mielismy "raj" na ziemi

[Gość: stan]

tak sie zastanawiam mieszkajac przez dlugi czas w zachodniej kanadzie o mojej
beztroskiej mlodosci w PRL.

do 1 szego secretarza zawsze sie mozna bylo dostac i chlop wszystko
zalatwil...

ludzie mieli prace i dzieci sie wychowywaly bo rodzice sie nie martwili o
przyszlosc poniewarz partia myslala o tym

co roku jezdzilem na kolonie a potem jak doroslem to mialem wakacje

wszyscy mieli dostep do wysrszych studii ale to nie bylo doceniane poniewarz
robotnik zarabial tyle samo co doktor

no ale to sie kapitalistom w usa nie podobalo i zaczeli finansowac walese i
solidarnosc ...

walesa potem kupil fabryke makaronu przez swoja zone za dpol darmo a teraz
liczy kase i sie smieje...

a biednych coraz wiecej a ludzie na chodnikach umieraja

[Gość: glupi]

jestes bardzo dorgi stanie!!!

to po jakiego chu** wyjechales z Polski?

twoj post to czysta prowokacja

[Gość: stan]

wyjechalem aby zbierac doswiadczenia w innych systemach, mieszkalem przez
pewien okres w zachodniej europie. moze wroce i zaloze nowa partie...jak ci sie
wydaje ?

[Gość: yankee]

jestes lekko jebniety i swir !! to wszyscy w Toronto wiedza !!! ijak wrocisz
do Polski to zamieszkaj w Obrzycach [dawne zielonogorskie] tam zostal po
niemcach dobrze wyposazony szpital psychiatryczny,chyba do dzis funkcjonuje,
bedziesz mial leczenie za darmo jak za "dawnych dobrych czasow "

[Gość: yankee]

jestes lekko jebniety i swir !! to wszyscy w Toronto wiedza !!! ijak wrocisz
do Polski to zamieszkaj w Obrzycach [dawne zielonogorskie] tam zostal po
niemcach dobrze wyposazony szpital psychiatryczny,chyba do dzis funkcjonuje,
bedziesz mial leczenie za darmo jak za "dawnych dobrych czasow "

[Gość: stan]

hey yankee, poczekaj zobaczysz jak sadam powita wasza flote skvarem ! ha,ha,ha

[Gość: stan]

Nie wszyscy pracownicy Huty Szkła "Biaglass" wierzą, że wejście syndyka do
zakładu jest szansą na uratowanie miejsc pracy. Boją się myśleć, jaki los
spotka ich rodziny. Huta zalega im z wypłatą poborów za prawie cztery miesiące.

- To moja pierwsza praca - mówi z rezygnacją w głosie pani Ania z produkcji. -
Mój mąż też tu pracuje. Takich małżeństw, które się w hucie poznały, pożeniły,
jest naprawdę dużo. Co teraz z nami będzie? Nie mamy innych dochodów. Czy ktoś
uwierzy, że od trzech miesięcy próbuję zebrać pieniądze na buty dla swojego
dziecka i jeszcze mi się to nie udało? Czynsz już od dawna opłacamy z emerytury
teścia. Wstydzę się tego, ale jakie mam wyjście? Dobrze, że mamy teściów, bo co
by się z nami stało? My z mężem nie popieraliśmy strajku, uważamy, że był tylko
przyczyną dużych strat, które pogrążyły zakład. Syndyk nas już nie uratuje.
Naprawdę nie wiem, co się z nami stanie.

W jeszcze gorszej sytuacji są ci, którzy nie mają własnych mieszkań i są
zakwaterowani w hotelu pracowniczym. - Pracuję tu od 13 lat, jestem po
rozwodzie, mam dwoje dzieci, a cały mój majątek mieści się w furgonetce - mówi
mieszkanka pokoju na drugim piętrze. - Do niedawna wynajmowałam mieszkanie, ale
jak zaczęłam zalegać z płaceniem, to mnie z niego wyrzucili. Nie wierzę, że
ktokolwiek mógłby nam pomóc. Z życia wiem, że tylko biedni, zwykli ludzie
troszczą się o siebie nawzajem i trzymają razem... Załoga bardzo mi pomaga,
podtrzymuje na duchu. Gdy pod hotel przyjechał samochód z moimi rzeczami -
uśmiecha się - to nawet się nie obejrzałam, a już wszystko było wniesione do
pokoju. Codziennie patrzę przez okno, a mam widok na śmietnik, i widzę ludzi,
którzy tam szperają. Jak pomyślę, że i ja mogę tak skończyć, zupełnie
niedługo... Płakać już nawet nie mogę. Nie sądzę, żebym znalazła pracę gdzie
indziej.

Tak samo swoje szanse na zatrudnienie ocenia pan Stanisław: - Pracuję w hucie
35 lat, zaczynałem jeszcze w starym zakładzie, na Ryskiej. Serce mi się ściska,
jak obserwuję, co się dzieje. Widziałem narodziny, a przyjdzie mi patrzeć na
śmierć zakładu... Myślę, że to w ogóle moje ostatnie dni w jakiejkolwiek pracy.
Mam ponad 50 lat, w Białymstoku nikt mnie już nie zatrudni. Może gdybym
pojechał gdzieś w Polskę, w jakiejś hucie po znajomości coś by się dla mnie
znalazło. Ale nie umiałbym zostawić dzieci, domu, wyjechać w nieznane... Nie
wierzę w żadnego inwestora. Nikt nam już nie pomoże.

Wszyscy, którzy chcą pomóc pracownikom huty, mogą przynosić dary do zakładu.
Kontakt pod nr. tel. [phone] lub 601 88 23 78

...doczekaliscie sie...a gdzie jest walesa i papierz...przecierz to ci judasze
sprzedali prl ktory ich wychowal za 30 srebrnikow.

[anka9009]

ponieważ piszemy przez samo "ż" na końcu

[Gość: synziemi]

Gość portalu: stan napisał(a):

> a biednych coraz wiecej a ludzie na chodnikach umieraja

gdzie widziales tych ludzi umierajacych na chodnikach?

[Gość: Jete]

Zawsze z Kanady szybko można się machnąć do Korei Północnej, tam jeszcze jest
dużo elementów kraju wiecznej szczęśliwości jakmi była PRL. Ja jadę... kto ze
mną?;)