Dziewczyny! potrzebuję Was! proszę....

[olinka68]

własnie wróciłam z moją niespełna 17 letnią córką od lekarza..... ciąża...6
tydzień..... to co teraz dzieje się w głowie mojej..... mam 39 lat i mam
zostać babcią!!!!!! moja młodsza córka ma 3 latka.... Boże...to nie miało być
tak.... Ania jest załamana... jest w I kl. LO.... to jakiś koszmar...ona chce
usunąć...a ja? ja nie wiem co mamy robić..... boję się że ona może zrobić coś
głupiego...mówi że to konieć jej życia, że wszystko stracone.....
Ona nie spodziewała się ciązy (ja tym bardziej) zabezpieczali się
prezerwatywą. Pojechałyśmy dzisiaj do gina żeby przepisał jej tabletki
anty..... to jest jak grom.... pomóżcie dobrym słowem....
Ja do tej pory byłam przeciwniczką aborcji ale oczywiście nie potępiałam osób
które jej dokonały...a teraz rozważam taką opcję.....
Przepraszam za tak chaotyczny wpis ale łapy mi się trzęsą i nie umiem ułozyć
tego w logiczną całość.....

[nati1011]

olinko,

Stało się. 17 lat to niewiele, ale też nie tak mało. Jest dużo innych
rozwiązań. Nie wybierajcie tego najgorszego.

Twoja córka jest młodziutka i jest w szoku, może chcieć pozbyć się kłopotu, ale
ty jesteś już dorosła. Ty wiesz czym jest aborcja i jakie niesie konsekwencje.
Na pewno chcesz tego dla swojej córki i wnuka?

Może przecież urodzić. Może zechcą sami wychowac to dziecko. Możesz ty je
wychować. Zastanów się spokojnie. Wiele młodziutkich matek świetnie ułożyło
sobie życie. Teraz nawet ze szkoły za to nie wyrzucają. Zresztą w ostateczności
może zrobić sobie roczną przerwę. Jakieś rozwiązanie na pewno się znajdzie.
Wystarczy odrobinę dobrej woli .... i miłości. Wiesz ja zawsze najbardziej
byłam wstrząśnięta opowieściami dziewczyn, które na "zabieg" zaprowadziła
własna matka. Mogę zrozumieć, że chłopak nalegał, że ona była w szoku.... ale
własna matka córkę? Proszę nie rób tego. Matką trzeba być też w sytuacjach
trudnych.

[nati1011]

a jeżeli będziesz potrzebowała konkretnej pomocy - organizacyjnej, formalnej
czy materialnej pisz prosze na priva [e-mail]

[nati1011]

karolinka zgłoś się w końcu do specjalisty. Dziewczyno, to co przeżywasz jest
chore. Depresję poporodową świetnie się leczy, a u ciebie przeszła już w stan
bardzo patologiczny.

Mało ci swojego nieszczęścia? Chcesz się jeszcze przyczynić do tragedii tej
dziewczyny? Sądzisz, że to ci pomoże?

[nati1011]

karolina wiele osób namawiało cię już na leczenie - nie tylkio ja. I nikt z nas
nie twierdził, że jesteś chora psychicznie! Masz typowe symptomy nieleczonej
depresji poporodowej. A depresja wymaga leczenia. Twoja obecna sytuacja jest
efektem jakiegoś urazu - ale przez internet nie da się tego ani zdiagnozować
ani uleczyć. Na jakiej podstawie twierdzisz, że nie masz depresji poporodowej?
Byłaś u lekarza? Zrób to zaim będzie za późno. Skoro nic ci nie jest, to
najwyżej napiszesz nam później, że się myliłyśmy. )

Ja wiem, że 17 latce nie będzie łatwo. Bycie matką nie jest łatwe w żadnym
wieku. To wogóle sport ekstremalny. Tylko,że o tym trzeba było myslec
wcześniej. Skoro rodzice zgodzili sie na współżycie 16-latków, to teraz trzeba
ponieść tego konsekwencje. Urodzenie dziecka będzie trudne, ale zostawia
możliwości na przyszłość.

[malpolid]

Olinko, to trudna sytuacja.Ale nie beznadziejna.
Córka potrzebuje wsparcia z Twojej strony, nie strachu i załamania, ale wsparcia
psychicznego. W emocjach podejmuje się zazwyczaj najgorsze decyzje. Gdybym była
na Twoim miejscu wzięłabym to dzieciątko jak swoje, tym bardziej, ze piszesz o
swojej córce 3 letniej. Mleko się wylało - trudno, głową muru nie przebijesz.
Mniejszym problemem jest przejście przez ciążę i poród, komplikacje szkolne,
towarzyskie, niż skrzywdzenie kobiety na całe życie przez tzw.aborcję.
To dziecko już jest w Waszej świadomości, rozwija się pod sercem córki. Tylko
spokój Was może uratować. Pomyśl, z drugiej strony : pojawi się dziecko, które
będzie niemal jak brat/siostra dla tej Waszej Trzylatki.
Łatwo na początku nie będzie, ale człowiek jest w stanie wiele wytrzymać. To nie
koniec - to początek czegoś nowego. Wiele lat temu jako 17 latka równiez byłam w
podobnej sytuacji , dlatego wyobrażam sobie jak może czuć się Twoja córka:
panika, strach, wstyd, wypominanie sobie itp.itd. Wiem jedno: najwazniejsze jest
oparcie psychiczne w bliskich.
Życzę Wam dużo spokoju i nadziei.
Jeżeli potrzebowałabyś kontaktu z lekarzem, psychologiem itp. pisz:
[e-mail]

[olinka68]

Napisałam ten post pod innym nickiem sytuacja jest autentyczna (któraś z
dziewczyn wątpiła). Ktoś z moich znajomych mógłby się dowiedzieć. Ja nie chcę
żeby Ania dokonała aborcji ale strasznie się boję....dzisiejsza noc
nieprzespana,w głowie mi dzwonią słowa lekarza.... ja nie godziłam się na
współżycie Ani...nie pytała mnie o zgodę. Po kilku miesiącach dopiero
powiedziała więc pojechałyśmy do lekarza po tabletki anty a tu taki nowinka :
((( Ja wiem że wszystko piszecie żeby ustrzeć nas przed aborcją i bardzo
dziękuję właśnie tego potrzebuję...chcę żeby ktoś był ze mną w tak ciężkiej
chwili.
Jestem ogólnie na forum od 4 lat. Do Was też zaglądałam często ale nigdy ,
przenigdy nie spodziewałam się że będę z tej strony....
Nie wyobrażam sobie Ani jako matki.... w tej chwili to abstrakcja.
Nie wiem jak zareaguje chłopak Ani na wiadomość. Ma 19 lat za 2 miesiące pisze
maturę.....
o kasę nie chodzi, stać nas na dzieciątko.... tylko Ania będzie miała spier....
życie.... wszystkie jej plany są do "kosza"
Boże gdybym to ja była w ciąży to byłaby radość
A jeżeli Ania kategorycznie nie będzie chciał tego dzieciaczka?
Piszcie moje Kochane...tak bardzo potrzebuję teraz wsparcia...
Ola

[nati1011]

> A jeżeli Ania kategorycznie nie będzie chciał tego dzieciaczka?

No coż - musisz jej wytłumaczyć, że cała doroslość polega na ponoszeniu
konsekwencji swoich wyborów. Skoro poczuła się wystarczająco dorosła by
współżyć z chłopakiem - to teraz musi ponieść tego konsekwencje.

Ja wiem, że to brzmi brutalnie i ostatnio jest mało modne - ale nie da się całe
życie chowac głowy w piasek, albo w ramię mamusi. To twarda lekcja, ale
prawdziwa. A ty musisz ją w tym wspierać. Ona jeszcze ma prawo nie wiedzieć co
jest dla niej dobre. Najważniejsze, że ty wiesz.

[olinka68]

Karolinko ty zaczęłaś współżyć jak Ci rodzice pozwolili????
Ola

[iskierka40]

Zrób wszystko aby córka urodziła i pomóż jej wychować to dziecko
nie pozwól usunąć córce ciąży!!

[karolinka1116]

Karolinko ty zaczęłaś współżyć jak Ci rodzice pozwolili????
Ola

ja nie zaszlam w ciaze w wieku 17 lat, w 1 lo....
bylam na studiach-i nadal jestem ta jedna noga...
moi rodzice nigdy by nie pomysleli, zeby ze mna isc po talbetki anty!!!!!

