Koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w komin

[dobrusia_to_ja]

Ktoś to jeszcze pamięta?? Piękne:))))

Koncert jesienny na dwa świerszcze

Za naszym oknem pada deszcz
Na piecu skrzypce stroi świerszcz
Dziewczyny płaczą, bo skończyło się już lato
I tylko słychać gdzieś

Koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie
W ogrodzie zasnął pod gruszą chochoł
I śni o pięknej dziewczynie
A Strach na wróble przydrożne wierzby liczy
Tańcząc na miedzy w objęciach polnej myszy

Koncert koncert koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie
Koncert, co z babim latem odpłynie

Pnie drzew pokryły się dawno mchem
Wiatr rozwiał jeszcze jeden dzień
A na ścierniskach pozapalały się ogniska
W oddali snuje się
Koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie
W ogrodzie zasnął pod gruszą chochoł
I śni o pięknej dziewczynie
A Strach na wróble przydrożne wierzby liczy
Tańcząc na miedzy w objęciach polnej myszy

Koncert, koncert, koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie
Koncert, co z babim latem odpłynie

Wywietrzał dawno zapach żniw
Szczelnie zamknięto wszystkie drzwi
Ludzie czekają może już jutro będzie biało
Pod piecem cicho brzmi
Koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie
Uciekł na drogę pokochał wierzbę i nagle gdzieś się rozpłynął
A strach na wróble leży samotny w polu
Mysz go rzuciła uciekła do stodoły
Koncert, koncert, koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie
Dziś ze świerszczami zasnął już na zimę

[l.george.l]

dobrusia_to_ja napisała:

> Ktoś to jeszcze pamięta?? Piękne:))))
[...]

Yhy.

[kiks4]

dobrusia_to_ja napisała:
> Ktoś to jeszcze pamięta?? Piękne:))))
---
Piękne ale mam wrażenie, że każdy z nas czytając ten wiersz ma w uszach muzykę
(niestety nie wiem czyją) i głos Magdy Umer. Bez tego tła wiersz- jak wiersz,
trochę ckliwy, przesłodzony.
Ale razem- tekst, muzyka i śpiew to niezapomniane przeżycie.

[conena]

śpiew Magdy Umer to dla mnie zbyt wysoki poziom artyzmu, czy jestem jedyna w tym
kraju, którą denerwują piejący głosiczek Magdy Umer? :-/

[kiks4]

conena napisała:

> śpiew Magdy Umer to dla mnie zbyt wysoki poziom artyzmu, czy jestem jedyna w ty
> m
> kraju, którą denerwują piejący głosiczek Magdy Umer? :-/
-

[conena]

widziałam fragment porykiwań Dody w szkle kontaktowym. ale nie porównywałabym,
Magda Umer, choć piojda, zdaje sie być na normalnym acz mocno wyromantyzowanym
poetyckim poziomie, u Dody zanik szarych komórek to fakt, przez co jest poza
kręgiem moich zainteresowań;-)
Magdę Umer przyjemnie posłuchać gdy nie śpiewa, Dody nie idzie słuchać w żadnym
wypadku.

[dobrusia_to_ja]

Też to słyszałam!! Było straszne!!

[dobrusia_to_ja]

conena napisała:

> śpiew Magdy Umer to dla mnie zbyt wysoki poziom artyzmu, czy jestem jedyna w ty
> m
> kraju, którą denerwują piejący głosiczek Magdy Umer? :-/

Mnie nie denerwuje, ale wszyscy nie mogą lubić tego samego:)

[dobrusia_to_ja]

kiks4 napisał:

> Piękne ale mam wrażenie, że każdy z nas czytając ten wiersz ma w uszach muzykę
> (niestety nie wiem czyją) i głos Magdy Umer. Bez tego tła wiersz- jak wiersz,
> trochę ckliwy, przesłodzony.

Możesz czytać ten wiersz?? Ja nie. Cały czas go śpiewam, mimo bolącego gardła:))
Słowa napisał pan Niżyński, a muzykę Krzysztof Knittel.

