiła
to anna-sla).Zgadzam się z hannąmay, mi też bliżej do mam, które
potrafią przyznać się do tego, że często im coś nie wychodzi,nie
zawsze radzą sobie z dziećmi, nie zdążą ugotowac obiadu czy
posprzątać mieszkania, na razie nie mają czasu na realizowanie
swoich pasji -dla mnie to jest prawdziwe, szczere.z dystansem
podchodzę do tych osób, które na wsszystko maja czas, świetnie radzą
sobie z dziećmi itp.Może rzeczywiście są takie super, ale mnie jakoś
nie przekonują.jeżeli jakaś znajoma mowi mi, że sobie nie radziz
jednym dzieckiem, to jakoś mi nie do śmiechu, tylko staram się jej
pomóc, coś doradzić, bo po 11 miesiącach macierzyństwa wiem, ze bywa
różnie.

[tscina]

ja się z wątku wycofuję, gdyż przez nieopaczną wypowiedź jednej koleżanki
zboczył on na zupełnie inne tory
to nie miejsce na problemy związane z niejakim adhd czy innymi przypadłościami
psychicznymi lub fizycznymi dzieci
rozmawiałyśmy tu o "bezproblemowych" dzieciach, które kolokwialnie mówić weszły
rodzicom (i nie tylko ) na głowę
znam ich kilkoro i z wiekiem dzieci stają się coraz bardziej absorbujące oraz
wręcz niegrzeczne, nie tylko w stosunku do rodziców
stając w obronie owych pojedynczych matek, przytaczając argumenty na ich korzyść
odebrałam to tak, jakby ich problemy wynikały z chęci rozpieszczenia pociechy,
dawania mu tego co najlepsze.
jeżeli więc matka wybrała takich sposób wychowywania dziecka, to nie powinna
narzekać
dziecko nie rodzi się grzeczne lub niegrzeczne, posłuszne lub nieposłuszne,
mądre lub głupie. To my, rodzice wpajamy w nich podstawowe wartości, my
kształtujemy ich pierwsze nawyki. My pomagamy rozróżnić dzień i noc, dajemy
pierwsze zabawki, które utkwią w pamięci. My pokazujemy dziecku, że po
opuszczeniu brzucha matki nie zawsze możemy być z nami zawsze.
jeżeli matka zapewnia od samego początku dziecku stały kontakt ze sobą, jest na
każde zawołanie, to trudno wymagać później od tego dziecka umiejętności
samodzielnego spędzenia choć chwili Jeżeli kobieta tak postępuje to niech nie
narzeka, że dziecko złe, niedobre, niegrzeczne, że jest zmęczona, nie ma siły,
czasu
A o tym właśnie pisałyśmy. ja osobiście sobie takiej sytuacji nie wyobrażam.
Możecie mnie nazwać wyrodną matką Ja widzę pozytywne skutki swojego wychowania
Po przemyśleniu sprawy, po przeczytaniu waszych wątków, dochodzę jednak do
wniosku, ŻE TE MATKI MNIE ŚMIESZĄ.
Szanuję Wasze poglądy, zdania jednak nie zmienię, gdyż za dużo owych
"cierpiętnic" pojedynczych pociech znam
pozdrawiam

[anna_sla]

to nie prawda koleżanko forumowa, każdy ma prawo narzekać, bo wszystko czasem
nas przerasta. Jak ktoś wybiera pracę "wyjazdową" bo lepiej płatna też może nas
w pewnym momencie zmęczyć, jak ktoś bierze kredyt świadom odpowiedzialności,
biorąc go z "premedytacją" też ma prawo potem sobie trochę ponarzekać. Ktoś
zaplanuje i urodzi sobie trójkę dzieci też ma prawo do chwili słabości i
ponarzekać jakie to trudne.. Nie tylko my mamy bliźniakowe mamy prawo ponarzekać
sobie, jak nam trudno, nie mamy na to monopolu..

I nie czepiaj się ciągle dzieci z adhd, bo pisałam nie tylko o takich, więc
kiego czorta ciągle przytaczasz tylko ten jeden przypadek??

I tak jak pisała trojakowamama, skoro Ty bliźniakowa mama śmiejesz się z
pojedynczych, bo narzekają, tak mama co ma trojaczki lub więcej może śmiać się z
Ciebie, że nie radzisz sobie TYLKO z bliźniakami i to była najlepsza i
najtrafniejsza puenta tego wątku..