[marigomic33]

Kochana Olinko, po południu postaram się napisac do Ciebie na pocztę.
To, co moge w tej chwili napisać: nie pozwól córce poddac się aborcji. Ty jako
matka w tej chwili zadecyduj za nią, bo ona tego nie potrafi. Jest w szoku, a
to może wpłynąc na jej decyzję jak najgorzej. Do dzisiaj mam pretensje do mojej
matki, że nie tylko nie odwiodła mnie od aborcji, ale jeszcze do niej
nakłaniała. Śmiem twierdzić, że córka w przyszłości podziękuje Ci, że jej
pomogłas w trudnych chwilach, że ją wsparłaś. Nie zapomni Ci tego. Natomiast w
przypadku dokonania aborcji może Cię nawet znienawidzić, że kiedyś nie byłas
mądra za Was obie.

Pozdrawiam serdecznie.

[prolove]

Olinko, ja mysle, ze Ty juz wiesz co jest sluszne. W tej chwili blizsze staly
Ci sie argumenty "tej drugiej stony", ale to tylko pare racjonalnych plusow czy
minusow. W Twojej corce rosnie juz Maluch, ktory takze z Toba jest tak mocno
spokrewniony. Zycie i milosc to fakty, ktore powalaja wszystkie argumenty.
Trzymaj sie cieplutko, tak naprawde to tez i piekna nowina. Wszyscy Twoi bliscy
sa zdrowi, swiat powieksza sie o Nowego Czlowieka. Choc przez krotka chwile to
co sie dzieje, moze wydawac sie trudne - to wielka zmiana dla Was wszystkich,
ale jestem pewna, ze przyniesie wiele Dobra. I jestem przekonana, ze Ty a
dzieki Tobie i Twoja Corka swietnie sobie poradzicie.
Serdecznie Cie pozdrawiam.

[jol5.po]

dziewczyna, ktora załozyła forum byłas w takiej sytuacji jak Twoja Ania. Matka
zaprowadziła ją na aborcję (sama też miała). Ona już teraz nie pisze, wykasowała
też dosyć dużo wpisów, ale pamietam, że ona nie mogła tego zapomnieć matce, jako
dojrzała kobieta musiała to jakos przepracować, więc duzo o tym pisała, miała do
niej ogromny żal.
Kiedy pisała miała juz 4 dzieci, po cichu myślała o jeszcze jednym, tamtego nie
mogła zapomnieć, pisała - pewnie by jakos bylo, zabrakło wsparcia.
Jak piszesz na forum to pewnie znasz wieczną-gosię, też jak sobie przypominam
okolo 17 zaszła w ciąże, ona jest dosyć orginalnym przypadkiem, bo maturę
zdawała już z dwójką, teraz robi doktorat, zarabia, daje sobie dobrze radę. nie
myślę, że Ania ma spierd... życie. Chociaż myślę, że tak się czuje.
Pewnie myśli podobnie do karoliny i dlatego całkiem dobrze, że ona napisała.
Oczywiście nie postępuj tak jak pisze Karolina. Córka ma prawo być niedojrzała,
Ty zastąp w tej chwili dojrzałą stronę. Szkoda dziewczynie na początku życia
fundować traumę. 17 lat to nie tak mało, wazne, że sa pieniądze, jest małe
dziecko (Twoje), bedzie dobrze. Przed Ania tylko wcześniej niż przed koleżankami
stanęły dorosłe wyzwania, ale spokojnie, to sytuacja do przeskoczenia. Dobre
zorganzowanie, postawienie na to, by nie zawalić nauki. Jak wspomożecie ją przez
2-3 lata, to ona potem będzie spokojnie z przedszkolnym dzieckiem miała
dokładnie takie możliwości jak jej koleżanki. Teraz świat się zmienił, juz nie
jest tak, że wszyscy muszą tak samo - szkoła, matura w wieku 19 lat, studia,
potem do pracy, ludzie sobie układają z w przeróżny sposób, jest wiele
mozliwości - studiują starsi.
Ania ma prawo rozpaczać, bo zmuszona jest przez sytuację szybciej dojrzeć, niech
płacze, ale Ty delikatnie popychaj ją do dojrzałych rozwiązań. To duże wyzwanie
dla Waszej rodziny, ale myślę, że dacie radę. Bo koniec końców rodzina się
powiększy - myślę, ze paradoksalnie, kiedy minie pierwszy szok sytuacja będzie
źródlem radości.

[nati1011]

Często w takiej sytuacji dużym problemem jest sytuacja materialna. To dobrze,
że was to nie dotyczy. To stwarza wiele możliwości, jakich czasem brak w
biedniejszych rodzinach.
Chyba 2 możliwości sa najbardzie godne rozważenia. Albo to dziecko Ania wychowa
jak własne, alebo ty je wychowasz jak swoje. Przy odrobinie wsparcia rodziny -
nie oszukujmy się także materialnego - to pierwsze rozwiązanie też jest do
wykonania. Chociaż faktycznie obarcza córkę pełną odpowiedzialnością za
dziecko. ALe wszystko jest do przejścia. Ja wróciłam na studia dzienne mając 2
małych dzieci - po 6 latach przerwy. Jest ciężko - ale po prostu zamiast na
imprezę w akademiku idę z dziećmi na spacer.
Jeżeli jednak Ania nie poczuje się na siłach być już matką zawsze możesz to
dziecko wychowac jak swoje. To wcale nie taki rzadki przypadek. Pozwoli to
córce dłużej korzystać z bestroskiej młodości. Tym bardziej, że odnosze
wrażenie, że ty chętnie byś przysposobiła to dziecko

Olinko, naprawdę można. Dziś nie ma co gdybać, że to za wcześnie - pewnie, że
lepiej by było za parę lat. Ale czasu nie cofniesz. Jestem ze Szczecina, więc w
okolicy służę tez swoją materialną osobą - choćby jako ramię do wyżalenia się.

[monika227]

Wydaje mi się że teraz ona sie buntuje, bo sie po prostu boi wszystkiego co
będzie ją czekało. Fakt jest jeszcze młoda całe zycie przed nią wielkie plany
szkoła, studia... a tu nagle taka wiadomość, to bardzo dobrze ze ma oparcie w
swojej mamie ja niestety tego nie miałam jestes wspaniałą osoba ze mimo wszystko
starasz sie jej pomóc, wiele z nas takiej pomocy nie otrzymało od nikogo i same
podjęły tak dastyczną decyzje. Ja również jestem po aborcji i ze wszystkich sił
będę ją każdemu odradzac bez względu na to w jakiej jest sytuacji. Kiedyś za
pare lat twoja corka może załowac i na pewno bedzie jesli zbije swoje dziecko
wyzuty sumienia kiedys ja na pewno dopadna, mimo ze teraz nie chce tego dziecka
powinnas jej pomóc ze wszystkich sił odwieśc ją od takiej decyzji jest jeszcze
młoda i może nie poradzić sobie potem z wyrzutami i bedzie miała na pewno
pretensje do ciebie. Ja mam do wszystkich do swojej mamy równierz ze mi nie
pomogła nie podtrzymała na duchu i nie powiedziała ja ci pomogę, bedzie dobrze.
Nienawidze jej za to ze mósiałam poświećic swoje dziecko bo ona martwiła sie tym
co ludzie powiedzą. Nie chcesz chyba zeby twoja córka tak kiedyś myślała,
trzymam za was kciuki i życze na prawde mądrej decyzji!!

[iskierka40]

walcz o to dziecko, walcz o to żeby się urodziło i dobrze wychowało, ono
napewno chce żyć i kiedyś za to życie wam podziękuje.Przekonaj córkę zeby
urodziła, wspieraj ją na tyle ,żeby była pewna ,że napewno jej pomożesz.

[nati1011]

!
> Ktos napisal, ze autorke forum-zaprawdziala na zabieg jej wlasna matka-a czy
> nie zrobila tego z troski?, zeby oszczedzic swojemu dziecku przykrosci i
bolu,
> bo przecviez nie z wyrachowania!


No to jakoś jej się nie udało. Zafundowała własnemu dziecku ból stokroć
większy.

