chcę tylko rady

[golo25]

Dziewczyny ja nie chcę się żalić. Chcę tylko, żebyście mi powiedziały jak
sobie z tym wszystkim radzić? Jak czekać? Teraz dbam o siebie na maksa-kwas
foliowy, witaminy, soczki, jogurciki, badania i wszystko inne? Ale kiedy
minie ten żal? Jak to przetrwać?Mam ukochanego męża, rozmawiamy o wszystkim,
pomaga mi jak może, troszczy się.Ale nawet on nie może naprawic tego co w
środku.Jak przetrwać te 4 miesiące oczekiwania?

[malomi]

Ja nie jestem niestety dobrą poszycielką, bo już myślałam że najgorsze dni za
mną i teraz będzie coraz lepiej. Od przerwania mojej ciąży minęły już, a może
dopiero 2 miesiące, a ja ciągle myślę o tym jaki w tej chwili miałabym już duży
brzuszek, że już czułabym ruchy dziecka itp.To wszystko tak potwornie boli, a
jeszcze ciągle nowe informacje o ciężarnych w okolicy.
Na tym forum jest wiele wspaniałych kobiet które przeżyły to co Ty i czują to
co Ty, tak naprawdę to tylko my potrafimy siebie nawzajem zrozumieć.Niestety
ciągle wracają złe wspomnienia i chyba nigdy ich się nie pozbędziemy.Pozdrawiam
Gosia

[saabi]

jak sobie radzić? potrzeba duuużo czasu ja prawie rok płakałam najpierw
ciągle potem od czasu do czasu jak mi się coś skojarzyło i zaczynałam myśleć o
moim dziecku, którego już nie zobaczę (przynajmniej tu na ziemi) ale ja wierzę,
że spotkam je po śmierci na święta zanoszę kwiatki na najbardziej opuszczone
dziecięce groby
ja zbierałam się wiele miesięcy choć bardzo wcześnie poroniłam (ok 20 dnia od
zapłodnienia) najbardziej pomogło mi się pozbierać, gdy zaczęłam myśleć o
kolejnym dziecku, właśnie o tym, że trzeba przestać rozpaczać i zacząć
przygotowywać się na poczęcie następnego maluszka, przede wszystkim przestałam
rozpamiętywać a zajęłam się tym, co się dzieje wokół mnie
teraz niestety już od dwóch lat staramy się o dziecko bez rezultatu (ale nie
martw się zwykle dziewczynom udaje się bez problemu drugi raz zajść w ciążę to
ja mam jakiegoś pecha ) pomogło mi chyba też zaangażowanie się w pomoc
zwierzakom schroniskowym, może to śmieszne ale jak się zaangażowałam w ich
cierpienie, jak zaczęłam szukać im domów itp to przestałam myśleć o sobie

[maretina]

ja mialam troche krocej czekac. poronilam na poczatku pazdziernika a starania
moglam zaczac pod koniec grudnia.
na poczatku dluzyl mi sie czas. siedzialam w domu na zwolnieniu wystawionym
jeszcze podczas ciazy. jak wrocilam do pracy bylo lepiej.
nie wiem jakim cudem udalo mi sama siebie przekonac, ze czas szybko zleci, ze
bede sia martwic kiedy indziej.
duzo zawdzieczam mezowi i koledze, ktory jest ginekologiem.
duzo przegadalam na temat poronienia i pomoglo.

[agnesm1]

Moja rada jest nastepujaca :
przede wszystkim czas leczy rany,
a po drugie najlepiej skupic sie na czyms innym np. na przygotowaniach
do kolejnej ciazy...
wyleczyc wszystkie zeby itp.
Mnie po 1,5 miesiącu jest troche lepiej - juz potrafie patrzec na dzieci i
kobiety w ciazy, choc nadal im bardzo zazdroszcze, ale to chyba normalne...

Pozdrawiam Agnesm

[agahy]

uwierz, czas leczy rany - takiego wydarzenia nie da się zapomnieć ani wymazać,
ale z czasem - wszystko blednie, zaciera się, oddala. Ja też to przerabiałam -
straciłam 20tyg. ciążę bliźniaczą, teraz jestem w 29tyg., i na pewno nigdy nie
zapomnę o moich dwóch "pierwszych" dzieciaczkach, czasem sobie nad nimi
popłaczę - ale - POGODZIŁAM sie z tym. Teraz z niecierpiwością czekam na
czerwiec i wierzę, że wszystko będzie ok. Udało mi się przetrwać ten cały
koszmar dzięki wsparciu męża, wypłakaniu się "w rękaw" przyjaciółce. Pamięć
boli, ale teraz jest to ból do zniesienia - on się powoli rozmywa... Ważne, że
masz kogoś, kto cię wspiera, jest obok. Życzę Wam wszystkiego dobrego. Aga