Walka wrocławian z powodzią

[pskrzyn]

pamietam te chwile. Zdrojewskiego nie ogolonego w tv, pamietam ludzi
walczących o Ostrów Tumski wsrod nich ja. Jestem dumny z tego ze Wroclaw jest
moim miastem.

Pamietam rynek - wyspę :)

[Gość: CivitVratis]

Z Żoną dotarliśmy w piękny dzień do linii torów kolejowych przy Swidnickiej i
Bogusławskiego, potem jak w jakimś surrealistycznym snie dotarlismy do rynku
brodządz w wodzie az do pół uda. A w rynku otwarte knajpki i ogólna siesta,
grile i piwo w wiadrach z lodem... i wtedy zrozumiałem na czym polega DUCH
MIASTA !!

Pozdrawiam CivitVratis

Napisalem prace mgr o powodzi..:D

[Gość: misiuncio]

[Gość: Robek]

potem jak w jakimś surrealistycznym snie dotarlismy do rynku
> brodządz w wodzie az do pół uda.

A ja zap....łem dziurawym pontonem.

[Gość: Robek]

. i wtedy zrozumiałem na czym polega DUCH
> MIASTA !!

W przeciwieństwie, nie jestem poganem i wyznaję Ducha świętego.Tylko prymitywne
ludy wyznają bożków.

[beretelwi]

pamietam jak przy wiezy cisnien na Wisniowej rozbieralismy do workow halde gleby
i piasku. Jak Pani z prywatnej firmy wciskala kazdemu hamburgery gorace pieknie
zapakowane do kieszeni. Jak wszyscy podawali sobie wode do picia bo pot lal sie
rowna ze wszystkich. Pamietam tez, ze za zaszczyt pakowania haldy do workow
trzeba bylo miec swoja lopate i dorzucic wypraske wody mineralnej dla wszystkich
Pozdrawiam

[o.beyzyma]

Byłam w tym miejscu, ale bliżej ulicy Powstańców Śląskich. Na mnie zrobili
wrażenie niewidomi nauczyciele z zakładu przy pobliskiej ulicy Kasztanowej,
którzy siedzieli obok tych napełniających worki i z dużych bel odcinali
odpowiedniej długości sznurki do przewiązywania worków. Kawałki te wieszali na
ogrodzeniu wykopu, aby pracujący mieli je pod ręką.Każdy chciał byc przydatny...
A starsze panie przynosiły kanapki z ogóreczkami małosolnym. Pycha. To było
epokowe przeżycie.
W to miejsce dotarłam pieszo z Ossolineum, gdzie pod kierunkiem dyrektora
Juzwenki nosiliśmy książki z niższych na wyższe piętra: w ciemności
rozświetlanej żarówkami przywiązanymi do kabla leżącego na schodach (na
dziedzińcu był wojskowy spalinowy agregat prądotwórczy). Książki "płynęły"
trzema nurtami - podawane z ręki do ręki przez ludzi stojących obok siebie.
Wspaniała atmosfera, chociaż ręce brudne od kurzu i bolały przeguby rąk. Potem
przyszedł pan dyrektor i powiedział, żebyśmy uciekali do domu, bo miasto jest
zalewane.
Następne dni to moja praca w magazynie na Klecinie - przygotowywanie worków do
zrzucania z helikoptera, ale tu to już było cwaniactwo i złodziejstwo, niestety.
Nie spałam wtedy prawie przez trzy dni. Jak to człowiek wytrzymywał...

[membrum_virile]

Dwunastego lipca roku Anno Domini 1997 przebywałem w Kołobrzegu, gdzie poznałem
moją uroczą małżonkę. Widziałem was w TV. Zuchy-chłopcy!
Potem wróciłem do rodzinnej wsi Brzeziny pod Kaliszem.
Tam też było niebezpiecznie. Woda zalała łąki i krowa nam zdechła z głodu.

[Gość: Martix]

