Czasem jestem na siebie zła...

[aquarius72]

Niby wiem, jak należy sobie radzić z przebytym poronieniem. Sama często
wymądrzam się na forum i daję innym dobre rady, a co ja robię, jak mnie
najdzie (nie wiem co, chyba głupota?)???
Zaglądam na forum "Dla oczekujących", na wątek "luty 2005" i czytam, co
porabiają właśnie dziewczyny, z którymi jeszcze niedawno dzieliłam się swymi
radościami i smutkami. Czytam o ich USG, o tym, jak zaokrąglają im się
brzuszki, o mdłościach, jak pokonują kolejne tygodnie ciąży... I wtedy
wzbiera we mnie straszny żal, ale i straszna złość - nie wiem na kogo, nie
wiem na co - dlaczego to przytrafiło się właśnie mnie, czym sobie na to
zasłużyłam...
Jakoś nie działają na mnie negatywnie napotkane ciężarówki, tylko właśnie
tamto forum, bo czułam, że jestem jedną z nich, a już nie jestem i to
uświadamia mi, co straciłam...
Na szczęście nie często zdarzają mi się te chwile słabości i co tu dużo
mówić - masochizmu, ale od czasu do czasu...
Dziewczyny, kiedy w końcu przyjdzie nasz czas ???

[30.tka]

JUZ za 2 miesiace Aquarius72 bedzie nasz czas!!!

Gdy zaczelismy starania z mezem, bardzo chcielismy, aby porod nastapil w
czerwcu; mial byc luty - nie udalo sie i teraz ponownie zaczynamy od
pazdziernika! A to oznacza, ze czerwiec jednak sie uda (hihih-wprawdzie z
rocznym poslizgkiem, ale ktoz by to tak szczegolowo liczyl?!)

[aquarius72]

Masz rację - nie patrzeć do tyłu, tylko "...ważne sa tylko te dni, których
jeszcze nie znamy", tylko czas tak okropnie się dłuży...
pozdrawiam te, które zaczynają na nowo od października, ale wszystkie inne
rownież

[malomi]

Witaj, ja trafiłam na to forum jako jedna z pierwszych w styczniu tego roku.
Moja dzidzia miała wytrzewienie brzuszka i klatki piersiowej, ciąża została
przerwana w 4 miesiącu. Minęło prawie 7 miesięcy a to nadal tak potwornie boli.
Siłę daje tylko to, że można komuś pomóc w tak trudnych momentach. Są dni
lepsze, ale są też takie że poduszka jest mokra od łez. Ból nie przechodzi ale
staje się coraz bardziej tępy.
W dniu daty mojego porodu, jenocześnie w moje urodziny dowiedziałam się że pod
sercem nosze nowe życie. To 6tc. Jest strach, łzy, każda wizyta u lekarza to
pasmo nerwów. Moim drugim domem stała się "trudna ciąża". tutaj jednak nadal
zaglądam, bo jestem bardzo z wami związana (chociaż skład uczestników forum tak
bardzo się zmienił przez te pół roku), bo wiem jakie to wszystko jest trudne....
Pozdrawiam

[aquarius72]

Dziękuję Malomi,
wiem, że to co piszesz to najczystsza prawda. Mój ból jest już właśnie taki
bardziej "tępy", już nie myślę o tym cały czas. To całe zdarzenie uświadomiło
mi jeszcze coś, z czego nie do końca zdawałam sobie do tej pory sprawę - jedna
rzecz zajść w ciążę, a inna doprowadzić ją do szczęśliwego zakończenia -
kolejny trudny do pokonania próg.
Martwi mnie, że moja przyszła ciąża - o ile się wydarzy - nie będzie już dla
mnie taka radosna, jak ta pierwsza. Będę cały czas drżeć ze strachu, że coś
złego się wydarzy, a przecież to powinno być takie radosne oczekiwanie...
Życzę Ci wiele siły i wytrwałości, a także wiele siły Twojej dzidzi, żeby się
mocno trzymała i zdrowo rosła ))

[cedex]

Przyjdzie nasz czas, zobaczysz... Musi przyjść, do licha ciężkiego! Ja drugi
raz poroniłam w październiku i dopiero teraz staramy się o dziecko. Wcześniej
najpierw czekaliśmy pół roku zalecone przez lekarza, a potem jeszcze jakieś
badania itp... jeden cykl starań już za nami. niestety bezowocny. Wiem że te
pierwsze miesiące po poronieniu były dla mnie najgorsze - ciągły płacz i dół.
Teraz jeste znacznie lepiej, bo sama musiałam uwierzyć, że będzie OK.
Oczywiście mam chwile zwątpienia, ale staram się ....
Życzę Ci samych dobych rzeczy!
PS. Jak Czytam Twojego nicka to od razu mam w głowie muzykę z filmu Hair ( Era
Wodnika?).

