Co jest sukcesem?

[lodbrok]

W przededniu świąt dopadł mnie jakiś taki refleksyjno - filozoficzny nastrój
i każe mi stawiać sobie różne, często proste (ale jak się wgłębić w istotę
rzeczy to wcale nie)pytania. Grzebiąc wśród różnych internetowych śmieci
trafiłem na dość zabawną dykteryjkę, której przeczytanie skłoniło mnie do
rozpoczęcia niniejszego wątku. A mianowicie:
Sukcesem jest:
w wieku 2 lat nie sikać w majtki
w wieku 12 lat mieć przyjaciół
w wieku 18 lat posiadać prawo jazdy
w wieku 19 lat uprawiać seks
w wieku 35 lat zarabiać dużo pieniędzy
w wieku 60 lat uprawiać seks
w wieku 70 lat posiadać prawo jazdy
w wieku 75 lat mieć przyjaciół
w wieku 80 lat nie sikać w majtki

Kółeczko się zamyka... Ale czy to przypadkiem nie jest minimalizm życiowy,
traktując oczywiście powyższe hasełka z duża dozą humoru? Co do mnie to w
zależności od "pory roku" w moim żywocie, mam wrażenie, że wszystkie sukcesy
już za mną lub wciąż przede mną, tudzież nie były lub nie staną się moim
udziałem.:-))(biorę pod uwagę również wzelkie ewentualności nie wymienione
powyżej). A tak poważniej, to za swój największy sukces uważam, że póki co,
bez obrzydzenia mogę zerknąć na siebie codziennie rano w lustro, co sprawia,
że żyje się z pewną dozą przyjemności. Zastanawiam się tylko jak długo...(to
co powiedziałem nie ma nic wspólnego z narcyzmem, bo co do swojej aparycji,
złudzeń już dawno się pozbyłem:-)).A co wy uznajecie za swój sukces(y)?

[pepperoni78]

Nie mam prawa jazdy i nie uważam tego za katastrofę życiową. Nie mam też
szofera.
PS
Nadal sikam w majtki. ;)
Żartuję.

[lodbrok]

No to może zmienisz nicka na pampers:-))? Pozdrawiam

[Gość: Ciupazka]

W wieku 97 lat mieć koleżanki i kolegów , którzy będą mnie żegnać na
cmentarzu, he, he, he.

[vanilja]

A ja bym chciała tak żyć, żeby na mój pogrzeb przyszła chociaż jedna osoba i
żeby ta osoba poczuła szczery i dotkliwy brak mnie.

I to będzie sukces.

Szkoda, tylko, że już wtedy nie będę mogła odczuć satysfakcji z nim związanej.
Chociaż....kto wie....;-)

[lodbrok]

Dlaczego chcecie odnosić sukcesy dopiero po śmierci?:-)))Mnie tam mogą oddać w
ręce studentów medycyny. Niech się uczą, to może paru dobrych chirurgów więcej
przybędzie:-)))

[vanilja]

lodbrok napisał:

> Dlaczego chcecie odnosić sukcesy dopiero po śmierci?:-)))Mnie tam mogą oddać
w
> ręce studentów medycyny. Niech się uczą, to może paru dobrych chirurgów
więcej
> przybędzie:-)))

Lodbrok, ale żywego w ręce studentów?...

[lodbrok]

He he, niedoczekanie ich:-))) Jak to trzeba uważać na słowa bo blźni tylko
czekają żeby dopiec:-))

[Gość: Ciupazka]

Przecie nie po śmierci, żyć 97 lat, to 97 lat sukcesów, to przez 97 lat można
dopiekać innym, albo ich tolerować, albo z nimi walczyć do upadłego , ku chwale
Ojczyzny. W tak długim czasie można wiele dobrego, ale i złego zrobić.
Nieprawdzaż?

[lodbrok]

Prawdaż:-))

[Gość: swiateczna]

hmm tylk dlaczego wszystko obracacie w zart? pytanie bylo proste "co jest
sukcesem?" wystarczy prosta odpowiedz.I ja tak sobie ot tak wam odpowiem(i juz
widze te komentarze)moje dziecko to moj sukces i to ze w koncu mam
mieszkanie.Zarty sa na miejscu wtedy kiedy sa na temat.

