Mobbing w B i b l i o t e c e Uniwersyteckiej

Eksperci: digitalizacja zbiorów to konieczność
Digitalizacja cennych zasobów kulturalnych to szansa na połączenie rozproszonych
zbiorów; konieczność, jeśli chcemy zachować niszczejące obiekty; to walka z
czasem, którego upływ pogłębia ich destrukcję - uważa dyrektor Biblioteki
Narodowej w Warszawie Tomasz Makowski.
Makowski podsumował w ten sposób seminarium "Cyfrowe dziedzictwo - kultura dla
przyszłości", które odbyło się w Sejmie w ramach obchodów Światowego Dnia
Społeczeństwa Informacyjnego 2009. Biblioteka Narodowa była współorganizatorem
wydarzenia.

Uczestnicy seminarium podkreślali, że digitalizacja (przekształcanie zasobów
kulturalnych, naukowych z postaci tradycyjnej w cyfrową - PAP) to szansa na
ocalenie dorobku kulturalnego zapisanego na nietrwałych nośnikach, że konieczny
jest "wyścig z czasem", potęgujący destrukcję zbiorów, które powinny zostać
zeskanowane i udostępnione szerokiej publiczności.

Makowski zwrócił uwagę, że biblioteki - zarówno w Polsce, jak i na świecie - są
instytucjami najlepiej radzącymi sobie z procesem digitalizacji, jej liderami.
"Biblioteki pełnią funkcje - w najlepszym tego słowa znaczeniu - adwokatów
użytkowników, naszych czytelników. Zależy nam na tym, aby dzięki technice
cyfrowej i internetowi udostępnić to, co mamy w naszych magazynach, co jest
dostępne tylko w godzinach otwarcia biblioteki, tylko osobom mieszkających w
pobliżu. Cyfryzacja oraz internet pozwalają otworzyć bibliotekę dla wszystkich,
którzy chcą do niej zajrzeć, 24 godziny na dobę" - tłumaczył Makowski.

Udostępnione w internecie polskie zasoby biblioteczne to ok. 300 tys.
zdigitalizowanych w tej chwili obiektów. Tworzona przez Bibliotekę Narodową, z
myślą o wszystkich użytkownikach bibliotek i internetu, Cyfrowa Biblioteka
Narodowa Polona jeszcze nie została oficjalnie uruchomiona, ale jej wersję
testową przegląda rocznie ponad sześć mln użytkowników, a jej zasoby liczą
obecnie 19 tys. obiektów. "Są to obiekty najczęściej poszukiwane przez Polaków w
internecie; uczniowie szukają głównie dzieł Mickiewicza, Kochanowskiego,
Słowackiego, Żeromskiego, Norwida. Wielką popularnością cieszą się też
zeskanowane książki kucharskie - jak się okazało stare przepisy kulinarne
wzbudzają wielkie zainteresowanie" - mówił Makowski. Jak dodał, oficjalne
otwarcie CBN Polona planowane jest jesienią. Biblioteka Narodowa udostępnia też
swe zbiory, jak zauważył Makowski - jako jedyny polski partner, Bibliotece
Europejskiej oraz portalowi Europeana.

W jego opinii digitalizacja to możliwość szerszej formy udostępniania dóbr
kultury, ale także szansa na połączenie rozproszonych w świecie zbiorów.
"Polskie zbiory znajdują się m.in. za wschodnią granicą, np. w Petersburgu, ale
także na terenach niemieckich oraz w Anglii. Digitalizacja to szansa, by zostały
zeskanowane, wspólnie zebrane i udostępnione pod jednym adresem internetowym" -
ocenił. W jego opinii cyfryzacja jest też wyścigiem z czasem, którego upływ
pogłębia zniszczenia. "Kwaśny papier, na którym były drukowane książki i gazety
w XIX w. i przez prawie cały wiek XX, powoduje, że one się rozsypują w rękach.
Odkwaszamy je, ale nie jesteśmy w stanie pomóc obiektom, które uległy już
destrukcji np. gazetom lokalnym z XIX wieku. Jedyną szansą dla nich jest
zeskanowanie" - tłumaczył Makowski.

Z Makowskim zgadza się dyrektor Departamentu Strategii i Analiz w resorcie
kultury Juliusz Braun. Jego zdaniem, bez digitalizacji trudno ocalić także ten
dorobek, który zapisany jest obecnie na m.in. nietrwałych nośnikach
magnetycznych czy starych taśmach.

Na jeszcze inny aspekt digitalizacji zwrócił uwagę podsekretarz stanu w resorcie
kultury Tomasz Merta. Według niego, digitalizacja to sposób na ocalenie dorobku
minionych pokoleń, zachowanie go dla przyszłości, następnych generacji. W opinii
Merty, istotne jest również przekształcanie polskich instytucji w placówki,
które będą w stanie "skutecznie działać na rzecz systematycznej digitalizacji
zbiorów". Jako przykład prawidłowych zmian Merta podał zamianę dawnego Archiwum
Dokumentacji Mechanicznej w Narodowe Archiwum Cyfrowe oraz Państwowego
Wydawnictwa Audiowizualnego w Narodowy Instytut Audiowizualny. "Wraz z nazwą
zmieniono profil tych instytucji, w którym wskazano digitalizację jako
podstawowy cel ich pracy" - uściślił Merta.

Dyrektor Interdyscyplinarnego Centrum Modelowania Matematycznego i Komputerowego
Uniwersytetu Warszawskiego prof. Marek Niezgódka ocenia, że także w sferze nauki
digitalizacja daje możliwość otwartego dostępu do publikacji, danych naukowych,
źródłowych czy oprogramowania. "W nauce ważna jest ich przejrzystość, jawność i
możliwość oceny naukowej, dlatego istotne są inicjatywy wychodzące na przeciw
powszechnemu użytkowaniu twórczości naukowej. Jedną z nich jest zaproszenie
naukowców do udostępniania swoich dzieł w obiegu publicznym; przykładem tego
typu projektu w Polsce jest program +Otwórz książkę+, finansowany ze środków
europejskich" - tłumaczył Niezgódka. "Otwórz książkę" (www.otworzksiazke.pl) to
cyfrowa kolekcja współczesnych książek naukowych, udostępnionych przez autorów w
internecie.