[aquarius72]

Faktycznie - też pamiętam tę piosenkę z filmu Formana. Aquarius, bo urodziłam
się w lutym ))

[gumecka]

Hey!!!
Ja czesto przesiaduje na forum trudna ciaza i czytam sobie watki, tez mi sie
przykro robi jak czytam ze ktoras byla na usg i widziala swojego babelka jak
macha do niej raczkami.Smutne to dla nas ale za to ciesze sie ze inne kobiety
bo takich przejsciach jak my ciesza sie mogac zobaczy c swoje malenstwo zdrowe.
Dla nas tez nadejdzie ten czas i to szybciej niz myslisz.Za pare miesiecy
spotkamy sie na innym forum i bedziemy pisac jak wyglada nasz
maluszek.Pozdrawiam.jjj

[manus2]

ja zaczynałam od forum Niepłodność....3 lata walki stymulacje, 4 inseminacje,
2ICSI i w końcu zdarzyl sie cud...niestety na krótko...moja radosc skonczyla
sie w 8tc! W tym czasie jak glupia wchodzilam na forum Trudna ciaza - dlaczego
nie na Ciaza i porod? No wlasnie, tak los mna pokierowal....i wykrakalam sobie!
Czemu to wszystko? A dalej zagladam na inne fora! Tak juz jest...
Tak a propo to powiem wam, ze mi lekarz z Bialegostoku (przyjaciel rodziny)
powiedzial, ze jak wszystko sie dobrze zagoi to mozna probowac juz po pierwszym
przywroconym cyklu! O pierwsza ciaze staralismy sie 3 lata, wiec teraz tez
zamierzam zaczac szybko! Trudno, co ma byc to bedzie. Przed ICSI zostalismy
przebadani chyba na wszystko i wyniki byly ok, wiec za 2 1,5 miesiaca znow
ruszam do walki!

Do Manus

[aquarius72]

Widzę, że jesteś już weteranką Ja też, ale nie tyle ile chodzi o
zaawansowanie starań (w grudniu zastanawialiśmy się nad in vitro, ale do tego
nie doszło), ile o czas ich trwania (wstyd się przyznać - 7 lat). Ja już po tej
miesiączce nie będę sie zabezpieczać - nie wierzę, żeby nagle tak gładko
przyszło mi zaciążyć znowu zważywszy na wcześniejsze trudności.
Może w końcu zagościmy na długie 9 m-cy na jakimś "ciążowym" forum ???

Aquarius72

[misia100]

Piszecie że zaczynacie starania w październiku a chciałabym wiedzieć kiedy
poroniłyście . Ja miałam obumarcie ciaży bliźniaczej 21 maja 2004 miałam
zabieg. Z jednej strony bardzo bym chciała a z drugiej panicznie się boje .
Bardzo bym chciała znowu zacząć ale lekarz mi nie pozwolił kazał co najmniej 4
miesące czekać a na dodatek ta nieszczesna wielka nadżerka. Napiszcie mi co
muwia wasi lekarze kiedy mozna zacząć , jedna z was pisze że po 1 miesiącu
Misia

[aquarius72]

Misiu,
u mnie poronienie w 9 tc. - było 6 lipca. Wg zaleceń lekarza odczekać 2
miesiączki.

[badarka]

aquarius72 napisała:
> Dziewczyny, kiedy w końcu przyjdzie nasz czas ???

hej, Aquariusku, a wiesz, jaka ja jestem głupia? Ja już mam wizję, że wszystkie
dziewczyn, co to zaczynają w październiku, zajdą w ciążę, a ja zostanę sama
Wiem, że to niemożliwe, żeby się wszystkim udało i wiem, że gdyby nawet, to nie
oznacza jeszcze, niestety, szczęśliwego zakończenia...
Ale i tak mam takie natrętne myśli w głowie i nie umiem sobie z nimi poradzić
to chyba ze strachu, że na następną ciążę też przyjdzie poczekać


ps. Ale i tak uważam, że najważniejsze, że nam się udało. Jak się udało raz, to
i drugi wyjdzie

[aquarius72]

Badarko,
co ja mam powiedzieć? Samej Cię nie zostawię, żebyś tylko Ty nie musiała mnie
wyciągać z tego forum, jako ostatniej "maruderki"

[badarka]

mogę wyciągać - byle skutecznie!
Ale mam takie przeczucie, że nie będzie trzeba. Że ścieżka przetarta, że masz
świadomość, że się da

[aquarius72]

Sama się zastanawiam, czy u mnie to nie była ta sławetna "blokada psychiczna",
o której wszyscy mówią, a nikt tak do końca nie wie co to jest i jak się tego
pozbyć...

