Pomnik Ignacego Łukasiewicza

[sceptyk31]

Pomnik Łukasiewiczowi powinni postawić spece z Orlenu, przeciez oni tylko
kontynuują to co zaczął skromny aptekarz z Podkarpacia. Kiedyś przemysł
naftowy to było Podkarpacie, teraz Płock. Na Podkarpaciu o Łukasiewiczu i o
naftowcach z tamtych czasów pamietają, w wielu miejscach można spotkac
zabytkowe urządzenia służące do wydobycia i przeróbki ropy naftowej.

www.rdomin.com/

Pomnik Ignacego Łukasiewicza

[Gość: dorotka]

Niech to bedzie pomnik Łukasiewicza dosiadajacego ognistą klacz ewentualnie
jakieś ORLĘ

[Gość: Bukoszczak]

A kiedy zespołowi szkół Centrum Edukacji(b.chemik MZRiP)przywrócą im.I.Łukasie-
wicza,bo warto w ramach uczczenia tej wybitnej postaci i tradycji szkoły na jej
45-lecie?

[Gość: Bzik mały]

Zawsze wiecie bzika. To ludzie bez kultury. Kiedys wydawano Petro -Echo. Z dnia
na dzień, pismo zlikwidowano jednym poleceniem. Nawet nie było mozliwosci sie
pożenac z czytelnikami. Ta tłuszcza kazała wydac po prostu nowa gazetę,
Obrzydliwą.
Oni maja w głębokim siadzie wszystkie pomniki , oprócz jednego. Kasa.

[Gość: milka]

Co na to Pan Zenon Dylewski To dla mnie prawdziwy autorytet w dziedzinie
historii Plocka ,a w szczegolnosci pomnikow Panie Zenonie prosze zabrac glos !

[Gość: do milki]

zabrał go przed tobą

[Gość: Zenon Dylewski]

Orlen to nieporozumienie z Miastem. To beczka akcji dla amerykanów.
Mamy swojego Prekursora ale W Orlenie myślą jak by tu zaj.... kase.

A oto nasz Bohater. I 100 lat ! Ale to tylko płocczanin...







hotnews.pl/artstale-9.html
W tym roku mija 100 lat od śmierci filantropa, największego mecenasa nauki i
oświaty w całej 1.000 - letniej historii Narodu Polskiego, geologa, legendarnego
nafciarza - inżyniera Witolda Zglenickiego.





Witold Zglenicki urodził się 6 stycznia 1850 r. na Mazowszu, w rodzinie
szlacheckiej. W latach 1859-66 uczył się w płockim Gimnazjum Gubernialnym, a w
latach 1866-70 studiował na wydziale Matematyczno-Fizycznym Szkoły Głównej
Warszawskiej. Od 1870 do 1875 r. był studentem Instytutu Górniczego w
Petersburgu. Swoją osobą zwrócił uwagę Mendelejewa (sławnego rosyjskiego
chemika, który był twórcą układu okresowego), lecz postanowił poświęcić się
górnictwu, widząc w przemyśle naftowym ważny czynnik rozwoju. Studia ukończył z
I lokatą, a trzeba przy tym pamiętać, że w owym czasie Instytut Górniczy w
Petersburgu, prezentował najwyższy na świecie - w swej dziedzinie - poziom
nauczania.

Zwolniony z obowiązku odbycia służby wojskowej - w Rosji tylko inżynierowie
górnicy byli z niej zwolnieni (Polska była wówczas w trwającej 123 lata niewoli
i pod okupacją Rosji, Niemiec i Austrii) - otrzymał skierowanie do Zakładów
Górniczych Królestwa Polskiego. Tam zajmował się eksploatacją i modernizacją
wielkich pieców do wytopu żelaza.
W 1890 r. zatrudniono go w Zarządzie Górniczym w Rydze (obecnie Łotwa), a
w nagrodę za nienaganną pracę, zaproponowano mu stanowisko naczelnego inżyniera
Donieckiego Okręgu Kopalnianego. Zglenicki jednak odmówił - co nie zostało mile
przyjęte przez władze carskie - i za protekcją hrabiego Beckendorffa, rozpoczął
pracę w Baku, gdzie pracował do końca życia.

