Anegdoty o PAPIEŻU

[Gość: liza]

fakty.interia.pl/otym/papiez/news?inf=588315
www.joemonster.org/article.php?sid=4564&mode=thread&order=0

[Gość: ...]

Jan Paweł II:
W 1983 r., w 5. rocznicę wyboru ks. prof. Karola Wojtyły na Stolicę Piotrową,
na dziedzińcu Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego postawiono wspaniały
pomnik, ukazujący postać Papieża Jana Pawła II, który podnosi z klęczek Prymasa
Tysiąclecia, kard. Stefana Wyszyńskiego. Był to pokłon, jaki oddał Ksiądz
Prymas Janowi Pawłowi II w dniu inauguracji Pontyfikatu. Pomnik stoi przed
stołówką studencką. Jan Paweł II w czasie swojej kolejnej pielgrzymki do Polski
odwiedził uczelnię, która była mu bardzo bliska, i widząc po raz pierwszy ten
pomnik, stwierdził z charakterystycznym dla niego poczuciem humoru: – Tak,
podnosiłem wówczas naszego Prymasa, kard. Stefana Wyszyńskiego, bo jedliśmy
obiad w stołówce uniwersyteckiej i obiad był tak słaby, że Prymas zasłabł.
Trzeba zadbać o lepszą kuchnię dla studentów – powiedział nasz Papież, a jego
słowa zostały przyjęte z ogromnym aplauzem przez ówczesnych studentów KUL
................................
Jan Paweł II:
Późnym wieczorem schodziliśmy po wykładzie z ks. prof. K. Wojtyłą ciemnymi
schodami. Ksiądz Profesor zmieszał się z czarnymi sutannami księży studentów,
schodząc razem z nami. Jeden z kolegów, ks. Antoni, pomylił sylwetkę Księdza
Profesora z innym kolegą księdzem i rozpędzając się z pierwszego stopnia
schodów, skoczył ks. prof. Wojtyle na plecy, wołając:
– Wio, koniu! Ksiądz Profesor usiadł na schodzie pod ciężarem ciała kolegi, a
on, jak zorientował się, na czyich siedzi plecach, zemdlał z przerażenia.
Księdz Profesor poklepał kolegę po twarzy i z uśmiechem na ustach stwierdził:
– Rola wykładowcy bardziej mi odpowiada niż konia.
...............................
Jan Paweł II:
Czekaliśmy na wykład z ks. prof. K. Wojtyłą, na który uczęszczali również
studenci muzykologii. Padał deszcz. Po kwadransie akademickim zamierzaliśmy
opuścić salę wykładową. Wszedł Ksiądz Profesor ociekający deszczem, w jasnym
prochowcu i w filcowym kapeluszu tego samego koloru. Przeprosił za spóźnienie i
usiadł przy katedrze. W tym momencie usłyszeliśmy przytłumiony śpiew studentów
muzykologii: „I choć padało, choć było ślisko, jednak przylazło to
proferzysko”. Ksiądz Profesor uśmiechnął się i w odpowiedzi zanucił piosenkę,
która rozbawiła nas wszystkich, i z właściwym sobie spokojem i godnością
rozpoczął wykład.