Ale nie byłeś w trudnych chwilach z Wrocławiem.
Ja pamiętam naprawdę wiele i to nie wymaże się z pamięci do końca życia.Na
mojej ul.Traugutta widziałem jak woda wdzierała się przez bramy od Oławki i
pochłaniała coraz większą częśc ulicy a potem miasta.Tu była masa
fotoreporterów,ze szpitala karetki szybko ewakuowały pacjentów.Ta woda parła
strasznie,niosła ze sobą różne świństwa.My siedzieliśmy w domu bo wszystko było
zalane,na ulicy było od 1,3 m do ponad 2 m wody,zależy gdzie.Widziałem że przez
ulicę po której jechały dopiero co tramwaje i samochody płynące łodzie
WOPRu,strażackie i nie tylko,kajaki,pontony,amfibie wiele gdzieś z daleka nie z
Wrocławia.Widziałem pozalewane samochody i ludzi którzy jedni pływali w
kierunku nurtu,inni szli pod prąd z trudem.Widziałem helikoptery zrzucające
żywność.To trwało ok.3 dni,straszna była ta cisza,jakieś krzyki ze szpitala i
tylko szum płynącej wody.Wcześniej zanim to się zaczęło chodziłem na Niskie
Łąki gdzie było masę osób i widziałem jak woda zalała łąki i nasze
ogródki,mówiłem wtedy że nas nie ominie choć do wdarcia się na ulicę brakowało
jeszcze naprawdę sporo,ze dwa i więcej metrów.
Wcześniej próbowałem wyjść z domu ale nie da rady,zaraz cały mokry i w dodatku
zraniłem się lekko w nogę w pozapadaną studzienkę.Gdy woda w moim rejonie ulicy
opadła ale zagrozenie jeszcze było gdyż była fama o drugiej nadchodzącej fali
poszedłem pomagać nosić wory by odgrodzić całkiem Oławkę by nie było już ryzyka
powrotu nurtu na ulicę.Udało nam się to wielką determinacją,gdyż wtedy pomagało
wielu nie patrząc na codzienne podziały kto lepszy a kto gorszy.Wszyscy byliśmy
na Ty i niemal braćmi.Ja pomagałem w dodatku w rozdawaniu chleba,wody przy moim
Kościele na Krakowskiej.U nas już wody nie było ale poszedłem w kierunku miasta
i tam na ul.Pułaskiego z uwagi że jest niżej woda miała jeszcze ze dwa metry i
mniej zależy gdzie.Ubrałem kalosze i poszedłem na ogród,o Boze jakie
zniszczenia i smród zastałem,zniszczone drzewka i wszystko powywracane.Wogle po
zejściu wody na naszej ulicy były straszne zniszczenia.Woda zmyła
chodniki,uszkodziła ulicę i porobiła gdzie niegdzie doły.O stanie budynków i
zalanych mieszkań na parterze już nie piszę.
Potem problemy z wodą,kolejki,oczekiwania na nią,batalie,śmieszne bieganiny z
wiadrami za cysternami.Woda była niemal jak na wagę złota,dowożono ją z
Poznania,Piotrkowa Tryb..Nie było jej w kranach,w czasie powodzi używało sie do
spłukiwania kibla jedynie tą powodziową z wiader.Nie było gdzie niegdzie gazu
{unas był jedynie właśnie gaz},prądu,nie działały telefony niemal jak na
wojnie.Potem panika wybuchu jakiejśc epidemii bo był brud a na wsiach dodatkowo
padlina.Ja się zaszczepiłem przeciw tężcowi.
To wszystko opisałem i tak w streszczeniu.Tych trudnych chwil nie da się
zapomnieć.Jedynym kontaktem ze światem było małe radyjko na baterie,gdzie
słyszało się:woda wdziera się do....potrzebne dla dziecka.. potrzebni są ludzie
do naszenia worków...itp.Przed powodzią popisała się też Tv TeDe relacjonując
na żywo jak wdziera się woda w poszczególne miejsca.
Oby nigdy więcej to się nie powtórzyło!

[Gość: Robek]

. Woda zalała łąki i krowa nam zdechła z głodu.

A moje rybki akwariowe poczuły przestrzeń i wypłynęły na ulicę.

[dzidal]

tak, mimo całego tragizmu, były to niesamowite dni. Ludzie znowu udowodnili, że
potrafią być solidarni i bezinteresownie dobrzy. Bywały i zabawne chwile. Pewien
mężczyzna płynął kajakiem wzdłuż zalanej ulicy, a ponieważ sygnalizacja wciąż
działała, zapaliło się czerwone światło i on się zatrzymał... :-)

[zla_wiedzma]

Ja pamiętam jak wyjrzałam za okno i zobaczyłam jak słońce odbija sie od ulicy az dojrzałam ze to nie ulica a WODA zakrywająca nawet znaki. Pamietam tez obronę "Kozanowskiej" gdy ludzie tam mieszkający błagali by zburzyć pseudo wał .... doszło nawet do jakiejś bójki a i tak wał pozostał. Pamiętam tez jak tym ludziom sprzedawano chleb za 10z (chleb który miał byc za darmo) i jak brano wszystko co sie pojawiło jako tzw.dary. Jak moja 60-letnia sąsiadka (u nas zalana była tylko piwnica) brała darmowe pampersy dla dzieci... Troche starchu było i juz prawie śmierć widziałam :))(bo sama w domu byłam). Jedyne co dobre było ze ludzie faktycznie (nie wszyscy) potrafili sie zjednoczyć i np. obić bezintersownie m.. mendom próbującym na tym nieszczęściu zarobić....

