m.maska
13.10.15, 18:39
Tajemnica komunikowania i korespondencji chroniona jest nie tylko przez przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.), ale także przepisy ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. Nr 24 poz. 83 z późn. zm.) - art. 82-83 pr. aut. Ponadto ochrona tego dobra przewidziana jest w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) oraz w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 z późn. zm.) - art. 267 k.k.. Art. 49 polskiej ustawy zasadniczej zapewnia „wolność i ochronę tajemnicy komunikowania się”. Prawo to należy rozumieć bardzo szeroko. Obejmuje ono wszelkie formy komunikacji międzyludzkiej. Trzeba zaznaczyć jednak, iż nie ma ono charakteru absolutnego. konstytucja przewiduje możliwość ograniczenia wolności komunikowania się, ale tylko na podstawie przepisów ustawy.
Tajemnica komunikowania dobrem osobistym
Należy podkreślić, iż chociaż art. 23 kodeksu cywilnego wymienia jedynie tajemnicę korespondencji, to jednak tajemnica komunikowania podlega także ochronie przewidzianej dla dóbr osobistych. W doktrynie występują dwa odmienne stanowiska w tym względzie. Według pierwszego, popartego także orzecznictwem (m.in. wyrok SA w Warszawie z 6.07.1999 r., I ACa 380/99), termin „korespondencja” należy interpretować rozszerzająco i obejmować jego zakresem wszystkie sposoby komunikowania się. Natomiast zgodnie z drugim tajemnica komunikowania stanowi odrębne dobro osobiste, które nie zostało expressis verbis wymienione w art. 23 k.c.
lexvin.com.pl/prawo-lexvin/3205/Ochrona_tajemnicy_komunikowania_i_korespondencji