[Gość: Filip]

...piekny, zapomniany, nostalgiczny klimat tej piosenki...przypomina
mi owe "...sierniska...na ktorych pozaplaly sie
ogniska" ...szaroburo...jesienna slota...mgly ciagnace sie nad
polami i lakami...ludzie rozgrzewajacy rece nad ogniskiem...
...sa takie obrazki bardzo polskie zapisane na moim twardym dysku
pamieci....moglbym malowac z pamieci te klimaty jak Potworowski w
Paryzu...malowal z dala od Polski, "Orka na ugorze"..."Babie
Lato"...te obrazy wisza w poznanskim Muzeum Narodowym...dla kogo
wisza...?
Trace wiare w madrosc pokolen...
Dzis mlody Polak to elektroniczny gadzet...to jakis polglowek
wychowany na niepolskich mediach....rower


...dziekuje za przypomnienie wykonawstwa Magdy Umer.

A to pamietacie?

[renepoznan]

Wpisując się w sentymentalny nastrój Dobrusi to chciałem przypomnieć:

A kiedy przyjdzie także po mnie
zegarmistrz światła purpurowy
By mi zabełtać błękit w głowie
to będę jasny i gotowy

Spłyną przeze mnie dni na przestrzał
zgasną podłogi i powietrza
Na wszystko jeszcze raz popatrzę
i pójdę, nie wiem gdzie na zawsze

Oczywiście Woźniaka.

Jakoś tak bardziej pasuje mi nastrojem do obecnej jesiennej pory.
Choć pewno znowu skrytykujecie mnie za ponure skojarzenia.
:(

[dobrusia_to_ja]

Uwielbiam tę piosenkę:)))
Może więcej osób wpisze swoje ulubione. Tylko bez polityki, proszę:))

[renepoznan]

dobrusia_to_ja napisała:

> Tylko bez polityki, proszę:))

A czy ktokolwiek znaczacy tu z polityką wchodzi???? Bo nie
zauważyłem.

[kiks4]

renepoznan napisał:

> Wpisując się w sentymentalny nastrój Dobrusi to chciałem przypomnieć:> Choć
pewno znowu skrytykujecie mnie za ponure skojarzenia.
---
Oczywiście że z przyjemnością skrytykujemy. Staraj się dojrzeć w najbardziej
ponurym zdarzeniu choć promyk nadziei, radości, coś pozytywnego. Butelka jest
jeszcze w połowie pełna!!!
No chyba że jesteś zawodowym żałobnikiem- to przepraszam, ćwicz takie nastroje
żeby nie wyjść z formy :-))

[renepoznan]

kiks4 napisał:
> Oczywiście że z przyjemnością skrytykujemy. Staraj się dojrzeć w
najbardziej
> ponurym zdarzeniu choć promyk nadziei, radości, coś pozytywnego

Oj. Kiksie, kiksie. Zwróć uwagę na słowa:

"to będę jasny i gotowy"

Czy naprawdę ich spokojnej radości nie wyczuwasz?

Nie chcę tu wchodzić w wielką filozofię ale zauważ, że dla wielu
butelka jest dopiero zaczęta a nie tylko w połowie pełna. Cała
radość z niej dopiero przed nimi.
:):):):):)

A za tę arię to oddam nawet Wagnera czy Verdiego.

[renepoznan]

Może jestem głupio sentymentalny i narodowo trzepniety ale naprawdę
tę jedną arię Stefana przenoszę nad najwspanialsze utwory Wagnera
czy Verdiego. Choc ten ostatni.....???? Też potrafi wcisnąć w fotel
jesli jest dobrze wykonany.
Więc tylko przypomnę. Melodie chyba kazdy z nas zna?

