GRANICE MILOSCI

[veritas3]

Jakie sa granice milosci? Jak bardzo jestesmy w stanie poswiecic dla niej
siebie? Do ktorego momentu to poswiecenie swiadczy o tym ze kogos kochamy, a
kiedy przeradza sie w naiwnosc? Ile jestesmy w stanie przetrwac, przebolec,
przecierpiec? Ile wybaczyc? Kiedy przebiera sie miarka? Czy wystarczy to ze
ktos nas kocha, czy musi to wziaz udawadniac? Co jest wazniejsze: slowa czy
czyny? Jak poznac, czy nasza milosc do kogos to nie jest tylko zludzenie, a
moze przyzwyczajenie...? No...ciekawa jestem co myslicie...Pozdrawiam :)

[martula86]

Szczerze nie wiem jeszcze co to prawdziwa milość! Nigdy się nie zakochałam tak
100% choć kiedyś przeżyłam namiastkę miłości (tak mi się wydaje oczywiście :o))
i dziękuje za to bo to bardzo piękne uczucie :o)
Ja chciałabym spotkać kogoś kto będzie mnie kochał bezgranicznie taką jaką
jestem :o) moje wady i zalety :o) Jeśli będę pewna że to właśnie miłość
i "poświęci się" dla mnie nie będzie musiał mi ciągle tego udowadniać czynami
czy też słowami poprostu będzie i już :o)
Jednak czyny są ważniejsze niż słowa! Dla mnie okazuje ktoś uczucie gdy jest
przy mnie gdy jest dobrze i źle :o) tak poprostu jest!!!! Kiedy dostanę
kwiatka :o) dla mnie ma dużą wartość taki zerwany przy drodze wtedy wiem że
druga osoba o mnie myśli :o) i uśmiech jest ważny bo to zwierciadło duszy :o)
No i oczywiście ważna jest ta rączka na balonik :o) Bo wtedy będzie przy
mnie :o)
Pozdrawiam!!! :o)

[cipcipcip]

Zainteresowało mnie drugie pytanie veritas3 - o poświęceniu. Nie przeczę,
dawanie siebie drugiej osobie jest konieczne, ale chyba większą role odgrywa
tolerancja, akceptacja. Proza zycia prostuje obraz drugiej osoby, jaki
wykształcił się po pierwszym okresie zauroczenia. Dostrzegamy teraz nowe
przywary, te stare nas bardziej denerwują. Oczywiście mozna próbować osiągnąć
kompromis, zmianę - ale jest to mozliwe tylko do pewnego stopnia.
Żaden związek nie przetrwa, jeśli partnerzy po prostu nie bedą się akceptowali,
jeśli nie będą wobec siebie tolerancyjni, jesli nie posiadają umiejętności
spojrzenia na kwestie sporne z punktu widzenia drugiej osoby.

[duch3]

Jesli kochamy jestesmy w stanie przejsc nawet przez pieklo. Nie ma rzeczy
ktorej sie nie wybaczy.

[k_walus]

Czasami mam wrazenie ze poswiecanie sie nie ma sensu. Robisz cos, starasz sie
jak tylko mozesz i udowadniasz a mimo to czujesz ze to tak naprawde bezcelowe.
A moze to faktycznie zludzenie, naiwnosc? To czasem takie frustrujące...

[emi53]

Jest zazwyczaj tak,że poświęcanie przynosi czasem ból i cierpienie.Lecz sens
jest, i pojąć go można niekiedy po dłuższym czasie.Pisałem na wątku FILM
wcześniejszym-Upadek o filmie "Ghandi",którego emisja właśnie trwa.Można z
niego wysnuć wnioski, a nawet przykłady działalności,nawet dla nas żyjących
współcześnie.Ciekaw jestem, czy ktoś go obejrzał?Sądzę,że opinia ,iż miłość nie
ma granic jest jak najbardziej prawdziwa.

[veritas3]

No to teraz czas na moje zdanie w tej sprawie:) Milosc ma rozne oblicza i rozne
etapy, przezywamy wzloty i upadki, raz milosc dodaje nam skrzydel, raz sprawia
bol...czesto musimy sie poswiecac, czesto rezygnowac z siebie, akceptowac rzeczy
ktore jescze niedawno w ogole nie miescilyby nam sie w glowie. Czasem mamy
ogromna "ochote" sie poddac i przestac sie starac, bo wydaje sie nam ze to nie
ma sensu...i wtedy przychodzi taka jedna chwila, moze nawet ulamek sekundy,
chwila szczescia - takiego, ktorego nie sa w stanie wyrazic zadne slowa, chwila
kiedy czujemy sie kochani, potrzebni, niezastapieni, piekni, madrzy...a do tego
wystarczy czasem jeden usmiech, jedno slowo lub delikatny dotyk...i wtedy zycie
staje sie takie wspaniale...i warto czekac na takie chwile, warto czasem cos
poswiecic, warto wybaczyc...Moze rzeczywiscie milosc nie ma granic...

[duch3]

Co byście zrobili gdybyście kochali będąc niekochanymi?

[k_walus]

To jest najgorsza z rzeczy - kochac i byc niekochanym. Poczatkowo mysle ze moc
uczucia przeslanialaby to, nie chcielibysmy w to wierzyc ale z czasem to
zaczyna bolec. Bo mimo wszystko kazdy chcialby dawac szczescie, kochac ale
jednoczesnie oczekuje tego samego od drugiej osoby. W takim wypadku pozostaje
rezygnacja, rozstanie jezeli wszelkie proby wzniecenia "pożaru" sie nie
powiodą...

[martula86]

wzniecic "pozar" jest niestety bardzo trudno :o( kochac i byc niekochanym to
najgorsze uczucie!!! to strasznie boli!!!

[duch3]

Najlepsza rada we wszystkich sprawach sercowych jest stare prawo:
CO CIĘ NIE ZABIJE TO CIĘ WZMOCNIJ!

[veritas3]

A co jesli jest sie kochanym przez ta druga osobe, ale wiemy, ze nie tak mocno,
jak bysmy tego chcieli? Dajemy z siebie wszystko, dazymy do tego zeby ta milosc
naprawde nie miala granic i niby nie oczekujemy wiele w zamian, ale ...jednak to
przykre starac sie i wciaz odnosic wrazenie, ze ten ktos ma Cie w dupie, albo
moze nie w dupie, ale stara sie tylko wtedy, kiedy jemu jest to potrzebne, a
przez reszte czasu my czujemy sie jacys tacy gorsi...czy to ma sens...jesli tych
fajnych, wyjatkowych chwil jest coraz mniej? Czy to jest powod do zerwania,jesli
wiadomo, ze tej drugiej osobie zalezy mniej?

[k_walus]

Czasami trzeba byc egoista i pomyslec tez o osobie, nawet jesli tak mocno
kochamy. Jezeli nasze starania nie przynosza efektu, czujemy ze druga strona
nie traktuje nas tak powaznie jak my ją to rozstanie moze wchodzic w gre. Bo to
tak jakbysmy chcieli cos sprzedac ale nie oczekiwali zadnej zaplaty, w wielkim
uproszczeniu oczywiscie. Milosc to poswiecenie z dwoch stron, czasami nam tez
sie cos nalezy , prawda?

[veritas3]

no wlasnie....