Dreszcz

[iwa_ja]

Macie taki niezapomniany koncert, który Wami wstrząsnął?
Ja mam. Requiem Mozarta oczywiscie w Saint Germain des Pres. Stuosobowy chór
w kosciele gotyckim. To raz. Dwa to IX Bethoveena pod Karajanem na zburzenie
Muru. Słyszałam, jak członkowie chóru płakali.. Trzy to Konkurs Chopinowski z
dziesięć lat temu. Kiedy Francuzka pomyliła emolla z fmollem... Cztery,
nieodparcie, to to, co się dzieje na ul. Szerokiej w czasie Festiwalu
Żydowskiego w Krakowie...

[tjczekaj]

Ojejku, a co to za jedna, ktora pomylila emolla z
efmollem??????
Blagam o szczegoly, niechze sie usmieje!!!!!!!


Dreszcz
Tria Schuberta przez Beaux Arts Trio
Koncert skrzypcowy Beethovena (Perlmann z Barenboimem)
[minuta ciszy, bynajmniej nie zapowiedziana z gory-w
Pleyelu, w ktorym klaszcza jak w Bialym Domu, po czesciach]

[mulka]

[soova]

tjczekaj napisała:

> Ojejku, a co to za jedna, ktora pomylila emolla z
> efmollem??????
> Blagam o szczegoly, niechze sie usmieje!!!!!!!
>
>
Francuzka Caroline Sageman na konkursie w 1990 roku, bodajze XIII-tym (ale moge
się mylić). Miała wtedy 17 lat. Nie ma się z czego śmiać, jak przesłuchałam
jej nagranie z wcześniejszych etapów, stwierdziłam, że naprawde nieźle się
zapowiadała.

Nie wiem, co się z nią później stało.

[johann3]

iwa_ja napisała:

> Macie taki niezapomniany koncert, który Wami wstrząsnął?
> Ja mam. Requiem Mozarta oczywiscie w Saint Germain des Pres. Stuosobowy chór
> w kosciele gotyckim. To raz. Dwa to IX Bethoveena pod Karajanem na zburzenie
> Muru. Słyszałam, jak członkowie chóru płakali.. Trzy to Konkurs Chopinowski z
> dziesięć lat temu. Kiedy Francuzka pomyliła emolla z fmollem... Cztery,
> nieodparcie, to to, co się dzieje na ul. Szerokiej w czasie Festiwalu
> Żydowskiego w Krakowie...


koncert fortepianowy a- moll Schumanna, wariacje fortepianowe Francka, II suita
z baletu Romeo i Julia Prokofiewa oraz Pulcinella Pergolesiego- Strawińkiego,
koncerty orkiestry szkolnej w Bytomiu w latach 1982- 83,

[brunosch]

III koncert c-moll Rachmaninowa, w wykonaniu Witolda Małcużyńskiego (solista),
Witolda Rowickiego (dyr.) i Orkiestry Filharmonii Narodowej. Nagranie z
lat '60, mam je na czarnym winylu. To jest wersja DOSKONAŁA, żadne inne
wykonanie nie zrobiło na mnie wrażenia, choć zbieram nagrania różnych
pianistów. Nawet osławiony Helfgott nie dorównuje Małcużyńskiemu, że o Marcie
Argherich nie wspomnę. Jej interpretacja mnie wyłącznie śmieszy.

[brunosch]

III Koncert d-moll, oczywiście. c-moll to II, też dobry (choć najbardziej lubię
go w dość frywolnym kontekście - w Słomianym wdowcu, gdy w męskich marzeniach
pojawia się zasłuchana i zachwycona Merylin Monroe).

[draconessa]

Ostatni dreszcz to chyba Nieszproy Rachmaninowa w wykonaniu choru "Dumka" pod
kierownictwem Sawczuka, na zywo, w Kosciele ewangelickim na Pl. Malachowskiego.
Ale tylko na zywo, bo na plycie juz nie powtorzyli tego klimatu...

[kanarek2]

Pierwszy dreszcz to pierwszy w zyciu koncert w filharmonii na ktory poszedlem,
jako mlody licealista jeszcze, Symf. Klasyczna Prokofiewa; po niej nikt nie
musial mnie przekonywac, ze milo jest chodzic do filharmonii.

Ostatni dreszcz to ostatni koncert wysluchany 2 tygodnie temu: 'Fratres' Arvo
Parta, ogromne wrazenie.

ps.
> Ostatni dreszcz to chyba Nieszproy Rachmaninowa w wykonaniu choru "Dumka" pod
> kierownictwem Sawczuka, na zywo, w Kosciele ewangelickim na Pl.
> Malachowskiego.
> Ale tylko na zywo, bo na plycie juz nie powtorzyli tego klimatu...

Draconesso droga, to co piszesz to prawie pytanie "Z plyty czy na zywo?".
Mnie np. czesciej przeszywaja dreszcze na koncertach), i dlatego wlasnie
o koncertach pisze.
I nie wiem jak przedmowcy szanowni, ale mysle ze zly koncert jest lepszy
od dobrego nagrania. I to z paru powodow, ale nie chce psuc tego
'sentymentalnego' watku (za ktory dzieki, Iwo!).