Kolejnym przykładem digitalizacji zasobów naukowych jest umieszczenie na
internetowych stronach Interdyscyplinarnego Centrum Modelowania Matematycznego
ponad 90 proc. polskich publikacji matematycznych, powstałych od końca XIX wieku
do końca wieku XX. "Kolekcja ta jest rozszerzana i modernizowana" - zapewnił
prof. Niezgódka.

Uczestnicy seminarium jako jedną z przeszkód w rozwoju cyfryzacji podawali brak
pieniędzy przeznaczanych na ten cel. Problemom finansowym ma zapobiec program
operacyjny ministra kultury, z którego finansowane jest poszerzanie zasobów
digitalizacyjnych. W tym roku na cyfryzację przeznaczono ok. 10 mln zł, w roku
następnym ma to być już ok. 18 mln zł.

Seminarium organizowane było pod honorowym patronatem marszałka Sejmu Bronisława
Komorowskiego, wicepremiera i ministra spraw wewnętrznych i administracji
Grzegorza Schetyny, ministra kultury i dziedzictwa narodowego Bogdana
Zdrojewskiego, przez Polski Komitet do spraw UNESCO oraz Ministerstwo Spraw
Wewnętrznych i Administracji, Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego,
Bibliotekę Narodową, Naczelną Dyrekcję Archiwów Państwowych, Polskie Towarzystwo
Informatyczne we współpracy z Kino Polska Dystrybucja Sp. z o.o.

Realna biblioteka
~bibliotekarka
wczoraj, 22:36
Jak wygląda realna współczesna biblioteka uniwersytecka i z jakimi problemami
się boryka można poczytać na forum
forum.gazeta.pl/forum/w,72,91625176,,Mobbing_w_B_i_b_l_i_o_t_e_c
_e_Uniwersyteckiej.html?s=0
Dla tych co nie będą mieli czasu przeczytać ponad pięćset wypowiedzi streszczę
je w jednym zdaniu:
Kolejni Rektorzy Uniwersytetu Wrocławskiego co roku zmniejszają fundusze na
bieżącą działalność Biblioteki i tolerują bezprawne działania dyrektorki
Biblioteki wytknięte przez Państwową Inspekcje Pracy.

Okrągła. Proponuję przygotowanie okolicznościowej wystawy "Echa i rocznice bitwy
pod Grunwaldem w zbiorach Biblioteki Głównej Uniwersytetu Wrocławskiego".

Na forum Gazety
forum.gazeta.pl/forum/w,72,100250878,100250878,Jak_uniwersytetowi_nie_wstyd_miec_taka_strone.html
rozwija się dyskusja o witrynie naszej uczelni i nawet nieco szerzej bo o samej
uczelni i jej stanie.
Na tle opisywanego tam bałaganu i nieprawidłowości bardzo wysoko można ocenić
efekty pracy, zaangażowanie i morale bibliotekarek i bibliotekarzy.
Tylko mam pytanie czy JM Rektor tak nas widzi na tle olbrzymiej uniwersyteckiej
machiny? Bo mimo wszystko nadal nas bardzo mizernie wynagradza za codzienny, nie
rzucający się w oczy trud.
A nasza Dyrekcja jak zwykle nieobecna, w rozjazdach. Gdyby jej nie było
codzienne sprawy toczyłyby się równie sprawnie jak nie lepiej.

Były, nie ma. Będą?
Za kilka dni początek nowego roku akademickiego.
Komu zawadzały?

LIST CZYTELNICZKI. 1 października przyjechałam rowerem do Biblioteki
Uniwersyteckiej przy ul. Szajnochy. Od zeszłego roku nie ma przed wejściem
stojaków na rowery, więc postanowiłam wnieść rower do holu i tam go przypiąć.
Jednak pani z portierni zaprotestowała, tłumacząc, że nie wolno wprowadzać
rowerów do biblioteki (znaku informującego o takim zakazie nie ma ani na
drzwiach, ani w innym miejscu).
Na moje pytanie, gdzie w takim razie powinnam przypiąć rower, jeżeli nie ma
wyznaczonego miejsca, poradziła, że tam, gdzie wszyscy, do płotka lub latarni.

Sprzed wejścia do biblioteki ukradziono już rower mojej siostrze, więc wolałam
zostawić go w budynku. Na to portierka odpowiedziała, że z budynku też ukradli
niedawno rower pracownikowi i jeżeli chce się korzystać z biblioteki, to należy
przyjechać tramwajem, albo samochodem, a skargę na brak parkingu dla rowerów
mogę złożyć w administracji. Niestety nie udało mi się tego zrobić, gdyż pani
strażniczka w wejściu obok również powiedziała, że z rowerem mnie do budynku nie
wpuści.
Dziwi mnie taka postawa biblioteki - wiele instytucji, które nie dysponują
parkingiem dla rowerów, pozwala wprowadzać je do budynku.
Źródło: Gazeta Wyborcza Wrocław:
miasta.gazeta.pl/wroclaw/1,35749,7102485,Chcesz_wejsc_do_biblioteki__przyjedz_tramwajem.html
Jest też forum z zaleceniami jak postępować aby jednak rower wnieść do budynku:
forum.gazeta.pl/forum/w,72,101031297,101031297,Chcesz_wejsc_do_biblioteki_przyjedz_tramwajem.html

Uniwersytecka biblioteka nie dla rowerzystów
Tomasz Wysocki
2009-10-04, ostatnia aktualizacja 2009-10-04 16:18
Pod Biblioteką Uniwersytecką przy ul. Szajnochy nie ma stojaka na rowery -
skarżą się studenci. - To przez złomiarzy, którzy próbowali go ukraść - twierdzi
kierownictwo placówki
Pani Agnieszka jest doktorantką na Wydziale Nauk Społecznych UWr. W czwartek do
biblioteki przyjechała rowerem. - Przed budynkiem od dawna nie ma stojaka,
dlatego rower chciałam zostawić wewnątrz, tuż przy wejściu - opowiada. -
Portierka nie pozwoliła.

Usłyszała, że rower może przypiąć do latarni ulicznej lub słupka.
Zaprotestowała. Bała się, że narazi się straży miejskiej: - Od pani portierki
usłyszałam, że wszyscy tak zostawiają rowery. A w ogóle jak chcę korzystać z
biblioteki, to powinnam przyjechać tramwajem albo samochodem.
Pani Agnieszka od pracowników czytelni wie, że we wrześniu wielu studentów
skarżyło się na brak solidnego stojaka na rowery przy ul. Szajnochy. Barbara
Brzezińska-Kłosowska z administracji BUWr. winę zrzuca na złomiarzy: - Kradną
słupki uliczne, wymontowują kraty w okienkach piwnicznych, próbowali też ukraść
nasz stojak.

