Które łódzkie szkoły mają być zlikwidowane?

[Gość: Gosc]

Ciekawe komu obiecali budynki i kto na tym zarobi...

Które łódzkie szkoły mają być zlikwidowane?

[Gość: l4m3rk4]

myślę że to nie do końca tak jak piszesz... jedna z tych szkół to moje byłe LO i w tej chwili jest tam jedna klasa pierwsza.. nic dziwnego, ze chcą ją zlikwidować, a szkoda...

Które łódzkie szkoły mają być zlikwidowane?

[Gość: grajdołek]

Głosujecie na prawicę nie dziwcie się że oni niszczą miasto. Co facet z
Częstochowy, lub Tomaszowa wie o Łodzi. Dla niego liczą się tylko łapówy i
dyrektywy od Kaczyńskiego. Przecież wymaszczona z pieniędzy łodzian placówka w
Izraelu już czeka. Nie po to za nasze pieniądze jeździł co tydzień by
likwidator drugiego co do wielkości Polskiego miasta nie miał perspektyw.
Macie szansę w referendum w styczniu. Pamiętajcie

[Gość: zuza]

Pamietamy.

sprawdź na Nałkowskiej

[Gość: zygmunt]

sprawdź na Nałkowskiej. tam też kiedyś była szkoła zawodowa.

Które łódzkie szkoły mają być zlikwidowane?

[Gość: synuś]

Proszę bardzo, nauczyciele z XXVIII do zwolnienia, jaka szkoda tej kołtunerii,
a patriotyczne wychowanie z komunistycznym patronem w tle. Panowie urzędnicy
czekam na Wasze konsekwentne działanie w tej sprawie.

[Gość: Ququ]

Domyślam się, że nauczyciele z tej szkoły właściwie (czyli
negatywnie) ocenili Twoją wiedzę i potencjał intelektualny. Nie
musisz jednak tak krytycznie ich oceniać - w każdej porządnej szkole
też Cię tak ocenią, chyba że wybierzesz zawodówkę albo szkołę
specjalną. A Broniewskiego się nie czepiaj jeżeli nie zapoznałeś się
z jego życiorysem.

Które łódzkie szkoły mają być zlikwidowane?

[Gość: XLI absolwent]

Jeżeli zlikwidują XLI XLII LO to gdzie będa chcodizc uczniowie ze 184 i gimnazjum na RADEAST.

[Gość: nauczyciel]

absolwent napisał:
"Jeżeli zlikwidują XLI XLII LO to gdzie będa chcodizc uczniowie ze
184 i gimnazjum na RADEAST."

Do zawodówek,bo tam ich miejsce. Nikt nie chodzi do liceów z numerem
powyżej XXXII.

Anomalia oświatowe

[Gość: WERT]

