Karskiego - nowa ulica

[Gość: Bart]

No, można rzec o tośmy się bili tyle lat...

www.mnc.pl/~bart/karskiego1.jpg
Nawet autobusy tamtędy jeżdżą (objazd)

www.mnc.pl/~bart/karskiego2.jpg
"Hej młody junaku, smutek zwalcz i strach
przecież na tym piachu za dwadzieścia lat
Z PEWNOŚCIĄ strzeli długa jasna prosta
jak Wisła szeroka trasa *********"

[Gość: mj34]

Nawet fajnie wygląda.Ale czy tędy będą kursoway tędy autobusy na stałe?

[Gość: Bart]

O najbliższych planach nic nie wiem, ale jak skończą całą trasę to pewnie jakiś
się pojawi...

[Gość: zbychooo]

moze głupie pytanie... ale kim jest/był ten "Karski" ??

[pawel-strzalka]

www.izrael.badacz.org/historia/szoa_karski.html

[yarro]

JAN KARSKI (1914 - 2000) - legendarny kurier Armii Krajowej w czasie II wojny
światowej. Był kurierem i emisariuszem najpierw w misji do Paryża, potem do
Anglii i USA. Przekazywał aliantom informacje dotyczące okupowanej Polski,
alarmował o tragedii narodu żydowskiego. Po wojnie pozostał na emigracji w USA,
gdzie był wykładowcą na Uniwersytecie Georgetown w Waszyngtonie. Najważniejsze
odznaczenia to m. in. order Orła Białego, tytuł honorowego obywatela, przyznany
przez Izrael. Jego kandydaturę zgłoszono do pokojowej Nagrody Nobla.

Dodam, że był z pochodzenia Łodzianinem.

[Gość: Bart]

www.uml.lodz.pl/indeksik.php3?menu2=2&zapytanie=2,04,02,05
Łodzianin z urodzenia. W mieście nad Łódką ukształtowano jego nieprzeciętną
wolę, odwagę i determinację. Tu nauczył się współżyć z osobami innej nacji i
religii. Z tego miasta wyruszał w świat z nadzieją tworzenia lepszej
przyszłości. Wciągnięty w wir wielkiej historii, zaryzykował swe życie, by
ratować Żydów skazanych na śmierć w gettach i obozach zagłady. Stał się jednym
z Polaków, który ośmielił się zdemaskować i potępić antysemityzm.

Walentyna z Burawskich i Stefan Ignacy Kozielewscy mieli już sześcioro dzieci
(jedno zmarło jako niemowlę), kiedy wiosną 1914 roku urodził się im jeszcze
jeden syn. Dali mu dwa imiona Jan Romuald. W księgach parafialnych kościoła
Podwyższenia Świętego Krzyża w Łodzi jego przyjście na świat zapisano pod datą
24 kwietnia. On sam twierdzi jednak, że urodził się 24 maja. Kiedy miał
niespełna sześć lat stracił ojca. Stąd też na jego wychowanie miał bezpośredni
wpływ ukochana matka. W rodzinie panował swoisty duch patriotyzmu odwołujący
się do chlubnych tradycji walk niepodległościowych dziadka Andrzeja
Kozielewskiego, powstańca z 1863 roku. Żywa była również pamięć pradziadków ze
strony matki, wiernych żołnierzy cesarza Napoleona. Nadto w sposób szczególny
odnoszono się do Brygadiera Józefa Piłsudskiego. Miłość do tego ostatniego
wpajała matka swemu najmłodszemu synowi w sposób wyjątkowy. W tym działaniu
wspierał ją najstarszy syn Marian, żołnierz Legionów Polskich i działacz
Polskiej Organizacji Wojskowej. Podobno mając sześć lat Janek nie tylko umiał
czytać, ale nawet recytował duże fragmenty poezji Adama Mickiewicza. Te
wyjątkowe zdolności chłopca spowodowały, że rok wcześniej poszedł do pierwszej
klasy Szkoły Powszechnej nr 4, mieszczącej się przy ul. Targowej 14. Podobno
miał dobre stopnie z historii i literatury, gorsze z matematyki i nauk
przyrodniczych. Zachęcany przez matkę i jezuickich katechetów wstąpił wówczas
do Sodalicji Mariańskiej (stowarzyszenia, którego celem było oddawanie
szczególnej czci Matce Bożej). Jesienią 1926 roku rozpoczął naukę w Miejskim
Gimnazjum Męskim im. Józefa Piłsudskiego. Uwielbiał dwie postacie historyczne:
brygadiera Józefa Piłsudskiego i genialnego ministra spraw zagranicznych
Francji przełomu XVIII i XIX stulecia Karola Talleyranda-Périgorda.