Cóż to jest?
Maciej mówił, że od lat tysiąca,
Chyba dusza wracająca
Spoza grobu, dla pokuty
Wprowadza w obrót ten zegar popsuty.
..................
Przestał bić a teraz gra.
.........
Boże mój! melodia ta,
Jakież chwile przypomina!
Niegdyś mój ojciec, w rodzinnym kole naszem
Mnie lub Zbigniewa, starszego syna,
Ucząc drewnianym władać pałaszem,
Tak często nucił ten sarmacki śpiew!
Słyszę te piosnkę
Z dziecięcych wspomnień echem,
Jak płynie z piersi ojca
Do niebiańskich stref!
Widzę, jak matka
Z anielskim swym uśmiechem
Strzeże synów,
Swoich synów
Igrających w cieniu drzew.
.........
O matko! matko miła!
Gdyś nas osierociła,
Po twym zgonie
W ojca łonie,
Skonał ten serdeczny śpiew!
Słyszę jak rodzic
Tę pieśń swobodnie nuci,
Gdy za najświętszą sprawę
Spieszy oddać krew...
Widzę jak matka
Niepewna czy on wróci,
Wzywa Boga,
Wzywa Boga,
By łagodził wojny gniew!
........
O matko! matko miła!
Gdyś nas osierociła,
Po twym zgonie
W ojca łonie,
Skonał ten serdeczny śpiew!

Czujecie to?

[kiks4]

renepoznan napisał:
> Czujecie to?
---
Nie tylko czujemy ale i słyszymy (mimo pewnych ograniczeń organicznych w tym
zakresie- jednak ten pierwszy stopień muzykalności jest pewna przeszkoda!).
Straszny Dwór był jedną z pierwszych oper, jaką widziałem.
Później już będąc studentem zarabiałem na papierosy (ale człowiek był durny)
statystowaniem w poznańskiej operze. Nie pamiętam już tytułów, w jakich
występowałem- ale pamiętam dobrze, że na te arię zawsze czekałem z niecierpliwością

[iwonka55h]

witaj Dobrusiu!
ja też uwielbiam tę piosenkę, ma niesamowite klimaty.
dołączę inną, Elżbiety Adamiak, też mistrzyni nastroju.

Następna moja ulubiona:))

[dobrusia_to_ja]

Gdyby nie moje chore gardło, mogłabym ją śpiewać do upadłego:))

W żółtych płomieniach liści brzoza dopala się ślicznie
Grudzień ucieka za grudniem, styczeń mi stuka za styczniem
Wśród ptaków wielkie poruszenie, ci odlatują, ci zostają
Na łące stoją jak na scenie, czy też przeżyją, czy dotrwają

I ja żegnałam nieraz kogo i powracałam już nie taka
Choć na mej ręce lśniła srogo obrączka srebrna jak u ptaka
I ja żegnałam nieraz kogo, za chmurą, za górą, za drogą
I ja żegnałam nieraz kogo, i ja żegnałam nieraz

Gęsi już wszystkie po wyroku, nie doczekają się kolędy
Ucięte głowy ze łzą w oku zwiędną jak kwiaty, które zwiędły
Dziś jeszcze gęsi kroczą dumnie w ostatnim sennym kontredansie
Jak tłuste księżne, które dumnie witały przewrót, kiedy stał się

I ja witałam nieraz kogo, chociaż paliły wstydem skronie
I powierzałam Panu Bogu to, co w pamięci jeszcze płonie
I ja witałam nieraz kogo, za chmurą, za górą, za drogą
I ja witałam nieraz kogo i ja witałam nieraz

Ognisko palą na polanie, w nim liszka przez pomyłkę gore
A razem z liszką, drogi Panie, me serce biedne, ciężko chore
Lecz nie rozczulaj się nad sercem, na cóż mi kwiaty, pomarańcze
Ja jeszcze z wiosną się rozkręcę, ja jeszcze z wiosną się roztańczę

I ja żegnałam nieraz kogo i powracałam już nie taka
Choć na mej ręce lśniła srogo obrączka srebrna jak u ptaka
I ja żegnałam nieraz kogo, za chmurą, za górą, za drogą
I ja żegnałam nieraz kogo, i ja żegnałam nieraz

zaproście mnie do stołu

[iwonka55h]

to kolejna moja ulubiona piosenka, brawurowo wykonana przez Elżbietę Wojnowską.