Wie jednak, że miejsce do parkowania rowerów jest potrzebne. Obiecuje więc: - W
ciągu dwóch tygodni stojak na rowery wróci na swoje miejsce. Musimy go tylko
solidniej przymocować do chodnika.

Pani Agnieszka uważa, że do tego czasu biblioteka powinna pozwolić na
zostawianie rowerów w środku: - Tak jest w innych instytucjach, gdzie przed
budynkiem nie ma wyznaczonych miejsc na rowery. Tymczasem w bibliotece poczułam
się jak intruz. A przecież odrobina dobrej woli nikomu jeszcze nie zaszkodziła.

Adres artykułu
miasta.gazeta.pl/wroclaw/1,35749,7108114,Uniwersytecka_biblioteka_nie_dla_rowerzystow.html
Adres forum
forum.gazeta.pl/forum/w,72,101114408,101114408,Uniwersytecka_biblioteka_nie_dla_rowerzystow.html

forum.gazeta.pl/forum/w,72,101675178,101675178,Sad_zakonczyl_spor_miedzy_uniwersytetem_a_firma_.html

Jaki tam mobbing?! W bibliotece uniwersyteckiej pracuje banda
nieudaczników, krętaczy i drobnych złodziejaszków. Ludzie ci
uważający się za Bóg wie kogo, tak naprawdę nie posiadają
elementarnych umiejętności pożądanych na dzisiejszym rynku pracy.
Uniwersytet Wrocławski robi im przysługę że wogóle raczył podpiać z
tym elementem umowę o pracę. Dał im szanse, dał im zajęcie, dał
pieniądze. W zamian osoby te wielokrotnie nadużywały zaufania
przełożonych, dopuszczały się licznych "wypożyczeń" czy to ksiązek
nad którymi iały sprawować pieczę czy to innego wartościowego
sprzętu (i słuch o nim zaginął).
Butna, krnąbrna, arogancka postawa wobec zwierzchników i władz
uczelni z której ręki ta zbieranina je i żyje (+ kradzieże),
chamstwo, próby szantażu, paralizu pracy uczelnianej biblioteki.
Liczne skargi naszych klientów - czytelników na fatalny i żenujący
rodem z prl poziom obsługi (często niekompetentnej, z wyrazem
obrażonej księżniczki na twarzy, opryskliwej) dopełnia czarę goryczy.
Jednocześnie ta przypadkowa zbieranina miernot wysówa wciąż nowe i
nowe roszczenia dotyczące płacy i ogólnych warunków zatrudnienia.
Nadmienić należy że warunki pracy i tzw.socjal ludzie ci mają na
naprawdę wysokim poziomie. Poziomie godnym pozazdroszczenia nie
tylko w dobie kryzysu ale i w czasach prosperity.
Nieustanne knowania, swoiste spiski przeciw procodawcy, oczernianie,
szkalowanie, pomawianie. Składanie nieprawdziwych oświadczeń przed
wrocławskim sądem pracy.
W końcu podejrzenie kilku z pracujących tam (ci ludzie w zasadzie
przejeli kontrolę nad bibliteką) osób o pospolite przestepstwa
(narkotyki, rozboje, oszustwa, nagabywanie, przynaleność i
propagowanie treści antysemickich i sekciarskich).

Tak wygląda nasza Biblioteka Uniwersytecka.

Lobby "pracowników" (to już swoista mafia) jest tak silne i
ugruntowione że pracodawca najzwyczajnie w świecie boi się
go "ruszyć". Tak jak związki zawodowe na koleii.

kontrolera z dnia 29.10.09, 17:48 oraz wszelką niemerytoryczną dyskusję.
Naszemu forum do tej pory udawało się skutecznie unikać prowokatorów.
Pozdrowienia i słowa otuchy dla naszych dwu koleżanek represjonowanych przez
dyrekcję.
Czytelników niniejszego forum, nie będących pracownikami Biblioteki
Uniwersyteckiej, zapraszamy do korzystania z naszych zbiorów aby mogli osobiście
stwierdzić jak obsługujemy czytelników.

nie sposób zapomnieć o Bibliotekarkach i Bibliotekarzach, którzy w murach
Biblioteki Uniwersyteckiej służyli rzeszom czytelników: studentom, pracownikom
naukowym i osobom z poza Uniwersytetu Wrocławskiego.
Należy pamiętać także o pracownikach, asystentach, doktorach, docentach,
profesorach, rektorach Uniwersytetu Wrocławskiego.
Wysiłek i jednych i drugich nie poszedł na marne.
Cześć ich pamięci!

czytelnik, były student Uniwersytetu Wrocławskiego

W ciągu ostatnich dwóch tygodni sytuacja w BU nabrała takiego przyspieszenia i nieoczekiwanych zwrotów akcji, że chyba warto przybliżyć na tym forum więcej uporządkowanych informacji.

W piątek 23 października o godz. 14:00 dyrekcja w trybie pilnym zwołała zebranie kierowników na którym poinformowała o zwolnieniu z pracy kierownika Oddziału Magazynów i Konserwacji Zbiorów. Bezpośrednie kierownictwo nad Magazynem objęła wicedyrektor. Zaostrzona została kontrola wyjść pracowników z budynku, zarówno w celach służbowych jak i prywatnych. Poinformowano również, że w Bibliotece ma zostać przeprowadzony audyt odnośnie bezpieczeństwa zbiorów.
Bardzo szybko okazało się, że kierownik Magazynów podejrzany jest o kradzież cennych książek niemieckich z XIX wieku, a swój proceder miał kontynuować co najmniej przez kilka ostatnich lat. Chyba najmniej zdziwieni byli pracownicy znający byłego kierownika. Od wielu lat byli osobiście świadkami skandalicznego zachowania tej osoby w godzinach pracy. Na porządku dziennym było jego chamskie i wulgarne zachowanie, jak również bardzo częste spożywanie alkoholu w godzinach pracy. Dyrekcja wielokrotnie była o tym informowana, jednakże nie reagowała na skargi pracowników i wolała chronić kierownika, który został zwolniony dopiero wtedy gdy wyszła na jaw sprawa kradzieży książek.

Jak można się domyślać, dyrekcja w tych okolicznościach stała się bardzo nerwowa i za wszelką cenę stara się odwrócić od siebie uwagę. Najlepiej na jakiegoś kozła ofiarnego.

