Ale dziwnie...

[Gość: Smutna]

Zawsze dobrze mi sie zylo z moimi starszymi,fajnie sie układało wiec planujac
slub postanowilismy z narzeczonym zamieszkac u mnie-duzy dom,wlasne pieterko
i w ogóle.No ale mi blizej slubu tym bardziej pragnę wynieśc sie z domu jak
najdalej.Tak mi rodzice wkurzaja ze... nie wiem czy to ja sie zrobilam jakas
przewrazliwiona czy im odbija.Nie moge sie doczekac zeby byc juz tylko z moim
kochanym...nie wiem jak dozyje do slubu,jeszcze siedem miesiecy...

[Gość: kka]

Spokojnie... Ja mieszkamu swojego przyszlego tescia i czasami tez nie moge
wytrzymac... No ale przeciez nie moge Mu nic powiedziec. Najczesciej jest
dobrze. Moj przyszly tesc jest bezkonfliktowym czlowiekiem i mam wraenie, ze
moja obecnosc w tym domu dodatkowo Go lagodzi. A jestem tu jedyna kobieta
(tesciu jest wdowcem...) No ale jakos sbie radzimy, zdazylismy sie przyzwyczaic
po 3 miesiacach do swoich roznych humorow i fanaberii. Ale na poczatku czulam
sie czasami jak intruz...
Siedem miesiecy to nie tak dlugo. My mamy 8... I bedziemy tu mieszkac zawsze...
Moze to nas mobilizuje, zeby uprzyjemniac sobie nawzajem zycie...
Wlasciwie nic blizszego tu nie napisalas, wiec trudno cokolwiek doradzac.
zreszta, to z rodzicami powinnas chba spokojnie o tym porozmaiac. Sprobuj, moze
wystarczy im uswiadomic, ze czasami Cie denerwuja. A jesli sie nie da, to po
prostu przeczekaj.
Glowa do gory!!
Bedzie dobrze!

[Gość: Kita]

Ja mam ten sam problem.Biorę ślub za 8 miesięcy i do tej pory jakoś wyobrażałam
sobie życie po ślubie z moimi rodzicami.Jednak ostatnio już nie wytrzymuję I
podczas ostatnie bardzo poważnej rozmowy z moim przyszłym mężem ze łzami w
oczach powiedziałam ,że nie wyobrażam sobie życia po ślubie u mnie w
domu.Stwierdziałam,że nawet mogę jeść chleb ze smalcem,ale nie zamieszkam z
rodzicami.Kupimy sobie jakaś kawalerkę i tyle.tymaj sie.

[Gość: ania.de]

na podsyawie moich przedslubnych doświadczen (jestem juz 3 m-czna zona)moge cie
pociaszyc, ze to chyba jest normalne. ja nie mialam problemow z mama przez cale
zycia, podobnie moj maz. ale przed slubem pokazali nam rozne ciekawe cechy
swojego charakteru. na prawde pragnelismy tego slubu z calych sil. na szczescie
my postanowilismy juz przed slubem, ze nie bedziemy mieszkac z rodzicami. to
rozwiazanie proponuje wszystkim, w ciasnym ale wlasnym. wtedy jestescie sobie
sami panami wlasnego zycia i do nikogo , oprocz siebie, nie musicie sie
dostosowywac-a to jest wazne w malzenstwie, szczegolnie na poczatku.
zycze powodzenia i wytrwalosci.

[Gość: Kasia]

Nie martw się! Mi też przed ślubem z byle powodu puszczały nerwy! Mieliśmy
zamieszkać z moją babcią (w mieszkaniu które prawnie jest moje). Zrobiliśmy
remont. A babcia 3 mies. przed powiedziała że w sumie nie chce z nami mieszkać.
Zamiast się cieszyć chodziłam smutna - bo nie spodziewałam się tego po niej.
Wynajęliśmy mieszkanie i teraz nie chciałabym juz z nikim mieszkać.

my z rodzicami

[Gość: aga]

pewnie że lepiej osobno...chociaż są też "zwierzęta stadne", którym trudno bez
dużej rodziny przy boku - a dopuki nie ma dzieci...
a poza tym często się nie da osobno (względy finansowe, organizacyjne itp.)

My też mieszkamy u moich rodziców (osobne piętro - ale z zasadzie większość
czasu przebywamy razem) i też miałam podobne odczucia przed ślubem jak Ty
(awantury, łzy, itd.)
teraz się uspokoiło (15 miesięcy po) i chociaż bywają zgrzyty, jakoś wszystko
się poukładało.

powodzenia

[Gość: Ania]

No widzię, że nie jestem sama!! Ja też już mam dość a ślub dopiero za 9
miesięcy!!