[Gość: Martix]

Niektóre hieny sprzedawały chleb za dychę.Inna strona medalu z chlebem,również
zła:Gdy do mojej parafii przy Krakowskiej przyjechał chleb przywieziony przez
księdza aż...z Trzcianki za Piłą,ja ten chleb rozdawałem ludziom to ten chleb
potem walał się po drodze.A wystarczyło dać go tym co go nie mieli jak ktoś
wziął za dużo.Po prostu marnotrastwo i ludzka głupota.
O moich przeżyciach z powodzią napisałem wcześniej.Dodam jeszcze,że powódż
zaczęła się 12.07.1997 właśnie od mojej ul.Traugutta-głośne zalanie tomografu w
szpitalu Marciniaka naprzeciw mnie gdzie mieszkam.Dnia 13.o7. to data moich
urodzin{ale miałem urodziny,nie?}.
Na krótko przed zalaniem gdy bacznie śledziliśmy komunikaty dokąd woda się
wdziera podjęliśmy ewakuację samochodu.Zastanawiałem się,gdzie mam bezpiecznie
postawić samochód by nie sięgnęła go woda.Zaparkowałem na nasypie kolejowym na
Krakowskiej{koło obecnego McDonalda i Carrefoura}.Inni kierowcy mi odradzali
mówiąc,ze tu się sięgnie woda co okazało się nieprawdą bo teren ten leży wyżej
i woda na granicy Traugutta/Kościuszki z Krakowską się kończyła i dalej było
sucho.Ale bojażń o swój samochód sprawiła,ze postawiłem go na skwerze przy
drodze za wiaduktem łączącym się z Armii Krajowej i Krakowską nad którą
samochód był z 5 m wyżej.Tu woda by go nie sięgła.Obstawione było to miejsce
samochodami jak również wzgórze Andersa choć w tej części miasta powodzi nie
było.W czasie powodzi człowiek nawet nie myślał specjalnie o swoim
samochodzie,inne rzeczy to przysłaniały.
Dwie godziny przed powodzią byłem na działce którą wkrótce woda zalała na 2,5
m.Mówiłem do ojca-uciekamy bo nie zdąrzymy,inaczej tkwilibyśmy na dachu
altany.Udało się jeszcze zerwać ze dwa wiadra wiśni które wkrótce zniszczyła
woda.
Pamiętacie te stosy zniszczonych rzeczy wyrzuconych z zalanych piwnic i
parterów?My też musieliśmy sporo wyrzucić łącznie z niestarą butlą na wino.Ale
byli tacy którym woda zabrała wiele więcej i odszkodowanie im tego nie
zrekompensowało.

[sztuk6mistrz]

Też tam byłem i piach sypałem do worków. Byli tam wszyscy - Piter, Kogut, bracia
Gotfrydowie, Paulus i babcia, która przyniosła pościel bo worki się skończyły. A
panowie ze szpitala im. Marciniaka palcem nie kiwnęli żeby ratować sprzęt.

Walka wrocławian z powodzią

[Gość: astan]

Pamiętam tamte dni. Woda zalewała Ołbin. Na prośbę jednego strazaka (nie wiem
co za stopień miał Cztery gwiazdki)pojechałem samochodem na most Warszawski.
Mialem CB-radio, a więc i łączność z innymi (pozdrawiam Czarnego Konia). Ni
stąd ni z owąd zostałem kierującym akcją na wałałach przy moście. Pamietam
spontaniczność wrocławian pracujących przy układaniu worków na wałach. Pamiętam
kilkuletnich i kilkunastoletnich chłopców sypiących piach do worków, ich ręce z
odciskami od łopat. Pamietam starsze panie ktore zorganizowały punkt sanitarny
i żywnościowy dla ludzi pracujacych na wałach. Pamietam palety napoi
przywożonych przez pracowników Browaru Piatowskiego oraz samochody z posiłkami
z okolicznych restauracji. Pamiętam strażaków (nie wiem nawet skąd przyjechali)
którzy oświetlali nam plac gdzie ludzie napełniali worki. Jestem dumny z
wrocławian.
Ale i pamietam pana Zdrojewskiego fotografującego się z łopatą, z workami itp.
zamiast jako prezydent maista kierować akcją ratunkową. Pamietam zwiewajacych
strazników miejskich gdy ich poprosiłem o pomoc, pamiętam pana Łosia (wtedy
chyba przewodniczacego Rady Miasta) który przyjechał z sekretarzem na most
Warszawski tylko po to aby stwierdzić że to On i prezydent uratowali miasto.
Nawet nie podzienkował zmęczonym pracujacym tam ludziaom. Z tego nie jestem
dumny.

[Gość: Martix]

Prezydent Zdrojewski pojawiał się w wielu miejscach,ja widziałem go w amfibii
na Kościuszki stojącego jak generał na paradzie.Własnie przypisuje mu się
zangażowanie w sprawy związane z powodzią,to podkreślał jego zarost który miał
być znakiem braku czasu dla siebie.Przecież "Zdrój" nie zostawił miasta i nie
wyjechał ale został w mieście niemal jak kapitan w tonącym statku,wiem że nie
zmrużył wtedy oka i był frontem do mieszkańców Wrocławia.
Nic się nie mówi o księdzu Prawosławnym proboszczu parafii przy ul.Św,Jadwigi
na Ostrowie,który dowodził akcją ratowania przed zalaniem właśnie Ostrowa.Obok
przy Młynie Maria strażacy ratowali ten obiekt przed napierającymi belami
drzewa które mogły go uszkodzić.Systematycznie wyciągali je dżwigiem z wody.
Najgorsze było to,że po powodzi po pomoc-dary szli ci mieszkańcy miasta którzy
mieszkali w nie zalanych dzielnicach,a byli tacy.