ZAPROŚCIE MNIE DO STOŁU


Zaproście mnie do stołu
Zróbcie mi miejsce między wami
Wspominajcie sobie trudne lata
Powiedzcie otwarcie, co serdecznie boli

Może znajdzie się między wami wojażer
Znajdzie się między wami wojażer
Znajdzie się między wami wojażer
Opowie o pięknych krajach
Egzotycznych krajach

Ileż to razy będziemy wstawać
Wznosząc uroczyste toasty
Po ilekroć zadrży stół
od śmiesznych powiedzonek
zaśpiewamy wspólnie
stare, bliskie pieśni
A potem

Usadowieni wygodnie w fotelach
Usadowieni wygodnie w fotelach
Usadowieni wygodnie w fotelach
Zasłuchamy się w fortepianowe pasaże

Zaproście mnie do stołu
Tu za drzewami chmurno i samotnie
Zaproście mnie do stołu
Powiedzcie otwarcie, co serdecznie boli

Może znajdzie się między wami wojażer
Znajdzie się między wami wojażer
Znajdzie się między wami wojażer
Opowie o barwnych krajach
Egzotycznych krajach

Zaproście mnie do stołu
Zróbcie mi miejsce między wami
Może znajdzie się między wami wojażer
Może znajdzie się między wami wojażer
Może znajdzie się między wami wojażer

Zaproście mnie do stołu
Zróbcie mi miejsce między wami

Zaproście mnie do stołu
Zróbcie mi miejsce między wami

[tow.szarikow]

zwłaszcza gęsi romantyczne...

filipek juz nie moze

[Gość: abc]

Wiekszosci wszystko kojarzy się z seksem. Jak juz ktoś nie "może"
tak jak filip to wszystko kojarzy sie z polityką.
Biedny człowiek.

[sineira]

Eeeech... To ja przypomnę to:

Leopold Staff
DESZCZ JESIENNY

O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną
I światła szarego blask sączy się senny...
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...

Wieczornych snów mary powiewne, dziewicze
Na próżno czekały na słońca oblicze...
W dal poszły przez chmurną pustynię piaszczystą,
W dal ciemną bezkresną, w dal szarą i mglistą...
Odziane w łachmany szat czarnej żałoby
Szukają ustronia na ciche swe groby,
A smutek cień kładzie na licu ich młodem...
Powolnym i długim wśród dżdżu korowodem
W dal idą na smutek i życie tułacze,
A z oczu im lecą łzy... Rozpacz tak płacze...

To w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną
I światła szarego blask sączy się senny...
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...

Ktoś dziś mnie opuścił w ten chmurny dzień słotny...
Kto? Nie wiem... Ktoś odszedł i jestem samotny...
Ktoś umarł... Kto? Próżno w pamięci swej grzebię...
Ktoś drogi... wszak byłem na jakimś pogrzebie...
Tak... Szczęście przyjść chciało, lecz mroków się zlękło.
Ktoś chciał mnie ukochać, lecz serce mu pękło,
Gdy poznał, że we mnie skrę roztlić chce próżno...
Zmarł nędzarz, nim ludzie go wsparli jałmużną...
Gdzieś pożar spopielił zagrodę wieśniaczą...
Spaliły się dzieci... Jak ludzie w krąg płaczą...

To w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną
I światła szarego blask sączy się senny...
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...

Przez ogród mój szatan szedł smutny śmiertelnie
I zmienił go w straszną, okropną pustelnię...
Z ponurym, na piersi zwieszonym szedł czołem
I kwiaty kwitnące przysypał popiołem,
Trawniki zarzucił bryłami kamienia
I posiał szał trwogi i śmierć przerażenia...
Aż strwożon swym dziełem, brzemieniem ołowiu
Położył się na tym kamiennym pustkowiu,
By w piersi łkające przytłumić rozpacze
I smutków potwornych płomienne łzy płacze...

To w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną
I światła szarego blask sączy się senny...
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...

Melancholia w czystej postaci, nieprawdaż? Aż się słyszy ten deszcz, smutny,
zimny i przejmujący do szpiku kości. Gdyby tak mieć kominek... Pozostaje
przytulić się do kaloryfera.

