Właśnie próbuję się z tego wszystkiego wykaraskać, stąd moja wizyta na TYM forum, wiem, że długo to trwało bo 8 lat ale wreszcie spadły mi klapki z oczu. A czy z alkoholizmem męża będę walczyć nie wiem, nie zależy mi już na nim
Wiem, wiem ale czasem jak ktoś patrzy na sprawę z boku widzi ją zupełnie inaczej niż strona, której dotyczy Napisałam posta odnośnie dzieci a Wam pierwsze co rzuciło się w oczy to picie mojego męża (do którego ja z resztą już przywykłam i uznałam za normalne).
Jest to napewno bardzo trudny problem i to dla obojga stron (chodzi mi o rodziców) bo na pewno najbardziej cierpi na tym dziecko i to chyba bez względu na wiek. Sama chyba stanę "oko w oko" z takim właśnie problemem. Mój mąż postanowił odejśc ode mnie i to bez żadnych wczesniejszych oznak z
zapewne bym sie rozklejał przy każdym spotkaniu ( wiem wiem - to słabe i niemeskie, i też tego chciałbym uniknąć bo dla nikogo to by nie było dobre). Nie umiałbym spojrzeć tez dzieciom w oczy jako domniemania przyczyną rozwodu i ten "zły" (bo jestem pewien że zona tak będzie mnie przedstawiać, jak to
Może. Ale mam pewne podstawy które oczywiście nie muszą się sprawdzić. Wszystko chyba zależy kto co czuje po rozwodzie. Jeśli stronom się ułoży to i relacje mogą byc pewnie ok. A komuś się dobrze ułożyło?
Jestem z mężem prawie 20 lat. Mamy dwoje dzieci w późnej podstawówce. Ostatnio nie układa nam się zbyt dobrze, bywa, że jest naprawdę ok, a potem nie odzywamy się do siebie prawie przez kilka tygodni. Nie czuje się doceniana ani Kochana przez męża. Oboje pracujemy, dobrze zarabiamy, ale większość
napisz wszystkie argumenty za rozwodem, a po prawej argumenty za utrzymaniem małżeństwa i zobaczysz, która rubryka jest dłuższa. Piszesz: ". Z jednej strony czasem mam wrażenie że jest całkiem ok i miło", więc nie ma u Was sytuacji tak dramatycznych, o których piszą inni ludzie na Tym forum. Szansa na
potem nieraz. takie hobby. jednak w ustach małego dziecka ma to inny wydźwięk. nie wiem, czy ona uważa to za naturalne pod słońcem i wyrośnie z niej libertyńska latawica, rozbijająca swoje i cudze małżeństwa. albo chce się wyróżnić na tle innych dzieci (w tym wieku?). szybciej chyba poukładała
Tak się smutno zrobiło... Więc napiszę coś co mnie bardzo rozbawiło. Mały nocował u nas. Rankiem ledwo otworzyliśmy oczy a tu już dzwonek do drzwi. Mały jak zawsze zerwał się do drzwi aby otworzyć. Naciągnęłam mój szlafroczek i wyszłam za nim. To był listonosz z poleconym - Dzień dobry jest
. bardzo zależy mi na opinii pani Psycholog: 1. w jaki sposób rozstanie może wpłynąć na niespełna 2-letnie dziecko? jak to zrobić, żeby skrzywdzić ją jak najmniej? łzy leca mi z oczu jak tylko pomyslę o tym, że mam przewrócić do góry nogami jej świat, zabrac ją z domu który zna i od taty, którego
Wg. mnie kontrola drugiego człowieka 100% nie jest możliwa. Bo to już bezprawie. Tak jak moja poprzedniczka napisała, tu wchodzi w grę wychowanie. Zaszczepienie w małym człowieku pewnych zasad. Poza tym, myślę że jeżeli mały człowiek ma ok otoczenie, przyjaciół rówieśników to nie powinno
Bardzo proszę Was o poradę, co mam zrobić? Jak to jest przy rozwodach, czy może tak być, że Sąd może odebrać dzieci z pod opieki matki? Obecnie ma taką sytuację, że nie pracuje, z moją pracą zawodowa jest różnie,jeśli podejmuje pracę to często jest tak, że jest to na okres kilku miesięcy a
droga inn-a rozumiem ze masz w domu niezle piekło, nie znam Cie,ale czytajac Twoj post odnosze wrazenie, ze tak wlasciwie powodem do rozwodu jest starszy syn, ktorego chyba chcesz sie pozbyc z domu oddajac go mężowi..ze to on swoim zachowaniem sprawia ze Ty masz problemy z męzem w kwestii
. Najtrudniej z dzieckiem. Musi być świadek, który opisze nasz stosunek do dziecka. Dziecko musi być przebadane czy rozwód jej nie zaszkodzi. Dla 9 latki to musi być jakiś koszmar. Nie ma dziś przez to łatwego dnia :( Mam wielkie wątpliwości. I jeszcze to, że ona zostanie z mamą a ja sam - jakby to wszystko
Wpadł do mnie w końcu do mnie brat na piwo. Jakoś lepiej jak ktoś bliski jest. Spałem ok. Ale już dziś rano znów niepewność, rozmyślanie .... Najgorszy jest ten czas pomiędzy. Trzeba załatwić tyle spraw i żyć w jednym miejscu już nie jak dawniej. Żona pisała wczoraj, że musimy wspólnie przekazać
i kim są. Akceptuję to, że dziecko patrzy na rodzica swoimi oczami, oczami przebaczenia i bezwarunkowej miłości. Każdy z nas w głębi duszy tak czuje, nie tylko dzieci... Pozdrawiam serdecznie