Mobbing w wykonaniu koleżanki

[aislinn]

Od niespełna pół roku pracuję w małej firmie. Zostałam przyjeta na
równorzędne stanowisko z dziewczyną, która pracuje tu od 3 lat. Mamy
podzielony zakres obowiązków., ale ona nie może się z nim pogodzić - nie
pasuje jej ze nie jestem jej podwładną - w jej mniemaniu nowy raconik to
praconik o mniejszych kwalifikacjach.
Zabiera mi moją robotę, podrzuca swoją (zwłaszcza te dure jej kawałki),
wstrzymuje mnie z robotę, a do tego jest złośliwa i niemiła (na moje codzinne
radosne cześć odpowiada jęknięciem znękanej zapracowanej i udręczonej starej
baby, wiecznie fuka i warczy itp).
Jak z nią walczyć ? Szef ją lubi, a do tego nie ma możliwości obserwować na
s "w akcji" bo siedzi wiecznie w swoim gabinecie i tylko z nią wychodzi na
papieroska - a ona dla innych jest miła, tylko mnie sobie upodobała. Czyha na
moje pomyłki i potknięcia - a ja isotnie zaczynam się z tego stresu mylić,
poza tym jak mam się nauczyć robić coś dobrze skoro ona nie daje sobie tej
roboty wyrwać ? Sam szef powiedział, że robotę muszę jej wydzierać siłą, bo
ona siedzi na niej jak kwoka - ale bez przesady, skądamam na przykład
wiedzieć o faksach które przyszły skoro zgarnęła je do swojego biurka ? Nie
przekazuje mi wielu spraw, a gdy się pomylę, to zachowuje się jakby się firma
miała od tego zawalić. I nie wiem co robić...Pomocy !@!!

[Gość: mimi]

mysle, ze moglabys na przyklad troche podrazyc na temat jej spraw prywatnych,
czyli oprocz czesc zapytac sie ''jak sie dzis czuje", waazne jest walenie
wprost w takich sytuacjach, czyli"czy podebralas juz wszystkie faxy?". czasami
to pomaga. nie licz na nic, nie licz, ze ona bedzie dazyla do jakiegokolwiek
porozumienia, a moze to tylko kwestia czasu.

[zlotyrybek]

Rada powyższa jest tak infantylna, że tylko osoba, która nigdy nie zetknęła się
z mobbingiem mogła ją zastosować.
Praca to praca, a nie gabinet psychoterapii.
Osobiste sprawy tej Pani nie powinny Cię w ogóle interesować, ani jej nastrój,
humor czy wygląd.
Jeśli chcesz załatwić sprawę jak dorosły człowiek to z nią szczaerze
porozmawiaj.
Wynik :albo wróci do normy, albo wpadnie w furię.
Przy opcji 2 nie zostaje Ci nic jak przeprowadzić z nią rozmowę w obecności
twojego szefa. Nie zapominaj, że to twój szef jest odpowiedzialny za stworzenie
ci warunków pracy. Jesli coś cię rozprasza (koleżanka) to jego problem jak to
załatwić i tak na prawdę tylko on ma "moc od Boga" żeby tego dokonać, jeśli
materia jest oporna.
Oczywiście są szefowie i "szefowie" - a z tymi drugimi nie warto pracować. Więc
jak szef nie stanie na wysokości zadania - proponuję rozejrzeć się za inną
praca - długo tego nie zniesiesz.
Zachowanie koleżanki jest typowym objawem obawy o własny stołek - nic nowego.
Więcej luzu nie zaszkodzi, ale musisz w kulminacyjnym momencie rozmowy być
stanowcza, a jednocześnie nie sprawiać wrażenia, że jej zagrażasz.
Powodzenia.

[pupla]

Kilkanascie lat temu, gdy zaczynalem moja emigracyjna kariere od pracy
fizycznej ( a jakze, budowa !)mialem podobny przypadek....
Nie chce mi sie opisywac szczegolow, byly nieco inne niz Twoje ze wzgledow na
warunki. Zreszta i tak po pol rokuzaczalem studia i inna prace i bylo po krzyku.
Po mniej wiecej 2 m-cach tej mordegi , moj boss zatrudnil 3- go Polaka i ja z
ciekawoscia obserwowalem, co sie bedzie dziac.
"Stary" zastosowal od razu swoj asortyment sztuczek wzgledem nowego, nawet mi
troche odpuscil, bo pewnie bal sie ze sie jakos dogadamy przeciw niemu.
"Nowy" jednak wiedzial jak sie bronic !
Z milym usmiechem powiedzial do tego durnia: "Sluchaj, jak nie przestaniesz sie
do mnie tak odnosic i w ogole zachowywac sie jak idiota, to ja cie tak
pierdolne w ryj, ze na pewno bedziesz musial tu nocowac na tej budowie, bo do
domu sam za Boga nie trafisz..."
Poskutkowalo natychmiast, zapanowal swiety spokoj.
Powodzenia.