I tak dochodzimy do czwartku 29 października. Tego dnia dyrekcja na zebraniu kierowników poinformowała o zwolnieniu z funkcji kierownika Oddziału Opracowania Wydawnictw Zwartych panią D.L. oraz kierownika Sekcji Opracowania Wydawnictw Zwartych dla Biblioteki Głównej panią B.K. Pani D.L. została przeniesiona do Gabinetu Śląsko-Łużyckiego, zaś pani B.K. do Oddziału Katalogowania Rzeczowego. Można się o tym przekonać osobiście na stronie BUWr. Tego samego dnia ukazał się komunikat Rektora informujący o odwołaniu obydwu pań ze składu Komisji ds pracowników Biblioteki Uniwersyteckiej. Należy dodać dla przypomnienia, że panią D.L. na przewodniczącą Komisji mianował sam Rektor.

Oczywiście po Bibliotece krąży w tej chwili bardzo wiele pogłosek i plotek na temat złodziejskiego procederu byłego kierownika, a także dalszych osób zamieszanych w kradzieże. Tak samo wiele mówi się o kulisach odwołania kierowniczki Oddziału Opracowania, która nie ma sobie równych pod względem fachowości i profesjonalizmu. Wielu pracowników oddało na nią swój głos w wyborach do Komisji ds pracowników BU, a teraz oczekuje wyjaśnień od dyrekcji i rektora.
Pogłoski i dokładniejsze informacje to temat na następny post.
A może ktoś inny podzieli się nimi na tym forum!

mobbing sprawa kiepska - ale mnie bardziej zastanawia czemu
pracownicy BU w godzinach pracy serfują po necie i piszą po forach -
czy napawdę nie ma nic do roboty w taaak wielkim księgozbiorze?
pozdrawiam z l4

Na marginesie tego obszernego i rozbudowanego wątku mam takie pytanie do wrocławskich, uniwersyteckich bibliotekarzy. Wiadomo, że BUWr jest największa w mieście, a przy tym stworzona za pieniądze podatników, którzy przy tym (poza studentami i naukowcami) w praktyce nie mają prawa wypożyczania w niej książek (na czym traci wiele grup zawodowych, np. dziennikarze, nauczyciele, studenci prywatnych uczelni, osoby zajmujące się kulturą, urzędnicy, czy też zwykli czytelnicy). Powszechnie narzeka się też na biedę panującą w bibliotece i niskie zarobki. A gdyby wprowadzić takie rozwiązanie, że każdy ma prawo wypożyczyć sobie książkę za np. symboliczną złotówkę czy po wyrobieniu sobie abonamentu za kilkadziesiąt zł rocznie? Czyli działalność komercyjna podobna do bibliotek publicznych, ale z pewnymi preferencjami dla studentów i naukowców (co do czasu wypożyczenia książki czy opłat). Na takim rozwiązaniu wszyscy by skorzystali: biblioteka (dodatkowe pieniądze), pracownicy BUWr (większe płace), czytelnicy (dostęp do książek, często niedostępnych w innych bibliotekach), uniwersytet itp. Czy byłoby możliwe i realne wprowadzenie takiego rozwiązania? Jak to wygląda w świetle przepisów prawnych?

Motto: Nawet najbardziej absurdalna teoria jest potrzebna, ponieważ
jej obalenie prowadzi do powstania teorii
bardziej przybliżającej rzeczywistość.

Dawno temu (już nie wiadomo, kiedy i kto), na zamówienie polityczne
przyznano duże pieniądze kilku uniwersytetom,
w tym UWr, na budowę bibliotek. I od tego zaczęły się wszystkie
nieszczęścia w Bibliotece. Większe Wydziały miały
chrapkę na powstający budynek biblioteki. Poprzedniemu rektorowi
wypsnęło się nawet, że "Biblioteka Główna nie
jest Uniwersytetowi potrzebna, wystarczą instytutowe". Ponieważ nie
mógł jej zlikwidować, zaczął robić wszystko,
by umniejszyć jej rolę, by okazało się, że nowy budynek nie jest jej
potrzebny. Pierwsze, co mógł zrobić, i co
zrobił, to zablokował podwyżki dla pracowników, licząc, że zaczną
się oni zwalniać, a nowi nie przyjdą na miejsca
tak kiepsko opłacane. Doprowadziło to do protestów, wywieszania
bannerów, co raczej bibliotece chwały nie
przyniosło.
Kolejny rektor też łakomym wzrokiem patrzy na nowy budynek
biblioteki i kontynuuje politykę poprzednika. Bo czymże
jest tolerowanie nieudolnej dyrekcji, mającej potwierdzone zarzuty o
mobbing pracowników, pozwalanie jej na
dewastowanie dotychczasowej organizacji, przymykanie oczu na
systematyczną kradzież cennych książek, na odsuwanie
fachowców na boczny tor, na brak przygotowywania Biblioteki do
przeprowadzkido nowej siedziby (a może ona już wie,
że przeprowadzki nie będzie?). Powołanie Komisji i wybór jej
członków w głosowaniu pozwoliło Rektorowi wskazać
pracowników, których należy odstrzelić w pierwszej kolejności.
Dyrekcja Biblioteki wprowadziła drakońską dyscyplinę,gorszą niż w
stanie wojennym, degraduje kierowników, zwalnia
ludzi niewygodnych - rządzi strachem. Wydaje się, że Biblioteka jest
w pełni spacyfikowana. Czy Biblioteka w takim
stanie może liczyć na nowych, zdolnych pracowników? W dalszej
perspektywie rola Biblioteki będzie malała, aż do
jej całkowitej likwidacji.

Może już niedługo Wydział Prawa i Administracji przejmie budynek
nowej biblioteki i wtedy skończą się nieszczęścia
trapiące Bibliotekę.

Po zachowaniu tych Panów (i Pań) doszedłem do wniosku, że na kursach
uczono ich, ewentualnie w zakresie obowiązków mają zapisane, że ich praca polega
wyłącznie na dotarciu wielkim autem z punktu A do punktu B i wykonywaniu po
drodze takich czynności jak: zatrzymywanie się w wyznaczonych miejscach,
otwieranie i zamykanie drzwi pojazdu. Pewnie gdzieś jest tam jeszcze zapisane
małym druczkiem, żeby ich nie zrazić, że w wykonywaniu owych czynności będą
biernie lub czynnie uczestniczyć liczne osoby znajdujące się w prowadzonym przez
niego pojeździe, ewentualnie chcące się doń dostać,lub zeń wydostać.

