Pers

[czarnajagoda]

Jest taki szary
Jak dym.
I bardzo ładnie
Mu z tym.
Drzemiąc w cesarskim majestacie,
Zamyśla się głęboko.
Kiedy go o Persję spytacie,
To robi
.......perskie
................oko.

R.M. Groński
z tomiku Kłębuszek snu

PS te kropki powinny być niewidoczne, ale się nie da ;))

[brezly]

RUM-TUM-TUMEK

Rum-Tum-Tumek to zaiste Dziwadła Kociego wzór:
Ty mu dajesz bażanta, on chce kuropatwę.
Ty jemu kawalerkę, on wolałby dwór,
Ty mu dwór, a on w nosie rezydencje ma twe.
Ty go szczujesz na mysz, a on pyta, gdzie szczur,
Ty szczura, a on mysz. Tak, sprawy niełatwe,
Bo Rum-Tum-Tumek to Dziwnego Kota wzór
I próżno bym tu nadużywał swady,
On i tak sobie
Jak zrobi, tak zrobi,
I nie ma na to żadnej rady!

Rum-Tum-Tumek to męczydusza, że aż mdli;
Jak ty wpuścisz go, to on chce być na dworze,
Zawsze jest nie po tej stronie drzwi
I jeśli w domu, to chce wyjść, ja się założę.
Najchętniej w szufladzie biurka sobie śpi,
A jaki wrzask, gdy się wydostać z niej nie może!
Tak, Rum-Tum-Tumek to Dziwnego Kota wzór
I ani cienia nie ma w tym przesady,
On i tak sobie
Jak zrobi, tak zrobi,
I nie ma na to żadnej rady!

Rum-Tum-Tumek to zaiste dziwaczny zwierz;
On w przekorze osiąga finezję.
Dasz mu rybę, to on dziwi się, jak ty śmiesz,
A jak nie ma ryby, to już królika nie zje.
Dasz mu śmietany, to prycha i jej nie ruszy,
Bo on lubi to, co znajdzie sam,
Więc zastaniesz go w śmietanie po uszy
W spiżarni, jeśli ją schowałeś właśnie tam.
Rum-Tum-Tumek pomysłowy jest i rzutki,
Rum-Tum-Tumek nie dba o pieszczotki,
Lecz na kolana wskoczy ci w środek robótki,
Bo im straszniejszy bajzel,
Tym dla niego bardziej słodki.
Tak, Rum-Tum-Tumek to Dziwadła Kociego wzór
I daremne byłyby moje tyrady,
On i tak sobie
Jak zrobi, tak zrobi,
I nie ma na to żadnej rady!

[millefiori]

Bożek wschodu, gdzie z twarzy wschodzą bez wyrazu
dwie krople oceanu - dojrzałe owoce wody,
zastyga przy kominkach i trójkątną twarzą
prowadzi sny puszyste w wilgotne ogrody.
Przez kasztanowy zapach i jesienną wilgoć
kołysze noc wysmukłą jakby widmo łowów
i długo śpiewa pieśni nad zabitą wilgą
wywołując upiory krążące nad głową.
A potem ogień ciągnie złotych iskier struny,
bulgocą oczy, to woda, zenitalne deszcze,
i wieje duszny samum sypkim piaskiem dreszczy,
gdy otworzą się oczy jak martwe pioruny.
Wtedy nagle urosną miękkie łapy kota
i ogromnym tygrysem wyfrunie przez okno
do wygiętej w księżycu samicy ze złota.
Zostanę ja i ogień, i moja samotność.