> Ale wiesz co, sa przeciez przyklady matek z 3 dzieci i 4 w brzuchu, robia
> doktoraty, pisza prace, pracuja, maja kochajace sie domy i rodziny. Tysiace
> takich przykladow jest.(hahahahahahahahah)

Dlaczego kpisz? Ja studiuję dziennie z 2 małych dzieci. Mało tego zrezygnowałam
z etatu żeby być w domu z dziećmi, choć po pierwszej ciąży uciekłam od razu do
pracy i niegdy nie wyobrażałam sobie, że z taką chęcią będę budować zamki z
klocków.

Podstawą szczęścia jest akceptacja siebie i tego co przynosi życie. Jeżeli
będziesz wlaczyć z każdym dniem, to ciągle będziesz tym życiem sterana. Czasem
trzeba się zatrzymać, przestać machać na oślep rekami, pozwolić nieść się
prądowi rzeki... Wsłuchaj się w swoje serce, ono dobrze radzi. Problem nie leży
w niechcianej ciąży, tylko w podejściu do życia. Dziecko to trud i ból.
Nieprzespane noce i ogrom pracy. Ale też nieopisane szczęście i radość. I gdyby
ktoś mi przyniósł pod drzwi urodzone dziecko, to jeszcze z 3 bym wzięła.

Prawdziwe szczęście zawsze rodzi się w bólu i trudzie. Trzeba poświęcić czas,
trud i siebie by osiągnąć coś wielkiego. Życie bez wysiłku i bez cierpienia
jest puste i nijakie. I akceptacja tego co się ma. Wiesz mam bardzo dużą wadę
wzroku. Z tego powodu z bardzo wielu rzeczy w życiu musiałam zrezygnować. Nawet
wybór zawodu miałam baaardzo ograniczony. Mogłam się użalać nad sobą przez całe
życie, lub poszukac innej drogi przy akceptacji swoich ograniczeń.

Nie można mieć wszystkiego, ale można mieć pokój w sercu i pogodę ducha. Czego
wam wszystkim życzę i przepraszam na małą wkładkę filozoficzną. ))

[jol5.po]

oj Karolino, a jak Ci napiszę, że sa gorsze nieszczęścia niż mieć dziecko??
i jest też pewne, że każdy z nas, nawet jak będzie w życiu napotykał tylko samo
szczęście, to i on będzie się musiał zmierzyć z przemijaniem, ze śmiercią chociażby.
Idealny świat do którego wzdychasz nie istnieje.
Przyszłość każdego w jego rękach - nawet jak ma sie dziecko. Ty żyjesz żalem i
tęsknota do przeszłości, twierdzisz, że nie masz instynktu macierzyńskiego, ale
nie chcesz z tym nic zrobić. Tracisz więc czas na próżne żale (by odwrócić
przeszłość). No i cóż, nie zauważasz, że chociazby na tym forum gazetowym
dwudziestokilkulatka zaraz po urodzeniu dziecka pisząca zawzięcie na forum
aborcja jest tylko jedna, a tych mam z doktoratami to całkiem sporo, sporo też
jest mam studiujacych, uczacych się.
Karolino, napisałaś już co miałas napisac - jak wyglada swiat oczami osoby,
ktróra nie chciała i nie chce dziecka, żadnego instytnktu nie odczuwa. Już
wystarczy, daj spokój...

Najpierw do karoliny

[reniatoja]

Karolino, nie namawiaj Olinki do nakłanienia córki do aborcji. Matka, która "z
troski" prowadzi córke na aborcje nie jest dobra matką i nie próbuj przekonywać
kogokolwiek, ze jest. twoje zachowanie, to co Ty przeżywasz jest chore, uważam,
ze powinnas sie postarac o pomoc (jeśli jesteś zainteresowana, to służę adresem
psychologa w warszawie, bardzo dobrego, również jedna dziewczyna z forum chce
Ci profesjonalnie pomóc, więc jeśli chcesz, to skontaktuję Cię z nią - tylko
powiedz. Osoba w takim stanie jak ty (najprawdopodobniej jestes w depresji) nie
powinna doradzać ludziom w tak ważnych kwestiach. Matka Tygrysiej Suki
zaprowadziła ją na aborcję - może i z troski, ale jakiej troski - troski źle
pojętej, bo zaowocowało to nie ulgą, lecz spieprzonym życiem, trzymanym przez
reszrte życia zalem do tej matki, ze tak włąśnie postąpiła. LAtami wycvhodzenia
z kanału, którym ta aborcja sie okazała. Nakłanianie kogokolwiek do aborcji,
podsuwanie tego jako dobrego rozwiązania to wielkie świństwo Karolino, więc
daruj sobie takie razy. Jeśli tak kompletnie nie akceptujesz faktu, zę masz
dziecko, to oddaj je do domu dziecka, lub komuś z rodziny, kto zechce je
wychować w miłosci, w każdym razie albo zacznij coś robić ze swoim życiem, albo
marnuj je dalej tak jak marnujesz i marnuj życie swojemu dziecku, bo jeśli Ci
się wydaje, że Twoja postawa nie odbije się na jego życiu to jesteś w błędzie.

Pisze do Ciebie już dziś w ostrym tonie, bo uzalasz się nad sobą regularnie na
forum, ale kompletnie nic nie robisz, zeby to zmienić, wątpię, czy wykażesz
cheć skorzystania z pomocy, juaką mogę Ci zaoferować. Ale ok -to Twoje życie i
w Twoich rekach leży, co z nim zrobisz. Jednak kiedy zaczynasz podsuwac aborcję
jako rozwiazanie innym osobom, to uważam, ze powinnam zareagowac, bo jeszcze
Cie ktoś nie daj boże posłucha.


A teraz do Olinki. Owszem tak - konsekwencje swoich czynów Twoja córka poniesie
już na zawsze - ale poniesie je czy urodzi to dziecko, czy też nie. Ma wsparcie
w Tobie - swojej matce, są środki na utrzymanie tego dziecka, czy potrzebna
jest więc kolejna tragedia w postaci aborcji, myslisz, ze to rozwiąze sytuację
Sama masz dzieci, wiesz, ze to nie koniec świata.


Warto przekonac dziewczynę, zeby urodziła dziecko. Dziecko to nie jest
tragedia, wcale nie musi oznaczac ani spier...go życia, ani końca świata. Moja
koleżanka zlasy, zresztą tez Renata, tak jak ja, urodziła dziecko w liceum, rok
później drugie, dzis jest po studiach, pracuje na kierowniczym stanowisku i ma
dwoje nastolatków, a sama wygląda na 25 lat. z pewnoscia jest szczęśliwa, ze
nie poszła na skrobankę, choc zapewne o tym myslala. miała i nadl ma wielkie
wsparcie w swoich rodzicach i jej maż, ojciec dzieci też był gówniarzem, ale
oboje stanęli na wysokosci zadania i są dziś szczęśliwa rodzinką. Obyło sie bez
aborcji i bez spierdolonego życia.

Olinko, porozmawiaj z córką. Na spokojnie, przedstaw jej jakis plann wyjscia z
tej sytuacji. Zrób co możesz, zeby nie usuneła tej ciąży. Oczywiscie nie mozesz
jej tego zabronic, nie zamkniesz jej pod kluczem, jeśli napradwde bedzie
chciała, to usunie. Jednak ty jako matka nie przykłądaj do tego ręki, bo to na
pewno nie jest dobre rozwiązanie. Możesz jej pomóc, możesz być jej największym
wsparciem i bądź, cała ta historia może się skończyć wielkim szcześciem i
okazac błogosławieństwem, a nie tragedią. Ale to ty musisz być dojrzalsza,
mądrzejsza i pomóc swojej córce odnaleźć się w tym wszyskim. na pewno dasz
radę. Trzymam kciuki!

[karolinka1116]

zmieniam nikaaaaa

[nati1011]

Karolina - sądzisz, że to coś da?

Ja po treści wypowiedzi wiem kto to pisze. Nie uciekniesz przed sobą samą.

i nie przesadzaj z tym wiekiem. Ja miałam 22 lata jak zaszłam w ciążę. To
świetny wiek na rodzenie dzieci. Fakt, że przy 2 dziecku jestem bardziej
dojrzała, ale ciąża w wieku 30 lat już była bardzo trudna.

