Ryczące balkony

[Gość: Zmęczony]

Witam, co robić? Na ulicy Królewskiej od piątku rozpoczyna się
spektakl "ryczących balkonów". Bardzo głośna muzyka, wrzaski. Trudno spać.
Dużo osób wynajmuje tu mieszkania...sądzę po odmiennych, niż poznańskie
numery rejestracyjne samochodów. WIOCHA zjechała do Poznania! Jak się bronić?
jak działać?
Gdzie właściciele mieszkań? gdzie zarządzcy?
W tej chwili trwa ostra impreza...a ja jutro na 8.00 do pracy.
Dominik

[Gość: ech]

raczej nic nie zrobisz - jeśli zadzwonisz na policję, przyjadą, jeśli podasz im
wszystkie swoje dane osobowe - warto tak ryzykować? niby nie powiedzą tym
hałasującym, ale mogą po wszystkim zadzwonić do twoich drzwi i tak wszystko się
wyda, na policji od razu też zapytają, czy chcesz założyć sprawę w sądzie
grodzkim, niestety, to cię skutecznie zniechęci przed złożeniem doniesienia,
niby prawo stoi po twojej stronie, ale aż strach je egzekwować, chyba stopery
do uszu będą najbardziej odpowiednie, to są moje doświadczenia, jeżeli ktoś
wie, jak sobie radzić z hałasującym towarzystwem, niech napisze, tylko błagam,
nie piszcie już o hałasach z Malty, bo to trochę wnerwiające i niezrozumiałe
mimo wszystko

[Gość: ulicznica]

Gdzie jest ta ulica?

Znasz Utę?

[Gość: znam ją]

Znasz Utę M. ?

[Gość: Gutek]

Policja i finito. Nie daj sie zastraszyć. U nas było podobnie, pijane 13-latki
wyjące pod balkonami (dziwne, że mamusie nie słyszały, a gdy zwraca im się
uwagę, głowy w kwasnych trwałych od razu wiszą za parapetami). Zawsze ktoś
dzwonił z sąsiadów, zawsze interweniowała policja. I jest WIELKI SPOKÓJ. Od
miesiaca mamy monitoring firmy ochroniarskiej.

[Gość: ech]

gutek, co ty opowiadasz? kiedy ja dzwonię na policję, żądają ode mnie
wszystkich moich danych osobowych, więc rezygnuję z interwencji, nie mam szans
w starciu z karkami z naprzeciwka!

[Gość: Stanisław]

Trzeba interweniować. Wzywanie Policji w środku nocy jest jednym ze sposobów.
Sam robiłem to wielokrotnie - walczyłem z nocnymi imprezami raz z dołu, raz z
góry, kiedy indziej z boku. W większości wypadków, w dłuższym okresie czasu
dało pozytywne efekty. Ci z dołu wyprowadzili się (właścicielka im
wypowiedziała), a z góry uspokoili się i raczej sami chodzą do kogoś niż
zapraszają. Reszta jakoś się ułożyła. A i ja przyzwyczaiłem się do raz lub dwa
razy w roku imprezy u sąsiadów z okazji imienin. Taka impreza już nie wkurza,
bo jest tylko raz na pół roku, wyłącznie w sobotę, z okazji imienin - ty wiesz
kiedy i kiedy się skończy (najpóźniej do 2.00). Taka impreza to już jakby
tradycja domu, w którym mieszkasz.
Ale z chamstwem trzeba BEZWZGLĘDNIE walczyć. Hałasować można, ale w swoim
mieszkaniu. Ja się do tego nie wtrącam - niech sąsiad robi co chce.Jeśli jednak
hałas przenika do mojego mieszkania, to jest to już ingerencja sąsiada w moje
prywatne życie. Na to nie może być zgody. A jeśli sąsiad nie może zrobić
imprezy tak aby nie ingerować w moje prywatne życie, to niech sobie wynajmie
salę, albo się wyprowadzi. Nie należy zapominać do czego są przede wszystkim
mieszkania - do ochrony przed warunkami atmosferycznymi, odpoczynku, snu, życia
rodzinnego, spożywania posiłków, nauki, higieny - wszystkiego co jest niezbędne
dla życia i rozwoju człowieka. Inne działania jeśli wykraczają poza ten zakres,
są dopuszczalne tylko wtedy gdy nie są ingerencją w czyjeś życie - ich wpływ
(np. hałas, zapachy, wibracje) nie przenika do sąsiednich mieszkań. W takim
wypadku należy te działania przenieść do przeznaczonych do tego miejsc i
budynków.
Wracając do Policji, to interweniowali nawet wtedy gdy nie chciałem podać
swoich danych, a tylko telefonicznie wskazywałem źródło hałasu.
I jeszcze o Malcie - myślę, że nie ma się co wkurzać - to tylko raz w roku. Tak
jak mówiłem, impreza imieninowa u sąsiadów raz na pół roku i jeszcze z
uprzedzeniem - nie wkurza, bo to należy do kultywowania życia rodzinnego (do
czego mieszkanie jest przeznaczone) - tak Maltę raz w roku można zaliczyć do
tradycji i kultywowania życia miasta. Choć trzeba to robić z umiarem i b.
rozważnie.