[kiks4]

sineira napisała:

> Eeeech... To ja przypomnę to:
>
> Leopold Staff
> DESZCZ JESIENNY
---
a ja musiałem sie tego wiersza uczyć na pamięć w szkole. Polubiłem go znacznie
poźniej

[conena]

ja też musiałam się uczyć Leopolda na pamięć i potem kaleczyć go swym
niesamowitym talentem recytatorskim.

[kiks4]

conena napisała:

> ja też musiałam się uczyć Leopolda na pamięć i potem kaleczyć go swym
> niesamowitym talentem recytatorskim.
---
A co bys powiedziała na utworzenie Stowarzyszenia Byłych Dzieci Pokrzywdzonych
przez Szkołę i dochodzenie swych krzyw przed sądami????

[conena]

LOL:D nie czuję się pokrzywdzona, to wiersz Leopolda winien czuć się
pokrzywdzony moją "recytacją" :D

bardziej skłaniam się ku utworzeniu Stowarzyszenia Wierszy Pokrzywdzonych przez
Obowiązkową Recytację;-)

[renepoznan]

conena napisała:
> bardziej skłaniam się ku utworzeniu Stowarzyszenia Wierszy
Pokrzywdzonych przez
> Obowiązkową Recytację;-)

Dodałbym "wymuszoną przez szkołę" - tak na wszelki wypadek by nie
czapieć sie nieszczęsnych recytatorów.
Brrr. Przypominam sobie to przymusowe słuchanie recytacji. Zimno mi
się robi!!!!

[tow.szarikow]

mocna rzecz, naprawdę robi wrażenie - z takich wierszy czerpię
masochistyczną przyjemność

moja ulubiona poetycka fraza to "z otchłani klęsk i cierpień..."

dalej też jest nieźle, ale początek absolutnie wspaniale ponury

[sineira]

Ale dlaczego zaraz tragiczny? Melancholia może być przyjemna. Policzek wcale nie
odciśnięty, tylko przytulony. A deszcz przecież tylko za oknem... W domu ciepło,
kaloryfer grzeje, łzy szybko wyschną, dusza się oczyści. Jesienna melancholia to
katharsis.

[renepoznan]

Gość portalu: Filip napisał(a):
> „Marsz Sybiraków"
>
> > I myśmy szli i szli - dziesiątkowani!
> Choć zdradą pragnął nas podzielić wróg...
> I przez Ludową przeszliśmy - niepokonani
> Aż Wolną Polskę raczył wrócić Bóg!!!
>

O rany. Nie urażając intencji autora, ale co to jest? Rymy
częstochowskie?????

[lucyfercia]

renepoznan napisał:
> O rany. Nie urażając intencji autora, ale co to jest? Rymy
> częstochowskie?????

Wygląda na to, że absolutnie tak. A może to przy okazji twórczość własna, pisana
do tzw. szuflady?

Daremne żale, próżny trud...

[mankut400]

Nie wiem dlaczego, ale często w "trudnych chwilach" pocieszam się
ostatnimi wersami utworu Adama Asnyka:

Daremne żale

Daremne żale - próżny trud,
Bezsilne złorzeczenia!
Przeżytych kształtów żaden cud
Nie wróci do istnienia.
Świat wam nie odda, idąc wstecz,
Znikomych mar szeregu
- Nie zdoła ogień ani miecz
Powstrzymać myśli w biegu.
Trzeba z żywymi naprzód iść,
Po życie sięgać nowe...
A nie w uwiędłych laurów liść
Z uporem stroić głowę.
Wy nie cofniecie życia fal!
Nic skargi nie pomogą
- Bezsilne gniewy, próżny żal!
Świat pójdzie swoją drogą.

(nigdy nie słyszałem tego wiersza w wersji "śpiewanej" - nie ma, czy
tylko do mnie nie dotarło?)

Miłosciwie panujaca nam ochlokracja!