Ty nie byłaś zbyt młoda na dziecko - ty jesteś po prostu niedojrzała. a
niedojrzałym można być mając lat 50.

[olinka68]

Bardzo, bardzo Wam dziękuję za wszystkie posty. Ja bym to maleństwo chętnie
uznała za swoje... Marzyłam o trzecim dziecku.
Jeszcze nie napisałam ,że Ania od 1 marca krwawiła i plamiła z małymi
przerwami. Myślała, że to okres. A że 3 lata temu miała takie problemy z
miesiączką (leżała w szpitalu z wysoką anemią) myślałayśmy że to jest to co
kiedyś.Lekarz po usg powiedział że to 6 tydz. ale on nie widzi akcji serca i
kazał nam poczekać tydzieć. Jego zdaniem jest to ciąża bardzo zagrożona i może
dojść do poronienia o ile już się nie rozpoczęło. tak naprawdę poronienie
naturalne byłoby najlepszym wyjściem.
Dzisiaj Ania nie jest już taka załamana. Dużo z nią rozmawiam. Ona rozpatruje
opcje że urodzi ale tak naprawdę czeka na wizytę u gin za tydzień i ma nadzieję
że będzie po wszystkim.
Jest jeszcze coś. Mój mąż nie wie o ciąży córki. Jego realcje z Anią są
delikatnie mówiąc chłodne. Nie potrafi zaakceptować tego że Ania nie jest
doskonała we wszystkim co robi i na każdym kroku potrafi wytykać jej błędy.
Bardzo rzadko ją chwali. Ta ciąza będzie przysłowiowym "gwoździem do trumny" w
ich relacjach. Na samą myśl o rozmowie i poinformowaniu go że będzie DZIADKIEM
robi mi się niedobrze.....
Ja wiem że Ania ma wiele wad ale jest dobrą dziewczyną i gdyby tylko jej tato
zaakceptował ją taką jaka jest, ta dziewczyna "urodziłaby się na nowo"
Czeka mnie wiele trudności....nie wiem jak sobie poradzimy ale chcę by moje
wnuczątko (Boże jak to brzmi!) się urodziło.
pozdr
Ola

[reniatoja]

Więc po pierwsze poczekajcie, aż sprawa sie wyjaśni, zanim powiecie ojcu. Moze
w ogóle nie będzie o czym. No i napisz jak się sprawy mają, gdy bedzeicie juz
wiedzieć.

Dlaczego miałabyś uznawać Ty to dziecko? Przecież będzie miało (jeśli w ogóle
ono będzie) rodziców - czy to naprawdę takie straszne mieć młodych rodziców?
Zanim sie urodzi Twoja córka będzie miała prawie (ub juz skończone) 18 lat,
chłopak 20, to jeszcze niby dzieci, ale nie aż takie, by życ za nich. Z Waszą
pomocą i przy dobrej woli dadzą sobie świetnie radę, zobaczysz. Nie panikujcie,
poczekajcie na wyjaśnienie sprawy i opadniecie emocji i na pewno na spokojnie
uda Wam sie wypracować najlepsze rozwiązanie tej sytuacji. Pozdrawiam
serdecznie

[blanqua]

A ja chce tylko napisac jedno
Karolina mowi bzdury z tym, ze dziewczyna w ciazy nie skonczy szkoly albo bedzie
musiala szukac eksternistycznej
troszke doswiadczenia w pracy w oswiacie mam
i wiem, ze dziewczyny w ciazy teraz spokojnie chodza do swoich szkol, koncza
ogolniaki
na studiach tez sa mamy malych dzieci
wiec prosze tu nikogo nie straszyc
w szkole gdzie uczylam poprzednio byla dziewczyna, ktora pierwsze dziecko
urodzila w pierwszej klasie ogolniaka, drugie w trzeciej klasie
mature zdala pieknie i poszla na studia
wszystko zalezy od checi
bo mozliwosci sa
pozdrawiam
Blanka

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[iskierka40]

ja chcę tylko dodać ,ze urodziłam Remika mając 23 lata teraz mam 24
kończe właśnie studia , dziecko w niczym mi nie przeszkodziło
pozdrawiam

[reniatoja]

Karolino, czy tam Kaśko - nie wiadomo jak masz na imię. Niewazne. Szczerze Ci
mówię - masz powazny problem ze sobą. Zastanów sie co z tym zrobić, bo robisz
krzywde swojemu dziecku. Trzeba było usunąć ciąże, skoro tak nienawidzisz tego
swojego dziecka, albo zostawic je w szpitalu. Skoro jednak je przyjełaś i
wychowujesz to zrób coś, zeby nie zmarnować mu życia tym, ze bedzie wyrastało w
poczuciu, zę jest dziurą w moście, zawalidrogą, piątym kołem u wozu w twoim
zmarnowanym przez nie życiu. POzwolisz że zacytuję Twoje własne określenie:
srałaś na ciążę. Wielki bład. Ale ucz się na własnych błędach. Teraz
przynajmniej przestań srać na życie Twojego dziecka, bo mu je zmarnujesz, jeśli
nie zaczniesz robić czegokolwiek, zeby zmienić nastawienie. Twoja niechęć do
macierzyństwa, twoja tęsknota za wolnością spowodują, że Twoje dziecko wyrośnie
na zaklmpleksionego, o zerowym poczuciu włąsnej wartosci psychicznego kaleke,
który całe życie będzie przepraszał ze żyje. A zawdzięczać będzie to własnej
matce, która na wszystko srała, i tylko potrafiła się użalać jak to fajnie
byłoby mieć wolność swobodę i swięty spokój. Zrób coś z tym. I nie mów, ze
jesteś za młoda - ja byłam młodsza od Ciebie gdy urodziłam dziecko i jakoś
nigdy nie miałam poczucia, ze to był błąd, nigdy nie czułam, że straciłam
młodość, nie żałowałam. I takich kobiet jak ja jest wiekszość. Ty masz jakiś
problem i powinnaś być na tyle odpowiedzialna, zęby wreszcie iść do psychologa,
poprosić kogoś madrzejszego o pomoc. czy Twoi rodzice nie widzą tego
wszystkiego? Nikt nie moze Ci pomóc, potrząsnąć Tobą? Nie zdajesz sobie sprawy,
zę Twoje nastawienie do dziecka odbije się na jego życiu, na jego psychice? Ono
jest jak gąbka - chłonie wszystko co mu dajesz. Jeśli nie dasz mu miłości
skrzywdzisz je niodwracalnie.

[nati1011]

karolina ja chętnie pozbawię cię kłopotu.

Zaopiekuję się twoim dzieckiem.

Napisz mi tylko na priva gdzie mam je odebrać. Moge jutro po nie przyjechać. I
zapewnię mu dom pełen miłości i bezpieczeństwa. Mój świat jest już przewrócony
przez dzieci do góry nogami. I bardziej już się nie da ))

Mówię serio.

[iskierka40]

dziecko to także wielka radość na którą się patrzy każdego dnia, mimo
nieprzespanych nocy, ciągłej opieki jest dla ciebie wszystkim , jest tym czym
jeszcze nic dla ciebie tak ważne nie było a dlaczego , bo rosło w tobie i to ty
dałas mu szanse żyć.