[malomi]

Ja ja byłam tu częstym gościem, to akurat wszystkie dziewczyny przygotowywały
się do starań majowych. teraz październik.Życzę szczęścia i siły, bo dużo jej
trzeba

Do misia100.

[gumecka]

Misiu.
Ja poronilam 28.06.2004 i niedawno bylam na wizycie kontrolnej,lekarz
powiedzial ze wszystko jest dobrze.Za trzy pelne cykle moge sie starac znowu o
dzidzie, czyli wychodzi na pazdziernik ale ja chyba poczekam do listopada. jjj

[misia100]

Idę dzisiaj po wyniki badań i po 20 sierpnia do gin , zobaczymy co mi powie ,
strasznie sie matwie co mi w tych badaniach wyjdzie . dzięki za wsparcie moze
ja tez dostane błogosławieństwo od mojego gin na działanie w październiku.
Chciałbym do was dołączyć .
Cieszę się że jesteście i można z kims pogadac kto nas rozumie .

do Aquarius i innych oczywiście

[manus2]

Tak jestem weteranką i w dodatku poroniłam ciąże mnogą... ale powiem wam, ze ja
jakoś w tą blokadę psychiczną nie wierze! Mi się udało mimo skrzywionej
psyche...nawet nie wierzyłam, że kiedyś mi się uda. Ta ciąża sprawiła, że
wierzę, a to takie ważne. Czasami się zastanawiam czy lepiej mieć problem z
niepłodnością czy z poronieniem i patrząc na to wszystko z perspektywy moich
własnych doświadczeń cieszę się, że udało mi się zajść...teraz mam nadzieje już
tak długo nie będę czekać! Nawet mój lekarz się śmieje, że mam WALIZKĘ badań! W
każdym razie będę ostro działać i nie popuszczę!!!! Postanowilam sobie, ze za
rok o tej porze będę trzymała w ręku moją śliczną córeczkę lub synka, a może
parkę! Tego też wam kochane życzę! Spotkajmy się za rok na forum dziecko! Choć
mam chwile, ze placzę w poduszkę - a tak konkretniej to w samochodzie jak
wracam z pracy (Warszawa, korki, długo się jedzie), ale ogólnie staram się
mysleć pozytywnie i pokonam przeznaczenie!!!
Aquarius, skoro zaszlas naturalnie to może nie ma potzreby in vitro, a
próbowaliście inseminację?

[aquarius72]

Manus, na razie nie próbowaliśmy nic z technik tzw. "wspomaganego rozrodu",
było tylko leczenie hormonalne i miałam laparo. Prawdę mówiąc byliśmy już mocno
zmęczeni tymi badaniami, wizytami, staraniami (dlatego myślałam o in vitro -
żeby spróbować i jak nie wyjdzie rzucić to wszystko w diabły i zająć się
adopcją).
Przyznaję, że mnie ta ciąża też dała nadzieję, że teraz będzie łatwiej. Też mam
niezły plik badań (robi wrażenie nawet na lekarzach

Naładowałyście mnie wszystkie dziewczyny pozytywną energią. Dziękuję Wam. Zaraz
w przyszłym tygodniu zbadam te bakterie, potem następne badania, byle bliżej
celu...

moj strach

[pea_74]

Czesc dziewczyny!
Mam juz wyniki badan hist, przede mna kontrolna wizyta w przyszlym tygodniu
(gin na urlopie)wiec na razie nic nie wiem. Boje sie tej wizyty i badan jakie
mnie czekaja... czy na pewno bedzie wszystko ok? O ciaze staralam sie 6 m-cy
wiec dluuugo Przez caly ten okres nie chodzialam do kontroli, nie robilam
sobie zadnych badan... balam sie Moze to byl blad...z drugiej strony moja
kolezanka o pierwsze dziecko starala sie pol roku i to jest podobno norma.
Niedawno urodzila blizniaki-2 coreczki Tak wiec ma juz wspaniala rodzinke
chlopaka+2 dziewczynki! To ze starala sie pol roku dawalo mi nadzieje ze
wszystko bedzie ok. Niestety moja radosc skonczyla sie w 7 tc a wlasciwie w 6,
lekarka od razu nastawila mnie na najgorsze!
Wczoraj czytalam historie amandy z "naszego" forum, zakonczyla sie szczesliwie
ale nie wiem jak ja poradze sobie z moim strachem! w dniu kiedy zobaczylam 2
kreski na tescie na poczatku bardzo sie ucieszylam ale po chwili zaczelam
ryczec ze strachu!!!!! tak strasznie balam sie ze moge nie utrzymac tej
ciazy... i niestety stalo sie Nie wiem czy bede potrafila cieszyc sie
nastepna ciaza. Jak sobie radzic ze strachem???? O mojej ciazy nikt nie
wiedzial tylko maz i 2 najblizsze kolezanki, jest mi latwiej bo z nikim nie
musze dzielic sie z moim smutkiem. Ale gdy czytam na forum o utracie dziecka w
pozniejszych tygodniach czy smierci dziecka to STRACH MNIE PARALIZUJE!!!!
Pozdrawiam was wszystkie.