[renepoznan]

A przynajmniej tak się niektórym marzy:):)


Ifigenia
Jerzy Czech

Ach, niepomyślne są wiatry i morze wychłostał ich gniew
Spójrz, do przystani aulickiej zapędził okręty Achajów
Tam wygłodniałą gromadą sposobnej godziny czekają
By pośród zgiełku na Trojan gród rzucić się jak stado mew

Lecz od achajskich zastępów bogini odwrócił się wzrok
Nie, Artemidy wyroku modlitwy ni klątwy nie zmienią
Ty na ołtarzu ofiarnym swe życie masz dać, Ifigenio
Blask spłynie na nas, gdy ciebie Hadesu dopadnie już mrok

Ifigenio, Ifigenio, złowrogi wiatr od morza dmie
Zakuty w spiż skłębionych myśli wzmaga się szum
Ifigenio, wsłuchaj się w bezgłośny krzyk, odwróć zły wiatr,
Żąda ofiary milczący tłum, żąda ofiary milczący tłum...
Lud łaknie wojny co miłej ojczyźnie obfity da łup
Gdy wojownicy ukorzą juz Ilion w bogactwa zasobny
W nim mnogość złota, siwego żelaza i niewiast nadobnych
O, ileż dobra rodzinnej krainie przysporzy twój trud
Tyś córką króla i wobec ojczyzny powinność swą znaj
Wszak o pomyślność jej dbać musi wciąż ojciec twój Agamemnon
Czyż tylu zbrojnych miało zgromadzić się tu nadaremno..?
Zważ, czymże jest jedno życie, gdy rzecz idzie o cały kraj

Ifigenio, Ifigenio, czekamy na przyjazny wiatr
Nie zwlekaj więc i dar żywota w ofierze złóż.
Ifigenio, jakże nam się dłuży czas, ach, pospiesz się
Patrz, jak wytrwale ofiarnik ostrzy swój nóż



Dodajcie do tego głos Gintrowskiego i mamy perełkę.

Gratulacje dla cenzora

[renepoznan]

za specyficzne rozumienie wolnosci słowa.
:)

[sineira]

Cenzor szaleje, czyżby miał duszę romantyczną i dbał o nieskalaną literackość wątku?
Cenzorku kochany, masz osobliwe pojęcie o swej pracy, doprawdy osobliwe...

[lucyfercia]

Tak, tak, jak najbardziej - gratulacje dla cenzora:) - za oczyszczenie wątku :)

[dobrusia_to_ja]

W malinowym chruśniaku, przed ciekawych wzrokiem

Zapodziani po głowy, przez długie godziny

Zrywaliśmy przybyłe tej nocy maliny.

Palce miałaś na oślep skrwawione ich sokiem.



Bąk złośnik huczał basem, jakby straszył kwiaty,

Rdzawe guzy na słońcu wygrzewał liść chory,

Złachmaniałych pajęczyn skrzyły się wisiory,

I szedł tyłem na grzbiecie jakiś żuk kosmaty.



Duszno było od malin, któreś, szepcząc, rwała,

A szept nasz tylko wówczas nacichał w ich woni,

Gdym wargami wygarniał z podanej mi dłoni

Owoce, przepojone wonią twego ciała.



I stały się maliny narzędziem pieszczoty

Tej pierwszej, tej zdziwionej, która w całym niebie

Nie zna innych upojeń, oprócz samej siebie,

I chce się wciąż powtarzać dla własnej dziwoty.



I nie wiem, jak się stało, w którym okamgnieniu,

Żeś dotknęła mi wargą spoconego czoła,

Porwałem twoje dłonie - oddałaś w skupieniu

A chruśniak malinowy trwał wciąż dookoła.

[Gość: Filip]

....cholernie ponury ten Poznan..to forum tez...widac ze wraca
zamordyzm ideologiczny....

[Gość: ixs]

Filip, Ty EMO jesteś? Jak widze te "..." co pare słów to od razu mi sie kojarzy
z takim smutnym zgaszonym i zduszonym emo w pasiastych skarpetkach. Oni tak głos
zawieszają... co pare słów... jakby... sił nie mieli...