Domysły...

[vizjonerka]

domysły, a nie ciekawość, to pierwszy stopień do piekła.

Jakże wygodniej zapytać, zamiast zginąć w teoriach umysłu własnego mniej lub
bardziej nieprawdopodobnych...

[debi_bebi]

Wcale nie jestem pewna, czy nawet po uzyskaniu odpowiedzi na zapytania, da się
radykalnie pozbyć domysłów.

[vizjonerka]

Wiedza o faktach czasem nie jest miła, ale trzeba ją przyjąć z godnościom
osobistom na klatę
Domysły budzą złe emocje...

[debi_bebi]

Ale zauważ, jak zaciekle bronimy się niekiedy przed stanięciem twarzą w twarz z
niechcianymi wiadomościom.

[vizjonerka]

Zauważam...
Zazwyczaj tak czynimy....wolimy być okłamywani, mamieni ? A może to odpychanie,
niedopuszczanie do świadomości faktów przykrych...?

[debi_bebi]

Nie jest łatwo przyjąć na spokojnie, że ktoś nas nie chce. Paradoksalnie to
boleśniejszy cios, niż okłamywanie się latami, że coś tam.

[vizjonerka]

Nie chodzi o to,że nas ktoś nie chce.
Raczej o cel domyślania się, co jest nie tak, dlaczego jest tak jak myśleliśmy...
I skąd wniosek napływający,ze to nasza wina?

[debi_bebi]

Z moich obserwacji wynika, że szukanie winy w sobie to głównie domena kobiet.
Mężczyźni o wiele rzadziej mają podobne dylematy. Jak wystawisz takiego za
drzwi, to on nie będzie rozpaczał nad tym, co stracił. Dla niego głównym
zmartwieniem będzie wtedy, że nie ma gdzie spać.