Sama i nie Sama

[sannab]

Mam obecnie 44 lata. Wyszlam za maz z wielkiej milosci i wydawolo mi sie ze z
wzajemnoscia. Koniec studiow, praca, dziecko i przeprowadzka do rodzinnego
miasta meza. I tu bum, rozczarowanie. Maz sie calkowicie zmienil nie do
poznania. Odsunal sie ode mnie calkowicie, poswiecajac czas swojej mamie i
pracy. Moje proby zwrocenia na siebie uwagi, ze jestem, ze zyje i ze
funkcjonuje spelzly na niczym. Poczatkowo nie zwwracalam, az na to takiej
uwagi, bo: praca, dom, dziecko. Zaczelam miec problemy zdrowotne. Ze strony
meza nadal male zainteresowanie. Liczyla sie tylko praca i mama (tesciowa). I
tak minelo 20 lat pozycia malzenskiego z miloscia z mojej strony z brakiem jej
z meza strony. Wychowalam syna, a gdy on skonczyl 15 lat (obecnie ma 19), nagle
wzroslo zaintersowanie meza wlasnie synem. Moja milosc do meza wygasla. Teraz
jestem sama i nie sama. I chyba dojrzalam do tego, aby zmienic swoje zycie,
znalezc milego czlowieka, za ktorym bym tesknila, gdy wyjdzie do pracy, do
ktorego chetnie bym sie przytulila, potrzymala za reke, poogladala wspolnie
telewizje, opowiedziala o wrazeniach ostatnio przeczytanej ksiazki. Brakuje mi
jak kazdej kobiecie w tym wieku ciepla, tolerancji, zrozumienia, akceptacji.
troski.

[Gość: basia]

Czasami wydaje nam sie ze kogos nie kochamy ale kiedy tego kogos tracimy
umzyslawiamy sobie jak bardzo byl dla nas wazny. Ale bywa tez ze milosc wygasa
i nic na to nie jestesmy w stanie poradzic. Nigdy nie jest za pozno zeby zaczac
nowe zycie, nigdy... A byc moze okaze sie ze to ktore bylo jest duzo bardziej
wartosciowe... Takie rozterki beda ci towarzyszyly do momentu kiedy nie
postarasz sie zmienic swego zycia....a nie jest to latwe.Zaryzykowac jednak
warto.

[sannab]

Mam taka nadzieje i jestem do tego przygotowana. Zdaje sobie sprawe, ze bedzie
to bardzo trudne (zaufanie, wsparcie, wyrozumialosc, tolerancja - to cechy
deficytowe w dzisiejszych czasach). Mysle jednak, ze nie strace nadziei i mimo
wszystko uda mi sie. Dziekuje za odpowiedz.

[evunia]

Ja mysle ze najlepiej chociaz sprobowac porozmawiac z mezem i powiedziec mu to
co wlasnie tutaj napisalas, a potem zobaczysz.. podr.

[sannab]

20 lat prob rozmowy nie daly rezultatu, sorrki, ale juz nie bede probowala
Dzieki za podpowiedz

[Gość: iwa]

Odsyłam Cię do tego, co napisałam w wątku "czy któraś z Was utrzymuje swojego
partnera". Niby to coś innego a jednak to samo. W końcu chodzi o uczucie dwojga
osób (dwojga!). Popieram to, co napisała Basia.

[Gość: vagin@in]

Jeśli mogę coś wtrącić to myślę, że niema na co czekać . Czas na działanie!
Albo jeszcze raz spróbuj rozmowy z mężem , albo najwyższy czas na rozstanie!
Argument , że jesteś z mężem wyłącznie dla dobra dziecka odpada! naprawdę nie
trać czasu!!!Życie jest (może) być piękne ale w towarzystwie osoby która
potrafi okazać choć trochę zainteresowania naszą osobą.pozdrawiam

[Gość: Don Juan]

Sa 4 mozliwosci lub ich kombinacje :
1.romans
2.milosc
3.malzenstwo
4.ciaza
Co wybierasz ?