[niedzwiedz9]

Aquarius-cierpliwości- za kilka lat te trudne chwile będą dla nas jak niedobry
sen, o którym zapomina się rano.Mam dwuletnią córkę,wiem co to znaczy być w
niezagrożonej, niewylęknionej pięknej ciąży.Kilka dni temu poroniłam ciążę-
wprawdzie "tylko" biochemiczną,ale dla mnie to strata dziecka,strata
marzeń.Również boję się następnego razu, pewnie na początku będę z lękiem
wsłuchiwać się w siebie, ale wierzę , że wraz z pierwszymi ruchami i
kopniaczkami przyjdzie niezakłócony spokój .Zobaczysz będzie dobrze-jesteś
silna, a z dzieciaczkiem pod sercem będziesz silna za dwoje! To przyjdzie samo
i rozwieje straszne strachy) Pozdrawiam-Kaśka

[badarka]

Aquarius to potrafi nas poruszyć, prawda?

A ja wciąż z uporem maniaka będę powtarzać, że lepiej być w ciąży i poronić niż
w ogóle nie móc zajść. Ostatnio Trops założyła na niepłodności wątek o tym, że
bycie w ciąży to dla niej abstrakcja. To straszne poczucie i jak straszne
wiedzą te, które sie starają lata i nie mogą zajść. Ja wiem, że jeszcze dwa
miesiące temu to zazdrościłam nawet tym, które poroniły... bo one przynajmniej
były w ciąży... To jest ten pierwszy próg, często bardzo bardzo wysoki

Pocieszające dla mnie jest też to, że łatwiej jest utrzymać ciążę niż w nią
zajść. Znam wiele dziewczyn, które miały problemy z utrzymaniem ciąży -
wszystkie, naprawdę wszystkie, cieszą się dziś zdrowymi dziećmi. I znam też
kobiety, które _nigdy_ w ciąży nie były... I tu, niestety, tak pocieszających
statystyk nie ma

Do Badarki

[aquarius72]

Badarko masz całkowitą rację - niepłodność sprawia, że nie czujemy się
kobietami w 100 %, wpędza w depresję, powoduje obniżenie samooceny. Jestem
oburzona, że w naszym pięknym kraju traktuje się ludzi próbujących się leczyć
jak piąte koło u wozu, a bardziej zaawansowane techniki leczenia za fanaberie
ludzi, którzy nie mają na co wydawać pieniędzy.
Nie wiem, czy zauważyłaś pewne analogie do problemu poronienia? To dopraszanie
się o skierowanie na badania (dopiero po 2-3 poronieniu pełniejsza analiza).
Najlepsze pacjentki, to takie, które chodzą w zdrowiutkiej ciąży na
comiesięczną kontrolę - a my "problemowe" przypadki musimy działać trochę po
omacku - np. informacje nt. leczenia zbierać w internecie.

[badarka]

aquarius72 napisała:

> Badarko masz całkowitą rację - niepłodność sprawia, że nie czujemy się
> kobietami w 100 %, wpędza w depresję, powoduje obniżenie samooceny.

Ale też ci, którzy nie mają problemów z płodnością, też nie są bez winy. Jak
słyszę komentarze pt. "co to za problem", albo że "my, oczywiście, trafiliśmy
za pierwszym razem", to mnie trafia. Tak jakby to był jakiś powód do dumy
Ostatnio, jak pamiętam, bardzo przykro mi się zrobiło, jak moja znajoma dość
daleka, w ciąży (przez przypadek chodzimy do tego samego lekarza), powiedziała
mi o nim: wiesz, to taki lekarz, co zawsze mówi, że wszystko jest dobrze. Oj
wcale nie mówi... oj nie...

> Jestem
> oburzona, że w naszym pięknym kraju traktuje się ludzi próbujących się leczyć
> jak piąte koło u wozu, a bardziej zaawansowane techniki leczenia za fanaberie
> ludzi, którzy nie mają na co wydawać pieniędzy.

Taktak... A mnie jeszcze wkurza strasznie polityka "prorodzinna" państwa :\
Wszystko robi się, żeby zapobiec niepożądanej ciąży, a żeby pomóc chcianej -
nic To samo z opieką nad kobietą, która właśnie urodziła dziecko: skracanie
urlopów macierzyńskich to najlepszy przykład.

> Nie wiem, czy zauważyłaś pewne analogie do problemu poronienia? To
> dopraszanie się o skierowanie na badania (dopiero po 2-3 poronieniu
> pełniejsza analiza).