[Gość: ech]

no fajnie, tylko w tym przypadku, kiedy nie chciałam podać swoich danych,
trzaskali słuchawką! i nie chcieli przyjechać, przyjść właściwie, mimo że mają
posterunek na tej samej ulicy

[Gość: Gutek]

Mnie nigdy nie pytali o dane osobowe - chyba identyfikacja nr wystarczyła.

[Gość: ech]

był też inny przypadek - obcy pijany facet na klatce, który w dodatku "dziwnie"
się zachowywał, nie chcieliśmy podawać z mężem swoich danych, bo baliśmy się,
że będą pijaka wyciągali z tej klatki i w tym samym czasie zadzwonią do drzwi i
powiedzą z uśmiechem: "szanowni państwo, wszystko pod kontrolą...", no więc nie
chcieliśmy podać numeru mieszkania i wyobraźcie sobie, że policja nie
przyjechała! rano na klatce straszny syf, który ten człowiek po sobie
pozostawił, naprawdę nie rozumiem celowości podawania danych, skoro można je
wymyśleć i powiedzieć, że nie mieszka się w mieszkaniu x, tylko y..., bez sensu
kompletnie

[Gość: Stanisław]

Jeśli nie chcemy podać swoich danych (w trosce o własne bezpieczeństwo) a
policjant odmawia interwencji - to należy go miłym głosem poprosić o nazwisko,
nr służbowy i stanowisko - żeby wiedzieć na kogo złożyć skargę. Zresztą i tak
można to zrobić następnego dnia - podając godzinę naszego telefonu - wiadomo kto
miał dyżur. Dobrze jest mieć na klatce sprzymierzeńca - sąsiada, któremu też już
obrzydły ryczące balkony. Takiego nacisku nie będą mogli zignorować. Ale
wszystko należy załatwiać b. kulturalnie i spokojnie - stosować najpierw
polubowną perswazję. Należy pamiętać, że to Policja jest dla obywatela, a nie na
odwrót. Bez służenia obywatelom - Policja nie ma racji istnienia (zresztą tak
samo powinno być z urzędnikami).
Kolega opowiadał mi jak ostatnio na jego klatce, jeden z sąsiadów nie
wytrzymując rozrabiania na klatce grupy rozwydrzonych szczunów - trzasnął
jednego w pysk. Wkrótce pojawiła się równie rozwydrzona mamusia w towarzystwie
dwóch policjantów - z oskarżeniem o atak na jej "niewinne" dziecko. Rozmawiali w
korytarzu pod drzwiami mojego kolegi, który stanął obok i przysłuchiwał się.
Policjanci spojrzeli na niego groźnie i zapytali dlaczego się wtrąca, to nie
jego sprawa. Na to kolega odparł, że to jest jego sprawa, bo wszystko dzieje się
pod drzwiami jego mieszkania. Rad, nie rad policjanci wraz z oskarżycielką i
oskarżonym przenieśli się do mieszkania oskarżonego. Ale wciąż było słychać
podniesione głosy zza drzwi. Kolega nie wytrzymał i zadzwonił do drzwi. Spotkał
się z wrogim przyjęciem (a nawet próbą zastraszenia) ze strony policjantów. Na
to oświadczył zdecydowanie, że to jest jego sprawa, ponieważ jest świadkiem
całego zdarzenia, chce mieć spokój na klatce i może w sądzie występować jako
świadek, broniąc oskarżonego (tego co walnął w pysk). Na taką postawę - rury
zmiękły nie tylko policjantom, ale także oskarżycielce, która całą sprawę
wycofała (może bardziej zajmie się wychowaniem dziecka), a w klatce zapanował
spokój. Wniosek z tej historii jest taki, że nie można być obojętnym i nie
rezygnować w obliczu zła i chamstwa.

[Gość: ech]

dziękuję bardzo, właśnie zgrzytam zębami, bo po tym jak policja dwukrotnie
odmówiła interwencji - mieszkam na ulicy, gdzie jest posterunek! - więcej do
nich nie dzwoniłam, bo po co, teraz się okazuje, że mogłam jednak zdziałać
więcej, bardzo Ci dziękuję za wpisy