Zwolnieni za "Solidarność"? - cd.

[Gość: wolinoga]

Brawa dla zarządu!Jeśli związkowcy chcą strajkować niech założą swoje firmy i
strajkują!

[Gość: uczciwy]

wolinoga chyba masz problemy ze sobą albo jestes nacpany bo poraz
kolejny okradłes jakiegos biednego pracownika ale bez względu na
twoje problemy psychiczne przyjmij do wiadomosci że swiat i polska
zbudowana jest na wolnej gospodarce rynkowej a prawo stanowi że
gdzie kapitał tam praca a więc są pracodawcy i pracobiorcy tych
reprezentują związki i 90% pracodawców to pożądni ludzie i prawdziwi
z klasą biznesmeni ale tym najgorszym problemem gospodarki są tacy
jak ty i tych trzeba edukowac i to śię po czsci udaje najgorsze
odpadki śa nireformowalni ty należysz wolinoga do nich na zero
szans naprzekfalikowanie dobrze że chociasz umiesz pisac palanci

Zwolnieni za "Solidarność"? - cd.

[Gość: Związkowiec]

Takich jak wolinoga to tylko na Syberię wysłać (do obozu pracy o zaostrzonym
rygorze)!Niech poczuje czasy komuny.Biednych pracowników tak
wykorzystywać...jak można w obecnych czasach tak robić???Wstydźcie się
Torfarmie.....

Zwolnieni za "Solidarność"? - cd.

[Gość: Związkowiec]

woliposraniec od razu widać że pracujesz dla nich!!! Wyjedź gdzieś na wschód i
tam sobie takie posty dodawaj.Nie zapominaj że to dzięki takim odważnym
ludziom jak oni masz wolność słowa i możesz sobie własną firmę otworzyć.Bo za
komuny to najwyżej byś mógł na Milicję donieść i nic więcej...

Zwolnieni za "Solidarność"? - cd.

[Gość: antywolinoga]

wolinoga szmato niewykształcona,gdzie tam pisze o strajku przeczytaj jeszcze
100 razy ale też chyba nie skumasz o czym tam się pisze


CAŁA POLSKA CZYTA DZIECIOM

Zwolnieni za "Solidarność"? - cd.

[mircool5]

Skąd u Was tyle jadu.Historia kołem się toczy.My jesteśmy teraz w epoce przed
powstaniem KOR-u.O postulatach sierpniowych jeszcze nawet nie myślimy.Do
"Solidarności"daleka droga.Skąd wziąć nowych Jacków Kuroniów????

Po stronie związków zawodowych

[Gość: WZZ S80]

Wraz z nastaniem Najjaśniejszej Rzeczpospolitej (zwanej także
Tuskmenistanem) polskie związki zawodowe zmuszone były przypomnieć
sobie cele, do jakich zostały powołane. Uśpione, pogrążone
dotychczas w marazmie i bezradności, stale biurokratyzujące się i
niebojowe nagle zabrały się do pracy. Oczywiście wynika to z
określonych okoliczności, z których bezwzględnie najważniejszą,
jest świadomość szeregowych związkowców. To właśnie ona bowiem
została ostatnimi czasy mocno pobudzona „cudem gospodarczym”
i „gigantycznymi podwyżkami”, a właściwie nie tyle samymi tymi
zjawiskami, co dysonansem pomiędzy rzeczywistością medialną, której
były one sednem; a rzeczywistością realną, w której występują one w
ilościach ujemnych. Na związkowych liderów zaś (zwłaszcza tego
średniego szczebla) to jest jedyny sposób.
Dopóki nie poczują oni na plecach oddechu wściekłej załogi rzadko
wykazują gotowość do zrobienia jakiegoś zamieszania, koniecznego
często, dla obrony pracowniczych praw. W Polsce podminowali oni
swój autorytet na tyle poważnie, że mogliśmy w ostatnich latach
zaobserwować serię tzw. dzikich strajków, do których związki
zawodowe później – często z niemałym trudem – się przyłączały. Dziś
mają pewną okazję się zrehabilitować, ale nie wygląda na to, by
liderzy (zwłaszcza średniego szczebla) byli tym przesadnie
zainteresowani. Niemniej jednak zabrali się do poważnej roboty i to
można im zapisać w pewnym sensie na plus. Teraz wypada uważnie
obserwować, czy nie zechcą czasem zrejterować z pola walki przy
pierwszej lepszej okazji, gdy pracodawcy i rząd rzucą jakiś ochłap.
Zresztą jak na razie sytuacja jest rozwojowa – determinacja
pracowników jest olbrzymia.

Naturalnie, wydarzenia ostatnich kilku miesięcy – nasilenie i
rozszerzanie się protestów pracowniczych na coraz więcej grup
zawodowych – sprowokowały niespotykaną dotąd falę cynicznych ataków
na związki zawodowe. Zwłaszcza działacze związkowi stali się
obiektem bezprecedensowych, obraźliwych, szyderczych,
sarkastycznych, urągliwych, gorzkich i złośliwych - acz przy tym
wszystkim mało wyrafinowanych - kpin. W takich wypadkach, nawet
najgorsi przewodniczący zasługują na obronę. Niezależnie od krytyki
na jaką ten czy inny działacz zasługuje, cała lewica ma obowiązek
bronić związków zawodowych przed tymi bezpardonowymi atakami. Są
one (związki, nie ataki!) instytucjonalną reprezentacją klasy
pracowniczej! Pomimo, iż niektórzy mogą mieć uzasadnione
zastrzeżenia do przewodniczącego X czy przewodniczącej Y, nie wolno
włączać się w prawicowy młyn propagandowy i jednoczyć się z frontem
kapitału. Wielu lewicowych aktywistów tego nie zrozumiało i
popełnia fatalny błąd polityczny.


A związkowcom radziłbym – jeśli wolno – tak: strajkować, strajkować
i nie popuszczać! Nie słuchajcie bredni o tym, że nie ma pieniędzy.
Jak są na Irak, Afganistan i Czad, to dla Was też się znajdą. Nie
oglądajcie się na media, które piszą, że trzeba Was przerobić na
konserwy – Wy to zrobicie z nimi, jak przejmiecie kiedyś władzę.
Nie żałujcie sobie zażądać nawet 500% podwyżki – i tak dadzą Wam
mniej. Żądajcie nawet niemożliwego, by od wroga wyrwać cokolwiek. I
nie miejcie litości, pracodawcy i rząd jej nie mają i przy
pierwszej lepszej okazji zechcą Was zniszczyć, bez skrupułów.

[Gość: Japa]

ładne wypracowanie...