Tego nie wiem, leczę się prywatnie. Jestem w tym szczęśliwym położeniu, że mogę
więc spokojnie z nim porozmawiać, jakie badania są najważniejsze, co powinnam
zrobić, żeby z jednej strony diagnostyka była w miarę pełna, a z drugiej żeby
nie wydać na to koszmarnych pieniędzy... Jak do tej pory, muszę przyznać, że ma
on bardzo dobre wyczucie - jeśli coś mi kazał robić, to trafiał w samo sedno.

Ale czytam i włosy mi stają dęba na głowie, szczególnie, jak któraś z dziewczyn
napisała o tej szczegółowej diagnostyce po trzecim poronieniu. To niezła jazda,
podobnie jak kierowanie na podstawowe badania po dwóch latach starań.

> Najlepsze pacjentki, to takie, które chodzą w zdrowiutkiej ciąży na
> comiesięczną kontrolę

No, sama przyjemność pracy z takimi Każdy by chciał taką łatwiznę w pracy
Wypełniać tylko te łatwe obowiązki, a tymi trudniejszymi niech się zajmie ktoś
inny, nie?

> - a my "problemowe" przypadki musimy działać trochę po
> omacku - np. informacje nt. leczenia zbierać w internecie.

Oj tak, dobrze że jest internet. Ja muszę przyznać, że przygotowuję się do
każdej rozmowy z moim lekarzem a po - sprawdzam, co też on mi znowu powiedział.
Ufam mu, ale to ograniczone zaufanie, choć przyznaję, jeszcze się nie
nacięłam

[maraguska]

> Nie wiem, czy zauważyłaś pewne analogie do problemu poronienia? To
dopraszanie
> się o skierowanie na badania (dopiero po 2-3 poronieniu pełniejsza analiza).
> Najlepsze pacjentki, to takie, które chodzą w zdrowiutkiej ciąży na
> comiesięczną kontrolę - a my "problemowe" przypadki musimy działać trochę po
> omacku

Kochane, a czytalyscie watki (niestety nie pamietam gdzie, ale chyba na Trudnej
Ciazy) dwoch dziewczyn, jednej z Paryza i jednej z Helsinek. To dopiero wlos mi
sie zjezyl i nie moge uwierzyc. W Finlandii nie robi sie zadnych badan dopoki
kobieta nie poroni 3 razy (!). Prawie anie podtrzymuje sie ciaz, bo uwaza sie
sie, ze skoro 'leci' to jest slaba i nic jej nie utrzyma. W Paryzu dziewczyna
we wczesnej ciazy nie moze doprosic sie o usg, bo podobno robia dopiero cos
okolo 9-12 tygodnia. Wczesniej ponoc nie ma to sensu... Dziewczyny, o co tu
chodzi? Nie wiem co o tym myslec.
--
Ucalowania dla wszystkich,
Aga

[aquarius72]

Mówiłam o tym ostatnio mężowi. I trochę śmialiśmy się (choć to w sumie nie do
śmiechu i jak się głębiej zastanowić coś w tym jest), bo u nas kościół nazywa
to "cywilizacją śmierci" : zastanawiają się, jak humanitarnie przeprowadzić
eutanazję, jak urządzić schludne domy spokojnej starości, od kiedy embrion
staje się człowiekiem (o ile w ogóle nim jest) a dzieci? to same kłopoty,
lepiej ich unikać...

[badarka]

aquarius72 napisała:
> a dzieci? to same kłopoty, lepiej ich unikać...



Wydaje mi się ponadto, że to nieudolność medyków i medycyny są winne temu
lekceważeniu. To chyba jest tak, że każdy pacjent, którego leczenienie polega
na zaaplikowaniu pojedynczego leku, jest niechciany.
Mój mąż boryka się z łuszczycą paznokci. Dwa lata chodził po lekarzach,
wszyscy, jak jeden mąż twierdzili, że to grzybica (nikogo nie zastanowiło,
dlaczego ja się nie zaraziłam), leczyli go, nic to nie dawało... Po tym czasie
dopiero doczekał się diagnozy: łuszczyca, ale i tak leczony był objawowo, tzn.
witaminami na porost paznokci... I znowu pomógł internet, gdzie od ludzi
walczących z tą chorobą dowiedzieliśmy się, że łuszczyca to wcale nie choroba
skóry, a narządów wewnętrznych o podłożu psychosomatycznym... Że sporty siłowe,
odpoczynek, dieta... Skutkuje Tylko dlaczego do wszystkiego musieliśmy dojść
sami? Po wielu latach walki, wydanych na darmo pieniądzach, straconych nerwach
itepe?
Strasznie dużo analogii do naszej sytuacji, prawda?

