Toksyczna...mama ;((

[fidonga]

Moja mała chorowała od 2 tyg. życia. PO skończeniu 6 msc. zaczęły się
przygody ze szpitalami (w sumie spędziłyśmy tam 8 tyg.) Teraz właściwie
ma "tylko" alergię...A ja trzęsę się o nią choć STARAM się nie być
nadopiekuńczą mamuśką. Ale nie to mnie załamuje. WIecie co, myślę, że jestem
trochę toksyczna i mój lęk o dziecko wprowadza ją w stan
chorobowy.Zdecydowałam się nawet na wizytę u psychologa (bo mam natręctwo
myśli - ciągle wydaje mi się że mała jest zagrożona)ale okazało się, że
prywatnie to droga sprawa a państwowo zapisy do poleconej pani doktor
zaczynają się w połowie stycznia(.
Myślę, że gdybym tak nie panikowała to Basia czuła by się lepiej. I ta myśl
wprowadza mnie w stan przygnębienia i boję się, że Basi się to udziela
i...same widzicie że to jakaś obłędna spirala.
A wy, jak sobie radzicie z chorobą dzieci???

[jaz11]

Moje pierwsze dziecko w szpitalu po urodzeniu załapało gronkowca, klebsiellę i
sama nie wiem co jeszcze także miało zapalenie płuc, mięśnia sercowego i ucha.
Po tym wszystkim długo nie mogłam dojść do siebie i przez cały czas traktowałam
małą jakby była cały czas chora a ja ciągle spanikowana. I choróbska i szpitale
wracały do nas jak bumerang. Teraz przy drugim dziecku zachowuję się zupełnie
inaczej i maluch rośnie zdrów - nie licząc oczywiście alergii. Musisz trochę
wyluzować. Ja np. nie potrafiłam zostawić małej z mężem czy babcią, a jeśli to
robiłam to dzwoniłam do nich co chwilę, teraz wychodzę z domu i przyznam się,
że czasami nawet nie myślę o tym jak sobie radzą( a idzie im całkiem nieźle).
Pozdrawiam

[nowajulka]

Nie radzicie sobie............hi,hi........
Oczywiście teraz, kiedy syn się lepiej czuje, ja też śpie
spokojniej...........ale widmo jego ostatniej choroby (obrzek krtani na tle
wiruzowym) sprawia, że wcale pewnie się nie czuję....często stoje nad
łóżeczkiem i nadsłuchuje......jak oddycha..............nie wspominając juz o
tym, że nadal śpimy razem........łożko w łóżko...........

[fidonga]

Wiem, że powinnam wyluzować ale nie potrafię. Od dwóch msc. chodzę 2 razy w
tyg. do pracy (w tym raz na 2 godziny) i oczywiście dzwonię po kilka razy. W
nocy też nasłuchuję czy Basia oddycha albo liczę sekundy bezdechu...

[mavva]

Ja mam to samo.
Ale u nas ciągle coś było.
Teraz okazało się,że to alergia.

Bardzo się boję o niego,ostatnio to go pytam,co chwilę pytam,czy wszystko ok.
I on ma dość.
Ale tak jest.Dopóki to się nie uspokoi,to kto ma się nim opiekować?
Tylko matka jest najżywtoniej zainteresowana.
Pracuj nad sobą ,ale też zaakceptuj siebie i to,że czasem może przesadzasz.
Dzwoń-jeśli Cię to uspokoi.
Dla matki muszą być realne przesłanki,żeby przestała się bać.

Ja od 5 lat nie przespałam,z nielicznymi wyjatkami,żadnej nocy,tak ciurkiem,bo w
ogóle to śpię.

[kruffa]

Każda z nas coś takiego przeżywa.
W moim zyciu był okres, ze nie potrafiłam się przywitać z dzieckiem, gdy
wracałam do domu, tylko od razu ogladałam jej wysypki. Małżonek zaczął
twierdzić, że ona dostaje wysypki od tego mojego ogladania i żebym zamiast ją
ogladać pobawiła się z nią.
Pomóg czas i opanowanie sytuacji )
Może jednak zapisz się państwowo, bo lepiej późno niż wcale - czasami trudno nam
sobie z tym poradzić.

Kruffa

[amra1]

Wiecie co, do tej pory bałam się napisać o tym, bo myślałam, że mnie
wyśmiejecie, ale widzę, że nie ja jedna mam podobne odczucia. Może do
toksyczności trochę mi brakuje - normalnie pracuję, dziecko z nianią w domu,
nie dzwonię w ciągu dnia i chyba nie przesadzam z nadopiekuńczością - ale
wracam do domu i praktycznie pierwsze co robię, to sprawdzam kark i plecy, czy
sytuacja wysypkowa jest może lepsza, albo gorsza...? Jak zobaczę, że jest
gorzej to od razu panika i nerwy... I właśnie ostatnio zastanawiałam się, czy
ten mój stres nie wpływa na dziecko najbardziej, przez mój stres ona też się
stresuje i ma gorszą skórę, ja znów się bardziej stresuję i tak w kółko...Na
punkcie alergii - niealergii mojego dziecka jestem naprawdę poważnie
przewrażliwiona...
A

[matiuszka]

Ja też jestem toksyczną mamą (((((((
A mały alergik potrzebuje ciepła, spokoju i optymizmu...