[Gość: Robek]

> Prezydent Zdrojewski pojawiał się w wielu miejscach,ja widziałem go w amfibii
> na Kościuszki stojącego jak generał na paradzie

A co,ma zapędy dyktatorskie?Przerabialiśmy to już w PRL-u.

[Gość: Robek]

> Ale i pamietam pana Zdrojewskiego fotografującego się z łopatą, z workami itp.
> zamiast jako prezydent maista kierować akcją ratunkową.

No ,Zdrojewski ładny chłopaczek,nawet mnie kręci,i tyle.Minął się z
powołaniem.Może powinien zostać modelem?

Walka wrocławian z powodzią

[Gość: Kajtek]

prosze tylko nie zapominać, że Pan Zdrojewski jest z wykształcenia socjologiem
i naprawdę potrafi odpowiednio sie sprzedać mediom i wszystkim tym którzy go
oglądają bądź czytają. W tym przypadku i jego znaczenia przy obronie wrocka
przez powodzią nie popadajmy w zachwyt.

[Gość: Basia]

Pozdrawiam Złą Wiedźmę i Martixa .
Wasze opowiadania przypomniały mi tamte dni.
W drugi dzień powodzi chciałam skontaktować się z moimi rodzicami, bardzo się o
nich martwiłam. Wyruszyłam, z Kozanowskiej na Traugutta.To była niesamowita
wyprawa, która niestety mogła sie dla mnie zakończyć tragicznie. Dotarłam na
Traugutta od strony Krakowskiej. Dom, w którym mieszkali był w zasięgu mojego
wzroku, lecz ta woda płynąca ulicą była wartka i taka strasznie bura.....Bałam
się. Mimo lęku pomyślałam, że dam radę, przecież to taki malutki kawałek.
Powolutku zaczęłam wchodzić do wody, brnęłam środkiem ulicy obok mnie szły trzy
albo cztery osoby, już nie pamiętam. Przed nami płynęła amfibia. Ludzie z
amfibii krzyczeli abyśmy zawrócili, bo jest niebezpiecznie. Nie zwracałam na te
krzyki uwagi, chęć zobaczenia rodziców była przeogromna. W pewnym momencie
uznałam, że bezpieczniej będzie jak pójdę przy budynkach i to był błąd. Nie
zdawałam sobie sprawy, że woda, która płynęła od strony Oławki i bramami
wdzierała się na ulice wymyła wielkie doły w jezdni. Ze środka jezdni skręciłam
w stronę budynku i przy bramie wpadłam właśnie w taki duł. Koszmarne przeżycie.
Pamiętam, że młody człowiek pływający pontonem mnie zabrał i wysadził w
bezpiecznym miejscu. Byłam brudna, cała mokra i okropnie przerażona. Z
Krakowskiej odjechałam wraz z ludźmi, których ewakuowano z Traugutta. Prawdę
powiedziawszy nawet nie, pamientam, dokąd nas zawieźli. Potem szłam ulicami
miasta w stronę Kozanowa. Suche chodniki, ludzie normalnie ubrani, dzieci.......
Inny świat, wtedy było to takie dla mnie nierealne. Dotarłam na Modrą. Jakiś
człowiek w kajaku mnie zabrał........Do mojego budynku wchodziłam przez okno na
klatce schodowej. W domu czekałam aż opadnie woda, po tym wydarzeniu, nie miałam
już ochoty na żadne wycieczki.
Z rodzicami zobaczyłam się dopiero po powodzi.
Ogrom zniszczeń, jakie zobaczyłam na Traugutta był przerażający i te wielkie
wyrwy w jezdni...........brrrrrr
Potem dowiedziałam się, że na człowieka, który pływał pontonem po Traugutta i mi
pomógł, mówili Ryba. Spotkałam się z nim i wspominaliśmy tamte dni :)

[Gość: Basia]

oczywiscie miało być DÓŁ, przepraszam :)

[sztuk6mistrz]

Woda wymyła doły przy numerach 99 potem koło 110. Miałaś sporo szczęścia.

[Gość: Basia]

Tak to prawda miałam sporo szczęścia........ Co ma wisieć nie utonie:)
Jak już pisałam, kiedy opadła woda pojechałam na Traugutta do rodziców.
Mam film nakręcony amatorską kamerą.
Na Kozanowie przed drugą falą powodziową razem z mężem pracowałam przy workach z
piaskiem. Kobiety i mężczyźni ładowali do worków piasek. Mężczyźni targali te
ciężkie wory i układali wał. Pracowaliśmy do późnych godzin nocnych. Teren był
oświetlony halogenami, które bardzo raziły w oczy. Pamiętam, że przyjechali z
telewizji i robili reportaż. I jeszcze jedna sprawa......... tysiące komarów,
które niemiłosiernie gryzły.