[aquarius72]

Kolejny dowód na to, że przydaje się ta sieć.
Gdyby nie Wy to miałabym wrażenie, że jestem sama na tym świecie ze swoimi
problemami, jak jakiś odmieniec. Wokół siebie sporadycznie spotykam osoby z
takimi problemami (poronienia jeszcze się zdarzają, ale wśród bliższych
znajomych nie ma nikogo z problemem niepłodności).
Dzięki, że chcecie mnie czytać i dzielić się swoimi refleksjami

Czesc Moje Drogie...

[maraguska]

Czesc Moje Drogie...
Radze sobie kiepsko z tym co mnie spotkalo. Radze sobie 'jakos' bo wiem, ze
musze, ze tak trzeba, ze nie ma wyjscia. Najchetniej polozylabym sie gdzies i
zasnela na dluuuugo, odplynela w niebyt. Albo chcialabym cofnac czas, do
momentu gdy bylam o wiele mlodsza i organizm mialam chyba silniejszy. Cos mam
takie niejasne przeczucie, ze gdybym zaszla w ciaze majac lat 25 to nie
mialabym problemu z donoszeniem... Tak jakos mi sie zdaje... Kilka razy tez
zajrzalam sobie na watek Luty 2005 (to byl moj termin, juz chcialam sie tam
szczesliwa dopisac) i nie moge tego czytac, bo serce mi sie kroi a dusza wyje z
bolu i ze zlosci po prostu, dlaczego ja, dlaczego ja, dlaczego znowu???!!!
Walcze z roznymi zlymi uczuciami teraz... Mam wielki zal do losu. Zal i niechec
do mojego ciala. Zwatpienie w Boga, zalamanie wiary w cokolwiek. Zazdrosc o
ciaze moich przyjaciolek. Smutek, zwatpienie, zlosc, wscieklosc. Wscieklosc na
siebie sama, ze stalam sie taka okropna, opryskilwa, wycofana z zycia... Boze,
kiedy to minie? Kiedy znowu bede sie cieszyc, smiac, nie popadac w te stany
odretwienia wieczorami... Kiedy znowu sie czyms zainteresuje, kiedy przestane
jak automat wykonywac swoje obowiazki w pracy i w domu?
Kochane... Tylko tutaj - wiele z Was ma podobnie - moge otwarcie powiedziec co
czuje. Z nikim nie dziele sie moimi myslami. Rodzina i przyjaciele wiedza jaki
mam problem, ale nie rozmawiam o tym, po prostu przyslowiowo 'sie trzymam' na
pokaz.
Zeby nie zwariowac powtarzam sobie do upadlego, ze moje uczucia sa normalne w
takim stanie, ze sa przejsciowe, ze to minie. Prawie w to nie wierze, ale musze
sobie to wmowic by nie oszalec...
Badarko, napisalas fajna rzecz - ze wydaje Ci sie, ze w pazdzierniku wszystkie
zajda tylko nie Ty. Ja tez mam podobne mysli, ze tylko ja nie zajde! Choc
czasem tez taki przeblysk, ze naprawde w tym symbolicznym pazdzierniku (czyli
po prostu jesienia) nam wszystkim sie uda... I Tobie, i mnie. Wszystkim. Tak
strasznie bym chciala, abysmy potem sobie gawedzily na forum o ciazy...

Dziewczyny, wybaczcie ton tego postu. Jak ja Was strasznie podziwiam. Pomimo
tych ciezkich przezyc, pomimo gorszych dni, ktore tez macie, jestescie jakies
takie pogodne... Nie wiem, czytajc Wasze posty mysle, ze mimo tych tragedii
jestescie radosne, usmiechniete. A jaka taka zolza. Ciagle zalamana.

--
Przesylam Wam najgoretsze ucalowania,
Aga

[aquarius72]

Kto najlepiej wie, co tkwi w naszej duszy, co nas dręczy?
My same, My - i inne uczestniczki tego forum, bo przeżywamy podobne sytuacje.
Szkoda, że połaczyło nas takie smutne doswiadczenie, a nie np. radosne
przeżywanie ciąży.
Dla mnie też ciąża jest teraz abstrakcją, też dopada mnie zwątpienie - tylko Wy
o tym wiecie, bo na zewnątrz staram sie obnosić "pogodną twarz" i wszyscy
znajomi uważają mnie za silną osobę. A ja nie chcę być ciągle silna, bo czasem
tych sił już brakuje...
Wy najlepiej wiecie, jak to jest.

[maraguska]

>Kto najlepiej wie, co tkwi w naszej duszy, co nas dręczy?
>My same, My - i inne uczestniczki tego forum, bo przeżywamy podobne sytuacje.

