Po premierze "Bez czułości" w wieży ciśnień

[Gość: Szczepan]

Szczerze mówiąc to chciałem być pierwszy z tym komentarzem i
tylko po to go napisalem.Dzieki za mozliwosc bycia
pierwszym.Wspaniale uczucie normalnie.

Oj szczepcio

[Gość: Robert]

Jestes boski Szczepciu, ale mogles choc wspomniec o spektaklu
normalnie...

Co do nudzenia się...

[Gość: Robert]

Ja tam się nie nudziłem, wręcz przeciwnie.
Dzieczyny zrobiły dobry spektakl i myślę że wielkim plusem dla
ich
siły wyrazu jest to, że w pewnych momentach było mi wstyd że
jestem facetem.

[Gość: psychoanalityk]

Gość portalu: Robert napisał(a):

> Ja tam się nie nudziłem, wręcz przeciwnie.
> Dzieczyny zrobiły dobry spektakl i myślę że wielkim
plusem dla
> ich
> siły wyrazu jest to, że w pewnych momentach było mi
wstyd że
> jestem facetem.

To plus dla twoich kompleksow raczej.

[Gość: Robert]

:*

"Świat kobiet"

[Gość: Arystokles]

„Świat kobiet”

Zaprezentowana po raz pierwszy w piątkowy wieczór
sztuka „Bez czułości” jest niezwykłą pozycją w i tak już barwnym dorobku Ad
Spectatores. Wyróżnia się ona pod kilkoma względami. Przede wszystkim
oryginalna obsada: Anna Ilczuk, Ewa Galusińska i Magda Biegańska-po raz
pierwszy na scenie są same kobiety. Zaskakująca jest także osoba reżysera – za
sterami spektaklu usiadła Anna Ilczuk, dla której był to debiut w tej roli.
Spisała się całkiem nieźle, spektakl jest interesujący i od samego początku
przykuwa uwagę widza. Bardzo odważnym posunięciem było wprowadzenie kilku
monologów, wygłaszanych przy dyskretnej modulacji nastrojowej muzyki. Są one
świetnie wplecione w fabułę i stanowią poważny atut sztuki. Zadziwia także
przemyślne prowadzenie postaci w nielicznych scenach z udziałem wszystkich
postaci. Ich ruchy zazębiają się, reagują precyzyjnie na swoje gesty. Plany są
bardzo przejrzyste, akcja jest dobrze uchwytna, aktorki nie przeszkadzają sobie
wza-jemnie, nawet teksty wygłaszane są niby interwałami. Wszystko jest zgrane i
dopracowane, nie ma chaosu. Do tego dodać można kilka efektownych smaczków-
kąpiel na scenie, kwestie mówione do wnętrza muszli klozetowej, odpychająca
piękna kobieta, płacząca aktorka, prześliczna taneczna solówka, czy zabawna
choreografia aerobiku.
Całość dobrze komponuje się z frapującą scenografią popełnioną przez Dagmarę
Bielecką.
Wnętrze Wieży Ciśnień wystylizowane zostało na dość typową łazienkę, w której
znajduje się wszystko to, co jest zdolne unieszczęśliwić kobietę. Poczesne
miejsce zajmuje tu wanna, bę-dąca kością niezgody pomiędzy bohaterkami, wraz z
mnóstwem kąpielowych parafenaliów, waga, za pomocą której dołuje się Joe,
toaletka z niezliczonymi kosmetykami i nawet muszla klozetowa- ulubione
siedzisko Mary. Właściwie jest to spektakl kameralny!
Spektakl spina w spójną całość zajmująca muzyka, bardzo energiczna i żywiołowa.
Nawet tak dyskusyjnej jakości kawałek „ Nas nie dogoniat” brzmi jakoś lepiej.
Wszystkie trzy aktorki zbudowały niezwykle zwarte i logicznie spójne postacie.
Papierowe role zamieniły się w niemal realne osoby obdarzone szeroką gamą
uczuć, wrażliwością i swo-imi intymnymi marzeniami.
Mary to cicha i jakby zagubiona osóbka, introwertyczka na pozór pozbawiona
gustu. Jednak w miarę rozwoju akcji dowiadujemy się skąd pochodzi ten jej
mroczny rys charakteru. Pewnego wieczoru, wracając z pracy, została napadnięta
na skraju lasu i.... Jej pozornie nijakie stroje to obrona przed mężczyznami.
Za nieszczęście, które ją spotkało, wini siebie- ubrała się zbyt wyzywająco,
teraz zaś czuje się bezpieczna w swoim kamuflażu. Cierpi, nie mogąc znieść
faktu, że inni mają swoje życie, nieważne czy rzeczywiste, czy urojone, podczas
gdy ona znajduje pocieszenie jedynie na dnie butelki.
Skąd biedna może wiedzieć, że piękno kobiety tkwi w czymś zupełnie innym i
ujawnia się pomimo nijakiego stroju. Nie da się ukryć, że Mary jest ładna tą
silną, naturalną urodą, która manifestuje się sama i nie potrzebuje do tego
żadnych środków. Przypomina trochę Pepę Antonową, która „jak w antycznej
