Świeczka dla Jacka Kuronia

[cyklista]

wirtualna, bo do Warszawy daleko

[Gość: Zebra]

Zapalam i ja

[ja07]

[*]

[xsatanistax]

a co się stało? znowu umarł?

[jakis.ktos]

no własnie ze dwa lata temu wiec o co chodzi ??
pl.wikipedia.org/wiki/Jacek_Kuroń ani na urodzin ani na rocznice śmierci data mi nie pasuje

[el4]

Świeczka dla Pana Jacka i chorągiewka w ... LPR

[Gość: JGA]

Nie bedzie swieczki w moim imieniu.

Prawdziwe oblicze polskiej kontrrewolucji sponsorowanej przez CIA:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=79&w=47848122

Zmierzch kapłanów pamięci

[Gość: Rok 1989]

OPINIE:
Zmierzch kapłanów pamięci

Czas, kiedy zamiast historii Sierpnia czy antykomunistycznej opozycji serwowano
nam ich mitologię, dobiegł końca. I na nic zdadzą się histeryczne głosy części
dawnych opozycjonistów, wspieranych przez „Gazetę Wyborczą”. Pora się z tym
pogodzić i zacząć tworzyć prawdziwą historię tamtych dni i tamtych bohaterów.
Liczbę obelg, jaka spadła w ostatnich dwóch dniach na dziennikarzy Życia
Warszawy, innych mediów i historyków IPN-u, trudno nawet
zliczyć. „Szambonurki”, „gnojki”, „dranie” „nieświęci młodziankowie z prasy,
radia i telewizji” – to te pikantniejsze z nich, którymi posługiwali się Adam
Michnik i Andrzej Celiński. Inni komentatorzy z grona dawnej opozycji, a
przynajmniej jakoś powiązani z „GW”, byli ostrożniejsi, ale też nie pozostawili
na materiale o Jacku Kuroniu suchej nitki. Zarzucali mu i poszukiwanie sensacji
(czemu niewątpliwie przysłużył się, niezbyt szczęśliwie dobrany tytuł), i
opluwanie („obrzucanie g…” – jak malowniczo ujął to Maciej Kuroń), i nawet (to
już w sumie nudne) niszczenie bohaterów. Nikt tylko nie zarzucił materiałowi
kłamstwa, nikt nie wskazał, że materiały upublicznione przez Życie Warszawy, a
w całości przez „Arcana”, są nieprawdziwe, nierzetelne lub sfabrykowane.
Wszyscy zgodnie przyznawali, że takie rozmowy (pytanie czy rzeczywiście można
je określić „negocjacjami”?) rzeczywiście się odbywały, i że jest wysoce
prawdopodobne, że Jacek Kuroń mówił w nich mniej więcej to, co zanotowali
esbecy.

O co więc cały hałas? O co tak mocne i grubiańskie zarzuty? Za co propozycja
kary „niepodawania ręki” dziennikarzom Życia Warszawy? Odpowiedź jest prosta:
za ujawnienie niewielkiej części dokumentacji, zgromadzonej przez bezpiekę, a
poświęconej działalności opozycyjnej Jacka Kuronia. Dokumentacji, która pozwala
zrozumieć część zachowania jego środowiska, także po roku 1989, ale też
pokazuje stan ówczesnej świadomości jednego z bohaterów opozycji. Niby to nic
takiego, a jednak dla środowiska „Gazety Wyborczej” i skupionych wokół niego
lewicowo nastawionych członków dawnego KOR-u – ta publikacja oznacza koniec
pewnej epoki. Epoki, w której to oni dyktowali, co jest, a co nie jest prawdą
historyczną, kto jest, a kto nie jest prawdziwym bohaterem, i jak należy
rozumieć poszczególne etapy odzyskiwania wolności. Kształtowali w ten sposób
coś, co określić można „laicką historią świętą”, a wraz z nią „laicką
hagiografię”, w której spotkać można było bohaterów bez skazy, nieomylnych jak
papież (w odróżnieniu od tego ostatniego we wszystkich sprawach, a nie tylko w
kwestii wiary i moralności) i w zasadzie nieskalanych jakąkolwiek złą myślą,
nie mówiąc już o uczynku.


Jak święci staruszkowie mitologię pisali

Działalność mitotwórcza środowiska „Gazety Wyborczej” opierała się na
zreinterpretowanym na nowo schemacie manichejskim. Naprzeciwko siebie stały w
nim dwie siły. Siła jasności, przebaczenia, pojednania, honoru, której wyznawcy
z obrzydzeniem odrzucali wszelką myśl o samej możliwości poznania
skomplikowanych losów opozycji czy też dowiedzenia się, kto był kapusiem, a kto
nie. Z drugiej strony, znajdowali się wyznawcy sił zła: szambonurki, gnojki,
oszołomy (by posłużyć się dzisiejszym językiem przeciwników lustracji), które
domagały się normalnych badań historycznych nad zgromadzonym i zabezpieczonym
archiwum SB. Badań, które pozwoliłyby wyeliminować z życia publicznego
zdrajców, oszustów, ludzi uwikłanych w zadawnione zależności, ale też
umożliwiłyby stworzenie w końcu normalnej historii Solidarności, opartej nie
tylko na ułomnej ludzkiej pamięci, ale też na dokumentach, także tych
stworzonych przez ideowych i politycznych jej przeciwników.