Baku nad Morzem Kaspijskim (obecnie Azerbejdżan), było wtedy odległym
garnizonem wojskowym Rosji. Jednocześnie powstawał tam największy na świecie
ośrodek wydobycia nafty i przemysłu rafineryjnego. W 1873 r. było tam zaledwie 9
szybów, w 1879 już 251, w 1900 r. - 1710. W 1901 r. dostarczało 50 % światowego
wydobycia ropy naftowej. Swoje szyby naftowe i rafinerie mieli tam Bracia
Alfred, Ludwik i Robert Noblowie, Alfons Rotschild. Niezadługo kaspijską naftą
zacznie interesować się także Rockeffeller. Wcześniej jednak wysyła on swoich
pracowników do Polski, do prowincji zwanej wtedy Galicja. Wysyła ich na naukę do
pioniera górnictwa naftowego, wynalazcy lampy naftowej - Polaka Ignacego
Łukasiewicza.

Baku rozwijało się żywiołowo - w ciągu lat 1897-1903 podwoiło liczbę
mieszkańców. Brak w nim było kanalizacji, wodociągów, było nękane epidemiami
dyfterytu, tyfusu, cholery. Dostępna woda była zasolona i zanieczyszczona naftą.
Z tego też względu inżynier Zglenicki inicjuje budowę miejskich wodociągów, a
dzięki jego pomocy finansowej w centrum miasta buduje się polski kościół.

Inżynier wspiera także naukę, czego dowodem jest jego wsparcie dla Biblioteki
Bakińskiego Oddziału Imperatorskiego Rosyjskiego Towarzystwa Technicznego. I tak
dla przykładu: Spółka Braci Nobel wpłaciła na jej rzecz 60 rubli, Spółka
Rothschildów 45 rubli, milioner Tagijew 33 ruble, a inżynier Zglenicki 1.000 rubli.

W dziedzinie zawodowej, inżynier był ceniony za uczciwość, także wobec
tubylców, sumienność i fachowość, cechy rzadko spotykane w carskiej Rosji. Pasją
Zglenickiego były jednak badania geologiczne. Cały swój wolny czas i prywatne
fundusze, poświęcał tej działalności. W międzyczasie opracował i podarował
nafciarzom przyrząd do pomiarów prostopadłości wiercenia otworów górniczych.
Błędy pomiarów były wtedy przyczyną wielu awarii, pożarów, eksplozji i ludzkiej
śmierci. Zaprojektował też urządzenie do podmorskich wierceń i wydobycia ropy
naftowej, stając się absolutnym, światowym pionierem w tej dziedzinie.
Dzisiejsze platformy wiertnicze biorą swój początek od Baku i osoby inżyniera
Zglenickiego. Wyznaczył podmorskie działki naftowe i określił ich zasobność. W
sumie wskazał 31 obszarów roponośnych na lądzie, nie licząc złóż podmorskich,
ponadto ustalił złoża rud żelaza, pirytu, barytu, kobaltu, molibdenu, węgla,
manganu, miedzi, soli kamiennej, złota, srebra, arsenu.

Za swoją fachowość, sumienną pracę i odkrycia, które udostępniał za darmo,
został awansowany do stopnia pułkownika, a car nadał mu prawa do działek
naftowych na lądzie i Morzu Kaspijskim. Niektóre z nich kupuje z własnych środków.

Niespodziewanie dowiaduje się, że jest śmiertelnie chory. Cukrzyca jest wtedy
nieuleczalna. Inżynier zapisuje więc większość swojego majątku nauce polskiej, a
część rosyjskiej, jako dowód wdzięczności za wykształcenie zdobyte w Petersburgu.

W myśl jego zapisu, z dochodów fundacji, w każdej guberni Królestwa Polskiego
ma zostać wybudowany kościół katolicki i szkoła techniczna, w której niezamożni
uczniowie będą pobierać naukę za darmo. Wsparcie mają otrzymać także środowiska
naukowe, tworzone i wspierane mają być laboratoria badawcze, fundowane nagrody
za wybitne dokonania naukowe.

Wszystkie te dzieła ma realizować Kasa im. Józefa Mianowskiego w Warszawie.
Zglenicki - w testamencie - kategorycznie zakazuje sprzedaży majątku lub praw do
niego, a nakazuje korzystać z niego przez naukę polską po wsze czasy. Dochody
jednej z działek zapisuje na rzecz Bakińskiego Imperatorskiego Rosyjskiego
Towarzystwa Technicznego. Dokonuje też wielu zapisów na rzecz filantropii np.
polskiego Katolickiego Towarzystwa Dobroczynności i osób fizycznych, nie pomija
nawet dozorcy. Witold Zglenicki umiera 6 lipca 1904 roku.