Obecny stan polskiej edukacji pozostawia wiele do życzenia. Ciągłe
próby dorównania zachodnim standardom nie przynoszą widocznych
rezultatów. Wciąż wiele pozostaje do zrobienia.
Kiedy Ministrem Edukacji został Roman Giertych, zasypał on Polaków
przeróżnymi pomysłami na niewątpliwie konieczne zreformowanie
polskiego szkolnictwa. Jednym z nich były mundurki. Idea była
istotnie dobra, tym bardziej że jednakowe ubrania dla wszystkich
uczniów doskonale sprawdzają się w Wielkiej Brytanii czy Irlandii.
Uczniowie są ubrani elegancko, a jednocześnie są rozpoznawalni - od
razu wiadomo, do której szkoły uczęszczają. Niestety, Polakom
kolejny raz nie wyszło przejęcie innowacji zachodnich i zamiast w
mundurkach uczniowie polskich podstawówek i gimnazjów chodzili
(albo nadal chodzą, jeśli tak zdecydowali dyrektorzy szkół, w co
wątpię) w niezachwycających wyglądem kamizelkach.
Jednolity wygląd? Kamizelki owszem, identyczne, ale pod nimi
panowała praktycznie dowolność ubioru - oczywiście, regulaminy
szkolne zazwyczaj zakazują stroju wyzywającego, czym pragnące się
pokazać gimnazjalistki nie mają zwyczaju się przejmować. Warto też
dodać, że do jednej szkoły uczęszczali uczniowie posiadający
mundurki z różnych źródeł - czyli różne. Jedne szkoły decydowały
się na umieszczenie na kamizelkach logo, inne nie. U niektórych
mundurki były "obleśne", u innych trochę mniej. Nie zmienia to
faktu, że istniało naprawdę niewielkie grono zwolenników idei
giertychowskiej.
Rodzice byli przeciwni ze względu na koszty (najtańsze mundurki
kosztowały 50 zł, poza tym ubiegający się o zapomogę na zakup
mundurków z opieki społecznej dostawali mniej pieniędzy na zakup
podręczników dla dzieci - no bo jak nagle znaleźć w kasie opieki
dodatkowe pieniądze?), młodzieży były one po prostu niewygodne -
trzeba było pamiętać o założeniu "tej ohydnej kamizelki".
Jeżeli Minister koniecznie chciał wprowadzić mundurki, nie powinien
był tego robić tak nagle. Szkoły powinny przygotować się na
przyjęcie jednolitego stroju (nie kamizelki) już kilka lat
wcześniej - obyłoby się bez całego tego bałaganu. Krótko mówiąc,
mundurki - tak, ale kompletne.
Ciągłe zmiany w spisie lektur obowiązkowych
Lektury szkolne to męka dla wielu uczniów (nie wszystkich,
podkreślam, są jeszcze tacy, którzy lubią czytać i potrafią się
powstrzymać przed sięgnięciem po streszczenie). Nie ma jednak
zgodności co do tego, co tak naprawdę każdy Polak przeczytać
powinien. Skutkiem tej niepewności są ciągłe zmiany w spisie
lektur, powodujące dezorganizację pracy nauczycieli i uczniów.
Nie wiadomo, co właściwie jest powodem tej sytuacji - odmienne
gusta, poglądy, priorytety osób rządzących? Przecież dobro ucznia
jest najważniejsze - to on kiedyś, pobrawszy odpowiednią edukację,
będzie sobą reprezentować naród polski. Wzorce ma on więc czerpać z
lektur - ale jakich?I tu zdania są podzielone.
Ale czy warto się kłócić? Po pierwsze, większość uczniów i tak tych
lektur nie przeczyta - nie ma się co oszukiwać, taka jest
rzeczywistość. Po drugie, czy obecna lista lektur naprawdę jest
taka zła? Mamy epopeję polską - „Pana Tadeusza", mamy poezję
Norwida, Krasickiego, Szymborskiej, mamy "Potop", "Lalkę", "Ludzi
bezdomnych"... Czy to naprawdę mało? Czy warto dokładać nowe
pozycje? W ten sposób nie zachęci się młodzieży do czytania - w mig
pojawią się nowe opracowania. Ci, którzy będą chcieli poszerzyć
swoje horyzonty, będą czytali więcej, ci którzy nie - nie. Nie
można nikogo przecież zmusić, żeby czerpał wzorce z literatury -
jest przecież Internet, telewizja...
Fakt faktem, jeśli chodzi o wprowadzone ostatnio poprawki do listy
lektur obowiązujących w liceum, mam mieszane uczucia. Lista
znacznie się poszerzyła, choć w moim odczuciu pozycje takie
jak "Pamięć i tożsamość" Jana Pawła II każdy Polak znać powinien.