tragedii pokutuje za czyjeś grzechy. Tu, na Bałkanach, antyczna tragedia nie
kończy się nigdy.” Wyrzućmy Bałkany i mamy Mary.
Wspaniała kreacja Magdy Biegańskiej, występującej w Wieży po raz pierwszy.
Przepiękny, przerywany łkaniem, monolog opowiadający wstrząsającą tragedię
młodej dziewczyny budzi respekt. Z trudem można powstrzymać się przed
wtargnięciem na sceną i przytuleniem nie-szczęśliwej bohaterki. Do tego taniec
wieńczący epizod o pustej kobiecie i gorylu. Widzimy ruch pełen gracji, ale i
pazerności, głodu życia, który tylko w tańcu może się objawić, bo na nic innego
nie starcza jej sił. Bardzo sugestywny jest też pozorny bełkot pijanej Mary,
który ma w sobie wiele głębi.
Zupełnie inaczej na świat zapatruje się Joe. To dziewczyna pełna kompleksów,
uważa się za grubą i nieatrakcyjną, jakąś taką niedokończoną. Snuje liczne
wizje, w których jest dużo wyższa i wszyscy się w nią wpatrują z uwielbieniem,
może śmiało chodzić seksownie ubrana.
Poznaje bogatego cudzoziemca, z którym nie musi rozmawiać, choć potrafi pięknie
konwersować. Zdaje się być nieco żywszą od Mary, choć popada w skrajności. Raz
buja w obłokach, by za chwilę upaść twardo na ziemię i oburzać się na swoje
mankamenty urody (których nie udało mi się dostrzec). To chyba brak
samoakceptacji, gdy żyje się równolegle
dwoma urojeniami- jednym, w którym nie widzi się własnych słabości i drugim,
gdzie nie widzi się swoich atutów. Joe, nie wierząc w siebie, daje się zaliczać
różnym fagasom, tak po prostu, bez czułości. Wydawałoby się, że to mało
interesująca postać, lecz Ewie Galusińskiej udało się nadać jej głębszy wymiar.
Gdy widzimy ją siedzącą samotnie na krześle i wsłuchujemy się w jej piękne
marzenia o podróżach autostopem, to dostrzegamy tam rozdzie-rającą samotność
inteligentnej dziewczyny o wielkim sercu, która nie mogąc nic zrobić, płacze w
poduszkę. Drugi solowy popis aktorki to marzenie o zachwycającej wielokrotnej
miłości, gdzie pożądają jej wszyscy obecni na sali mężczyźni, i nie mogąc się
oprzeć jej wdziękom, kochają się z nią po kolei. Jednak i tutaj miłość taka
wyzuta jest z akceptacji drugiego człowieka i fascynacji jego osobowością. Taki
taśmowy seks jest tylko męczący, nic ponadto. Skomplikowana to postać, o kilku
elementach dynamicznych. Od własnego wyidea-
lizowanego światka dochodzi do realnego świata, w którym jest potrzebująca jej
Mary.
Ostatnia z bohaterek to despotyczna Celia, wyzywająco piękna fanatyczka
zabiegów wokół swojej urody. Obłudnie miła, w rzeczywistości jest bardzo
nerwowa, niemal banalna. Ale Anna Ilczuk nie pozwoliła tej postaci wyczerpać
się w tym miejscu, nadała jej kilka dojrza-lszych rysów. Kilkakrotnie pośród
płytkich tyrad typu tych na temat wyższości pudru w kremie padają silnie
akcentowane wykrzykniki. Celia zauważa, że nikt jej nie szanuje, ale nie wie,
czemu. A odpowiedź nie jest chyba specjalnie trudna- jak można akceptować
kogoś, kto nie jest sobą? Osoba nakładająca tony makijażu ukrywa swoją urodę, a
nie podkreśla ją. Nigdy nie ujawnia swojego prawdziwego „ja”, zawsze udaje.
Żyje śmieszną iluzją, nie ma żadnych kłopotów ani zmartwień. Idealna uroda
toruje jej drogę przez życie. Nie widzi nic niepokojącego w fakcie, że daje się
podrywać facetom, na których nawet zdesperowana Joe nie chciała spojrzeć. Rola
ta jest wyzwaniem, od początku towarzyszy jej ostracyzm. Jednak Anna Ilczuk
trafioną mimiką i modulacją głosu potrafiła udanie urealnić tę postać.
Reasumując muszę stwierdzić, że wielce ciekawy to spektakl. Dobry scenariusz,
brawurowe wykonanie, szokująca scenografia to, obok nastrojowej muzyki i
odważnej reżyserii, podsta-wowe jego atuty. Właściwie trudno dociec, o czym
sztuka traktuje, ja trzymałbym się wersji mówiącej o kobiecych problemach,
trapiących aktualnie płeć nadobną. Mimo pozornie płytkiego tematu warto
spektakl obejrzeć.

Arystokles

.... :(

[Gość: natka]

jestem zawiedziony,że Leszek Pułka nie napisał recenzji z owej premiery...!!!