[kalina99]

Witaj,
czytam to forum, ale udzielilam sie tylko raz- opisując swoją historię. Miałam
nieskończone 18 lat, kiedy zaszłam w ciążę. Z bardzo złym człowiekiem. Rodzice
nie wiedzieli, nikt nie wiedział. Usunęłam ją. To było wiele, wiele lat temu. I
pewnie nie na miejscu jest się do tego przyznać na tym forum, ale ja nie żałuję
tego.. Ani przez chwilę nie żałowałam przez 13 lat. Od kilu miesięcy cieszę
się kochaną i zdrową córeczką. Poczętą z miłości. Szczęśliwą tak jak jej
rodzice.
To co mogę Ci Kochana doradzić to daj córce wybór. Niech to będzie jej decyzja.
Nie namawiaj do aborcji, ale jeśli kategorycznie odmówi urodzenia dziecka-
wesprzyj ją w tej trudnej decyzji. Aborcja nie jst nigdy dobrym rozwiązaniem,
ale czasem mniej złym.
Życzę dużo odwagi i mądrości i jak najmniej radykalizmu. Teraz Twoja Ania
bardzo Cie potrzebuje, ale nie jako kogoś kto będzie za nią decydował, tylko
kogoś kto uszanuje jej decyzję jakakolwiek ona będzie.
POzdrawiam
Kalina

[olinka68]

no dzisiaj zaliczam kompletny dół (( wszystko widzę czarnych kolorach, wydaje
mi się, że wszyscy dziwnie na mnie patrzą....wiem to tylko wrazenie ale nie
daję rady...przeryczałam pół dnia.... Ania dzisiaj oświadczyła, ze nie chce
urodzić tego dziecka i wiecie co... byłam na nią zła, w środku , nie dałam jej
tego odczuć ale nie spodziewałam sie tego uczucia złości, prędzej jakiegoś
żalu, rozgoryczenia....
Kalino, nie zamierzam kategorycznie zabronić aborcji, zrobię wszystko by
urodziła ale jeżeli ona będzie chciała usunąć to nie zostanie mi nic innego
tylko być z nią w tej jak bardzo strasznej chwili ((((
Widać dużo popełniłam błędów w wychowaniu córki ale to nie dlatego , że jestem
ignorantką i nie zależało mi na tym....ja nie umiałam wychować jej inaczej,
postepowałam jak podpowiadało mi serce i instynkt.... jak bardzo mi żle z tą
porażką.... za wszystko ja jestem odpowiedzialna....
zawsze uważałam ,że moje córki to "najlepsza rzecz" jaka mi sie przytrafiła w
życiu.... szkoda że nie potrafiłam ich a zwłaszcza Ani dobrze wychować. Jest
jeszcze Malutka ale teraz strasznie się boję że popełnie te same błędy....
Dzieki dziewczyny...
Ola

[nati1011]

olinko - nawet jak podejmiesz jakąś decyzję, to nie znaczy, że nie najdą cię
wątpliwości.

Dla mnie aborcja NIGDY nie jest dobrym rozwiązaniem. Musisz to wytłumaczyć
córce. Pewnie jakbyś się bardzo uparła, to mogłabyś ją zmusić do urodzenia, ale
przecież nie o to chodzi. Jeżeli jednak zobaczy twoją determinację i
niezachwianą pewność, że to jedyne rozwiązanie w końcu zrozumie. Ona ma prawo
się złościć i myśleć z nienawiścią o sytuacji, która ją kompletnie zaskoczyła.
Ale ty nie możesz sobie na to pozwolić.

Uważam, że ewentualna pomoc i akceptacja wyboru przez córkę aborcji to zły
pomysł. Ona musi być pewna, że ty tego rozwiązania w żadnym wypadku nie
akceptujesz. Jeżeli dostrzeże twoje wątpliwości, lub nie daj Boże powiesz jej,
że zaakceptujesz każdy jej wybór - to odbierze to jako zachęte do aborcji.

Czym innym jest przyjąć dziecko po popełnionym błedzie, a czym innym
współudział w tej złej decyzji. Jeżeli z nią pójdziesz to przyjmiesz na
siebie całą prawną (nie jest przecież pełnoletnia) i moralną odpowiedzialność,
za to co się stanie.

Przecież nie raz dziecko wścieka się, że rodzice na coś nie pozwalają, albo
zabraniają, a po jakimś czasie przychodzi taki skruszony buntownik i mówi
cicho: "Miałaś rację mamusiu"
Olu ty musisz być silna za was obie. Może jednak mąż mógłby cię wesprzeć. Chyba
że sądzisz, że namawiałby ją na aborcję? Wtedy poczekaj, bo podwójnej presji
możesz nie znieść.

[nati1011]

na pewno masz w swoim otoczeniu ludzi, których darzysz szacunkiem i zaufaniem,
może ktoś mógłby ci pomóc. Czasem rozmowa z osobą z zewnątrz przynosi lepsze
efekty niż z rodzicami. Zbierz sobie paru zwollenników. Może rodzice chłopaka?
Może kochana babcia lub ciocia?

[olinka68]

nikt jeszcze nie wie.... a co do męza to własnie boję się , że od niego to
wsparcia nie dostanę tej kwestii... nie widze wokól siebie osoby z którą
mogłabym o tym porozmawiać...może moja siostra...
nati ja absolutnie będę obstawać przy opcji urodzenia ale ostateczna decyzja
będzie należała do Ani.... jeżeli nie urodzi to ja będę ją wspierać z całych
sił po wszystkim....
Ola

[evcia23]

Ja tez miałam 17 lat kiedy zaszłam w ciąże.IV kl.liceum, 5-cy do matury, plany,
marzenia i nagle szok.Wtedy ( 16 lat temu) szkoły pozbywały się
takich "patologicznych" uczennic i skończenie szkoły graniczyło
z "cudem".Postanowiłam ciąże usunąć.Wtedy wydawało mi się, że jest to jedyne
dla mnie rozwiazanie i nie dopuszczałam do siebie wogóle mozliwości urodzenia
dziecka.Strach, bunt, nienawiść, wściekłość to uczucia, które mi wtedy
towarzyszyły.Dlatego doskonale rozumię Twoją córkę.Jest to dla Niej ogromny
problem, który ją zaskoczył i przerósł.Mi nikt nie podał ręki...A Ona ma
Ciebie. Pamiętam tamtego koszmarnego dnia, lekarz powiedział mi, że 17-18 lat
to doskonały wiek aby dziecko urodzić, a potem można sobie życie układać według
wcześniejszych planów z "małym poślizgiem".Ale ja nie chciałam go
słuchać.Zresztą gdyby nie chciał wykonać zabiegu, mógł odmówić, ale niestety
nie odmówił. Teraz wiem, że tamta decyzja była najgorsza w moim zyciu.Gdyby
ktos powiedział mi, że aborcja to zabicie, że to jest Dziecko a nie zwój
komórek i tkanek, gdyby...
Olinko!Rozmawiaj z córką.Powiedz, ze ją rozumiesz, jej strach, wstyd i
wszystkie uczucia, które ją nachodzą, ale przede wszystkim powiedz Jej, że
będziesz jej pomagać, że zawsze może na Ciebie liczyć w kazdej chwili, w której
będzie Cię potrzebować.Przytul Ją mocno.Ona najbardziej teraz potrzebuje
Ciebie.Wytłumacz Jej, ze aborcja jest naprawdę najgorszym rozwiązaniem, który
pozostawi w Jej psychice ślad na całe zycie.A kiedyś napewno żal, którego
niczym ani nikim nie zastąpi.
Proszę zrób wszystko, aby urodziła to DZIECKO.

[olinka68]

Evcia bardzo dziękuję Ci za twój post.... bardzo.
Ja naprawdę bardzo pomogę jej w wychowaniu dziecka... tylko strasznie mi szkoda
mojej Ani.... jej plany, jej nadzieje.. dzidziuś je zmieni... ale uważam ,że
skoro juz sie tak stało to trzeba teraz mysleć jak zrobić by było najlepiej....
Ola

[stejsi1978]

Wybacz ze nie czytałam wszystkich odpowiedzi ... przeczytałam tylko Twoje ...
moze wytłumacz córce jakie konsekwenscje niesie za sobą aborcja? pamietam ze na
mnie to działalo... jestes w stanie pomóc córce, wiec czego sie boi?? są
dziewczyny w gorszej sytuacji... ciąża, wyrzucenie z domu a mimo to sobie
radziły... teraz Twoja corka jest przerazona ale jak zobaczy tą małą bezbronna
iskierke naperwno Ją pokocha i bedzie wspaniałą matka tym bardziej mając u
boku tak kochaną babcie

Olinko nie oskarzaj sie

[kalina99]

Bo nie Ty jestes odpowiedzialna za ciążę córki. To nie jest tak, ze zle ja
wychowalas; To nie jest tak prosta zaleznosc- ze dobra wychowanie = zycie bez
porazek. To skomplikowany algorytm i zbyt wiele zmiennych, zeby o czymkolwiek
wyrokowec.
A ja widze, ze Ania ma bardzo dobra mamę- mamę, ktora martwi sie o nia bardzo,
ale nie posuwa sie do podejmowanie za corkę decyzji. Przykro mi to twierdzic,
ale to co proponuje Nati- to szantaz emocjonalny: mysle, ze aborcja to zlo,
wiec Ty corko musisz myslec tak samo.
Wiadomo, ze zadając takie pytanie dostaniesz różne odpowiedzi i pewnie tego się
spodziewałaś. I właśnie masz przed sobą opinię osoby (mojej osoby dla której
aborcja nie oznaczała spapranego życia i wiecznych wyrzutów sumienia.
Każdy medal ma dwie strony i ja wiem, że to jest kącik, w którym piszą osoby,
dla których aborcja oznaczała właśnie takie konsekwencje. Ale to nie jest jakiś
nieuchronny ciąg przyczynowo skutkowy. Bywa różnie.
I dlatego dla dobra własnego i Ani- nie próbuj wpływac na jej decyzję, bo w
każdym wypadklu może się okazać, ze jesteś odpowiedzialan za porażkę. To
powinna byc jej decyzja. Bo to jej zycie.