[sannab]

Nie mam watpliowosci w dpowiedzi - milosc

[Gość: Don Juan]

Dam znac gdy zadziala mi poczta . Pozdrawiam .

[sannab]

Serdeczne dzieki za wlasnie taka wypowiedz, nie pognebia, a przeciwnie daje
jakas nadzieje, na nastepny dzien.

[Gość: fanny]

Sannab, jestes w pieknym wieku. Szkoda tracic czas na wegetacje w zwiazku,
ktory tkwi w miejscu, nie rozwija sie w porzadana strone. Dziecko masz dorosle,
pora zrobic cos dla siebie. Jezeli myslisz sobie, ze lepiej by bylo Ci samej
niz z takim mezem, to odejdz! Jezeli tak to wlasnie widzisz. Siebie siedzaca z
ksiazka, nikt Cie od niej nie oderwie. Idziesz na spacer i mozesz zachwycac sie
platkami sniegu, zamias isc obok kogos, kto absorbuje Twoja uwage nic
nieznaczaca gadka. Jesz co chcesz i kiedy chcesz. Nie musisz sprzatac i robic
zakupow. Ale mozesz. Dla siebie. A nie dla kogos, dla kogo nie warto. Gasna
korki i to Ty musisz je naprawic. Na poczatku nie jest latwo, ale jaka
satysfakcja, ze sie udalo. Tobie sie udalo. I uda sie jeszcze wiele innych
rzeczy. Zrobisz, naprawisz, wezwiesz majstra, oplacisz i rozliczysz. Czasem
jest ciezko samej, zdanej tylko na siebie. Jesli widzisz tez siebie placzaca
sama w poduszke, zla, rozczarowana, wsciekla i wiesz, ze to calkiem zwyczajne i
nie przeraza Cie ta wizja, bo widzisz siebie tez silna i samowystarczalna.
Bedac taka masz szanse na zycie z kims innym. Kims, kto na Ciebie zasluguje.
Nie kims, kto nadaje Twojemu zyciu sens. Bo Ty sama go nadajesz! Ale jest przy
Tobie. Choc potrafilabys tez zyc bez niego.
Ale zeby moc go spotkac, musisz najpierw byc sama.
Zadbaj o siebie. Masz do tego prawo. I jezeli doszlas do wniosku, ze Twoj maz
niewiele Ci daje chetnie otrzymujac od Ciebie, moze pora, zeby z tym skonczyc.
Pozdrawiam i zycze dobrych decyzji.

[sannab]

dziekuje

[sannab]

Oczywiscie, ze nie ma sensu podpierac sie argumentem typu "dla dobra dziecka".
Syn jest juz samodzielnym mezczyzna (staralam sie wlasnie go tak wychowac i
mysle, ze mi sie udalo).
Dzieki za wypowiedz

[Gość: soso]