Myślę, że gdyby nie owe osoby zwane nie wiadomo dlaczego "pasażerami", to praca
kierowcy MPK byłaby całkiem znośna, nieprawdaż?

A może trzeba by tym Panom i Paniom wytłumaczyć wprost, że ich praca polegać ma
przede wszystkim na przewożeniu ludzi na wyznaczonej trasie, czyli na takim
zaangażowaniu w pracę, które uczyni ów transport dla pasażerów przyjaznym i
użytecznym. Tzn.:
- na niezamykaniu przed nosem drzwi spieszącym się (dobiegającym) pasażerom,
- na umożliwianiu przesiadania się z autobusu do autobusu (tramwaju do tramwaju,
autobusu do tramwaju i vice versa) na przystanku, a nie celowym unikaniu
sytuacji w której pasażer mógłby taką przesiadkę wykonać.

Można dodać prośbę, żeby autobus z ludźmi wewnątrz prowadzili jak autobus, a nie
pojazd z workami kartofli, aby zadbali nieco o czystość, przynajmniej
wewnątrz,autobusu.

Można jeszcze sprawić aby transport publiczny kierował się priorytetem wygody
pasażera a nie kierowcy/motorniczego?

<Smutno mi, bo w raz z Koleżankami i Kolegami robiliśmy wszystko,
aby
wynieść Pana Profesora Bojarskiego na fotel Rektorski i przerwać
rządy
hunwejbina, który od palenia książek chciał rozpocząć rewolucje
kulturalną na
Naszej Uczelni. >

nie jestem zwolennikiem starego ani nowego rektora ale te komentarze
uważam za lekkie przegięcie. Na miejscu byłego JM chyba podałbym
sprawę do prokuratury za naruszanie dóbr osobistych....

biznes.onet.pl/10-sposobow-na-to-jak-poradzic-sobie-ze-zlym-szefe,18577,3089911,1,news-detal
Czy zdarza Ci się myśleć, że Twój szef zachowuje się jak dziecko? Wpada w szał,
a za chwilę zamienia się w małą, zagubioną owieczkę?

Ja nazywam to zachowaniem TOT, czyli „Terrible Office Tyrant” (z ang. Straszny
Tyran Biurowy). Tacy tyrani mogą zachowywać się jak szkolni terroryści obawiając
się, że zostanie ujawniona ich najmniejsza niekompetencja, ale mogą też być jak
bezsilne dzieci. Mogą być uparci, lub potrzebujący, ale mogą też mieć
irracjonalne obawy. I mogą zająć nam cały dzień pracy, nie mówiąc już o
zamieszaniu w produktywności i zyskach firmy.

Kiepska sytuacja gospodarcza, presja w miejscu pracy i stres mogą prowadzić do
ujawnienia się złych szefów i biurowych tyranów. Wszyscy w końcu jesteśmy
ludźmi, a szefowie poza swą zasłoną profesjonalizmu, często są dużymi dziećmi,
którzy nie radzą sobie ze swoją władzą.

Kiedy Twój szef reprezentuje jedno z 10 klasycznych zachowań TOT, możesz
wykorzystać techniki rodzicielskie, i dzięki nim nawet lepiej prosperować w
swoim miejscu pracy. Zauważając dziecięce motywy kryjące się za działaniami
szefów lub współpracowników, można lepiej radzić sobie nawet w najtrudniejszych
sytuacjach.

Korzystaj z C.A.L.M.

Cztery pierwsze wskazówki, by sprawić, że biuro nie zamieni się w korporacyjny
kojec dla dzieci, najlepiej opisuje angielski skrót C.A.L.M.: communicate
(komunikacja), anticipate (przewidywanie), laugh (śmiech) i manage up (zarządzanie).

1. Komunikacja

Rozmawiaj często, otwarcie i szczerze. Zdroworozsądkowi poskramiacze TOT
przejmują inicjatywę i zaczynają otwarty dialog. W pracy zwracaj raczej uwagę na
cele szefa, skupiając się na nich bardziej niż na mniejszych projektach, dzięki
czemu praca będzie spójna z tym, co najważniejsze dla całościowego zarządzania.
Rozpoczynając dialog, unikniesz też nieporozumienia ze współpracownikami.

2. Przewidywanie

Bądź wyczulony na problem i przygotowany na rozwiązania. Oferuj odpowiedzi na
pojawiające się kwestie. Nie zwiększaj ilości problemów, jeśli chcesz uniknąć
złego zachowania. Ale wiedz też, kiedy stać z boku, gdy zbliża się napad złego
humoru.

3. Śmiech

Wykorzystuj poczucie humoru, czyli najlepszy sposób na rozładowanie napięć.
Śmiech pomaga tworzyć więzy i przypomina nam o innych celach, jakie stoją przed
nami: o wspólnej pracy i konstruktywnej energii. Możemy i powinniśmy być w
stanie osiągnąć wielkie rzeczy jako drużyna w pracy, jednocześnie bawiąc się
przy tym. Przejmij inicjatywę, by tak się stało i obserwuj, jak opadają nerwy.

4. Zarządzanie

Pozwól sobie zabłysnąć, jako osoba rozwiązująca problem i jako dobry
współpracownik. Możesz przekazywać pozytywną energię swojemu szefowi,
współpracownikom i całemu zespołowi. Zarządzanie oznacza też ustalenie granic
dla złego zachowania. Często biurowi tyrani nie są świadomi swoich działań.
Możesz wpływać na te działania, a Twoje umiejętności przeniosą się na inne rzeczy.

Zaawansowane wskazówki poskramiania TOT

Poniżej kilka rad, jak można poskromić TOT i uczłowieczyć swoje miejsce pracy.
Wypróbuj kilka tych starych technik „rodzicielskich”:

5. Nie zwalczaj ognia ogniem

Jeśli Twój szef wykazuje zachowania TOT, naśladowanie go tylko nakręca sytuację.
Odpuść sobie pokusę wygrania bitwy, ale przegrania wojny. Zamiast tego, w sposób
spokojny i konkretny, powiedz szefowi, w jaki sposób wpłynęły na Ciebie jego,
czy jej zachowania. Trzymaj rzeczowy ton rozmowy i mów o faktach. Zaczynaj
raczej zdania od „ja”, a nie od „ty”, aby uniknąć tonu oskarżycielskiego.