[Gość: Bart]

Z rodzeństwem miał dość luźne kontakty. Opiekował się nim w sposób szczególnym
najstarszy brat, Marian. Kiedy pod koniec szkoły średniej postanowił zostać
dyplomatą, starszy brat - sprawujący wysokie funkcje w Policji Państwowej -
wspierał jego zamiary i wykorzystywał swoje doskonałe kontakty w kręgach
rządowych, by otworzyć bratu drzwi do Ministerstwa Spraw Zagranicznych. W 1931
roku Marian, pełniący funkcję komendanta wojewódzkiego policji we Lwowie,
umożliwił matce i najmłodszemu bratu przeprowadzkę do miasta nad Pełtwią. Jan
rozpoczął wówczas studia prawnicze w Uniwersytecie im. Jana Kazimierza.
W tym momencie skończył się łódzki fragment życiorysu Jana Kozielewskiego-
Karskiego. Okres niezwykle ważny w procesie wychowania, a zwłaszcza tworzenia
podstaw funkcjonowania młodego człowieka i budowania wzorców postrzegania
świata. Bez wątpienia warunki istniejące w łódzkiej kamienicy przy ul.
Kilińskiego 71 wpłynęły na życiową zaradność dzieci Walentyny i Stefana
Ignacego Kozielewskich. Tu nauczyli się oni solidności i odpowiedzialności w
działaniu. Tu też pokochali wolną i niepodległą Polskę. Nauczyli się wiernie
jej służyć, bez względu na konsekwencje. Przyjaźnie tu zwarte wytrzymały nie
tylko próbę czasu, ale także uformowały sposób postępowania opartego na daleko
idącej tolerancji.

Ale w życiu Jana Karskiego był jeszcze jeden, ważny moment kiedy to łódzki
rodowód zaważył na dalszych jego losach życiowych. Oto w trakcie kampanii
wrześniowej 1939 roku por. Kozielewski (oficer 5. Dywizjonu Artylerii Konnej,
wchodzącego w skład Krakowskiej Brygady Kawalerii) dostał się do niewoli
sowieckiej. W grupie kilku tysięcy żołnierzy Wojska Polskiego i funkcjonariuszy
Policji Państwowej przebywał w obozie Kozielszczyna na Ukrainie. Kiedy w
październiku 1939 roku władze sowieckie rozpoczęły akcję wymiany jeńców
pochodzących z ziem wcielonych do III Rzeszy, w grupie szczęśliwców znalazł się
Kozielewski. Idealnie wykorzystał fakt swego urodzenia w Łodzi, wówczas miasta
będącego w granicach państwa hitlerowskiego.
Udało mu się wydostać z rąk sowieckich. Niedługo potem sprawnie działał w
podziemiu i uczestniczył w misjach kurierskich. Natomiast jego towarzysze z
obozu jenieckiego wywiezieni zostali do Ostaszkowa i Kozielska. Wszyscy oni
wiosną 1940 roku zostali zamordowani w Kalininie lub Katyniu.
Kiedy powrócił z kampanii wrześniowej dalej chciał być żołnierzem, tym razem w
konspiracji. Ale dawni jego przełożeni stwierdzili, że jego predyspozycje i
umiejętności znacznie lepiej będą wykorzystane w podziemnej dyplomacji. Na
ścieżki konspiracji wprowadził go znowu starszy brat Marian. W czasie okupacji
posługiwał się pseudonimem "Witold". Używał także nazwiska: Karski, Piasecki,
Kucharski, Znamierowski, Kruszewski.