Dobra- przestaje się wymądrzać i wracam do moje córci, bo właśnie pokrzykuje
coś z łóżeczka.
Ściskam mocno
Kalina

[olinka68]

Jak uważacie czy powiedzieć Ani chłopakowi i jego rodzicom o ciąży?
Jeśli Ania poroni to on sie dowie że była w ciąży i może miec pretensje że nie
wiedział.
Jeśli jednak nie a on bedzie obstawał przy aborcji to może to być decydujący
głos w podjęciu ostatecznej decyzji. Sama nie wiem co robić....

[nati1011]

Chyba znasz trochę tego chlopaka i jego rodziców? Tylko ty możesz ocenić, czy
ci pomogą, czy też nie.

Osobiście sądzę jednak, że to twoje zdanie najbardziej przeważy na decyzji
córki. To nie jest szantaż, to chęć ochrony własnego dziecka.

Jeżeli Ania będzie obstawała przy aborcji, to po pierwsze poproś ją, by trochę
poczekała. Choć z tydzień. Pośpiech jest złym doradzcą. A po drugie powiedz jej
całą prawdę czym jest i jak wygląda aborcja. Jeżeli chce podjąć taką decyzję,
to niech wie na co się decyduje. Powiedz też jakie mogą być jej konsekwencje -
psychiczne ale i fizyczne. Jak już to nie pomoże, to trudno.

Ja jednak sądzę, że to efekt pierwszego szoku. To naprawdę prawidłowa reakcja.
Dajcie sobię trochę czasu. Naprawdę w takich sytuacjach czas może zdziałać
cuda.

Olu będzie dobrze - zobaczysz.

[olinka68]

Chłopaka znam i wydaje się być bardzo rozsądnym młodym człowiekiem. Jak
natomist zachowa się po usłyszeniu tak "radosnej" nowiny trudno przewidzieć
(znamy siebie na tyle na ile nas sprawdzono - Boże jakie prawdziwe słowa).
Rodziców nie znam.... ale 3,5 roku temu stacili córeczkę w 8 czy 9 miesiącu
ciąży... może to będzie miało jakis wpływ....
Ola

[nati1011]

> Rodziców nie znam.... ale 3,5 roku temu stacili córeczkę w 8 czy 9 miesiącu
> ciąży... może to będzie miało jakis wpływ....
> Ola


To może mieć bardzo duży wpływ. Podobno rodzice, którzy stracili oczekiwane
dziecko, nigdy nie dokonują aborcji, nawet jak ciąża jest bardzo nie wporę.


To w końcu także ich dziecko i wnuczę. Może twoja córka boi się reakcji
chłopaka?

[olinka68]

Ania uważa, że jej chłopak nie pozwoliłby dokonać aborcji a że sama nie wie co
chce zrobic to mu o ciąży jeszczce nie powiedziała....

[nati1011]

ale to też jego dziecko. Ma prawo wiedzieć. To dobrze świadczy o chłopaku,
większość aborcji jest skutkiem sprzeciwu ojca dziecka.

Olu coraz więcej pozytywnych faktów nam ujawniasz. A że masz obawy - to
zrozumiałe. Wiele z tych obaw pojawiłoby się nawet, gdyby Ania miała 25 lat i
była 3 lata po ślubie )

[kasik12121]

'Ja naprawdę bardzo pomogę jej w wychowaniu dziecka... tylko strasznie mi
szkoda
mojej Ani.... jej plany, jej nadzieje.. dzidziuś je zmieni... ale uważam ,że
skoro juz sie tak stało to trzeba teraz mysleć jak zrobić by było
najlepiej....'

a jak jest najlepiej??
oporocz pokazania jej zdjec abortowanych dzieci, daj jej pogadac z 17 letnimi
matkami, jesli takie znajdziesz,
dziewczynynami, co musialy wszystko odlozyc i czekac az dziecko im wyprosnie,
boczny tor,boczny tor

jesli ma podjac decyzje-niech zrobi to jak najszybciej
nie dziwi CIE to, ze nie powiedziala chlopakowi? nie ma do niego zaufania, boi
sie reakcji, nie jest pewna?
17 i 19 latki beda szczeliwa rodzina?
ktos napisal, ze mozesz sama na siebie to zrzucic
babcia bedzie mama
a mama siostra?


ale na pewno-zadecyduj za nia i absolutnie nie daj sie jej szokowi poniesc

nie sadze, zeby nie byla w stanie podolac, ale jej zycie to gruz

czy ja

[kasik12121]

nie mowie, jak wyrachowana pinda, nie majaca dziecka
czesto zdaje mi sie, ze zatrzymylam sie gdzeis w okresie przed calym syfem pt;
dziecko i nie moge nadazyc

[nati1011]

karolina (podaj nam chociaż swoje prawdziwe imię, bo ja już nie wiem jak cię
nazywać) pozwól sobie pomóc. Nie musisz w tym tkwić. Do licha ciężkiego,
przecież widzisz przynajmniej, że nie jesteś szczęśliwa? Chcesz w tym tkwić
przez całe życie? To nie dziecko jest winne. To ty się za coś umartwiasz. Ale
jeżeli nie skorzystasz z oferowanej (realnej) pomocy nikt i nic ci nie pomoże.
Wszystko leży w twoich rękach. Prosze. Całe życie przed tobą.

[kasik12121]

chcialam zostac slodka karolinka, ale za duzo 'nakarolowałam'

Wlasciwie to nic nie radze tej 17 latce. W sumie, to po co mam sie na ten temat
wypowiadac. Nie mam pojecia o aborcji. Znam tylko powody.
Nie czuje sie tez tak tragicznie będąc matką. Czasami mam wrazenie, ze dla
swojego dziecka jestem jak siostra. Z jednej strony czuje sie niedojrzale, a z
drugiej to wlasnie dzieki niemu, nabieram odwagi.
Zniknely tez kompleksy. Mam czesciej takie odczucie, ze wyprzedzialam innych o
cale lata dorastania, ze podolalam tylu rzeczom. A jedank nadal nie potrafie
zapewnic swojej nowej rodzinie podstawowych rzeczy: wlasnego kata, sobie
poczucia stabilnosci, bezpieczenstwa. Bo po prostu nie sposob 20 latce osiagnac
tyle, co 25 latka. Bo zabraklo mi kilku lat i byloby super. Zawsze tak mowimy,
ze rok, dwa wiecej i juz moznaby bylo cos zaczynac, a tak najpierw studia,
potem praca. I kupa czasu na 'dojscie' do tych wszystkich etapow. Nie jestem
nieszczesliwa z powodu dziecka. Nie podoba mi sie sytuacja w jakiej sie
znalalzma: z dala od swojego domu, w zawieszeniu, miedzy jednym pokojem, a
drugim. Ale nie przyspiesze tego, moge tylko nie dopuscic do sytuacji w ktorej
wszystko by sie powitorzylo.
Chyba moja osoba, powinna straszyc mlodych i najmlodszych przed konsekwencjami
bezmyslnego seksu. Do tego, do pasji doprawadzjaa mnie stwoerdzria , o tym kto
wczesniej zostal rpdzicem, a te fora o mlodych matkach, az sie przewraca.
Kiedys bylo dobrze, ze tak to potepiano, teraz jest frywolka..