Wdzięczni mieszkańcy Baku, na wodach Zatoki Bibi Ejbatskiej, na sztucznym
lądzie, stawiają Inżynierowi pomnik, który przetrwał do dzisiaj burze dziejowe
(ciało zostało przewiezione do ojczyzny i pochowane w rodzinnym grobie w Woli
Kiełpińskiej).
Wizja Inżyniera wkrótce realizuje się, a na morzu powstaje miasto platform
wiertniczych.

Brak specjalistów mających rzeczywistą wiedzę na temat złóż nafty pod dnem
morskim, sposobu jej wydobycia, dopiero co rozpoczęta eksploatacja jednej z
działek lądowych, wszystko to sprawiło, że powątpiewano w sens i wartość
testamentu. Trzeba pamiętać, że nawet dzisiaj ludzkość wie więcej o kosmosie niż
o głębinach oceanów, a wtedy minął zaledwie rok, jak amerykańscy lotnicy -
bracia Wright - po raz pierwszy oderwali się od ziemi maszyną cięższą od powietrza.

Postanowienia testamentu realizował przyjaciel inżyniera i prawnik, który
m.in. część działek usiłował - wbrew jego postanowieniom - sprzedać, a część
wydzierżawił Towarzystwu Kaspijsko-Czarnomorskiemu, należącemu do rodziny
paryskich bankierów Rothschildów. Według niektórych źródeł, rodziny Zglenickich
i wdowy po inżynierze, zaledwie 20% należnych sum trafiało do Kasy im. Mianowskiego.

Z tego powodu pod wpływem polskiej opinii publicznej, w roku 1910 wytoczono
proces o unieważnienie zawartych umów. Chęć eksploatacji złóż nafty wyraziła
spółka Rylskich, rodziny polskich przemysłowców działających na Kaukazie.
Oferowała ona znacznie korzystniejsze warunki finansowe. Być może nie starczyło
w Rosji woli politycznej lub Rothschildowie mieli lepszych prawników, rodzina
Zglenickich - ze szkodą dla nauki polskiej - procesu nie wygrała. Niedługo potem
wybuchła I wojna światowa i w jej konsekwencji Rewolucja Bolszewicka. Wszelkie
przedsiębiorstwa zostały znacjonalizowane / skonfiskowane przez bolszewików.

Sprawa zapisu inż. Zglenickiego była nawet omawiana - po wygranej przez nas
wojnie polsko-bolszewickiej 1920 roku - podczas negocjacji pokojowych w Rydze.
Rosja Bolszewicka z właściwą sobie hipokryzją była skłonna uszanować testament,
lecz za cenę uznania przez Polskę prawomocności bolszewickich konfiskat

[Gość: zgintera]

Zenek znow jestes na psychotropach Co ma piernik do wiatraka i co ma Zglenicki
do Plocka Co zrobil dla tego miasta ,ze uwazasz go za najwiekszego filontropa w
historii naszego miasta Ani sie tu nie urodzil ,ani nie pracowal dla
Plocka ,ani dla Polski Wiodl sobie wygodne zycie w Baku i mial wplywowych
protektorow w carskiej nomenklaturze A moze nalezal do zmsu skoro go tak
wychwalasz

[Gość: sasiad.]

Cicho smieciu. To poza twoimi mozliwosciami.

[Gość: sasiad prawdziwy]

Widze zenek ze puszczaja ci newrwy i zaczynasz ludziom obrazac

[Gość: chemik]

A moze on toze jak zenek jest z koscieszow lub sulimow Jednak w jego biografii
nie doczytalem sie ze to wujek zenka Bede szukal dalej

[Gość: impas]

Panie zenonie czy to prawda ? Czy jak zwykle robia sobie z Pana jaja i Pana
wypuszczaja ?

[Gość: zd]

Samemu z soba gaworzyc. ? Przecież tu chodzi o pamięc o Polaku wielkim, chodził
do szkoły w Płocku wiele lat. A kąsanie, to jedynie brak wiedzy o czymkolwiek.
Nic nie osiągnął bo był czeresniakiem i .zył tylko dla siebie. Nie rozwinął sie
w zadnej dziedzinie. Jadł , spał i wydalał. Teraz , same pomyje. Najgorzej, ze
pewnie cos tam spłodził i przychówek nie majac wzoru wychowania, prześcignie
rodziciela wjedzeniu, piciu i dokuczaniu bliźnim. taka zła odmiana.

[Gość: orlenik]

Czyzbys zenku sam o sobie mowil ?Samokrytyka w twoich ustach drogi towarzyszu z
patronatu to oznaka ze w twojej glowce nastepuja pozytywne zmiany Brawo Lepiej
pozno niz wcale ale to fakt, niezle sie wypasles