W grudniu 1939 roku powierzono Janowi Karskiemu pierwszą misję dyplomatyczną do
Francji. W czerwcu roku następnego udał się z kolejną misją na Zachód. W 1942
roku Komenda Główna Armii Krajowej zleciła mu niecodzienną misję zawiadomienia
aliantów o tragedii narodu żydowskiego. Zaopatrzony w odpowiednie instrukcje w
październiku opuścił Warszawę i udał się do Londynu. Rządowi RP na emigracji
przekazał obszerne informacje o zagładzie narodu żydowskiego oraz apel o pomoc
sprzymierzonych w tej kwestii. W kilka miesięcy później z polecenia rządu
polskiego został wysłany do Waszyngtonu, gdzie raport dotyczący eksterminacji
Żydów w okupowanej Polsce przekazał osobiście prezydentowi USA F. D.
Rooseveltowi. Za działalność konspiracyjną i kurierską odznaczony został
krzyżem srebrnym Orderu Virtuti Militari.
Po zakończeniu wojny Jan Karski odmówił powrotu do Polski i postanowił zostać
na stałe w USA. Przez pewien czas pełnił funkcję eksperta od spraw wschodnich i
wykładowcy na kursach oficerów kontrwywiadu amerykańskich agencji rządowych.
Pomiędzy 1946 a 1984 rokiem wykładał na Wydziale Służby Zagranicznej
renomowanej uczelni jezuickiej Georgetown University. 9 lipca 1952 roku
otrzymał tytuł doktora filozofii tegoż uniwersytetu i prowadził wykłady
dotyczące sytuacji politycznej w Europie Wschodniej. We wrześniu 1955 roku
rozpoczął, kilkumiesięczne wykłady w Azji Południowo-Wschodniej. Przez następne
lata z ramienia Departamentu Stanu USA wygłaszał odczyty w krajach azjatyckich
i afrykańskich. Wykładał także gościnnie w Columbia University. Publikował
artykuły na łamach wielu czasopism amerykańskich (współpracował z "New Catholic
Encyclopedia", "Encyclopedia Americana" i "Collier's Encyclopedia"). Nie lubił
rozgłosu, stąd przed długie lata pozostawał w cieniu wielkich wydarzeń. Dopiero
filmy dokumentalne "Shoah", "Struggle for Poland" i a zwłaszcza "Emisariusze"
(w którym wystąpił wraz z Jerzym Lerskim i Janem Nowakiem-Jeziorańskim)
wydobyły go z zakamarków historycznego zapomnienia. W tych okolicznościach
środowiska żydowskie zaczęły interesować się prof. Janem Karskim w sposób
szczególny. Zwieńczeniem tej akcji było zaliczenie go przez Instytut Yad Vashem
w poczet "Sprawiedliwych wśród Narodów Świata" (1982) oraz przyznanie mu
Honorowego Obywatelstwa Państwa Izrael (1994).
Kiedy w 1984 roku przeszedł na emeryturę, rozpoczął się dla niego okres
specjalnych wykładów, nagród i odznaczeń. W 1986 roku otrzymał doktorat honoris
causa Baltimore Hebrew College oraz Uniwersytetu Łódzkiego. Doktoraty honoris
causa przyznały mu jeszcze Oregon State University (1990), Uniwersytet
Warszawski (1991), Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie (1993).
15 maja 2000 roku otrzymał Honorowe Obywatelstwo Miasta Łodzi. Wówczas to
mówił, że jest to jego ostatnia wizyta w Łodzi i Polsce. W dwa miesiące
później, 13 lipca zmarł w waszyngtońskim szpitalu.