[prolove]

Kasiu,
Wlasnie - nie masz pojecia o aborcji. I to Twoje szczescie. "Powody" mozna
sobie wyobrazic, mozna probowac wczuc sie w trudne sytuacje dziewczyn, kobiet,
ktorym takie "rozwiazanie" sie nasuwa.
Ja mysle, ze Ty czujesz sie czasem zmeczona(tak jak czasem chyba kazda z nas -
mam ), wyobrazasz sobie jak by moglo toczyc sie zycie, gdybys jeszcze nie
byla mama. Nie tak planowalas. Ale jednoczesnie widzisz, czujesz, to co
czujesz. O co wzbogacilo sie Twoje zycie dzieki maluchowi. Jestes odwazna
dorosla osoba i odpowiedzialna mama. I cale szczescie nie wiesz co znaczy zyc z
pietnem dokonanej aborcji.
Mysle tez sobie, ze jesli dochodzisz do wniosku, ze to bylo troche za wczesnie -
sluszne jest przestrzeganie przed wczesnym rozpoczeciem wspolzycia- ktore moze
rozpoczac ciaze. Do macierzynstwa warto sie przygotowac. Ale jednoczesnie, gdy
wszystko juz sie stalo, gdy maly czlowiek rozpoczal swoje istnienie w ciele
swojej mamy - nalezy otoczyc go miloscia.
Czuje, ze Ty choc jeszcze czasem buntujaca sie - odkrylas juz magie
macierzynstwa.
Pozrawiam Cie Kasiu czy Karolinko. Ucaluj swoje dziecko ode mnie

[nati1011]

Karolino

Bo po prostu nie sposob 20 latce osiagnac
>
> tyle, co 25 latka. Bo zabraklo mi kilku lat i byloby super. Zawsze tak
mowimy,
> ze rok, dwa wiecej i juz moznaby bylo cos zaczynac, a tak najpierw studia,
> potem praca. I kupa czasu na 'dojscie' do tych wszystkich etapow.

Zaszłam w ciążę na pierwszym roku studiów, miałam na głowie kredyt mieszkaniowy
i napisane podanie o rozwiązanie umowy o pracę. Studia były zaoczne, bo na
dzienne nie było mnie stać. Musiałam się jakoś utrzymać. Wóciłam na studia jak
mała miała 2 tygodnie., jak miała 3 lata zamieniliśmy mieszkanie na większe. W
międzyczasie zmieniłam pracę. Przy 1 dziecku babcie niewiele pomagąły, bo
mieszkały daleko i obie pracowały. Dziecko w niczym mi nie przeszkadzało - więc
można.

Teraz jest moda na późne macieżyństwo, ale czasem okazuje się, że jest za
późno, że już nie można, bo moment bycia potencjalną matką jest w życiu kobiety
bardzo krótki. I wiele kobiet zostaje samych w pięknych willach i drogich
samochodach.

Nie stać mnie na wszytko. Zawsze marzyłam o małym domu z sadem. Ale mamy
mieszkanie, samochód, prace i zdrowe dzieci. Nikt nie chodzi głodny. Na wakacje
jeździmy do karpacza a ie na Malediwy, ale cóż to. Niedługo będzie 10-lecie
naszego ślubu, a ja nadal tęsknię za swoim mężem, jak nie ma go choć dzień.
Dzisiaj wązniejsze jest dla mnie marzenie, by nie stracić cąłkiem wzroku niż to
o domu. Dom może być wszędzie, nawet w schronisku - byle była miłość i rodzina.


Skup się na tym co jest dobre w twoim życiu, trudności i problemy ma każdy, ale
nie mogą one nami kierować. A swoją drogą, przy twojej wrażliwości
emocjonalnej nie wyobrażam sobie byś była zadowolona z dokonanej aborcji. To
dopiero by cię zabiło.

i jeszcze do Karoliny

[nati1011]

To że dziś czujesz się nieszczęśliwa jako matka, nie oznacza automatycznie, że
byłabyś szczęśliwa, gdybyś dokonała aborcji.

Twój błąd polegał, nie naurodzeniu dziecka, a le na rozpoczęciu współżycia bez
przygotowania na jego konsekwecję. Natomiast w momencie pojawienia się ciąży
nic nie jest w stanie cofnąć kobiety do momentu "sprzed ciąży". Nie nie jest w
stanie "skasowac' dziecka. Żadnej kobiecie nie udało sie jeszcze zapomnieć, że
była w ciąży.

Karolina

[madzia1708]

napisz nam jak się zachowujesz w domu? czy Twoja rodzina nie widzi, ze masz
problem i potrzebujesz pomocy? A może Ty udajesz w domu i zachowujesz sie normalnie?

[olinka68]

Kasik czy Karolina, gdyby moja Ania porozmawiała z Tobą to napewno dokonałaby
aborcji....
a nawet gdyby babcia była mamą a mama siotrą przez jakis czas to co w tym
złego? Jak trzeba będzie to będę mamą dla tego malucha....

[jol5.po]

Olu, gdyby Ania dokonała jednak aborcji to pozostaje sprawa pieniędzy. To Ty
wysupłałabyś ten niemały grosz i dała córce na zabieg. To według mnie nie jest
dobry sygnał dla Ani. Problem Ani to problem dorosłego człowieka, a musi się z
nim zmierzyc młoda dziewczyna. Ale tak bywa, czasu się już nie cofnie. Danie na
zabieg to wyręczenie, wepchnięcie Ani do fazy poprzedniej (jakby była dzieckiem)
- nie ona sie postara o pieniądze o nie ona będzie szukała lekarza itd. A
dorosłośc to branie odpowiedzialności za swoje czyny.
Dorosłośc przyszła do niej szybciej niż do kolezanek, ale cóz z tego? niejedna z
tych koleżanek też skrywa jakies problemy. Tylko z pozoru po swiecie chodza sami
beztroscy ludzie, kiedy nas przygniata jakas trudna sprawa do ziemi.
Twój udział Olu w decyzji Ani jest pożądany chociażby dlatego, że Ania nie jest
pełnoletnia, jest na Twoim utrzymaniu.

Nie wiń się za porażke wychowawczą. Poczucie winy to zły doradca. Na dzieci ma
wplyw duzo innych czynników niż tylko rodzice. Złudzeniem jest, że kontrolujemy
dzieci, złudzeniem, że możemy je prowadzić za rekę kiedy dorastają.
Koło Ani są kolezanki, gazety, tv, działają budzące się hormony, ciekawość,
spotakała chłopaka, którego kocha. Teraz daj jej wsparcie, bo to trudna sytuacja
dla niej, ale, spokojnie, nie bierz za duzego cięzaru wyrzutów sumienia. Myslę,
że pierwszy egzamin zdałas, byłas przy córce, kiedy dowiedziała się o ciązy.
O powiedzeniu chłopakowi zadecydujcie z Ania. Też jestem zdania, że ona ma prawo
do swojej dopiero co osiagnietej dorosłości, to jej dziecko, jej chłopak i
relacje między nimi są w jej gestii. Jednakże doradzłabym, jej na Twoim miejscu
zawiadomic go - byc może bedzie ojcem, powinien uczetsniczyć w decyzjach.

[evcia23]

Naprawdę godne pochwały jest Olinko Twoje stanowisko w tej całej trudnej
sytuacji.Szczególnie wzruszyło mnie to, że chcesz być mamą dla tego Maluszka.To
piękne. Pomyślałam sobie, że może byłoby dobrze aby Ania porozmawiała z
psychologiem, który pomógłby poskładać Ani w tej chwili jej "rozsypany na
kawałki swiat".Jesli chciałabyś w spróbować pomóc Ani w ten sposób to służę
adresami psychologów, którzy zajmują się takimi "przypadkami".Mogę dac Ci
namiar na psychologów w następujących miastach:Bielsko-Biała, Czechowice,
Gorzyce, Katowice (2), Opole, Poznań (2), Rybnik (3), Warszawa (3), Wrocław
(2), Zielona Góra.Jesli jesteś zainteresowana to napisz na do mnie na priva z
którego miasta podac Ci adres psychologa.Trzymam za Was.pozdrawiam.