[tscina]

Twój ton wypowiedzi stał się delikatnie mówiąc nieelegancki
ja radzę sobie doskonale, więc okazji do śmiania się raczej nie daję
widzę, że ponieważ forum anonimowe, to bez żadnych ograniczeń dajesz upust swoim
emocjom
Ty niepotrzebnie podjęłaś wątek adhd więc inni chyba mogą się na ten temat
wypowiedzieć Istnieje tu chyba swoboda wypowiedzi?
niezbyt dokładnie widać czytasz wypowiedzi innych, bo nie wypowiadam się na
temat istoty adhd ( bo dla mnie coś takiego w ogóle nie istnieje) ale
podkreślałam, że rozmawiamy o dzieciach zdrowych
dyskusja z Tobą stała się już mało interesująca, gdyż przerodziła się w atak
skoro nie potrafisz dyskutować, liczy się tylko i wyłącznie Twoje zdanie, to
chyba dalsze Twoje wypowiedzi większego sensu tu nie mają, gdyż odbierasz nam
wolność poglądów
skoro wątek Twoim zdaniem jest krzywdzący to wystarczyło jedno takie zdanie i już
inni Twoje wypowiedzi szanują, nie krytykują w tak infantylny sposób jak Ty
pozdrawiam

[prolens]

tscina, dzieci nie rodza się grzeczne lub niegrzeczne, ale z
konkretna osobowością, wrażliwością, potrzeba bliskości etc.. Mam
troje dzieci, starszych od Twoich i uwierz mi jest wsród nich i
aniołek (wg klasyfikacji T. Hogg ) i mały awanturnik, na którego
nie ma często sposobu.. A mam już niby doświadczenie.. I moge sobie
je wsadzić głęboko, że tak brzydko powiem.. Sa dzieci z którymi jest
trudniej, bez dwóch zdań.. I nikt nie ma prawa oceniac żadnej matki,
ani wysmiewać jej problemów..
Każde z moich dzeci jest inne i kazde stwarza inne problemy
wychowawcze. Tak jest teraz i tak rowniez było w okresie wczesnego
niemowlęctwa, jak byli w wieku Twoich maluchów. I ja, powiem Ci
szczerze, gdyby nie duża pomoc mojej mamy, nie wiem jak bym sobie
dala rade pierwszych pare miesięcy po urodzeniu sie bliźniat. Byłam
totalnie wykończona ciaglym wrzaskiem jednego malucha.

Płacze Ci prawie non-stop dziecko? Reaguje wrzaskiem na Twój dotyk i
próby uspokajania?

Jak nie to nie wiesz co to jest trudny niemowlak..

Nawet jakbym miała jedno takie dziecko (a ne dwoje innych poza nim w
domu), nie wiem czy dalabym sama rade..

pozdrawiam

[dee.angel]

Przeczytalam caly watek i jedyna reakcja jaka we mnie wywolal to... smutek - ze
mozna odnosic sie z pogarda, smiac sie z innych matek, bo gorzej sobie radza
(niezaleznie od liczby dzieci) i wywyzszac siebie tylko z powodu posiadania
blizniat... Dziwne to dla mnie i niezrozumiale. Tym bardziej, ze rok przed
blizniakami urodzilam syna i wcale nie bylo mi latwo, bywalam zagubiona,
niepewna, zmeczona. Tak samo jak przy blizniakach. A moze nawet, paradoksalnie,
przy blizniakach bylo mi latwiej - mialam wiecej doswiadczenia i wiecej pomocy.
Nie przyszoby mi do glowy patrzec z gory na kogos kto ma mniej dzieci niz ja.
Dzieci sa rozne, niezaleznie pod tego czy sa jedynakami czy maja piecioro
rodzenstwa, a kazda matka ma swoja wytrzymalosc i to co dla jednej jest bulka z
maslem dla drugiej bedzie powodem do depresji. Poza tym w gre wchodza jeszcze
stosunki z partnerem, pomoc rodziny lub jej brak, czasem klopoty finansowe -
przeciez to wszystko wplywa na nasze samopoczucie i chec do zycia i to jak sobie
radzimy z problemami. Wiec co tu porownywac? Bez sensu. Watek uwazam za plytki i
krzywdzacy.

[bweiher]

No ok.Teraz wyszło na to że skoro radzę sobie z trójką dzieci bez lamentów to
jestem płytka tak? Nie rozumiem. Wskakujecie na nas tylko dla tego że dobrze
sobie radzimy? Że nam coś wychodzi?
Przepraszam bardzo za to że nie narzekam,nie płaczę i nie histeryzuję.Że mam
czas aby zająć się starszakiem,młodymi i córki ćwiczeniami.Przepraszam że zdąze
ugotować obiad,posprzątać,usiąść z kawą przy kompie.Naprawdę musicie mi
wybaczyć,że mam tyle siły psychicznej.
Ale sądząc po wypowiedziach nie jestem taka samolubna w swoich odczuciach i są
inne mamy którym takie myśli jak moje przeszły kiedyś przez głowę.
Tyle ze dyskusja polega na tym aby rozmawiać a nie wciskac na siłę swoje
zdanie.Ale to tak na przyszłość.