Chyba lepiej byc ostroznym w calej tej sytuacji i wszelkie proste rady typu nie
ma na co czekac nie wydaja sie trafne.
Dlaczego?
Z Twego listu wnioskuje, ze nie ma innej osoby w Twoim zyciu, ktora by chciala
dzielic z Toba czas poza obecna rodzina. A wiec niejako jestes zdana na siebie.
Ludzie sa rozni i roznie reaguja na duze zmiany. Jezeli odejdziesz ot tak to
musisz polubic zycie wsrod rzeczy zamiast ludzi, musisz cieszyc sie kawa w
kawiarni, krajobrazem, smiesznym wydarzeniem z zycia ale sama. Nie bedziesz
tego dzielila z nikim bliskim. Wbrew pozorom nawet dla ludzi egoistycznych i
cynicznych nie jest to latwe. Czegos nam brakuje w zyciu jezeli nie mozemy
dzielic z kims radosci czy smutkow. Trzeba byc bardzo silnym i uodpornionym na
tesknoty jezeli dokonuje sie takiego wyboru. Wtedy mozna cieszyc sie z
posiadania dookola siebie ale rzeczy, nie ludzi.
Dalej, piszesz, ze potrzebujesz milosci. No to znaczy drugiej i bliskiej osoby.
Jezeli jej jeszcze nie ma to wlasnie tak jak napisalem poprzednio, lepiej
zalozyc wlasnie taki niski pulap startu a moze zycie cos przyniesie. A moze
nie. To jest ryzyko tej sytuacji. Za to na pewno stracisz cos, czego jeszcze
sobie nie uswiadamiasz. Jezeli nawet maz da sie latwo odstawic w zapomnienie to
zostaja inni, dla ktorych ta decyzja bedzie nie tylko tematem rozmow ale i
dotknie ich wnetrza, zmieni ich i ich zycie. Musisz byc przygotowana na
niewiadome, na reakcje, ktorych w tej chwili nawet nie jestes sobie w stanie
wyobrazic. Bedzie po prostu inaczej niz myslisz. Na dodtek zycie z ta
swiadomoscia takze i Ciebie okaleczy i utraci skrzydla na dlugi czas. Takie
niebezpieczenstwa sa bardziej niz prawdopodobne.
Czy jest to wiec sytuacja bez dobrego rozwiazania? W jakims sensie tak.
Znajdujesz sie w sytuacji zwierzecia zagonionego w pulapke. Mozna skoczyc w
przepasc ale jest noc i nie wiemy, czy bedzie to miekkie ladowanie metr czy tez
100 metrow nizej.
Osobiscie nie wiem co radzic. Najbardziej sensowne wydaje sie zaczekac na
wlasciwa osobe ale ryzyko jest wielkie. Zawiesc sie w takiej sytuacji na kims
to dodatkowa przeszkoda do wziecia. Wspolczuje Ci i naprawde nie wiem co
radzic. Bezpiecznym rozwiazaniem jest proba zainwestowania w to co jeszcze
masz. Moze pomoze. Twoj maz jak widac jest gotowy na zmienianie swych
preferencji zyciowych. Moze z Waszego malzenstwa zrobi swoj cel? Jezeli nie, to
zastanow sie dlaczego nie chce. To jest ciekawy problem i zwykle przejscie nad
tym do porzadku dziennego nie jest chyba wlasciwe. Moze za jego brakiem
zainteresowania stoi jakis drobiazg? Mozesz tez rzucic sie glowa w dol w
przepasc i zobaczyc co z tego wyniknie ale wtedy musisz byc przygotowana na
trudne miesiaca a moze i lata. Bajkowe rozwiazanie ale nie niemozliwe to
czlowiek, ktory zechce dzielic z Toba zycie kazdego dnia i do konca a na
dodatek wspanialy i kochany. Oby tak sie stalo jezeli juz naprawde nie ma
innego wyjscia.

såså

[sannab]

Masz racje, doskonale sobie zdaje sprawe z ewntualnych skutkow podjecia decyzji
bycia sama. Mam pare kolezanek, ktore wlasnie sie zdecydowaly na ten krok i co
sie okazalo?, ze wlasnie dawni znajomi (malzenstwa) odsunely sie delikatnie w
cien pozostawiajac je wlasnemu losowi. Jest to smutne, ale prawdziwe, takie sa
realia zycia. Proba n-ty raz ratowania tego co mam wiem, ze jest skazana na
niepowodzenie. Maz jest typem samotnika, odpowiada mu taka sytuacja w jakiej
sie znajduje nasze malzenstwo, a wiec moje milczenie, nie wtracanie sie do
niczego, nie zabieranie glosu. Nauczylam sie tego z biegiem lat (zamknelam sie
w sobie). Czytajac Twoja wypowiedz przyszla mi mysl, ze moze czeka na
odpowiedni moment, aby wlasnie odejsc. (Moze to byloby dobre rozwiazanie dla
mnie?)