[Gość: Michał M.]

Na Ogrodowej przy Zachodniej są teraz znacznie większe korki niż bywają na
Drewnowskiej przy Zachodniej. Więc stawiałbym, że nie będzie tędy autobus
jeździł. Poza tym pojawią się dodatkowe samochody klientów Manufaktury.

Przy okazji - na Ogrodowej przed Pałacem Poznańskiego to wolno parkować? Stoją
samochody, w miejscu które powinno być ładne a nie zastawione!

[Gość: belyall]

> Przy okazji - na Ogrodowej przed Pałacem Poznańskiego to wolno parkować? Stoją
> samochody, w miejscu które powinno być ładne a nie zastawione!

A kogo to w tym mieście obchodzi?

[Gość: Michal M.]

Mnie... Zostanę Wienkerliedem (jak się to pisze?) Łodzi - wbiję się w stalowym
rumaku 126p w budynek ZDiT i zginę aby miasto mogło się odrodzić :)

[xk]

hehehe, po co to poświęcenie

a pisze się Winkelriedem

[teufel]

A może Wallenrodem??;-)

[Gość: Bart]

Nie no, nie przesadzajmy. W końcu miasto jest dla mieszkańców, dlaczego niby
nie można tam parkować.

[Gość: Michał M.]

Tak, miasto jest dla mieszkańców. Ale znacznie więcej miejsca zajmują ich
samochody.

Pałac Poznańskiego to perełka łódzkiej architektury. Powinniśmy ją w odpowiedni
sposób wyeksponować, a nie zastawić samochodami.

Ty jako zapalony fotograf wiesz na pewno, jak fotkę zabytku potrafi zespecić
czyjeś 20-letnie bmw :)

[Gość: Bart]

Wiem, że może zeszpecić, ale nie popadajmy w skrajności. Tak przy okazji w
kadrze nie toleruje tylko białych i czerwonych samochodów.

[Gość: Michał M.]

Biały (ale czysty) lub czerwony (intensywnie) bym zniósł. Dla mnie największa
tragedia to auto w burym kolorze - granatowym, ciemnym zielonym, czarnym
pokrytym kurzem :)

Ale lubię fotografując w kadrze mieć tylko to, co ma być tematem zdjęcia. Jakby
przed Pałacem Poznańskiego stał ktoś w stroju z epoki, dorożka - byłoby super.
Albo robotnicy protestujący przeciw wyzykowi.

[Gość: belyall]

> Wiem, że może zeszpecić, ale nie popadajmy w skrajności.

A czy skrajnością nie jest zastawienie carami najcenniejszego budynku w mieście?

[Gość: Bart]

Znaczy co, Katedry?

Zobacz jak zabytki na Piotrkowskiej są pozasłaniane. I to nie samochodami.

[Gość: Michał M.]

Gość portalu: Bart napisał(a):

> Znaczy co, Katedry?

No nie wiem co większym zabytkiem jest - Pałac Poznańskiego czy Katedra. Ja bym
był za Pałacem - jest bardziej unikatowy :)


> Zobacz jak zabytki na Piotrkowskiej są pozasłaniane. I to nie samochodami.

Owszem. Mam na komputerze listę obiektów w Łodzi, które chcę sfotografować.
Przy niektórych mam dopisek "zimą, jak nie będzie ogródków na Piotrowskiej".

Są jednak 2 "ale":

1. Zimą ogródków nie ma i Piotrkowska odsłania również dolne częsci zabytkowych
kamienic. "Zimą" to znaczy więcej jak przez pół roku. Samochody zasłaniają
niektóre ładne miejsca przez cały rok.