[Gość: Robek]

> Na Kozanowie przed drugą falą powodziową razem z mężem pracowałam przy workach
> z
> piaskiem. Kobiety i mężczyźni ładowali do worków piasek. Mężczyźni targali te
> ciężkie wory i układali wał. Pracowaliśmy do późnych godzin nocnych.

A ja się byczyłem,opalałem na dachu i fotografowałem,jak Zdrojewski.

[Gość: Obserwator]

> prosze tylko nie zapominać, że Pan Zdrojewski jest z wykształcenia socjologiem
> i naprawdę potrafi odpowiednio sie sprzedać mediom i wszystkim tym którzy go
> oglądają bądź czytają

Czlowieku, powiem ci jedno: nie pier*ol! (przepraszam co bardziej wrazliwych).
Akurat wtedy widzialem Zdrojewskiego codziennie i wierz mi: to co robil - zle
lub dobrze - nie bylo robione na pokaz.
A skad to wiem? Bylem szefem programow informacyjnych w telewizji, o ktorej sie
mowi, ze pomogla uratowac to miasto przed powodzia - TeDe.

Wiem, ze papier (w tym przypadku - net) jest cierpliwy, ale jak musze czytac
takie idiotyzmy to czuje, ze moja cierpliwosc sie konczy.

Bez powazania,
Jacek Scioblowski

[sztuk6mistrz]

Pozdrawiam cię Jacek. Wtedy bardzo nam pomagaliście w koordynacji. Nie wściekaj
się na innych. Odreagowują, albo to zwykła małostkowość - kogoś przecież trzeba
obwinić, nigdy siebie.

[Gość: Obserwator]

Dzieki. Wiem, ale czasem nerw puszcza :)
Najfajniejsze z tego czasu jest to, ze pomagalismy sobie wszyscy (z bardzo
malymi i nielicznymi wyjatkami) nawzajem. Pamietam setki ludzi, ktorzy
przynosili jedzenie i wode, czasem po butelce i bochenku chleba, do Poltegoru, z
ktorego przy pomocy wojska i strazakow rozwozilismy to po Kozanowie, Rakowcu,
Biskupinie, Zalesiu, Olbinie i Kowalach.
W poniedzialek okazalo sie, ze straz ma problem z dowozem paliwa oraz
tankowaniem samochodow i potrzebne byly puste kanistry. W ciagu 3-4 godzin od
czasu, jak Monika Jagielska przeczytala apel w tej sprawie, na parkingu pod
Poltegorem byly setki, tak - SETKI !!! - kanistrow.
10 lat. Ciekawe jak bardzo, i czy w ogole, zmienilismy sie od tamtego czasu? I
dlaczego potrzeba kataklizmu, zebysmy przypominali normalne spoleczenstwo... To
pytania retoryczne.

[wielki_czarownik]

Ja układałem zaporę pod wiaduktem Hubska/Dyrekcyjna oraz na Stawowej (też wiadukt). Pamiętam też potwornego chama ze stacji CPN koło salonu Forda na Kamiennej (dzisiaj tam jest chyba Shell), który robił wielkie problemy jak kupowałem paliwo to kuchenki turystycznej.
A! No i jeszcze przesypywałem piaskownice na Orzechowej do worków które potem jakiś facet prywatnym autem zawiózł na barykadę.
No i moja podróż rowerem ze Szczepina na Gaj. Nic specjalnego, gdyby nie to że złapałem kapcia i musiałem prowadzić rower. Jakiś dziadek chciał mi dać łatkę, żebym mógł naprawić oponę (nie miałem swojej łatki) ale okazało się, że do jego garażu już się nie da wejść. Dobrze, że auto wcześniej wystawił.
No i noszenie wody do domu :/ Targanie 20 litrowego baniaka to nic przyjemnego.

[a.os]

ja mam wspomnienia z calkiem innej czesci wroclawia - wielka wyspa, ale od
strony zalanej - zalesie zacisze. czas kiedy woda przerwala waly i wdarla sie
na ulice to jeden z najbardziej synkretycznych okresów w moim zyciu. uczucie
strachu, dumy, zachwytu, zrezygnowania, podniecenia,... cale spectrum odczuc.
zaczelo sie niepozornie. byla najpierw pewnosc ze woda nas nie przemoze, ze
solidnie wykonane przez niemcow waly wytrzymaja, ze wody nie bedzie az tak
duzo. noc z pochodniami na walach, latanie walu miedzy mostami jagielonskimi a
mostem chrobrego i poczucie zadowolenia ze przesiąknięcia udało się załatać i
ze moze woda jednak sie nei rpzeleje. potem praca przy ladowaniu workow na
tylach stadionu olimpijskiego czym sie dalo, bo o piasku mozna bylo tylko
marzyc, i do czego sie dalo [w pewnym momencie nawet do workow
plastikowych!!!]. dalej noc, i strzępkowe informacje ze wały gdzies na zaciszu
pękły. dalej zalewana juz ulica kochanowskiego, gdzieś w okolicy śniadeckich,
gdzie miała być kolejna linia obrony, bo zacisze już było pod wodą. dalej
następna linia gdzieś w okolicy chopina, potem morskiego oka - i nadzieja ze
ten zbiornik pochlonie cala wode i zalesie zalane nie zostanie... pamietam
niesamowite uczucie rano, kiedy juz bylo wiadomo ze walka zostala przegrana, i
ze nic nei zatrzyma wody, a ja bylem tak wykonczony po ponad 24 godzinach na
nogach, ze porypaly mi sie i kierunki swiata [wschodzace slonce wzialem za
zachodzace], i poczucie czasu [myslalem ze jest wieczor dnia nastepnego]. i na
koniec droga do domu i widok jak woda cieknie przy kraweznikach, od studzienki
do studzienki, jak wlewa sie do ogrodow i piwnic. to bylo takie poczucie
bezsensu i zrezygnowania. juz nic nie mozna bylo zrobic. tylko isci spac.
ale z perspektywy, kiedy juz slady wielkiej wody obeschly niemal do szczetu,
mysle ze to byl piekny czas, piekni ludzie, piekne czyny.