[sannab]

Masz racje, doskonale sobie zdaje sprawe z ewntualnych skutkow podjecia decyzji
bycia sama. Mam pare kolezanek, ktore wlasnie sie zdecydowaly na ten krok i co
sie okazalo?, ze wlasnie dawni znajomi (malzenstwa) odsunely sie delikatnie w
cien pozostawiajac je wlasnemu losowi. Jest to smutne, ale prawdziwe, takie sa
realia zycia. Proba n-ty raz ratowania tego co mam wiem, ze jest skazana na
niepowodzenie. Maz jest typem samotnika, odpowiada mu taka sytuacja w jakiej
sie znajduje nasze malzenstwo, a wiec moje milczenie, nie wtracanie sie do
niczego, nie zabieranie glosu. Nauczylam sie tego z biegiem lat (zamknelam sie
w sobie). Czytajac Twoja wypowiedz przyszla mi mysl, ze moze czeka na
odpowiedni moment, aby wlasnie odejsc. (Moze to byloby dobre rozwiazanie dla
mnie?)

[Gość: Kredka]

A ja Tobie zdecydowanie odradzam rozstanie się z mężem. Skoro się kiedyś
kochaliście, to cały czas istnieje szansa na odnowienie Waszej miłości. Jestem
w podobnym do Ciebie wieku. Dlatego doskonale rozumiem, że masz wrażenie, że to
ostatnia szansa poczuć się najważniejszą i pożądaną w oczach ukochanego
człowieka.
W przeciwieństwie do moich poprzedników, uważam, że KAŻDE małżeństwo zawarte z
miłości ma szansę aby być udanym związkiem. Czy chcesz poznać moją receptę na
udane małżeństwo? Jeśli tak, to czytaj dalej, jeśli nie, to skończ czytać
tutaj. I proszę Cię abyś przemyślała swój dalszy krok i serdecznie życzę Ci
powodzenia, niezależnie co postanowisz.
A teraz moje doświadczenia z ponad 20 lat małżeństwa.
Trzeba umiec ze sobą rozmawiać. Poważnych spraw nigdy nie omawiać na stojąco
(wtedy często się kłócicie). Gdy mam ważny problem do omówienia z mężem,
siadamy na fotelach, robię dobrą kawę i ciastko, prosimy dzieci aby nam nie
przeszkadzały (gdy były małe, po prostu kładłam je do łóżeczka) i rozmawiamy.
Zaczynamy rozmowę zawsze od podziękowania sobie za coś (okazuje się wtedy, że
jest wiele rzeczy, za które mogę mu dziękować). Potem dopiero mówię co mnie
zabolało. Staram się go wysłuchać (niestety, ja zbyt czesto mówię, na słuchanie
nie mam już czasu). Mówię o swoich uczuciach. Nigdy mu nie mówię, np. "ty
jesteś zły", lecz mówię "twoje postępowanie w ten sposób mnie zabolało". Takie
rozmowy są dla nas bardzo ważne, pozwalają wyjasnić nam bardzo wiele
nieporozumień
Często okazuję mężowi czułość (oczywiście nie na pokaz). Przytulam się do
niego, uśmiecham, czasami pogłaszczę (mój mąż w rodzinnym domu nie był nauczony
czułości, ale się wyrobił!!!)
Mężczyzna musi mieć poczucie, że to on jest głową domu. Dlatego konsultuję z
nim wszystkie ważne decyzje, nalewam mu jako pierwszemu talerz zupy itp..
Jeden dwa wieczory w tygodniu mąż "oddycha wolną piersią", bo spędza je beze
mnie(chodzi na zajęcia sportowe z przyjaciółmi). Za to starałam się polubić
i "współdzielić" jego sportowe pasje i dzięki temu wczasy zawsze spędzamy razem.