Pozdrawiam,
kanarek

[draconessa]

kanarek2 napisała:


> Mnie np. czesciej przeszywaja dreszcze na koncertach), i dlatego wlasnie
> o koncertach pisze.
> > Pozdrawiam,
> kanarek

A u mnie to tak roznie...bywaja koncerty, ktore dlugo pamietam, ale i przy
niektorych plytach dreszczyki przechodza po plecach i potem te wlasnie plytki
staja sie nieomal przyjaciolmi...np "Stabat Mater" Pergolesiego z Emma Kirkby i
Jamesem Bowmanem, za pulpitem Christopher Hogwood Z Academy of Ancient Music...

[mulka]

kanarek2 napisała:

>
> Draconesso droga, to co piszesz to prawie pytanie "Z plyty czy na zywo?".
> Mnie np. czesciej przeszywaja dreszcze na koncertach), i dlatego wlasnie
> o koncertach pisze.
> I nie wiem jak przedmowcy szanowni, ale mysle ze zly koncert jest lepszy
> od dobrego nagrania.

Moje dreszcze jednak bardziej wiaza sie ze sluchaniem plyt (radia)
niz z koncertami. Pewnie dlatego, ze rzadko mam okazje sluchac na zywo
wybitnych wykonawcow. A ci , ktorych mam okazje sluchac wywoluja czesto
dreszcze wrecz przeciwne, ze tak powiem ))
Poza tym... lubie sluchac muzyki w samotnosci
mulka

[mulka]

Kolejna porcja dreszczy

Kantata Jana Sebastiana Bacha ''Ich habe genug'' - dla mnie najpiekniejsza z
jego kantat.

Plyta , czarny krazek, byla w domu od lat, nie zwracalam na nia uwagi , az
ktoregos dnia zauwazylam. Nagranie z konca lat 60-tych pod batuta Bogdana
Wodiczko. Spiewa Andrzej Hiolski. I to jak spiewa !!! Jak uskrzydlony

To byly Swieta Wielkanocne, przez cale Swieta sluchalam tej plyty, a potem
jeszcze , i jeszcze , i za kazdym razem wprawiala mnie w
uniesienie. ''Zajezdzilam'' plyte Zaczela trzeszczec , a igla
przeskakiwac.... Zreszta teraz nawet nie mam odtwarzacza do czarnych krazkow.

Jakis czas temu uslyszalam to nagranie w Dwojce, z tym samym , co zawsze,
dreszczem

Nie moge sluchac tej kantaty w innym wykonaniu, a juz osobliwie , gdy spiewa
kontratenor.

mulka

[otto_1]

Pasja wg. św. Jana 2 lata temu w T. Wielkim z Herreweghiem. Nie mogłem dojśc do
siebie. Dzien później Mszy h-moll już tak nie przezyłem, a rok póxniej,
Mateuszowa, to już w ogóle rozczarowanie - siedziałem gdzieś prawie na strychu,
nic nie widziałem, nic nie słyszałem.

Za to parę lat temu komplet Mszy Bacha w Studio S1 - minifestiwal BAchowski do
dziś pamiętam.

[draconessa]

o, tak, Hereweghe dal wtedy popis....mimo, ze siedxzialam wtedy nieomal na
jaskoleczce, wsrod mlodzi szkolnej, zreszta po przerwie zeszlam nizej i juz
bylo ladnie slychac....chociaz osobiscie wole wersje Gardinera......"Lasst uns
den nicht zerteilen, sondern darum lossen, wess'er sein soll" - ten chorek jest
u niego wprost genialny!!!!

[zamek]

Koncert nie do zapomnienia? Owszem, był. II Symfonia
Mahlera w Innsbrucku lat temu sześć i pół z Junge
Österreichiszche Philharmonie i chórem radia wileńskiego.
Nazwisko dyrygenta przez litość dla jego późniejszych
występków pominę. Przeżywałem ten koncert z czwartego
pulpitu altówek. Gdy zagraliśmy, zaległa cisza..., nie
wiem, jak długo trwała - może z 10 sekund, może pół
minuty. A potem 10 minut braw... To było wstrząsające.
Pozdrawiam

[draconessa]

Teraz wiem, jak to sie przezywa z tej "drugiej strony"... Bo czasem sie
zastanawialam na koncertach "co oni sobie, u licha mysla? Czy w ogole widza w
trakcie grania reakcje publicznosci, czy tez moze sa tak skupieni na grze, ze
nic do nich nie dociera? A moze mysla o dobrej kolacyjce, albo zeby wreszcie
pojsc do domu i sie wyspac? ))

[kanarek2]

Zamku, powiedz prosze czy z czwartego pulpitu altowek slyszysz cokolwiek
poza najblizszymi kolegami? bo moge sobie wyobrazic, ze niewiele.
Pozdrawiam,
kanarek

[iwa_ja]