Dualizm ten przekraczał (w imię „aktu stwórczego” swoistego Genesis, jakim stał
się dla jego wyznawców układ Okrągłego Stołu i wyinterpretowana z niego
zasada „grubej kreski”) przy tym dawny podział na „my” – społeczeństwo i „oni” –
władza komunistyczna. Przeciwnie, włączał on ludzi władzy, i to nawet tych
najbardziej umoczonych w komunizm, jak generał Czesław Kiszczak czy Jerzy
Urban, w krąg „sił światłości”. I to nie tylko teraźniejszy, ale i przeszły. Na
zewnątrz kręgu pozostawali zaś ci, którzy nie chcieli jakoś uwierzyć, że III
RP, SdRP czy SLD zostały stworzone z niczego. Oni – dzięki zgrabnej podmianie
znaczeń – działać mieli w odróżnieniu od esbeków – na niekorzyść Polski, bo
zmierzać mieli do krwawej rewolucji, której tak Adam Michnik (by posłużyć się
tym zasłużonym dla Polski przykładem), jak i Czesław Kiszczak chcieli za
wszelką cenę uniknąć.

W myśl tego nowego mitu stwórczego III RP (a może lepiej byłoby posłużyć się
terminem ukutym przed laty przez redaktora „Brulionu” Roberta Tekielego: RPRL)
niepodległość miała być stworzona wspólnie przez działaczy PZPR-u, Służbę
Bezpieczeństwa i rozsądną część Solidarności. Obie strony (no, może nie w
jednakowym stopniu) miały zmierzać do tego samego celu, obie miały walczyć o
niepodległość i w obu znajdować się mieli „ludzie honoru”, którzy niekiedy
(oczywiście z obrzydzeniem dla samych siebie, ale z poczucia obowiązku) musieli
wprowadzać stan wojenny albo okłamywać społeczeństwo w trakcie konferencji
prasowych.


Koniec czasu mitów

Ten zgrabny schemat interpretacyjny bywał, oczywiście, podważany przez
historyków, ale tych ostatnich albo przemilczano, albo wciągano na listę ludzi
owładniętych „teczkową obsesją” i jako takich uznawano z definicji za
niewiarygodnych. Ten stan mógłby oczywiście (zdaniem przeciwników lustracji)
trwać wiecznie, ale po wielu latach sporów wreszcie powołano Instytut Pamięci
Narodowej, który zaczął zbieranie, porządkowanie, a przede wszystkim badanie
papierów znajdujących się w archiwach bezpieki. A badania naukowe mają zwykle
to do siebie, że niszczą mity.

I tak się właśnie stało. Historycy (a za nimi – o zgrozo – także dziennikarze)
miast powtarzać, jak za panią matką, stosowne opowieści, opinie, hagiografie
czy wreszcie „historie święte” zaczęli sprawdzać rozmaite tropy, konfrontować
wspomnienia czy autobiografie z innymi źródłami. Czyli zaczęli uprawiać w
miejsce bezkrytycznej lektury wybiórczej pamięci części środowisk opozycyjnych,
krytyczną naukę. I od razu na ich głowy posypały się gromy (wystarczy wspomnieć
dyskusje na łamach „Gazety Wyborczej” na temat (nie)kompetencji historyków z
IPN-u). Historia opozycji (oczywiście, tej jedynie słusznej) nie miała być
przecież badana, ale miała pozostać „Świętą Pamięcią”, do interpretowania
której prawo przyznawaliby dawni opozycjoniści i/lub ich bezpośredni
wychowankowie. To oni mieli przekazywać następnym pokoleniom „jedynie
prawdziwy” obraz rzeczywistości, w którym nie ma miejsca na podważanie „honoru
Kiszczaka” czy nieomylności Michnika i Kuronia. Znakomitym przykładem takiego
zachowania było ostrzeżenie przez procesem skierowane przez Adama Michnika do
historyków, którzy chcieliby przebadać dokładnie jego teczkę…

Rytualne pohukiwania, zaklęcia rzeczywistości jednak nie na wiele się zdały.
Młodzi historycy (co zresztą jest dla przeciwników lustracji zarzutem, tak
jakby wymogiem warsztatu historyka był wiek pozwalający pamiętać czasy, które
się bada), gdy tylko nadarzyła się okazja, zaczęli bowiem robić to, czego
nauczono ich na studiach, czyli krytycznie badać dokumenty, konfrontować ich
treść ze wspomnieniami uczestników pewnych wydarzeń i pisać na ten temat prace.
A wyniki ich prac zaczęli cytować dziennikarze. Tego nieuniknionego p

[Gość: Rok 1989]

www.zw.com.pl/apps/a/tekst.jsp?place=zw2_ListNews1&news_cat_id=9&news_id=94006

[spojrzenie.kota.w.butach]

niczego nie słuccham, niczego nie czytam, zyję w tym kraju od lat, mam
ukształtowane poglady....
zapalam
[*]
i trwam w swoim świecie

pozdrawiam!