Mam jeszcze dużo do opowiadania, ale na dzisiaj na pewno już wystarczy.
Pozdrowienia

[sannab]

Chetnie pocztram to co masz do powiedzenia. jestem otwarta na wszystkie rady
Pozdrawiam

[sannab]

Kredko, nie pomysl o mnie zle, ale to o czym piszesz jast oczywiste,
przynajmniej dla mnie. Moze z malymi wyjatkami postepowalam podobnie. Ale to
byla rozmowa typu "gadal dziad do obrazu". Moze w tym wlasnie miejscu dodam, ze
maz nie potrzebowal inteligentnej, ambitnej zony, partnerki, tylko zwykla
kucharke, domatorke. Oczywiscie zrozumialam to po jakims czasie. Zalezalo mi
jednak na nim bardzo, bo go kochalam. Nadal cenie go i szanuje, ale nie moze to
byc jednak jednostronne. Malzenstwo, sama dobrze o tym wiesz powinno polegac na
partnerstwie, na wzajemnej tolerancji, na przebaczaniu, zrozumieniu,
wyrozumialosci, na akceptacji. Ale powinno to dzialac w obie strony. I tego
oczekiwalam. Jak kazdy czlowiek ja rowniez posiadam wady i zdaje sobie z nich
sparwe.

[maniia]

Nie chce byc tu pesymistycznym gosciem, ale tak naprawde jak spotkac kogos w
tym wieku? pozdr.

Do Maniiii

[Gość: iwa]

maniia napisał(a):

> Nie chce byc tu pesymistycznym gosciem, ale tak naprawde jak spotkac kogos w
> tym wieku? pozdr.

To jest bardzo dobry wiek na spotkanie kogoś!!! Więcej doświadczeń, więcej tolerancji a i ciało jeszcze nie
zmurszałe. A gdzie można spotkać? Nie zna się dnia ani godziny.
A dla właścicielki tego portu: tutaj żadna rada nie pomoże, ale - moim zdaniem - wskazówki są następujące:
1. czy go kochasz?
2. czy Twój syn go kocha (i potrzebuje)?
3. Czy Twój syn widzi i rozumie, że właściwie nie masz męża? Jakie masz relacje z synem?
4. Czy czujesz się na siłach być sama (tzn. nie pod względem finansowym, czy tych korków, które będziesz musiała
wkręcać sama, ale towarzyskim na przykład)? Czy wiesz, że przez część Wigilii będziesz sama, bo Twój syn na
pewno pójdzie odwiedzić ojca, gdzie zresztą cała jego rodzina będzie odpowiednio indoktrynować Twojego syna?
Napisz, jak wypadł test. Trzymaj się

[sannab]

Gość portalu: iwa napisał(a):

> maniia napisał(a):
>
> > Nie chce byc tu pesymistycznym gosciem, ale tak naprawde jak spotkac kogos
> w
> > tym wieku? pozdr.
>
> To jest bardzo dobry wiek na spotkanie kogoś!!! Więcej doświadczeń, więcej tole
> rancji a i ciało jeszcze nie
> zmurszałe. A gdzie można spotkać? Nie zna się dnia ani godziny.
> A dla właścicielki tego portu: tutaj żadna rada nie pomoże, ale - moim zdaniem
> - wskazówki są następujące:
> 1. czy go kochasz?
Nie
> 2. czy Twój syn go kocha (i potrzebuje)?
Tak i to bardzo
> 3. Czy Twój syn widzi i rozumie, że właściwie nie masz męża?
Tak i doskonale z tego sobie zdaje sprawe
>Jakie masz relacje
> z synem?
Bardzo dobre
> 4. Czy czujesz się na siłach być sama (tzn. nie pod względem finansowym, czy ty
> ch korków, które będziesz musiała
> wkręcać sama, ale towarzyskim na przykład)? Czy wiesz, że przez część Wigilii b
> ędziesz sama, bo Twój syn na
> pewno pójdzie odwiedzić ojca, gdzie zresztą cała jego rodzina będzie odpowiedni
> o indoktrynować Twojego syna?
Ze wszystkiego co napisales doskonale zdaje sobie sprawe. Jezeli chodzi o syna,
sam mi podpowiedzial, ze powinnismy podjac w koncu decyzje.
> Napisz, jak wypadł test. Trzymaj się

[Gość: Don Juan]

Posluchaj dobrych rad Kredki. POslalem Ci kolorowa
kartke .Jesli doszla to daj mi znac na Forum bo u mnie
poczta nie dziala .