6. Pozytywne i negatywne wzmacnianie

Kiedy szef ma za sobą swe najgorsze zachowania TOT, reaguj z wdzięcznością i
powiedz, jak bardzo Cię inspiruje, by robić to co umiesz najlepiej. Chwalenie
pozytywnych działań jest potężnym sposobem wychowawczym. Z czasem Twój szef
powiąże lepszy styl zarządzania z pozytywnym nastawieniem pracowników i dobrymi
wynikami. Pamiętaj, że możesz wpływać na swojego szefa.

7. Wybieraj dobry moment

Odpowiedni moment może mieć ogromne znaczenie, zarówno w przypadku dziecka, jak
i szefa. Dowiedz się, o jakiej porze dnia najlepiej jest kontaktować się z
szefem. Poznaj jej lub jego wzorce zachowania, czy zmiany nastroju i stosownie
do tego planuj swoje działania. Może to skończyć się przyjemnym „tak”, zamiast
opryskliwego „nie”! Jeśli przewidujesz problemy proponując rozwiązania, możesz
stać się niezastąpiony.

8. Świeć dobrym przykładem

Postępuj zgodnie z najwyższymi normami etycznymi i przekazuj pozytywną energię.
Zachowaj racjonalne podejście i podchodź do kryzysu (prawdziwego lub
wyimaginowanego) w sposób racjonalny. Twój szef często potrzebuje rady doradców
i głosu rozsądku, a Ty możesz nim być, jeśli pojawi się problem.

9. Opakuj odpowiednio swoje informacje

Niektórzy szefowie mogą być sfrustrowani, kiedy mają problem ze skupieniem
uwagi, lub zrozumieniem jakiegoś tematu. Może to przyjmować formy biurowego ADD.
Zdarza się, że szefowie nie mogą skupić się na ważnych zadaniach, jeśli ich
myśli zaburza ciąg e-maili, smsów, telefonów, czy ludzi.

Upewnij się, że znasz najlepszą metodę komunikacji ze swoim szefem. Opakuj więc
dobrze swoje informacje i spraw, by prezentacja wypadła ciekawie i była
interaktywna. Spraw, by szef nie mógł się jej oprzeć.

10. Ustalaj granice

Pozwól, by szef poznał osobiście, kiedy przekroczy pewną granicę, ale zrób to w
sposób dyplomatyczny. Skupiaj temat rozmowy na pracy. Jeśli Twój szef staje się
celowo złośliwy, to kolejna kwestia, która wymaga poważniejszych działań. Jeśli,
po wielu próbach współpracy, sytuacja nie zmienia się, być może lepiej będzie
poszukać dla siebie lepszego miejsca. Sam musisz wiedzieć, z jak poważnymi
konfliktami możesz sobie poradzić.

angelo.pardi napisała:

> Państwowa Inspekcja Pracy potwierdziła istnienie mobbingu w
> Bibliotece Uniwersyteckiej. Szok! Co na to władze uczelni?
> Taka szacowna instytucja...

A czym się ten mobbing objawia? Książek dziewczętom nie dają?
Chłopcy za dzień zwłoki płaca 45 gr nie 20 gr od przetrzymanej
pozycji? Zajmijcie się ludzie czyms konkretnym, nie takimi bzdurami.
I jeszcze ta głębia rozpaczy w wypowiedzi

Zachęcona wpisem Sceptyka
„Ciekawa lektura na weekend.
www.ebib.info/2009/109/a.php?fercz
www.ebib.info/2009/109/a.php?piotrowicz”
umieszczonym na niniejszym forum zapoznałam się z oboma tymi dokumentami.
Faktycznie dało się to przeczytać przez weekend, ale przeanalizowanie ich
okazało się bardziej czasochłonne niż wyglądało to początkowo.
Sądząc że wiele osób czytających te dokumenty miało podobne problemy poniżej
przedstawiam rozbitą na punkty wypowiedź Pan Juliana zamieszczając jednocześnie
podziękowanie, że będąc już na emeryturze, znalazł czas aby pochylić się nad
naszymi problemami.
Do tej pory znałam go jako zastępcę dyrektora, kierownika oddziału,
przewodniczącego Koła Solidarności, redaktora i autora pism do Uczelni i
Ministerstwa, a teraz jestem mu wdzięczna za to, że podjął się bardzo
sumiennego, obiektywnego, rzeczowego i zwięzłego, a jednocześnie trafnego
podsumowania, oceny i zdiagnozowania nienormalnej sytuacji panującej od kilku
lat w Bibliotece Uniwersyteckiej i wokół niej.
Ba posunął się nawet do tego, że do swojej wypowiedzi wprowadził uwagi
mediacyjne odnoszące się do ciągnącego się już latami codziennego sporu
pomiędzy pracownikami z jednej strony, a dyrekcją Biblioteki i władzami Uczelni
z drugiej.

1. Już w pierwszych miesiącach 2008 r. rozeszła się we Wrocławiu wieść o
proteście podjętym przez pracowników tutejszej Biblioteki Uniwersyteckiej wobec
ich fatalnej sytuacji materialnej i braku efektywnych działań władz uniwersytetu
w tej sprawie. Budynki biblioteczne zostały oflagowane, pojawiły się głosy w
mediach.

2. Tak do opinii publicznej dotarły wiadomości o sporze, który jednak nie wtedy
się zaczął, lecz ma już kilkuletnią historię i trwa do dzisiaj.

3. Spór między władzami BUWr. a jej załogą rozpoczął się jeszcze za poprzedniego
rektora, a pierwszą jego przyczyną była bibliotekarska bieda.

4. Ostatnia regulacja płac była w 2004 r., a w następnych latach płace się nie
zmieniały.

5. Skutkiem tego nie było właściwej proporcji między stażem pracy a pensją:
uposażenie kustosza z trzydziestoletnim stażem pracy nie przekraczało 1500 zł,
podczas gdy absolwentom wyższych uczelni, rozpoczynającym pracę, proponowano
1100 zł.

6. Drugą przyczyną były pogarszające się z każdym rokiem warunki pracy. Wciąż
brakowało miejsca na powiększający się księgozbiór, nie było środków na
wyposażenie stanowisk pracy, a wizja przeprowadzki do nowego gmachu oddalała się
z roku na rok, jedynie służąc jako pretekst, by niczego nie zmieniać.