[sta.ania]

no tak, u mnie to samo. Pierwsza rzecz po wejściu do domu to pytanie, druga to
oglądanie szyji i pleców...

[fidonga]

Ja też myślałam, że mnie wyśmiejecie. Gdy byłam z Basiulką w szpitalu to pani
doktor powiedziała mi, że nie ma czasu bo ma kilku pacjentów przygotowujących
się do przeszczepu i żebym nie panikowała bo Basia to ma tylko alergię,
częściową nietolerancję laktozy, zapalenie płuc i pulmocytozę, ewentualnie
refluks - inni są w gorszej sytuacji. Od tego czasu często staram się myśleć,
że inni mają gorzej bo my tylko alergia, a z tym się żyje.Takie myślenie
wprowadza mnie w stan notorycznego smutku...
Ale na pocieszenie dla wszystkich, którzy uważają się za toksycznych:
rozmawiałam z dobrą znajomą - bardzo mądrym psychologiem pracującym w IPIN w
Wawie i powiedziała, że:
niektórzy ludzie mają "cieńką skórę" i będą zawsze przeżywać to, co inni
uznają za błache. Owszem jest zdania, że nastrój, poczucie bezpieczeństwa itp.
matki ma ogromny wpływ na dziecko, i potwierdziłą moje obawy, że mogę
być "toksyczna" w stosunku do Basi, ale mając świadomość, że przesadzam ważne
jest to, że szukam pomocy.
JA wiem, że sama nie wyluzuję. Muszę poprosić o pomoc specjalistę. I nie
zamieżam się tego wstydzić . Bardzo bym chciała, by znów każda chwila z Basią
była szczęśliwa i by ona mogła czuć się bezpiecznie.
POzdrawiam wszystkie mamy zmartwione i powiem wam, że może to samolubne ale
cieszę się, że nie jestem sama!!
Aśka

[mavva]

Aśka,
mimo wszystko odróżniłabym szczerą troskę i lęk jak najbardziej uzasadniony od
toksyczności.
Pamiętaj,że z czasem Twoje dziecko będzie coraz bardziej samodzielne i Ty
też.Przecież to maleństwo.
A z tymi innymi,co to uważają,że my przesadzamy,to oczywiście oni mają zdrowe
dzieci.Każdy inaczej gada,jak go coś osobiście dotyka.
Ja też przesadzałam tylko teraz im wszystkim trochę głupio,bo okazało się,że nie
bezpodstawnie tylko lekarze niestety nie potrafili zdiagnozować.
Ale dziękuję za taką satysfkację,wolałabym nie mieć tych problemów.

[fidonga]

Oczywiście, że trzeba odróżnić szczerą troskę od toksyczności. Lęk też. Ale ja
osobiście poprostu boję się, że to całe moje zdenerwowanie przejdzie na dziecko
i będzie miało skutek z ł y . Nie chciałabym doznać takiej "satysfakcji" jak
ty, a jednocześnie boję się, że moje obawy są irracjonalne...a wiec
niewspółmierne do rzeczywistej sytuacji.
Tyle, że mamom tak trudno być obiektywnymi jeżeli chodzi o ich dziecko. Łatwo
napisać w książce żeby zachować dystans, trudno niektórym to zrobić. POdziwiam
mamy bardzo chorych dzieci które jakoś sobie radzą...bo ja przy całej mimo
wszystko małej chorobie dziecka, nie radzę sobie z emocjami i właśnie z tym
nieradzeniem czuję się źle.
Pozdrawiam

[xxxinkaxxx]

zajrzyj na priv

[fidonga]

Nie dostałam nic na priv!

[jagoda2]

mavva napisała:

> A z tymi innymi,co to uważają,że my przesadzamy,to oczywiście oni mają zdrowe
> dzieci.Każdy inaczej gada,jak go coś osobiście dotyka.
> Ja też przesadzałam tylko teraz im wszystkim trochę głupio,bo okazało się,że
ni
> e
> bezpodstawnie tylko lekarze niestety nie potrafili zdiagnozować.
> Ale dziękuję za taką satysfkację,wolałabym nie mieć tych problemów.


Właśnie. U mnie jest dokładnie to samo - podobno jestem przewrażliwiona, ale ja
jakoś nie umiem wyluzować i pogodzić się z tym, że skóra alergika od czasu do
czasu będzie się pogarszać, nos będzie się zatykać itd. A już najbardziej
wkurza mnie to, jak ktoś lekceważy moje "zalecenia", bo... "przesadzam". Tylko,
że skutki tego ponoszę ja, nikt inny (dziecko, oczywiście też). Wszyscy dookoła
mało mnie obchodzą, ale nie mogę znieść, kiedy moje poglądy, przekonania,
opinie kwestionuje tata, bo mamy różne zapatrywania na wiele kwestii. W oczach
ojca mojego dziecka jestem wręcz wariatką, na szczęście inni (może poza
teściową) tak nie uważają. A najgorsze w tym wszystkim jest to, że zawsze się
potem okazuje, że miałam rację, że nie przesadzałam, że nie byłam
przewrażliwiona, tylko po prostu przewidyjąca. Tylko - co to za satysfakcja?
Jagoda