Mysle, ze to forum to naprawde dobra terapia dla nas. W dodatku prawie darmowa
) (modemowcy placa...). Tak powaznie - najlepsza terapia, na jaka moglam
trafic. W zasadzie to taka grupa wsparcia, nieprawdaz? Kurcze, niesamowite -
czlowiek moze nawet w srodku nocy wstac, wylac zale i gorycz w klawiature i
WIE, ma PEWNOSC, ze przeczytaja to osoby, ktore ROZUMIEJA, bo przeszly przez to
samo.
--
Aga

[malomi]

Maragusko, to nie zależy od wieku. Ja straciłam w wieku 24 lat(

[maraguska]

> Maragusko, to nie zależy od wieku. Ja straciłam w wieku 24 lat(


Oczywiscie Malomi, wiem, ze nie zalezy...
Tylko taki straszny zal mam do siebie, ze nie probowalam wczesniej, ze tak
dlugo zwlekalam... Gdybym nawet wtedy poronila, mialabym tyle czasu by szukac
przyczyn, badac sie. A teraz to tak wszystko w pospiechu, wariactwo bo nagle
zostalo malo czasu... Czlowiek wymysla sobie rozne bzdury, ciagle mysli: a co
by bylo gdybym wtedy zrobila to, tamto? Gdybym postapila tak, a nie inaczej?...
Bez sensu. Tylko sie zadreczam
--
Aga

[badarka]

Aga, ja nie mogę czytać Twoich postów są tak smutne, że od razu łzy mi się
zbierają dziewczyno, nie możesz aż tak się zamartwiać! Zaszkodzisz sobie i
przyszłej ciąży! Uśmiechnij się proszę Jesteś dobrym człowiekiem, pomogłaś
wielu osobom tutaj (i mi też), dobrze radziłaś, a sama co? Jak ten szewc co bez
butów?
Kochana, tak widać musiało być... Będzie lepiej, będzie dobrze, zobaczysz.
Ja pierwszą ciążę poroniłam, jak miałam 21 lat, drugi zabieg miałam w moje
trzydzieste urodziny, więc widzisz, nic to nie zmieniło, nic to nie dało, nic a
nic.
Tak jak ja byś pewnie uwierzyła lekarzom, że pierwszą ciążę się po prostu
bardzo często roni, że trzeba to potraktować jak dowód, że mogę zajść w ciążę.
Uwierzyłam i co? Nic do diabła, druga, już ta wytęskniona i wymarzona
zakończyła się tak samo
Dobrze przynajmniej, że zdajesz sobie sprawę z tego, jak niedobre są Twoje
myśli. Jesteśmy przecież tu i teraz, postępujemy tak, jak nam się wydaje, że
jest dobrze. Nie wolno cofać się myślą i kombinować, co by było gdyby... To nic
nie da, a Ciebie tylko umęczy. Teraz trzeba się skupić na tym, co można zrobić,
żeby następnym razem doprowadzić do szczęśliwego zakończenia.
No. I masz się skupić na kafelkach, farbach, armaturze. Razraz Sprawdzimy

Witam kochane ponownie.

[gumecka]

Ja tez ostatnio sie wkurzylam i to bardzo a pozniej mi przykro bylo.Moja
znajoma nie planowala ciazy(nawet jej to pzrez mysl nie przeszlo) no i zdarzyla
jej sie wpadka.Dziecko urodzilo sie zdrowiutkie, ona tez nie miala w ciazy
zadnych problemow.Teraz jak sie czasem spotykamy to ciagle(wraz ze swoim mezem)
dogaduja mi i mojemu mezowi a mianowicie mowia tak ''wkoncu byscie sie
postarali o dziecko, czas leci a wy mlodsi nie jestescie''.Wkurza mnie to
strasznie bo niedosyc ze oni wpadli to jeszcze wielce sie madrza a nie wiedza
ze inni moga miec problemy z tak wg. nich prostym zrobieniem dziecka.
Pozdrawiam. jjj

[fala75]

Wiajcie!
Dopiero teraz odkrylam to forum. Poronilam w lutym w 5tc. Nie wiedzialam, ze
jest tak duzo osob w podobnej sytuacji. W ogole nie mialam o tym z kim
porozmawiac. Ani moj kochany ani nawet moja mam nic nie rozumieli. Mowili tylko
przestan ryczec przeciez jestes mloda beda nastepne dzieci... Ja tez sobie to
powtarzalam i zupelnie nie moglam zrozumiec zalu, ktory mnie trzymal przez caly
czas. Wydawalo mi sie, ze sama sie niepotrzebnie nakrecam tym umartwianiem.
Jakas masochistka ze mnie skoro inni tak lekko o tym mowia to chyba nie ma sie
czym az tak przejmowac ale w ogole to rozumowanie, ktore probowalam sobie
wcisnac do mnie nie docieralo. Lekarka w szpitalu powiedziala obojetnym
tonem "no to juz pani wie, ze wszystko polecialo". Jakby to byly scieki. Nikt
sie nade mna nie rozczulal wiec myslalm, ze jakas glupia jestem nie mogac
uspokoic lez. Teraz "czytam Was" i widze, ze moje zachowanie nie bylo anormalne
ale i tak nie jest mi lzej. Odczekalam 4 miesiace i teraz jestem w 8tc. Boje
sie cieszyc. Nieustannie wsluchuje sie w moje cialo i przeraza mnie kazde
uklucie. Nie wychodze z domu (jestem nauczycielem wiec mam wakacje) i nawet
kwiatki boje sie podlewac nie mam pojecia jaki wysilek jest dopuszczalny. Wtedy
tak bardzo sie cieszylam, ze wszystkim znajomym wyslalm sms-a z radosna nowina.
Teraz nie powiedzialam nikomu tylko maz i rodzice wiedza. Boje sie, ze byc moze
musialabym znowu to wszystko odwolywac. Wybaczcie ze tyle miejsca zajelam ale
po raz pierwszy o tym mowie (pisze). Trzymam kciuki za Was wszystkie.