[michalinka75]

Olinko..Ja byłam kiedyś w podobnej sytuacji jak Twoja córka. Zaszłam w ciązę,
mając 17 lat. Dla wszystkich był to szok...ja dziewczyna z tzw. dobrego domu,
dobra uczennica, jedynaczka, która miała iśc na studia, miała ją przeciez
czekac świetlana przyszłość. Ja tak naprawdę pomimo strachu i poczucia
niepewnośc od razu pokochałam moje dziecko,...och wiem, to było dość naiwne
wyobrazenie słodkiego dzidziusia, ale jednak moja akceptacja co do ciazy była
pełna. Niestety, moja mama nie mogła tego zaakceptowac, odwróciła sie odemnie,
przez co było mi naprawdę trudno i wiele wycierpialam. Jedmak mimo wszystko
starałam sie jakos przeć do przodu. Dziecko urodziłam we wrześniu, w maju
zdawałam mature. Postanowiłam ja zdać jak najlepiej, i karmiąc synka zawziecie
studiowałam ksiażki.Udało sie i czwartą klasę ukonczyłam z nagrodą za bardzo
dobre wyniki w nauce. Bardzi pomagał mi ojciec dziecka, zajmował sie synkiem,w
czasie,kiedy ja chodziłam do szkoły.Wróciłam do niej miesiac po porodzie, a
nauczyciele naprawdę nie robili mi żadnych problemów, wrecz starali się pomóc.
Było biednie, bo utrzymywalismy się tylko z zasiłku dla bezrobotnych mojego
chłopaka, ale życie toczyło się dalej. Owszem, załowałam czasem, ze nie moge
wyjechac z dziewczynami pod namiot, isc na jakas impezę, poszalec bez
martwienia się o brzdaca, ale to były tylko momenty, bo na ogół czułam ogromna
dume i radosc patrzac na mojego synka. Nie wyobrazałam sobie, że moglabym go
nie miec, to on pomagał mi znieść wszystkie ciezkie momenty. Po liceum
skonczyłam jezscze studium policealne. Wyszłam za maz,urodziłam drugiego synka.
Kiedy broniłam dyplomu miał zaledwie 3 miesiace. Teraz mając juz troje dzieci
kończę licencjat, jestem starostą na swoim roku, mam stypendium naukowe,
zamierzam dalej studiowac. Mma tez wielka nadzieję, ze kiedy zostanę pania
magister bedę juz mamą czwórki pociech.
Naprawdę wszystko lub prawie wszystko mozna osiagnac, nawet jesli się bardzo
młodo urodziło dziecko. Twoja córka ma w Tobie wielkie oparcie,finansowo
stoicie nienajgorzej,po prostu musi sie wszystko udac! Twoja córka ma przed
Toba całe zycie, dziecko moze jej dac ogromną siłe i mobilizacje do działania,
Kto wie,moze paradoksalnie osiagnie wvzyciu więcej niz moglaby bez swojego
dziecka?
Takich młodych mam jest sporo.Jesli im się nie udaje to przewaznie dlatego, ze
nikt nie wyciagnał pomocnej dłoni. Wierzę ze w Waszym przypadku wszystko ułozy
sie pomyslnie,bo nawet jesli Twoja córka nie wyobraza sobie swojego dziecka
teraz, to na pewno wkrótce je pokocha i zaakceptuje, trzeba jej tylko
pokazac,zeto nie jest nic strasznego, ze to piekne uczucie..a ze przyszło
troche szybciej niz powinno? Moze własnie miało przyjsc teraz i trzeba zrobic
wszystko aby smutek zamienic w radośc, a słabość w siłe.

jeszcze coś....

[michalinka75]

Absolutnie nie obwiniaj się o to co się stało. Na pewnym etapie, nawet jak
bysmy bardzo chcieli nie mamy juz takiego wpływu na własne dzieci.
Ta systuacja jest dość trudna i nie ma co ukrywac, Twoją córkę ominą lata
dalszej beztroskej młodości , ale moze tez wiele zyskac. Mam koleżanki, które
skończyły studia i teraz,zajęte pracą, żałuja, że nie "powpadały" na studiach,
miałyby juz podchowane dzieci, a teraz boją się decydowac na dziecko, aby nie
utracić pozycji w pracy. One tez uważaja, że teraz nie jest dobry moment na
dziecko, ale potem moze juz nigdy nie byc dobrego momentu. Ja mam 14 letniego
syna i 32 lata, gdyby nie fakt, że zawsze chcałam miec duzo dzieci i co jakis
czas "wpadam w pieluszki", to mogłabym całkowicie poswięcic się pracy, karierze
zawodowej itp. Wczesne urodzenie dziecka równiez ma swoje plusy, mozna dłużej
nacieszyc sie nim, doczekac wnuków, prawnuków...a i ono będzie miało długo
jeszcze młodą mamę i babcię ..
Tak naprawdę, też obawiam się, ze zostane babcią przed 40 - stką, ale czy do
końca mozemy temu zapobiec? Mysle, ze po prostu zycie niesie rózne
niespodzianki i nie bedzie tak jak my sobie planujemy.Cała mądrość polega na
tym, zeby zaakceptowac pewne wydzarzenia, umiec wyciagnąc z nich to, co
najlepsze i iśc dalej przez zycie, z podniesioną głową, że się dało radę...
Jeśli Twoja córka bedzie miała w Tobie nadal takie oparcie, to znajdzie czas i
na naukę i na zabawę i na własny rozwój. Nie sądzę, aby żałowała, że urodziła
dziecko, natomiast jeśli tego dziecka nie urodzi, a pózniej przyjdzie żal i
rozpacz, czy jej życie będzie lepsze, lżejsze? Myślę, że powinna poczytać
własnie to forum.
Pozdrawiam Cie serdecznie i życzę dużo siły...

[mratemenes]

Ku przestrodze napiszę o tym co przydarzyło się znajomym moich znajomych
kilkanaście lat temu. Byli to wówczas bardzo młodzi ludzie z dobrych domów.
Kiedy dziewczyna była w II klasie liceum pojawiło się dziecko to niechciane.
Rodzice obojga złożyli się na gażę abortera i "PROBLEM" zniknął. Para nie
rozstała się, kiedy była już na to pora młodzi mieli piękny ślub i wystawne
wesele. Okazało się jednak, że "PROBLEM" pojawił się znowu chciane tym razem
dziecko nie zechciało się pojawić. Smutny obrazek tych dwoje w luksusie i
ciszy. A dziadkowie czy nie żałują teraz tak głupio wydanych pieniędzy?

[evi85]

prosze zrob wszystko zeby urodzila
nie moge pojac jednego, jak plany nastolatki moga byc wazniejsze niz ludzkie zycie?
chyba nie ma nic wazniejszego niz wlasnie zycie dziecka
plany planami, zrealizuje je pozniej
ale dlaczego ma ciepriec dziecko? przeciez samo nie wskoczylo do jej brzucha! a
Ty jako dobra matka ppowinnas zrobic wszystko zeby Twoja corka wystrzegla sie
aborcji

sama 1 dziecko urodzilam jako nastolatka i nie zaluje! nigdy przenigdy nie
pomyslalam o aborcji, a gdyby moja mama to uslyszala chyba zapadlaby sie pod
ziemie i wybilaby mi to skutecznie z glowy -jezt gleboko wierzaca

jeszcze raz pytam sie czy te plany Twojej corki sa az tak wazne niz zycie ludzkie?

pozdrawiam i zycze jak najlepiej temu dziecku,
pozwolcie mu sie urodzic

[livian]

No właśnie - gdyby jej plany były naprawdę takie ważne to by nie robiła rzeczy,
które mogą je tak skutecznie pokomplikować jak niespodziewana ciąża.
Prawdopodobnie Twoja córka wyolbrzymia wage swoich planów - pisze to całkiem
serio i bez ironii. Trzeba przywrócić tej dziewczynie poczucie właściwej
hierarchii ważnosci pewnych rzeczy.

[mamaanieli]

Broń tego dziecka, bo to dziecko, człowiek, nie "tylko" Twój wnuk.
I nie pisz, że dziewczyna ma przesrane życie, bo to po prostu nie prawda.
Skomplikowała je sobie, co najwyżej. A Ty jesteś po to, żeby jej pomóc. Będzie
Ci jeszcze za to wdzięczna.

[mamaanieli]

ps. Ja tez miałam super wspaniałe plany jak miałam 16 czy 17 lat. i co prawda -
nie przez ciążę - ale z różnych przyczyn ich nie zrealizowałam. No i Bogu
dzięki moje życie wygląda zupełnie inaczej. Ale jest wspaniałe.