i jeszcze jedna rzecz mi sie przypomniala. bo po pierwszej fali, jakis czas
pozniej miala przyjsc fala druga. do wroclawia sciagnely wtedy grupy ludzi z
innych czesci polski. oni chcieli pomagac. nie wiem ile takich osob pracowalo
we wroclawiu. ja mialem zaszczyt poznac kilkunastu harcerzy z bialegostoku.
alez to byla ekipa! ukladalismy worki przy moscie szczytnickim, a wlasciwie
miedzy nim a II LO. linia obronna, ktora wtedy powstala, miala kilka warstw,
wzmocnienia i takie tam. ci ludzie przez dwa lub trzy dni pracowali za nocleg i
jedzenie. wiekszosc z nich pierwszy raz byla we wroclawiu.
a woda tym czasem znow zrobila psikusa i nawet nie otarala sie o tę naszą
szczytnicką linię maginota :))))))))

[Gość: Martix]

Przynajmniej poszło ci na zdrowie bo chyba nie w garba!

[Gość: Emeryt]

Pamiętam, że też byłem nieogolony, w podartych dżinsach i rozwalających się
adidasach. Z kolegami ratowaliśmy szpital Marciniaka. Szkoda tylko, że nie
miałem czasu występować po parę godzin dziennie w TeDe i dlatego nikt mnie nie
pamięta.

[Gość: Obserwator]

Mam dziwne wrazenie, ze Wroclawianie bardziej niz na Twoje wystepy (z pelnym
szacunkiem) czekali na informacje od Prezydenta Wroclawia dotyczace aktualnej
sytuacji w miescie.

[Gość: Emeryt]

A pamiętasz jak pan prezydent informował, że Siechnicom nic nie grozi, a na
drugi dzień TVP pokazała w tejże miejscowości przywiązane, potopione krowy.
Ludzie uwierzyli tej informacji. A zresztą o jakie informacje chodziło jak całe
miasto było zatopione.

[Gość: Obserwator]

> A pamiętasz jak pan prezydent informował, że Siechnicom nic nie grozi,

A znasz pojecie "wypadek"? Stalo sie, waly puscily. O 4 rano bylismy w
Siechnicach z kamera, robilismy material, wtedy wlasnie puscil wal. Oszalaly kon
samotnie lecial w strone Olawy....
Skad Zdrojewski mial to widziec? Nie chce go bronic na sile, ale zastanowcie sie
czasem w jakosci krytyki. Jedziesz samochodem, dzwonisz do domu, ze wszysko w
porzadku. 5 minut pozniej auto z naprzeciwka wali na Ciebie )nie zycze Ci tego;
to tylko przyklad) i masz czolowke. Czy to oznacza, ze dzwoniac do domu
klamales? Przypadek.

Potopione krowy pokazalismy w TeDe, nie pamietam zeby TVP miala ten material.
Ale moge sie mylic.

[Gość: Emeryt]

Masz rację. TeDe w tym czasie była na medal.Pozdrawiam.

[wesoly_siewca_pesymizmu]

A ja ratowałem bibliotekę uniwersytecką, do której teraz nie chcą mnie zapisać :/
Pamiętam brak wody i łapanie deszczówki z dachu żeby mieć czym klocka spłukać
chociaż, pamiętam szczury i sąsiadów wracających w nocy z pontonem obładowanym
"towarami" z szabru.
Pamiętam smród i zacięte mordy wiochmenów leżących na wale którego wysadzenie
miało uratować Wrocław.
Pamiętam burdel organizacyjny i to, że tak naprawdę to miasto zawdzięcza
wszystko mieszkańcom.
Pamiętam sterty redaktorów robiących karierę na ludzkiej tragedii.
BTW. Nieogolony Zdrojewski był strasznie pretensjonalny.

[Gość: Obserwator]

> Pamiętam sterty redaktorów robiących karierę na ludzkiej tragedii.

A tych, ktorzy zamiast "robienia kariery", razem z Toba ratowali swoje miasto nie
pamietasz?

