śmierć....

[Gość: lady]

Czy często myślicie o śmierci? zastanawiacie się w jakim momencie życia Was
dopadnie??? Kiedy najczęściej nachodzą Was takie myśli???
Mnie ostatnio....

[weissy]

Mnie często... Tak po prosut. Czasem patrzę na siebie i nie mogę uwierzyć, że
to ciało, ta ciepła ręka kiedyś po prostu NIE BĘDZIE ŻYŁA. Nie będzie nic.
Ostatnio zastanawiałam się też nad śmiercią w inny sposób... Że po czyjejś
śmierci wszystko jednak wraca do normy. I to jest normalne, wiem, ale też
najbardziej mnie przeraża. A my wszyscy, dotknięcy śmiercią kogoś mniej lub
bardziej bliskiego, czujemy tak naprawdę wyrzuty sumienia, jakieś dziwne
poczucie winy... że żyjemy.

[Gość: prion]

Nie kazdy potrafi sie urodzic, ale umrzec to kazdy glupi potrafi.

[tony82]

W ujęciu filozoficznym - tak, czyli co by było gdyby.
W ujęciu - świat jest do dupy i kończę ze sobą - nie.

[Gość: beata]

Staram się nie myśleć o śmierci, chociaż dzisiaj kiedy o mało nie wpadłam pod
samochod (nie z mojej winy) to pomyślałam, że jednak powinnam żyć.

[Gość: Dorota]

Śmierć... każdy o niej myśli, czasem jej pragnie, czasem wzywa ją niby
świadomie podejmując ostatnią decyzję, ale w gruncie rzeczy w każdym z nas jest
pragnienie istnienia, pragnienie życia i ono najczęściej zwycięża. Tylko
ogromny stres może spowodowac, że posuwamy się dalej...

[mule.dose]

...A przecież "nie przychodzimy na świat z uśmiechem"...[Remarque]
Niektórzy po prostu nie umieją żyć. A śmierć wcale nie jest wybawieniem.

[Gość: c.kapturek]

tak, trudno pojąć śmierć, ponieważ spotyka ludzi w różnym wieku, miejscu i
czasie. przychodzi naturalnie lub czasem niespodziewanie, dlatego uważamy ją za
zło i niesprawiedliwość. mimo to, jest ona nieodłącznym końcem naszego życia,
choc wciaż będzie życ nasza dusza.
fakt, myśli o śmierci nachodzą, gdy być moze nie widzimy sensu w istnieniu,
równie intensywnie w momencie niedomagania, próba pogodzenia sie, pytania z
serii czemu ja itp., ale są dobre doktorki--->szacuneczek :)) staram się nie
myśleć, bedzie co ma być, "Nie znasz dnia ni godziny człowiecze" ;-)))))))))))))

[leff]

najpiękniejsze co w życiu - przed Tobą :-)
żyj słowami Ryśka Riedla - "w życiu piękne są tylko chwile"
i będzie Ci dobrze ,
no i dosyć tych czarnych myśli , a kysz ...

a dlaczego smierć ma być czarną myślą?

[daimona]

Przecież "ilu nas żyje - tylu nie będzie". Każdy, kto się urodził - umrze.
Życie jest częścią smierci, a śmierć jest częścia życia.
Samego faktu, że kiedyś umrę, nie boję się. Boję się (obawiam) umierania w bólu
i w cierpieniu. Oraz tego, że jak umrę, niektóre bliskie mi osoby będą (właśnie
przez jakiś czas) cierpieć.

[Gość: lady]

leff, to nie tak że mam czarne myśli i rozważam jak tu ze sobą skończyć...
raczej naszły mnie takie myśli, a co jeśli ta choroba doprowadzi do śmierci, w
takim wieku? po co się urodziłam, skoro tak niewiele uczyniłam a już mam się
zbierać????????????

[Gość: katinka]

Lady, nigdy tak nie mysl!
nie wiem, jaka choroba Cie dopadla, ale to NA PEWNO nie jest TA choroba...
o smierci staram sie nie myslec, chociaz... nie, nie napisze. NIE WOLNO.

;(

[Gość: c.kapturek]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=150&w=15646456&v=2&s=0

[Gość: c.kapturek]

znaczy sie obliczyć, jakby ktos chciał ;-)

www.zegarsmierci.com/index.php?z=1

[Gość: rayback]

Nie no Towarzyszko,to juz zdziebko przesada :))))))))))

[Gość: c.kapturek]

hyhyhy, fakt taki niesforny zegareczek ;DDDDDD najlepiej zakopac go na wsze
czasy ;-))))))))))))))))))))))))))))

[wadera3]

ze śmiercią mam do czynienia na co dzień....dosłownie,więc mam do tego inny
stosunek,ważne żeby się z nią pogodzić-to i tak jest nieuniknione......ale wcale
nie jest końcem-raczej początkiem ;)

[Gość: c.kapturek]

yhy...móc pogodzic sie z tym faktem.........tak mysle sobie, ze obawiamy się
najbardziej samego "konania", samo przejscie przez te "dzrzwiczki" moze nas
napawac strachem, ale to jest już jakby uwolnienie duszy i wtedy zaczyna sie
dopiero podróż do samej szczęśliwości naszej po tamtej stronie ;-)

[wadera3]

masz rację-tak to wygląda...

[Gość: c.kapturek]

jesli mozna Waderka spytam, wiec w pracy jak wysyłasz pacjentka w "sen uroczy"
to dla Ciebie jest raczej rutyna czyli kwestia doswiadczenia zawodowego, czy za
każdym razem odczuwasz inaczej odpowiedzialnosc też za czyjes życie, jesli
wolno spytac :))))))))))))))))))))

[wadera3]

Kapturku,w mojej pracy nieraz sama modlę się o smierć dla mojego pacjenta....,że
tak to brzydko powiem,
nieraz tylko ostatnie tchnienie przynosi mu ulgę w niewyobrażalnych
cierpieniach,więc może rutyna to za duże słowo,nie wpadam w histerię,choć
nierzadko zdarza mi się zapłakać nad losem ludzkim....
a odpowiedzialność-chyba tak to można ująć-zawsze inaczej te sprawy się czuje

[Gość: c.kapturek]

rozumiem..... dzięki za odp Waderka. spytałam, bo mnie ciekawiło jak to jest z
perspektywy, kogoś kto sprawuje opiekę medyczna nad chorym pacjentem, czy to
podczas zabiegu operacyjnego, czy przy najcięzszych stadiach chorób
nieuleczalnych. zwłaszcza w takich sytuacjach wydaję się ogromna rolę odgrywa
opieka psychiczna, rozmowa czy serdecznośc, zwłaszcza przy pacjentach samotnych
w swym cierpieniu i chorobie.
mimo wszystko, nie dokońca udaje się Tobie zachować dystans i traktować chorych
jako poszczególne przypadki, wzbudzają w Tobie emocje i żal. musisz miec w
sobie duzo siły wewnętrznej w tak trudnej pracy --> czego nadal ci zyczę. :)

[wadera3]

dzięki Kapturku,radzę sobie nieźle i mam nadzieję,że jeszcze długo mnie nie
dopadnie obojętność-
śmierć w samotnośći to najgorsze co nas może w życiu spotkać....

[Gość: c.kapturek]

tak, to najwazniejsze by Ciebie nie dopadła. zupełnie masz racje, smutna jest
śmierć w samotnosci, bo dla kazdego w takiej sytuacji jest najwazniejsze czuc
kogos bliskiego w tym momencie np trzymajac za rekę osobe odchodząca, jest
łatwiej odejśc, byc moze pogodzic sie z tym faktem....