[sannab]

Dzieki, kartka przesliczna i z pieknym mottem
Pozdrawiam

Do Sannab

[Gość: iwa]

Test wypadł tak samo jak mnie niegdyś. Dlatego jestem wiele lat po rozwodzie,
znalazłam fajnego człowieka, jestem z siebie zadowolona, dzieci to wszystko
(podobnie jak Twój syn) zaakceptowały jeszcze przed. Odżyłam.
Co z tym zrobisz, to już sama musisz podjąć decyzję. Ja w każdym razie nigdy
jej nie żałowałam, chociaż nawet moja rodzina tego nie strawiła. Ale to jest
moje życie. Dzieciom też jest lepiej (i to na namacalnych przykładach). Kolejny
raz powtarzam: sfrustrowana matka to trucizna dla własnych dzieci.
Buźka

[sannab]

Cisze sie, ze Ci sie udalo, ze jestes szczesliwa i nie zalujesz decyzji, ktora
podjelas. W brew pozoram, jakie tutaj wynikly, mam dosc silna osobowosc i
potrafie sobie poradzic w zyciu nawet bedac sama, bo tak naprawde bylam sam
przez 20 lat swojego malzenstwa. Nie obce mi sa popsute krany, wiertla czy
zepsute kontakty. Nie oznacza to jednak, ze moj maz nie potrafil sie tym zajac.
Po prostu nie chcial.
Pozdrawiam serdecznie

[Gość: Don Juan]

Dzieki za predka odpowiedz . Juz teraz wiem jak sie
porozumiewac gdy u mnie zawodzi siec . Napisze pozniej
przez e-maila prywatnie .

[ogien1984]

Jako nastolatek mam rodzicow w podobnej sytuacji i chcialbym sie wypowiedziec.
Obecnie nie ma u nich ani krzty milosci, kwestionowalbym tez zwykla przyjazn.
Sam czesto zadaje sobie pytanie - po co sa razem, jak mogli sie pobrac, skoro
teraz czekaja wlasciwie tylko na smierc. Sa razem, a jednak osobno.

Gdybym mogl - zachecilbym ich do rozstania i poszukania sobie NOWEGO, LEPSZEGO
ZYCIA. Bo wiem, ze nie sa szczesliwi. Polska to niestety kraj mocno katolicki,
na dodatek stare pokolenie bardzo zle mysli o wszelkiego typu rozwodach i
roszadach w rodzinie. Jak jednak mozna zyc do konca zycia z czlowiekiem, z
ktorym oglada sie tylko razem telewizje?

Nie chce jednak psuc zycia i opinii moim rodzicom. Chociaz, gdy wyjade z domu -
pewnie powiem Im cos takiego.

ja zycze Pani dobrego zakonczenia tej sprawy i prosze wiedziec, ze oprocz Pani
jest w Polsce niestety wiele podobnych rodzin, malzenstw. To wlasnie ten
pechowy wiek...

Powodzenia!

[sannab]

Domyslam sie masz okolo 17 lat, ale widze tez ze bardzo dojrzale myslisz, co mi
sie w Tobie bardzo podoba. Zycze Tobie, abys na swojej drodze zycia poznal
dziewczyne, a jednoczesnie partnerke, abys dzielil z nia zarowno dobre jak i te
zle chwile, abys mogl w kazdej sytuacji na nia liczyc a ona na Ciebie. Wlasnie
zwiazek dwojga ludzi powinien tak wygladac. Takie jest moje zdanie
Dziekuje i pozdrawiam

[sannab]

Domyslam sie masz okolo 17 lat, ale widze tez ze bardzo dojrzale myslisz, co mi
sie w Tobie bardzo podoba. Zycze Tobie, abys na swojej drodze zycia poznal
dziewczyne, a jednoczesnie partnerke, abys dzielil z nia zarowno dobre jak i te
zle chwile, abys mogl w kazdej sytuacji na nia liczyc a ona na Ciebie. Wlasnie
zwiazek dwojga ludzi powinien tak wygladac. Takie jest moje zdanie
Dziekuje i pozdrawiam