Choroba a przyjazn

[leziox]

Kazdemu zdarza sie chorowac.Czasami zdarza sie ze choroba jest dosc powazna.
I zdarza sie wtedy,ze przyslowie"prawdziwych przyjaciól poznaje sie w biedzie" pasuje jak ulal do sytuacji.
Bywa,ze ludzie znajacy nas i twierdzacy ze zawsze i wszedzie mozna na nich liczyc,odsuwaja sie i znikaja nagle w swiecie,a ich zapewnienia o przyjazni rozplywaja sie we mgle.

Dziwny jest ten swiat.

[super.halusia]

Ja akurat tego nie odczułam,wręcz przeciwnie,poznałam właśnie duuuużo przyjaciół,że jednak ich mam,czego się nie spodziwewłam,jest to bardzo miłe

[leziox]

Halusia,no bo czasami ma sie do przyjaciol szczescie,a czasami po prostu nie.

[dwa-filary]

Smutne to co piszesz, ale masz racje. Prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie i z tych dotychczasowych pozostaje na prawdę garstka.

[m.maska]

Jeszcze do niedawna ludzie wstydzili sie mowic nawet o powaznych chorobach typu rak... moze wynika to tez z tego, ze wielu z nas nie wie jak sie w takiej sytuacji zachowac... czy wspolczuc, czy wyrazic chec pomocy - nie wiadomo tez czego oczekuje osoba chora. Jedni chca bliskich kontaktow, inni wola pozostac sami, jedni chca o chorobie mowic co moze u osob niechorujacych wywolywac przygnebienie, inni mowic nie chca - w takich wypadkach potrzebne jest niesamowita empatia.
Nie potepialabym tak od reki wszystkich...

[super.halusia]

Obebrałam męża z Kliniki i dziś chcę wyciszenia.
Ale przed operacją męża,przekonałam się że jednak mam wielu znajomych,którzy dzwonili,pytali,podtrzymywali Nas na duchu i to jest fajne.
Nie wspomnę o formuowiczach na analogowym

[wirujacypunkt]

Leziu masz rację, wiem coś o tym, ale nie chcę więcej o tym pisać.
Niektóre złe wspomnienia lepiej wymazać z pamięci i iść dalej.

[leziox]

Co do tych wspomnien,niektórzy usiluja je wymazac z pamieci ale tak sie nie da,glowa nie komputer.
Chorzy tacy pewnie chca aby ich traktowac w miare normalnie,tak jak kiedys.
Ale sam wiem,ze nie jest to takie latwe,no bo czasami nie wiadomo,jak rozmawiac,jak sie zachowac,zeby nie urazic,nie wywolac klopotliwego tematu...

[m.maska]

Swego czasu na forum byl facet, ktory jak sie potem okazalo nie mial juz wiele czasu... dzisiaj z perspektywy czasu moge powiedziec, ze wlasnie chcial tej normalnosci, zeby traktowac go jak zdrowego czlowieka. Wydaje nam sie, ze w domu tej normalnosci juz nie mial i chcial od tego uciec.

[dwa-filary]

Ja w takich sytuacjach, oczywiście z bliskimi mi ludzmi, zawsze mówię: Wiem o twojej chorobie i czy chcesz mojej pomocy. Jestem dla ciebie i z reguły osoby zamknięte otwierają się. Nie zawijam w bibułki, bo to oddala. Trzeba rozmawiać i traktować normalnie, chorzy tego oczekują, choć sie do tego nie przyznają. Trudny to temat, ale z zycia wiem, ze to pomaga i nam i im.

[wirujacypunkt]

W przypadku przyjaciół, którzy nagle gdzieś znikają, jak przychodzi do nas choroba, chyba tak
jest. Poraza ich lęk i nieumiejętność rozmowy o cięzkiej chorobie, a wiadomość o tym, że
choruje się na raka, potrafi sparaliżować i wówczas ucieczka prawie pewna.

[dwa-filary]

Tak, ale czy to była przyjażń ??? jak zdrowy to oki, a jak chory, który potrzebuje wsparcia, to ucieczka ??? Wiem, ze to uczucie paralizuje, ale, ale, ale

[wirujacypunkt]

Ale strach przed spojrzeniem w oczy człowiekowi choremu na raka, jest przeogromny, tym
bardziej, ze juz takiego człowieka, prawie zawsze widzi się na marach.
Strach, ze chory może z oczu "wyczytać" intuicynie myśli.

[leziox]

Przyznam sie ze mój kolega w podstawówce mial wypadek i trafil na wózek.
Pamietalem go jako wysportowanego chlopaka,wesolego i nagle ciezko mi bylo do niego pójsc i pogadac z nim normalnie,zwlaszcza jak go widywalem pare razy z okna jadacego na wózku.
Niby nic sie nie zmienilo ale jednak zmienilo.

[dwa-filary]

Kiedy ten kolega potrzebował tej normalności, ograniczał go wózek, ale nie rozum i tu sie czuł jako odrzucony, gorszy. Nie każdy potrafi zmierzyć się z tym strachem i nikogo nie winię. Mam taką naturę, ze zanim pomyślę o sobie, myślę o tej drugiej, jak ja bym się czuła w jego skórze, czego mi było by potrzeba

[super.halusia]

wirujacypunkt napisał:

> Ale strach przed spojrzeniem w oczy człowiekowi choremu na raka, jest przeogrom
> ny, tym
> bardziej, ze juz takiego człowieka, prawie zawsze widzi się na marach.
> Strach, ze chory może z oczu "wyczytać" intuicynie myśli.

Fakt,co ja mówię to patrzy mi w oczy,z takim niedowierzeniem

[wirujacypunkt]

Leziu, ale z Twojego postu wynika, że sam byłeś wówczas dzieckiem i miałeś prawo do strachu, braku umiejętności rozmowy o tak trudnej sprawie.

[dwa-filary]

Jestem zwolennikiem mówienia prawdy o chorobie, dodawaniu otuchy, pocieszaniu w bólu, że minie i dodawanie wiary, że wyzdrowieje. Wtedy i pacjent i opiekun nie muszą uciekać z oczami. Jest to bardzo trudne, ale warto. Smutny temat

[lidka449]

bardzo ważne jest wsparcie w chorobie - banał kazdy to wie
wtedy odruchy serca wiecej znacza niz medycyna ...

[leziox]

A tak w ogole to milo Cie znowu Lidzia,zobaczyc w przestrzeni forumowej

[anus-hka]

Bezpiecznie jest nie mieć zbyt dużych oczekiwań, wymagań od drugiego człowieka ...wtedy rozczarowania są mniejsze...mniej bolą
Może to zbyt dużo jest dla "przyjaciół" oczekiwać, że zostaną w czasach "złych" skoro nawet ci w czasach "dobrych" zwanymi "bliskimi, kochanymi,jedynymi" nie wytrzymują bo coś ich tam przerasta...no chociażby ta bezsilność kiedy nie da się trzymając za rękę kogoś wyjącego z bólu
no dziwny jest ten świat...mnie się wydaje że dziwić się nie przestane chociaż już pod tym słońcem to już chyba wszystko było