Sześciolatki do szkół
Kolejny pomysł z Zachodu. Mówi się, że w najmłodszych latach życia
dzieci są najbardziej chłonne na wiedzę i ciekawe świata. Dlaczego
więc tego nie wykorzystać? Pomysł ten ma niestety wiele usterek.
Najważniejszą przeszkodą, którą rząd powinien wziąć pod uwagę, jest
fakt, że dzieciom zostanie odebrany rok dzieciństwa - rok
beztroskich zabaw z rówieśnikami, czy to w domu, czy nawet w
przedszkolu. Dzieci szybciej będą musiały przyzwyczaić się do
szkolnej rzeczywistości - zadań domowych, obowiązków, noszenia
ciężkiego plecaka, itd. Owszem, należy od najmłodszych lat uczyć
dzieci obowiązkowości, ale nie można przesadzać. Poza tym, wydaje
mi się, że nie każdy sześciolatek jest gotowy stawić czoła takiemu
wyzwaniu.
Wątpliwości budzi też zamiar realizacji tego planu. Przez kilka lat
rodzicom daje się wolną rękę - będą mogli zadecydować, czy chcą
posłać swoje dziecko do szkoły w wieku sześciu czy siedmiu lat.
Skutkiem tego w szkołach powstaną klasy pierwsze mieszane -
sześciolatkowie z siedmiolatkami. I jak tu dopasować poziom
nauczania? Już teraz nauczyciele mają z tym problem, ponieważ w
jednej klasie są często uczniowie mniej i bardziej zdolni, tacy
którzy potrzebują więcej czy mniej uwagi. A nauczyciel po prostu
nie ma czasu na to, by dopasować się do indywidualnych potrzeb
każdego dziecka.
Pozostaje też kwestia argumentacji tej decyzji. Przecież dotąd
obowiązujący system nikomu nie przeszkadzał, wszyscy byli
zadowoleni, a jak ktoś nie był, to nie mówił o tym głośno. Poza
tym, jeżeli dziecko urodziło się w pierwszej połowie roku, nie było
problemu z posłaniem go wcześniej do szkoły, jeżeli tego sobie
życzyli rodzice. Więc po co zmuszać wszystkie sześciolatki do
chodzenia do szkoły? Po co odbierać im dzieciństwo?
Przywileje (?) nauczycielskie
Ostatnim problemem, który chciałbym poruszyć, jest kwestia
nauczycieli. Wiele osób ma im za złe, że: mają krótszy tydzień
pracy (etat - 18 godzin i to jeszcze 45-minutowych!), mają wolne
wszystkie weekendy, święta, dwa tygodnie ferii, dwa tygodnie
wakacji i jeszcze mają czelność narzekać, że im mało płacą... Nie
zdają sobie jednak sprawy z tego, że praca nauczyciela nie jest
wcale taka łatwa i przyjemna. Oprócz godzin spędzonych w szkole,
nauczyciele sprawdzają w domu prace uczniów, sprawdziany,
kartkówki, projekty, referaty... Wielu z nich skrupulatnie
przygotowuje się do zajęć, bo dzisiejsza młodzież coraz mądrzejsza,
ale też coraz trudniej ją zaciekawić... Bardzo możliwe, że gdyby
ktoś pokusił się o policzenie tych wszystkich godzin spędzonych na
poprawianiu, sporządzaniu notatek, dokształcaniu się, wypełnianiu
dzienników i załatwianiu spraw związanych ze szkołą, okazałoby się,
że nauczyciel wcale nie ma tak mało do robienia, a godziny które
poświęca on na pracę są porównywalne z tymi standardowymi 40
godzinami tygodniowo.
Inną kwestią jest stosunek uczniów do nauczycieli. Ci pierwsi
niejednokrotnie próbują tym drugim utrudnić życie (szczególnie jest
to zauważalne w gimnazjach, gdzie pomysłowość uczniów przekracza
wszelkie granice zdrowego rozsądku). Pedagodzy częstokroć nie mają
warunków, aby w spokoju przeprowadzić zajęcia. Dlatego też tak
ważna jest dla nich przerwa w postaci wakacji, być może nawet
ważniejsza niż dla uczniów.
Warto następnym razem zastanowić się - czy nauczyciele rzeczywiście
mają lepiej? I czy zamiast wydłużenia im tygodnia pracy nie lepiej
byłoby dać im podwyżki, o które od tak dawna się domagają? W końcu
to oni wychowują młodzież, a to młodzież jest przyszłością narodu.
Podsumowując, z całą pewnością mogę stwierdzić, że polska oświata
nie jest wolna od problemów. Ich rozwiązanie wymaga jednak
porozumienia społecznego i wyjścia rządu naprzeciw potrzebom i
oczekiwaniom zwykłych ludzi.