[Gość: KAmil]

Ja w czasie powodzi byłem w górach odcięty od świata, pamiętam setki osób
stojących w tasiemcowych kolejkach do auotomatów TP, ludzi dzwoniących do
sąsiadów z prośbą o wyważenie drzwi i ratowanie pamiątek rodzinnych, sprzętu
elektronicznego pieniędzy. Miałem wtedy 10 lat a wyobrażałem sobie słuchając
radia co się dzieję we wrocku. Pamiętam dzień kiedy jechałem po opadnięciu wody
z w-wy do zgorzelca sterty śmieci, całe mnóstwo mebli, wesalek i innych sprzętów
na tymczasowych wysypiskach. Nie pamiętaj jakie to były rejony, ale na pewno nie
ok Traugutta, nie potrafię sobie wyobrazić takiej katastrofy.

CO do zdrojewskiego to uważam że dobrze że dbał o PR miasta nawet w takich
chwilach, robienie sobie zdjęć zapewne przez wielu wrocławian jest, było
nieetycze ale tak naprawdę to dowało dramatyzmu sytacji i spowodowało później że
do wrocławia trafiła pomoc na odbudowę. Staram się rozumieć wszytkich i zdaję
sobię sprawę, że odbieram to inaczej bo nie uczestniczyłem w tym, nie miałem
zalanego domu itd. itd.. Uważam że nie ma sensu się kłucić, cieszmy się tym że
miasto gdzie studiuję z którym wiąże swoją przyszłość potrafiło solidarnie
stanąć do obrony przed wielką wodą, pomijając oczywiście margines, który starał
się zarobić na tej tragedii

[wesoly_siewca_pesymizmu]

Gość portalu: Obserwator napisał(a):

> > Pamiętam sterty redaktorów robiących karierę na ludzkiej tragedii.
>
> A tych, ktorzy zamiast "robienia kariery", razem z Toba ratowali swoje miasto n
> ie
> pamietasz?

Ci którzy pomagali nie mieli kamer i mikrofonów, nie wiadomo było czy media czy
nie ;)
BTW. Przypomniały mi się jeszcze wszy które wykorzystywały uwięzionych przez
wodę mieszkańców, sprzedając im wodę 10x drożej niż w sklepie.

[sztuk6mistrz]

Mam taką teorię, podpartą zresztą nie tylko moimi obserwacjami - mówił o tym też
Eichelberger, że każdy spotyka takich ludzi jakich oczekuje. Gdyby ktoś chciałby
mi wtedy sprzedać za tyle wodę, to musiałby sobie listka poszukać, bo bez szmat
bym go puścił.

[Gość: Obserwator]

Polowa naszej redakcji zastawiala workami wiadukt kolejowy na Pilsudskiego kolo
starej '7-ki'. Ale zawsze mozna nam postawic zarzut, ze bronilismy tylko
Poltegoru i naszego miejsca pracy :)
EOT.

[wesoly_siewca_pesymizmu]

Czyli rozumiem, że jesteś urażonym redaktorem, skoro o tym napomykasz.
Przecież nie napisałem "Wszyscy ci pierd.. redaktorzy", tylko sterty
redaktorów... Właziłeś komuś z obiektywem w bebechy? Nie, to się nie obrażaj, bo
tekst nie był do Ciebie ;) Boziu, boziu, zawsze tak macie, nawet jak napisali o
dziennikarzu - pedofilu, to też się czułeś urażony? :D

[Gość: Obserwator]

jw - EOT

[Gość: Robek]

PRAWIE wzruszyłem się Waszymi wspomnieniami.Wrocławianie to rozmemłane dzieci.

[Gość: Robek]

...a może razem popłaczemy?

[Gość: Robek]

...a może razem podyskutujemy o d..ie Maryni?O tym jaka fajna,powabna.Czy już
rozczuliliście się?Osiągnęliście stan ekstazy?Bo ja już prawie szczytuję!

[Gość: Robek]

...a może podyskutujemy o tym ,jak fajnie wdepnąć w gó.o i poczuć jego smród?To
takie ekscytujące.Można godzinami o tym rozprawiać.Ależ wzruszyłem się.Wy też?

[Gość: Robek]

Właśnie otworzyłem browara i puściłem bąka(jadłem fasolkę po bretońsku),...i
wziąłem głęboki wdech.Ale aromat!Chcecie o tym podyskutować? A może ktoś napisze
o tym magisterke?

[Gość: Robek]

> pamietam te chwile. Zdrojewskiego nie ogolonego w tv

Ja też lubię chłopaczków,ale gładko ogolonych.

[Gość: Robek]

Jestem dumny z tego ze Wroclaw jest
> moim miastem.

Czyim miałby być?Niemcy zabrali się stąd 1945r.,więc jest nasz.Obudż się.

[Gość: Robek]

Może drodzy Wrocławianie powazelinujemy sobie,powłazimy w du.ska?Przecież
lubicie to.