7. Gdy w 2002 r. nastąpiła zmiana na stanowisku dyrektora biblioteki, większość
pracowników wiązała z nią duże nadzieje. Oczekiwano zarządzania
partycypacyjnego, opartego na decentralizacji (zwłaszcza w wymiarze decyzyjnym i
informacyjnym) i współpracy[1].

8. Tymczasem okazało się, że nowa dyrekcja wprawdzie apelowała do władz uczelni
o poprawienie sytuacji materialnej pracowników, ale bez skutku, nie dlatego, że
niezbyt starała się o polepszenie warunków pracy, a przede wszystkim – nie
zainicjowała współpracy z zespołem.

9. Rychła przeprowadzka do nowego gmachu była częstą wymówką, aby nie inwestować
w sprzęt biurowy, oświetlenie, wyposażenie stanowisk pracy.
10. Zgłaszanie przez społecznego inspektora pracy i przez poszczególnych
pracowników niedogodności i braków (np. awarii ogrzewania, popsutych krzeseł,
braku wody, nadmiernego hałasu) przyjmowane było niechętnie.

11. Zdarzało się, że skarżący się pracownik słuchać musiał negatywnych uwag o
sobie, o swoim zachowaniu, nieumiejętności posługiwania się sprzętem – obojętnie
czy chodziło o krzesło biurowe, lampkę, długopis czy czajnik – a nawet o swojej
tuszy.

12. Zdarzyły się nawet sytuacje, że pracowników posądzano o kradzież papieru
toaletowego, kostek zapachowych z misek klozetowych, wykręcanie zaworów
kaloryferowych czy też nieuzasadnione wychodzenie z miejsca pracy np. do lekarza.

13. Postawiono natomiast na zaostrzenie dyscypliny.

14. Czas od wpływu książki do momentu udostępnienia jej wydawał się za długi,
zaczęto więc monitorować jej drogę. Po pół roku okazało się, że nie ma uchybień
ze strony pracowników, przydałoby się natomiast zwiększenie liczby stanowisk
pracy. Takiego rozwiązania nie brano jednak pod uwagę (biblioteka nie była
zasilana młodymi pracownikami od lat).

15. Wprowadzono zmiany organizacji pracy, utrudniające życie bibliotekarzom.

16. Zlikwidowano udogodnienie polegające na możliwości rozpoczynania pracy
między godziną siódmą a ósmą. Ze względu na permanentne trudności komunikacyjne
w naszym mieście, ciągłe remonty dróg i zmiany w organizacji ruchu było to
korzystne rozwiązanie.

17. Mimo protestów pracowników wprowadzono stałą godzinę rozpoczynania pracy,
ale różną dla poszczególnych działów (część rozpoczyna pracę o godz. 7.00, część
o 7.30, część o 8.00).

18. Prośby kierowane do dyrekcji o zgodę na indywidualny czas pracy napotykały
na olbrzymi opór czy wręcz publiczne negatywne komentarze.

19. Nie podjęto też żadnych starań, by skłonić Państwową Inspekcję Pracy do
zaaprobowania ruchomego czasu pracy czy zainicjować akcję na rzecz wprowadzenia
zmian w kodeksie pracy.

20. Zmieniono również zasady organizacji pracy w soboty i niedziele w czytelni
głównej oraz katalogu.

21. Zwiększono liczbę dyżurów sobotnich i niedzielnych pracownikom wszystkich
pozostałych działów biblioteki, zatrudnionym w systemie pracy jednozmianowej i
na co dzień wykonującym zupełnie inny rodzaj zadań, zaś dla działów pracujących
w systemie dwuzmianowym przyjęto – powołując się na przestrzeganie „doby
pracowniczej” – plan pracy, który wkrótce okazał się niewykonalny.

22. Prośby o powtórne przeanalizowanie tej zmiany nie znalazły zrozumienia.

23. Pojawiło się też zagrożenie, wynikające z obowiązku ukończenia studium
podyplomowego przez bibliotekarzy posiadających wieloletni staż pracy, ale
niebędących absolwentami bibliotekoznawstwa.

24. Kosztów takiego studium, zbyt wysokich jak na uposażenia bibliotekarskie,
Uniwersytet nie chciał zrefundować.

25. Władze biblioteki nie włączyły się do starań o poprawkę w rozporządzeniu
ministra, zwalniającą długoletnich pracowników od obowiązku dodatkowych studiów.

26. Bibliotekarze ze zdziwieniem zorientowali się, że większość decyzji i zmian,
nie tylko dotyczących organizacji pracy, ale i wszelkich innych, nie jest
konsultowana nawet z kierownikami poszczególnych działów, nie mówiąc o szerszych
gremiach pracowniczych.

27. W takiej atmosferze powstał na przełomie stycznia i lutego 2008 r. – jako
efekt determinacji i frustracji pracowników Biblioteki Uniwersyteckiej – „List
otwarty”.
W porównaniu z innymi bibliotekami akademickimi Wrocławia – pisali pracownicy BU
– jesteśmy uposażeni wyjątkowo nisko […]. Taki stan rzeczy powoduje, że kadry
biblioteczne nie są zasilane przez młodych pracowników […]. Z Biblioteki
korzystają nie tylko studenci i pracownicy Uniwersytetu i innych wrocławskich
uczelni, ale również czytelnicy z całego miasta, regionu, kraju i zagranicy […].
Niezrozumiałe jest dla nas lekceważenie przez Władze Uczelni roli i znaczenia
Biblioteki Uniwersyteckiej, skoro jej wartość dla nauki doceniana jest na całym
świecie.

28. Początkowo władze uczelni próbowały zignorować protest, ale zainteresowanie
mediów spowodowało zmianę ich podejścia, tym bardziej, że był to rok wyborów.

29. Na murach budynków bibliotecznych pojawiły się banery z hasłami, sprawa się
upubliczniła.

30. Rektor wezwał przedstawicieli pracowników i po negocjacjach przystał na
wypłatę jednorazowej kwoty w wysokości 650 zł brutto dla pracowników Biblioteki
Głównej.

31. Ale i ten gest przyniósł – jako efekt uboczny – nowy konflikt, spowodowany
brakiem współpracy dyrekcji z załogą. Bibliotekarze chcieli, by rektor
przeznaczoną dla nich kwotą objął też bibliot

Podany numer aukcji to chyba pomyłka, bo nie można znaleźć takiej aukcji na
Allegro. Wręcz wygląda na numer aukcji, która miała miejsce przynajmniej z rok
temu. Teraz na Allegro występują aukcje o numerach zaczynających od 89.
Może jednak ktoś posiada lepsze i dokładniejsze informacje. Jeśli to proszę
podzielić się tymi informacjami z innymi.