2. Ogródki są częścią Piotrkowskiej, częścią jej stylu na przełomie XX i XXI
wieku. Siedząc w ogródku, siedzisz wśród starych kamienic. Czyli ogródki, jak
sam mówisz, są dla ludzi. Natomiast zaparkowanie samochodu na zakazie
zatrzymywania i zasłonięcie zabytku, to egoizm.

[Gość: Bart]

Zakaz parkowania prawdopodobnie tam będzie, ale nie ze względu na zabytek. Tak
w ogóle czy tam nie ma słupków?

Parkowanie przy parkanie

[jasam]

Jest tam zakaz czy nie ma ?
Jeśli jest - to ........ , co robi policja i straż miejska, pozwalając niszczyć
chodnik przed reprezentacyjnym budynkiem miasta ?????
Dlaczego pozwala się łamać przepisy w miejscu tak często pilnowanym przez
stosownych stróży prawa ?????

pozdr.

[Gość: Michał M.]

jasam napisał:

> Jest tam zakaz czy nie ma ?

Dzisiaj sprawdziłem. Znak "zakaz zatrzymywania" stoi ZA Pałacem, przy wejściu
do fabryki. Czyli pod Pałacem wolno parkować, choć IMHO nie powinno być wolno.

Sorry za wprowadzanie zamieszania na forum. Dyskusja na szczęście pozostała
rzeczowa mimo mojego błędu.

Tak niewiele trzeba zrobic by powstala ta obwodnic

[superkulfon]

I by miedzy limanowskiego a parkeim poniatowskiego przeniesc ruch z zachodniej.
1. Miedzy parkiem a kopernika obwodnica jest. Trzy pasy ruchu w kazda strone.
2. Trzeba wyburzyc rudere i mala stacyjke benzynowa i uzupelnic 150 metrow
brakujacej jezdni i obwodnica bedzie do Struga.
3. Postawic 4 sygnalizacje swietlne na strzelcow kaniowskich i obwodnica
dochodzi juz do 1 maja!!!
Na razie koszty to jakies 20 - 30 mln czyli cos co mozna zrobic w rok!!!!
4. Przebic kilkaset metrow strzelcow kaniowskich miedzy 1 maja i pomorska. Z
wylotem na jerzego. o tez nie jest jakas wielka inwestycja. No i jerzego
polaczyc z lewa nitka tej nowej ulicy.
5. druga nitke przebic miedzy ogrodowa a pomorska i polaczyc z zeligowskiego.
Znowu koszt to jakiej 20 - 30 mln. Niech bedzie to drugi rok. I mamy
obejsciecalego centrum!
6. W trzecim roku przedluzyc do lutomierskiej i limanowskiego.
7. W ostatnim do julianowskiej. Tak niewiele potrzeba by powstala jedna z
najwazniejszych ulic i to tak niewielkim kosztem. Zamiast etakady na
rokicinskiej powinno sie za te same pieniadze zrobic Karskiego!!!!!

[Gość: Bart]

No bardzo fajnie zgłębione zagadnienie, ale wyobraź sobie plan jest już
narysowany! Trasa Konstytucyjna też leży. to długoletnie inwestycje.

A co co stacyjki to fakt, już dawno powinna być tam dwupasmówka.

[superkulfon]

wyburzenie stacyjki i postawienei 4 sygnalizacji swietlnych dlugoletnia
inwestycja?! ;)

[Gość: Bart]

Jak tak patrze i widzę, to tak.

[Gość: barnaba]

> No bardzo fajnie zgłębione zagadnienie, ale wyobraź sobie plan jest już
> narysowany!

Co najmniej 30 lat temu :)
A potem można będzie pomyśleć o wyrzuceniu większości samochodów z Al.
Kościuszki i Zachodniej...

[Gość: michał_k]

Podobno stacyjka beznynowa jest zabytkiem i nie może byc nawet przebudowana -
tylko zachowana w dotychczasowej formie

[yarro]

Bardzo zabawne...

[Gość: Bart]

Nie trać nadzieji, może coś w nią wjedzie.