Oczywiście, że inne są dreszcze przy bezposrednim odbiorze, a inne, kiedy
słucha się nagrania. Teraz moje mieszkanie wypelnia Beethoven. Koncert Es-dur.
Sama tego chciałam. Ale ten koncert ma to do siebie, że mnie dopada w
sytuacjach naprawdę wyjątkowych. Kiedy nad ranem kiedyś patrzyłam na mojego
mężczyznę, śpiącego, ktory do mnie wrocił po dłuższym niebycie - gdzieś zza
sciany cichutko ktoś słuchał Es-dura... Kiedy czekałam na kogoś siedząc w
samochodzie w centrum Baghdadu, smutna, bo nastepnego dnia miałam wyjeżdżać,
przechodził obok korowód weselny, piszczałki, zapach kadzideł - z radia w
samochodzie nagle ten koncert.
Jak umrę kiedyś, proszę, niech gra Esdur...

[kanarek2]

Iwo, doskonale rozumiem, o czym mowisz, oczywiscie!

Z drugiej strony, koncert to nie tylko jakosc dzwieku, nie
do oddania przez glosniki, lecz takze takie 'spoleczne' przezycie
muzyki. W koncu nasze pogawedki tutaj sa dobrym dowodem na to,
ze sluchac mozna i w samotnosci, ale ochota na podzielenie sie z
kims dreszczami pozostaje. No i - mozesz mnie obsmiac, jesli wola -
juz strojenie instrumentow przed koncertem jest wazna czescia rytualu;
gdyby kiedys orkiestra wyszla i od razu zagrala, to poczulbym sie
oszukany, ot co. (Ogolnie, to postuluje zamieszczanie strojenia
na plytach, przed nagraniem wlasciwym).

[draconessa]

O, tak tak...to strojenie juz tworzy nastroj...na nagraniach koncertowych
powinno ono byc koneczne,bo od razu uruchamia wyobraznie. Siedzisz sobie w
domu, ale od razu czujesz sie, jak czlowiek zaglebiony w purpurowym fotelu w
filharmonii, wychodzi orkiestra, stroi instrumenty, za chwile wyjdzie
dyrygent....

[zamek]

Ha, proszę, tu taki temat, a jam go porzucił jak
niepyszny Już wracam...
Draconesso: publiczności się z reguły nie widzi poza
ukłonami do oklasków. Po pierwsze: muzyk orkiestrowy albo
patrzy na dyrygenta i synchronizuje się z kolegami
(porządny), albo patrzy "w kwity" czyli nuty (leser).
Czasem publiczności po prostu nie widać z powodu
kontrastu w oświetleniu. Ale z reguły ma się jej
świadomość - na koncercie jest dużo... ciszej, niż na
próbie. O czym się myśli w orkiestrze podczas koncertu?
Owszem, przy niektórych utworach i niektórych dyrygentach
- o tym, jakie piwo wypije się w knajpie po graniu.
Nawiasem mówiąc nieraz doświadczyłem fatalnego uczucia
polegającego na tym, że po zagranym koncercie w ogóle nie
czułem, że miałem w ręku instrument i spędziłem 90 minut
na estradzie. Zupełnie mnie to nie obeszło. Nie ten
nastrój, nie ten utwór, nie ten dyrygent... Tak jest na
szczęście rzadko. Z reguły kontroluje się wejścia swojej
partii, czeka się na określone momenty w utworze oraz
znaki dyrygenta i koncertmistrza. Gdy się samemu
koncertmistrzuje (czego też doświadczyłem), myśli się
jeszcze o tym, że określone wejścia trzeba samemu pokazać
kolegom z tyłu. A poza tym - jeżeli tylko umie się utwór,
który się gra - jest sporo czasu na delektowanie się
muzyką, smakowanie współgrania własnej partii z innymi
czy słuchanie innych partii. To już częściowo odpowiada
na pytanie Kanarka. W altówkach słychać bardzo dobrze
całą orkiestrę, bo siedzi się (zarówno w układzie
amerykańskim, jak i niemieckim) właściwie pośrodku
estrady. Oczywiście wiele zależy tutaj od sali i od tego,
jak bardzo dźwięk się rozprasza. Okropnie gra się na
świeżym powietrzu, bo "przy uchu" nie ma właściwie
żadnego pogłosu - cały dźwięk błyskawicznie "ucieka" od
muzyka, w związku z czym mało co słyszy się samego
siebie, a co dopiero innych. Jakie wrażenia odsłuchowe
mają inne instrumenty - chyba gorsze, bo niektórzy
(skrzypce, wiolonczele) siedzą z brzegu, zaś np. dęciacy
mają tyle własnego dźwięku, że pewnie nie mogą usłyszeć
nic innego. Zresztą często np. blacha gra "na ruch
smyczków" - widząc, jak skrzypce poruszają smyczkami, są
w stanie z nimi synchronizować swój rytm.
Wiem, ze trochę przydługa powiastka mi wyszła, ale teraz
mniej-więcej wiecie, jak to z drugiej strony wygląda
Pozdrawiam