"Pat w Bibliotece Uniwersyteckiej" to artykuł Marcina Raczkowskiego zamieszczony
na stronie 5 w numerze 1(293) z 26 bm w Solidarności Dolnośląskiej.
W artykule cytowane jest między innymi stanowisko przewodniczącego dolnośląskiej
„S” p. Janusza Łaznowskiego.
solidarnosc.wroc.pl/files/1241.pdf

Ściągne długi dzwoń pisz 507002876

11.02.10, 08:54
Nie jestem pracownikiem Waszej Biblioteki ale z nią współpracuje od bardzo
dawna. Z wielkim niepokojem patrzę na to, co się wokół tej wspaniałej Instytucji
dzieje. Czy nie zauważyliście Szanowni Piszący, że już dawno odeszliście od
meritum sprawy? Wasze forum stało się miejscem, które wręcz puchnie od agresji i
nienawiści. Mechanizm zachowania kilku z Forumowiczów ma swoją starą i bardzo
niesławną tradycję - trzeba znaleźć winnego moich frustracji i niemocy i od razu
zrobi mi się lżej. To pozory, gdyż wystarczy, że człowiek raz otworzy się na te
uczucia, nie zauważy nawet, kiedy staje się ich niewolnikiem. Dlaczego szukacie
Czarnego Luda, który ma być winny wszystkim waszym niepowodzeniom i
niezrealizowanym ambicjom? Dlaczego uważacie, że wszystkiemu jest winna Wasza
Pani Dyrektor? Rachunek sumienia należy zacząć od siebie a nie bić się w czyjeś
piersi. Strasznie to faryzejska postawa - ja jestem lepszy, ja jestem uczciwy,
ja jestem pracowity tylko ci źli mi nie przeszkadzają. Od wielu lat kieruje
dużym zespołem ludzi, który ma na swoim koncie wiele sukcesów. Wiecie Państwo na
czym polega jego źródło - otóż każdy z członków zespołu rezygnuje z części
swoich ambicji i robi krok wstecz - w ten sposób powstaje przestrzeń dla
wspólnej pracy.
Pozwolę nie zgodzić się z tezą, że każdy jest wart ile potrafi zrobić - z mojego
długiego już doświadczenia pracy w zespole wynika, że o wartości człowieka
decyduje jego stosunek do koleżanki i kolegi. Gdy ufają sobie i wspierają się w
pracy, wspólnie osiągają znacznie więcej niż każde z osobna.
Zastanówcie się Państwo nad tym co robicie i piszecie. Ta droga wiedzie donikąd,
a Wasza wspaniała Bibliotek i Wy wszyscy tylko coraz więcej tracicie i to
bezpowrotnie.

12.02.10, 08:28
Najważniejszą granicą wolności każdego człowieka jest wewnętrzne poczucie
przyzwoitości. Zdawanie się tylko na wyznaczone prawem granice jest
najzwyklejszą ucieczką od odpowiedzialności za własne słowa. Nawet jeśli komuś
wyrządza się się krzywdę można przecież spać spokojnie pocieszając się, że nie
przekroczyłem prawa albo, że przekroczyłem je tylko odrobinkę. To złudne
usprawiedliwienie.

12.02.10, 08:38
Przyjrzałem się Waszej dyskusji na temat owej nieszczęsnej digitalizacji i
odnoszę wrażenie, że niektórzy z Uczestników tej rozmowy zachowuję się trochę
jak angielscy chłopi, którzy w XIX wieku kładli się na torach pierwszej linii
kolejowej, by nie dopuścić do wyjazdu pociągu, z obawy, że krowy przestana dawać
mleko. Szanowni Państwo, zobaczcie jak działają biblioteki niemieckie czy
angielskie - zdigitalizowane zbiory są w tej chwili podstawą ich aktywności.
Oryginały rękopisów czy inkunabułów otrzymuję się do ręki tylko wyjątkowo. Nie
będę pisał jak to ułatwia pracę Bibliotekarzom. Na miły Bóg, przecież nie można
zatrzymać się na etapie skrzyneczek z kartami katalogowymi (chociaż nie ukrywam,
że moje pokolenie nie potrafi sobie bez nich wyobrazić biblioteki).
Poza tym zdigitalizowane zbiory są dla Was szanowni Bibliotekarze znakomitym
materiałem do pracy naukowej - przydałaby się porządna monografia śląskiego
malarstwa miniaturowego - oczywiście z pięknymi ilustracjami. Św. pamięci pani
profesor Alicja Karłowska-Kamzowa byłaby zachwycona, gdyby coś takiego powstało.

12.02.10, 19:24
Co do tego zastanowienia ze strony Wszystkich to ja mam poważne wątpliwości. To,
że spór trwa tak długo, nie najlepiej świadczy o dobrej woli obu stron. Odnoszę
wrażenie, że wszystkim Wam jest dobrze w tym piekielnym kociołku, który sami
stworzyliście. Jedni udają, że rządzą inni udają, że pracują - tak, akurat tego
doświadczyłem tego w Waszej Bibliotece. "Zabawa" trwa w najlepsze ale czas
ucieka i pracuje na Waszą niekorzyść. Staniecie się skansenem. Raczej nie
uchodzi, by Biblioteka z takimi zbiorami znalazła się na aucie tylko dlatego, że
nie możecie się dogadać. A swoją drogą porządne "wietrzenie" kadrowe to by się u
Was przydało - muszę przyznać, że dawno nie widziałem tylu zdegustowanych swoją
pracą i znudzonych bibliotekarzy, którzy łażą przez pół dnia i właściwie nic nie
robią. To są obrazki z Waszej Firmy. Oczywiście nie wszystkie działy czy
czytelnie tak pracują. Moją opinię potwierdzają inni korzystający z Waszych
zbiorów. Tak więc może zacząć od uderzenia się we własne piersi a nie w czyjeś???

Ach Ci profesorkowie nie wytrzymali :)

Dzisiaj mija rok od założenia wątku Mobbing w B i b l i o t e c e Uniwersyteckie...
Zaśpiewajmy za Ryszardem Rynkowskim
"Wypijmy za błędy, za błędy na górze
Niech wyjdą na dobre zmęczonej naturze"