Mimo wszystko dziękuję Wam że chciałyście sie wypowiedzieć.

[hannamay]

ja tez osobiscie uwazam post za bardzo plytki .. smiac sie, wykpic, oburzac sie
a jednoczesnie siebie wystawiac sie na swieczniku .. "bo ja to tak .. a moje
dzieci to tak .." wiesz naprawde mozna sie wysmiewac w tym tonie z wszystkich
slabosci innych i uwazac sie za naj .. nie tedy droga .. i naprawde nie zycze ci
tego aby przyszla kiedys taka chwila ze czujesz sie tak slaba i tak wszystko
wokolo cie przewyzsza i na dodatek nie masz sie komu wyzalic ..c o po czesci
robia te matki "uzalajace sie nad soba" .. ja wierze ze sa w zyciu takie chwile
ze bez pomocnej dloni nie mozna sie otrzasnac .. nie trzeba miec i wtedy kazda
z nas chcialaby spotkac kogos komu moze powiedziec, czasmi wyolbrzymic te
slabosci ale podzielic sie tak po prostu aby ktos zrozumial. nie chcialabym na
swoje drodze spotkac tych ktore sie nasmiewaja i z niechecia patrza na te mniej
zaradne. Troche mi was szkoda. oby zadne ciezkie chwile nigdy was nie spotkaly.


Love, Peace andLollipops

[mamaigiiemilki]

coś mi się wydaje ze dyskusja jest troche nie na temat wątku...może tak
przeczytajmy go jeszcze raz?
bo ja w dalszym ciągu nijak nie mogę zrozumieć tego, iż nie można wyjść do wc
mając małe dziecko...sorki, ale nie rozumiem...

[grzalka]

nie- nie śmieszą, nie czuję żadnej pogardy ani tym bardziej litości- każdy radzi
sobie tak jak umie z tym co życie niesie i mając jedno dziecko nie mamy
zielonego pojęcia jak to jest mieć dwoje, troje, czy czworo, jedna matka sobie
śpiewająco poradzi z bliźniakami, inna sobie nie da rady z jednym

więc ja myślę, że takie "śmieszenie" czy "litowanie" jest trochę....bezmyślne

[juliza]

Mam (odpukać...) grzeczne dzieci - żadnych poważniejszych problemów, chorób,
ładnie jedzą (mają gorsze i lepsze dni, niektóre rzeczy lubią, inne - nie), same
zasypiają, długo śpią (od 4 miesiąca). Gdybym miała takie jedno - sielanka. Nie
wiem, jakie są inne dzieci... czasem ktoś się dziwi - jak grzecznie w wózku
siedzą (to inne nie siedzą???). Wydaje mi się, że bliźniaki chowa się trochę
inaczej - większa dyscyplina, pilnowanie wspólnych drzemek, pór jedzenia, więcej
planowania. Mamy pojedynczych dzieci mają też chyba więcej okazji do popełniania
błędów, które później się mszczą (karmienie piersią do 14 miesiąca = sześć
nocnych pobudek i koszmar przy odstawianiu, spanie z dzieckiem, żeby miało
lepszą więź z rodzicami, organizowanie wspólnych zabaw - potem dziecko nie umie
się już samo bawić, bycie na skinienie palcem, bo zapłacze, itd.). Przy
bliźniakach (tu zgadzam się z aniąsla) to czasem bardziej hodowla niż
wychowywanie. Bo nie można np. jednocześnie karmić dwójki przytulając z
czułością. Bo czasem wyłączam się na płacz moich dzieci. Bo nie mogę jednemu
poświęcić tyle czasu, co mama jednego dziecka. I tego baaardzo pojedynczym mamom
zazdroszczę. Z drugiej strony, ja zostałam na wychowawczym, one - powracały do
pracy, bo babcie chętnie zajęły się jednym dzieckiem. Czy te mamy mnie śmieszą?
Nie, czasem tylko denerwują - jeśli narzekają non stop (przecież chciały
dziecka!!! albo są na tyle dorosłe, żeby przyjąć jego obecność z pełną
odpowiedzialnością) lub kiedy użalają się nad sobą w wyniku błędów przez siebie
samych popełnionych. Wszystkim Mamom życzę Spokojnych Świąt .

[tscina]

tiaaaa
chciałam poruszyć wątek ciągle za małych pieluch, ale on to dopiero jest płytki,
więc wstrzymam się na "po świętach", żeby się nie nasłuchać
spokojnych i wesołych świąt, dla tych radzących i nie radzących sobie mam Więcej
wytrwałości, cierpliwości, konsekwencji i... miłości