Gość: la bella
IP: *.wroclaw.dialog.net.pl
31.10.01, 21:10
Zbliza sie 1-szy Listopada. Swieto Gwiazd na Niebie ktore zaginely. Nie
przepadly bezpowrotnie. Sa, miedzy nami, patrza na nas z gory. Czekaja by na
nie spojrzec, zwrocic na nie uwage. Nie zawsze wiemy ktora to jest,
najwazniejsze wiemy, ze jedna z nich. Napewno czekaja by je odkryc z posrod
miliona, kiedys napewno tak sie stanie.Wspomnienia o najblizszych przenikaja
nasze dusze i serca. Tkwia jako czastka nas samych. W nas samych. Cieplo po
nich pozostalo. Wspomnienia roznorakie. Wspominamy te chwile z nimi najczesciej
w cieple, w zadumie nas ogarniajacej. Przyroda tez jakby przestawila sie na
smutne tory, powoli zolkna liscie, opadaja ku ziemii, toczac sie z wolna, to
tancza na wietrze by opasc znow. Powoli drzewa ukazuja swoje nagie galezie, jak
wyciagniete ramiona ku Niebu. Tak zastanie je zima, kiedy mroz ogarnie ziemie.
Raz w bialej powloce, to znow smagane wichrem. Lecz tak jak jesien przychodzi,
przyjdzie z calym impetem i wiosna. I znow te same drzewa pokryja sie
listowiem, na lakach, w ogrodach zakwitna kwiaty.
Przychodzimy na swiat jako wedrowcy, przemierzamy ta droga, nasze zycie,
stapamy czasami powoli, to szybciej. Czasami jest nam dane przezyc je w
zdrowiu, czasem i bywa inaczej. Poznajemy na tej drodze ludzi, ktorzy
odpowiadaja na nasze pytania(e). Niekiedy przychodzi do nas wezwanie innych
serc, milosci do drugiej osoby. Zdarza sie w zyciu wiele, padaja pytania. Na
ktore nie znamy od razu odpowiedzi. Bo sie i nie otwieramy niekiedy na to
wyzwanie. Jedno z najwiekszych. Nic dziwnego, ze sw. Pawel pisze przejmujacy
poemat o tym. Arcydzielo, jakich naprawde malo. I co najwazniejsze, nie traci
ono na swym znaczeniu, pomimo ze ma 2000 lat. Serce bije swym rytmem zawsze.
Niekiedy szybciej gdy spotyka wlasnie inne. I nawet wtedy gdy nie uzyskuje od
razu odpowiedzi. Szukamy naszych gwiazd, czasami przechodzimy spieszac sie
obojetnie obok.Bywa, ze odkrywamy jedna z nich na nowo, NASZA gwiazde. I wtedy
zyjemy zupelnie innym zyciem. Nie na darmo patrza te gwiazdy z gory, migocza do
nas swym swiatlem. Ciesza sie razem z nami, naszymi radosciami i smutkami. Jak
to zwykle juz w zyciu naszym bywa. Jest jesien. Niedlugo przyjdzie
wiosna.Swoimi barwami. Czas Zmarwychwstania, czas milosci. Mysle, ze ten czas
zadumy jest nam potrzebny, by znac i moc sie cieszyc ze szczescia. Nawet jesli
teraz to smutek i szarosc jesiennych dni gore biora. Niewielu ludzi potrafi tak
prosto z serca wyrazic co czuje, dzisiaj to coraz rzadszy objaw. Niekiedy
ludzie go tlumacza slaboscia. Lecz tak z pewnoscia nie jest. Bo kto nie potrafi
tego jest ubogi duchem. Bo materia to jeszcze nie wszystko, czego czlowiek
potrzebuje w zyciu. Wielekroc to sa uczucia, za ktorymi tesknimy ,za ktorymi
sie rozgladamy. Ktorych w naszym zyciu wypatrujemy, jak tych zaginionych gwiazd
na firmamencie. Musimy byc na nie otwarci. Nie bac sie ich nigdy. Wtedy
naprawde, dzielo tych co odeszli, tych czasami zagubionych gwiazd nie pojdzie
na darmo. Z pewnoscia. Nawet wtedy gdy od poczatku nie wszystko pojdzie po
naszej mysli.
Ja juz odchodze w mrok jesiennych lisci...
la bella