[aquarius72]

Falo,
wspaniale, że znowu jesteś w ciąży. Doskonale rozumiem Twój strach, ja jeszcze
wprawdzie w ciąży nie jestem, ale już wyobrażam sobie, jak będę drżeć kiedy to
w końcu się stanie.
To rzeczywiście bardzo przygnębiające odczucie, gdy nawet bliskie nam osoby nie
potrafią współodczuwać naszego smutku. Ja na szczęście mam wielkie wsparcie w
moim mężu i on też bardzo dogłębnie przeżywa tę traumę.
To, co przeżywałaś było jak najbardziej normalne. Tak własnie zachowuje się
normalna matka po stracie dziecka - nie można przejść nad tym do porządku
dziennego, obudzić się na drugi dzień i powiedzieć : właściwie nic się nie
stało. Bo stało się i zawsze będziemy o tym pamiętać.
Nie wiem, czy zajrzałaś już na forum "Trudna ciąża"? Myślę, że tam uzyskasz
wiele ciepła i wsparcia w Twojej sytuacji.
Ja życzę Ci - mimo Twoich trudnych doświadczeń - dużo optymizmu. Trzymam kciuki
za Ciebie i Twojego Dzidziusia, zobaczysz teraz wszystko się powiedzie ))

[badarka]

A ja jeszcze dodam od siebie prośbę, abyś coś czasem do nas napisała, ok?

[fala75]

Aquarius, wlasnie sie poryczalam. Sidze sobie na podlodze przed monitorem i jak
idiotka usmiecham sie do Twojego listu. Bardzo Ci dziekuje!

[aquarius72]

))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))
Cieszę się Twoim szczęściem.

[maraguska]

Witaj Fala...
Przede wszystkim gratuluje Malenstwa Bedzie dobrze, nie stresuj sie. Mam
nadzieje, ze masz zaufanego lekarza, ktory dobrze poprowadzi ciaze.
Jak ja dobrze rozumiem Twoj lek o ciaze. Tez tak mialam, balam sie
najdrobniejszego nowego, dziwnego symptomu... Ale mysle, ze kwiatki spokojnie
mozesz podlac, byle nie 5-litrowa konewka Z pewnoscia wystrzegaj sie
dzwigania duzych ciezarow, no i w ogole przemeczania. Falo, zajrzyj koniecznie
na forum Trudna Ciaza, jak radzi Aquarius. Atmosfera tam jest ...rozbrajajaca
Dziewczyny sa przemile. Beda Cie wspierac, nie bedziesz czula sie samotna
ze swoimi obawami.
Co do utraty pierwszego Malucha... Niestety standardowo mowi sie kobiecie: to
nic takiego, bedzie druga ciaza, to sie zdarza! Zwlaszcza gdy roni sie wczesna
ciaze. Nie wiem, byc moze mowi sie to po to, by zmniejszyc traume kobiety, by
sie tak nie przejmowala... Latwo jednak mowic, gdy stoi sie z boku i patrzy z
zewnatrz, bez stosunku emocjonalnego. Kobieta zawsze bedzie wiedziec, ze
wlasnie stracila swoje DZIECKO. Doskonale wiem, co czulas i co czujesz teraz.

Kochana zycze Ci bys miala wiele radosci z obecnej ciazy, bys sie cieszyla tym
cudownym stanem, by ciaza byla bezproblemowa, bys wspominala ten czas jako
jeden z najpiekniejszych.
--
Pozdrowienia serdeczne,
Aga

[fala75]

Boziu jak mi z Wami dobrze... po raz pierwszy od nie wiem kiedy. Juz Was troche
znam. Czytalam Wasze posty na inych watkach i na "trudnej ciazy" i chyba tylko
glod oderwie mnie od monitora Strasznie sie ciesze bo teraz jestem sama
tylko fizycznie. Dziekuje, dziekuje, dziekuje!