[Gość: Ciupazka]

Tym razem pani żartuje, a jakiż to sukces, a jak ktoś ma dziesięcioro dzieci i
willę to osiągnął 10 razy większy sukces od tej pierwszej osoby?
Czasami "sukces" jest jednocześnie dla niektórych "porażką" wręcz udręką. Jedni
uwazają że premier Miller odniósł w Kopenhadze sukces, a inni ( patrz
wypowiedzi na ostatnim posiedzeniu Sejmu), że to tragedia dla Polski i tym
karmi się społeczeństwo. No i co jest tym sukcesem? Wynik referendum pokaże kto
osiągnął "sukces"? Pojęcie względne.Osobiście odnoszenie sukcesu wiążę z
walką sportową, rywalizacją zawodową, awansem społecznym. Urodzić dziecko
potrafi każda zdrowa baba, a konsekwencje tego faktu nie zawsze są
sukcesem.Tyle. Idą święta i mnie nie ma. Pozdr.

[lodbrok]

Co do rodzenia dzieci to nie zabieram głosu bo jak sądzę takie doświadczenie
nie będzie mi dane, ale myślę, że świątecznej chodziło nie o sam biologiczny
fakt urodzenia dziecka tylko o radość z jego posiadania, obserwowania jak
rośnie, rozwija się. Poza tym nie wszystkie kobiety mogą urodzić i często
kosztuje je to bardzo duzo wysiłku aby do tego doszło. Dziecko moze być
sukcesem. A dziesięcioro? To już jest nałóg i dla mnie pewne wynaturzenie.
Pozdrawiam

[Gość: Paul]

lodbrok napisał:

> W przededniu świąt dopadł mnie jakiś taki refleksyjno - filozoficzny nastrój
> i każe mi stawiać sobie różne, często proste (ale jak się wgłębić w istotę
> rzeczy to wcale nie)pytania. Grzebiąc wśród różnych internetowych śmieci
> trafiłem na dość zabawną dykteryjkę, której przeczytanie skłoniło mnie do
> rozpoczęcia niniejszego wątku. A mianowicie:
> Sukcesem jest:
> w wieku 2 lat nie sikać w majtki
> w wieku 12 lat mieć przyjaciół
> w wieku 18 lat posiadać prawo jazdy
> w wieku 19 lat uprawiać seks
> w wieku 35 lat zarabiać dużo pieniędzy
> w wieku 60 lat uprawiać seks
> w wieku 70 lat posiadać prawo jazdy
> w wieku 75 lat mieć przyjaciół
> w wieku 80 lat nie sikać w majtki
>
> Kółeczko się zamyka... Ale czy to przypadkiem nie jest minimalizm życiowy,
> traktując oczywiście powyższe hasełka z duża dozą humoru? Co do mnie to w
> zależności od "pory roku" w moim żywocie, mam wrażenie, że wszystkie sukcesy
> już za mną lub wciąż przede mną, tudzież nie były lub nie staną się moim
> udziałem.:-))(biorę pod uwagę również wzelkie ewentualności nie wymienione
> powyżej). A tak poważniej, to za swój największy sukces uważam, że póki co,
> bez obrzydzenia mogę zerknąć na siebie codziennie rano w lustro, co sprawia,
> że żyje się z pewną dozą przyjemności. Zastanawiam się tylko jak długo...(to
> co powiedziałem nie ma nic wspólnego z narcyzmem, bo co do swojej aparycji,
> złudzeń już dawno się pozbyłem:-)).A co wy uznajecie za swój sukces(y)?
Zyc w zgodzie ze swoim sumieniem, jednoczesnie niezmiennie podwazajac sens
zycia zgodnie z jakimkolwiek sumieniem i wreszcie sens samego sumienia. Myslec
i dzialac niezaleznie, nie starajac sie, nie zabiegajac o niczyja zyczliwosc,
czy jakas litosc. Litowac sie nad innymi, nie majac litosci dla siebie. W
koncu byc z kims, dla kogo me "psychopatyczne sklonnosci" nie nadaja sie
jedynie do kronik kryminalnych, czy dla koneserow sztuki psychiatrycznej;-}.
Amen.
Uszanowanie,
Paul