Powrót do przeszłości.

[Gość: JUSTUS]

Powrót do przeszłości. Rządowa wyprawka dla uczniow i nauczycieli


Jeżeli wszystko pójdzie po myśli rządu PO,– polskie szkolnictwo
przywita w stanie gorszym, niż w 1773 roku. Przynajmniej pod
kilkoma względami. Wiele razy powtarzane przez związkowców hasło o
zabieraniu zdobyczy stuletniej walki ruchu pracowniczego w tym
przypadku nie jest prawdziwe. Przewidywane reformy bowiem cofają
nas nie o sto, ale o dwieście pięćdziesiąt lat. Rząd przedstawił
kompleksowy pakiet, w którym znalazło się wszystko: począwszy od
promocji prywatnego (czytaj: kościelnego) szkolnictwa poprzez
degradację związków zawodowych, a skończywszy na drastycznym
obniżeniu emerytur, powiększeniu pensum i – de facto – obniżeniu
płac nauczycieli.

Przy systemie oświaty publicznej grzebali bodajże wszyscy polscy
rządzący od 20 lat, zawsze z negatywnymi skutkami. Działo się tak
dlatego, że rozumowano cały czas w duchu ekonomii wolnorynkowej. i
Wwychodzono tym samym z założenia, że w tym kraju potrzebna jest
tania i posłuszna siła robocza, a nie ludzie myślący. Już na samym
początku polskiej transformacji pojawiły się słynne pomysły
autorstwa prof. Stelmachowskiego, by państwowa szkoła
uczyła „pisać, czytać i rachować do tysiąca". Tego ideału kolejnym
ekipom osiągnąć się wprawdzie jeszcze nie udało, ale jesteśmy na
najlepszej drodze.
Dekada psucia szkolnictwa publicznego
Ataki na system państwowego szkolnictwa ruszyły pełną parą za
czasów ministra Handkego, który – oprócz wprowadzenia
słynnej „reformy” edukacji w– ramach pakietu czterech reform z 1999
roku – zrujnował system państwowych, bezpłatnych przedszkoli.
Obecnie, po 10 latach, znalezienie bezpłatnego przedszkola jest
niemożliwe. Kompletnym fiaskiem okazały się także gimnazja, które
stały się doskonałym miejscem nauki życia w obecnym systemie.
Uczniowie przechodzą tam szybki kurs picia, palenia, a w ramach
bonusu teraz ostatnio doszły jeszcze tzw. „ustawki" czyli bitwy
między grupami gmiminazjalistów. Po drodze zanotowaliśmy jeszcze
ciągnące się od kilku lat fiasko kolejnych wydań nNowej mMatury,
cechowanej nie tylko przez ogłupiające i metody oceniania, ale i
coraz bardziej kuriozalne błędy w tzw. kluczach odpowiedzi –
coroczny koszmar zdających. .
Potem za psucie państwowego szkolnictwa zabrał się Roman Giertych.
Zbawienia upatrywał w traktowaniu uczniów jak przestępców,
przekształcaniu szkół z zakładów wychowawczych w zakłady poprawcze,
klerykalizacji i ideologizacji nauczania, wreszcie i wprowadzeniu
surowej dyscypliny i elementów donosicielstwa. Jednak zabawy
Giertycha, choć bolesne dla uczniów i uczennic, tyczyły się tylko –
można by rzec – nadbudowy systemu, nie uderzając w jego podstawę.
Wiele z jego najbardziej radykalnych pomysłów nie przetrwało
zresztą konferencji prasowych, na których zostały wygłoszone. Tę
sytuację naprawić chce Teraz, kiedy Giertych poszedł na dobre w
odstawkę, sprawy wzięła w swoje ręce nowa, PO-wska minister
edukacji, Katarzyrystyna Hall.
Rząd PO a edukacja
Zmęczeni PiS-owską paranoją ludzie w październiku ubiegłego roku
oddali swe głosy na PO wierząc, że jeśli nawet nie będzie
zapowiadanego cudu, to przynajmniej wróci normalność. Tak jednak
się nie stało. Zaraz po utworzeniu rządu PO rozpoczęła ataki na
publiczny system edukacji. Najpierw mówiono o zlikwidowaniu Karty
Nauczyciela – ustawy normującej czas i warunki pracy nauczyciela,
która jest jedną z ostatnich motywacji do podjęcia tego zawodu. Po
styczniowych mobilizacjach nauczycielskich okazało się jednak, że
rząd jest zbyt słaby, by w świetle reflektorów zabrać pedagogom
wszystkie ich dotychczasowe uprawnienia. Przyjęto więc
taktykę „krzyczcie sobie co chcecie, a my i tak zrobimy swoje". I
tak oto – praktycznie bez konsultacji ze środowiskami związkowymi –
przyjęto nowy regulamin płacowy Nie ulega wątpliwości, że sama
pani minister nie wpadła na genialny pomysł ominięcia związków
zawodowych. Najnowsza "strategia negocjacyjna" (czyli kompletny
brak konsultacji ze związkami) na pewno odbywa się przy
współudziale ministra premiera, szefa negocjatorów Michała Boniego.
I nie powinno to być dla nas zaskoczeniem. Konflikt na poczcie, o
którym pisaliśmy niedawno, a w trakcie którego Boni wykazał się
zadziwiająco prozwiązkową postawą, miał zupełnie inny charakter.
Wydaje się, że rząd korzysta z usług dobrej firmy badającej
nastroje społeczne. O ile bowiem w przypadku poczty trafnie
oceniono, iż załoga nie weźmie udziału w strajku, o tyle teraz Boni
i cała ekipa Tuska wiedzą, że muszą działać szybko i z zaskoczenia,
bo nauczyciele projektu nowych zmian – mówiąc potocznie – nie
kupią. Dlatego też to właśnie w sezonie ogórkowym, za plecami
związków, próbuje się wprowadzić głębokie zmiany systemowe w
szkolnictwie. Rządzących może jednak czekać wkrótce duża
niespodzianka.
Katalog ataków na państwową edukację
Nie starczyłoby atramentu, żeby opisać wszystkie przedstawione na
początku sierpnia pseudoreformy szykowane przez rząd Tuska. Skupmy
się jednak na kilku ważnych aspektach proponowanych zmian, które
cofają polskie szkolnictwo co najmniej o sto lat:

Po pierwsze, rząd Tuska przewiduje wprowadzenie zapisów, które w
krótkim czasie doprowadzą do dalszego pogorszenia się jakości
szkolnictwa publicznego. (nie wspominając już o jego dostępności).
Na dobry początek proponuje się, by szkoły zostały oddane pod
zarząd samorządu terytorialnego. I nie tylko chodzi tu o drastyczne
ograniczenie kompetencji kuratoriów, które - dodajmy – do tej pory
niejednokrotnie były jedyną zaporą, która skutecznie rozbijała
plany zamknięcia kolejnych placówek edukacyjnych przez samorządy.
Teraz będą one mogły powoływać i zamykać szkoły wedle własnego
uznania. Lokalni włodarze dostaną także decydujący wpływ na wybór
dyrektorów szkół – nauczyciele i władze oświatowe będą w
mniejszości. To by było na tyle, jeśli chodzi o demokratyczne
referencje rządu PO.
Dodatkowo, nowowybrany dyrektor nie będzie musiał legitymować się
wykształceniem pedagogicznym. Wiadomo – dyrektor musi być dobrym
menedżerem, a nie jakimś tam belfrem. Nasz menedżer dostanie też
nowe kompetencje: będzie mógł dowolnie przyjmować i odrzucać
programy nauczania. Nietrudno więc wyobrazić sobie sytuację, w
której wójt z LPR-u mianuje swojego partyjnego kolegę, który z
kolei zarządzi nauczanie na lekcjach biologii kreacjonizmu
jako „naukowej alternatywy” dla teorii ewolucji. Temu
systematycznemu obniżaniu poziomu edukacji będzie dodatkowo
sprzyjał system kształcenia nauczycieli. Od kilku lat bowiem
wszystkie uczelnie wyższe muszą przejść na tzw. program „3 plus 2”,
który w praktyce oznacza wypuszczanie nauczycieli z tytułem
licencjata – czyli tańszych w utrzymaniu i gorzej wykształconych.

To jednak dopiero początek. Samorządy będą mogły z łatwością
likwidować placówki edukacyjne, a ich mienie oddawać np. prywatnym
fundacjom lub też kościołowi. Nowych zarządców nie będzie
obowiązywała już Karta Nauczyciela, więc pensum będzie można
podnieść z 18 np. do 27 godzin, oczywiście bez zbędnego
podwyższania płac. Pilotażowe przykłady skutków takiej reformy są
już dostępne na rynku. W Jarocinie szkołą zarządza - za pieniądze
państwowe - fundacja, która płaci dyrektorowi… 1400 złotych
miesięcznie! W ten sposób, choć formalnie Karta Nauczyciela –
oczywiście okrojona – pozostanie w mocy, to w praktyce i tak nikt
nie będzie musiał jej przestrzegać. Skutek? Nauczyciele będą
zatrudniani na umowę o dzieło, płacone im będzie za każde 45 minut
w klasie, a dyrekcji nie będzie obchodziło ani to, ile pracy trzeba
włożyć po lekcjach, ani z czego nauczyciel żyje w lipcu i sierpniu.
Nowe przepisy otwierają też furtkę do pry

Które łódzkie szkoły mają być zlikwidowane?

[Gość: tak wlasnie ja]

no i zlikwidują i gdzie ta cała żulernia co się uczyć nie chce pójdzie
? przecież oni wybierając te szkoły nastawiają się na "ulgowe
traktowanie"