[Gość: Martix]

Przypomniałaś mi o tych dołach.Były od strony ulicy bliżej Oławki.Podobno ktoś
się w jednym z nich utopił.Zabawnie za to było gdy opadła woda,lecz w tych
dołach jeszcze była i jeden gość zauważył w nich szczupaka.Wogle a propo ryb to
po powodzi były piękne brania w nieco czyściejszej oczyszczonej przez powódż
Odrze gdyż wiele ryb przedostało się ze stawów.Ta ulica była tak rwąca że i bez
tych dołów była niebezpieczna,niektórzy śzli pod prąd a ta woda ich z powrotem
cofała albo z trudem pokonywali ten nurt który rwał w stronę centrum.
Niezły był widok jak z bramy na Traugutta z której wychodzą ludzie i jeżdżą
samochody wypłynął sobie dwuosobowy kajak.
My staliśmy na balkonie i wszystko widzieliśmy.Widzieliśmy białe szmaty za
oknami co oznaczało prośbę o żarcie i wodę pitną.Widzieliśmy spuszczane wiadra
nawet przez niektórych zachłannych wielokrotnie.Śmiechu warte!I helikoptery coś
spuszczały na dachy.A do nas na balkon rzucali saszłyki i podawali wodę.Ale
tylko raz.
O ile chodzi o te kamienice to usłyszeliśmy komunikat przez megafon:PROSZĘ
OPUŚCIĆ BUDYNEK,W KAŻDEJ CHWILI MOŻE SIĘ ZAWALIĆ.Chodzi o kamienice które
zniszczyła woda a które już wyburzono a na ich miejscu teraz stoii plomba 136-
144.Ci lokatorzy to mieli wtedy chwile!

[sztuk6mistrz]

Gwoli ścisłości doły te powstały w nocy z 13 na 14 lipca kiedy nurt był
najbardziej wartki, ale wcześniej też pod nr99 przez spiętrzenie wody na tamie z
worków w poprzek Traugutta. Woda poszła bokiem przez podwórza i wlewała się
wąskim gardłem przez bramę. Trochę wiedzy hydrotechnicznej wówczas by się przydało.

[Gość: Robek]

Słyszałem ,że Zdrojewski rozpędził łopatką z piaskownicy największą
fale.Szkoda,że kamerzysta nie zarejestrował tego wiekopomnego wydarzenia.Pomnik
należy się ex-prezydentowi.Wycieczki będą miały,gdzie wieńce składać.

do Basi

[Gość: Robek]

Gdzie uczą bajkopisarstwa?Szczególnie podoba mi się w twoim wydaniu.Jak
podszkole się,to będę aspirował na naczelnego pijarowca Wrocławia.

[Gość: Basia]

Jesteś niesprawiedliwy i podejrzewasz mnie o kłamstwa. No cóż, nie musisz
wierzyć w moje opowiadanie. Ludzie piszą różne bzdury, aby wzbudzić
zainteresowanie. Ja nie muszę. Sztuk6mistrz napisał, że doły powstały w nocy z
13 na 14 lipca. Ja szłam od ulicy Krakowskiej. Wpadłam do dołu po prawej stronie
ulicy na odcinku od kiosku do bramy 126 ( potem jest brama 124,122 i zaczyna się
teren szpitala) tak, więc musiałam być na Traugutta nie, 13 lecz 14 lipca, czyli
nie drugiego, ale trzeciego dnia powodzi. Masz rację „skłamałam”, byłam
trzeciego dnia powodzi nie drugiego.

[Gość: Robek]

Ja szłam od ulicy Krakowskiej. Wpadłam do dołu po prawej stroni
> e

Szkoda,że mnie tam nie było - wylizałbym twoje rany.

[Gość: Basia]

Jesteś rozbrajający i taki „chętny” do pomocy. Wzruszyłam się do łez.

[Gość: Robek]

Jestem rozbierający i zawsze chętny.Zawsze wzruszam do łez koleżanki.

[Gość: Robek]

Dobranoc Basiu.Będę śnił o Tobie.

pamietam Karłowice

[Gość: gosc]

Nieprzespane noce i prace na wałach, pamietam gorace zupy dostrczane dla
broniacych, przez kuchnie koscioła Franciszkanów. Pamietam ten strach który
towazyszył ze wały nie wytrzymaja. I pamietam jeszcze jedno ze jak nadchodziła
pierwsza fala na samym poczatku o swiecie (moze 4 czy 5 godzina),byli tylko
zołnierze ale oni wkrótce po godzinie czy dwoch odjechali pozostawiajac ludzi
samym sobie. To ze Karłowice nie zostały zalane zawdzieczamy swojej własnej
pracy bo w załozeniach miały byc zalane.

[o.beyzyma]

A potem bardzo piękna szopka na Boże Narodzenie 1997 r. w kościele na
Karłowicach: w oddali Odra ze wzburzonymi falami, bliżej wał z worków z
piaskiem, a na pierwszym planie Święta Rodzina w szopce ze śladem na ścianie po
tym, dokąd sięgała woda... Najbiedniejsi z biednych - powodzianie... To było
takie symboliczne...