[aislinn]

Dzięki za radą, choć tereaz muszę ją sobie przełożyć na warunki biurowe,
zwłaszcza że wzrost koleżanki nieco utrudniłby mi lanie jej w ryj..
A tak na poważnie, to nie chće zmieniać pracy, bo już ostatnio boleśnie
odchorowaam zmianę, a poza tym robię to co lubię, a poza nią ludzie w firmie są
super, tyle tylko ,że to właśnie z nią mam najwięcej do czynienia.
Co do interesowania się jej życiem prywatnym, to wyobraźcie sobie, że ona z
miłą chęcią mi opowiada o nim, więc tak naprawdę stawia grubą krechę pomiędzy
pracą i resztą i jest to o tyle dziwne, że jeśli umiem sięz kimś dogadać w
ogóle, to już dość prosta droga do tego, by siędogadać na płaszczyźnie
zawodowej, a tu nici...Chętnie opowiada mi oswoim wyleczonym zębie i tp. a
potem rzuca swoje "skarbie, zobacz, znów się pomyliłaś !" tym swoim tonem pod
tytułem "o boże, co ja z nią mam za roblem". A najśmieszniejsze jest to, że tak
ogólnie to ona umie mniej ode mnie, tyle tylko ,że w sprawach tej firmy
orientuje się lepiej, i w ten sposób stara mi się udowodnić, że ja nie umiem
nic...A ona nie umie zrobić nic inaczej, niż ją nauczono tutj, i gdy czegoś nie
umie, to jej standardowa odpowiedź brzmi : bo to się nie da...albo : to jest
niemożliwe...Uparta jak osioł, nie przyjmuje do wiadomości, ze mógł siępomylić
ktoś inny niż ja (choć miała na to wiele przykładów) KAŻe mi siadać i szukać
swoich błędów...I treeoryzuje mnie czymś takim : podłączyła mi na biurko
telefon zewnętrzny, choć wiadomo, że mam pracę wymagającąskupienia i to ona
miała go obsługiwać (zwłaszcza, że większość telefonów jest do niej, i ja tylko
przełącaam). Wytłumaczyła to tym, że dopóki ona musi mnie kontrolować, to nie
ma czasu na obdierane telefonów...A Prezes grzecznie jaj słucha...Niby rozumie
moje problemy, ale potem ona idzie do niego ze swoimi racjami i on zdaje
sięzaapominać o naszej rozmowie...Chciałabym rozwiązać problem polubownie i
delikatnie, ale czasmi naprawdę mam ochotę walnąć ją w ten niezadowolony ryj...

[Gość: Lechu]

Widzę, że się dogadacie, tylko musisz olewać ją w płaszczyźnie zawodowej.
Najlepszą obroną jest atak. Przemyśl zaistniałe sytuacje i wymyślaj na każdą
kontratak zasłaniając się szefem, obowiązkami (twoimi i jej), jej niewiedzą,
itp. Sprawdzone, standardowe reakcje to:
- gdy chce ci dać swoją robotę: "prezes zwrócił mi uwagę, żebym nie zajmowała
się nie swoimi sprawami"
- gdy chce ci coś zabrać: "szef zwrócił mi uwgagę, żebym nie obarczała nikogo
swoimi obowiązkami"
- gdy zacznie się rzucać: "to nie moja sprawa" lub/i "załatw to z szefem"
- gdy znajdzie "twój" błąd, zniechęconym, żartobliwym tonem: "no i co tam znowu
znalazłaś ?" (jakbyś była szefem, a ona twoją sekretarką, której poleciłaś
sprawdzić swoje błędy)
- w sytuacjach kontrolowania ciebie i zrzucania obowiązków (np.
telefon): "kontrolowanie mnie negatywnie odbija się na twojej pracy, weż się w
garść"
- w sytauacjach, gdy czegoś nie wie: "to jest proste, powiem ci jak to zrobic"
- gdy kategoreczynie stwierdza, że szef postanowił: "rozmawiałam z szefem, my
nic takiego nie ustalaliśmy"
Traktuj ją z góry i lekceważąco, żartobliwie, ale nie agresywnie, w końcu to
twoja koleżanka z pracy. Przecież ty też rozmawiasz z szefem i też coś
ustalasz. Prawdopodobnie nie unikniesz jej wybuchu, ale powinnaś osiągnąć cel i
po pewnym czasie mieć spokój. A w ogóle często zwracaj jej uwagę, że nie jest
twoim szefem i żeby dała ci spokój.
Miałem kiedyś podobną sytuację. Koleżanka, która dłużej pracowała, też latała
do szefa i wracała z różnymi poleceniami. Była trochę mniej błyskotliwa i jej
częstym argumentem było: "szef powiedział, że masz mi pomóc". Ja na ogół
odpowiadałem, że trzeba zrobić to, to i tamto (potok słów), po czym
dodawałem: "chętnie ci pomogę, ale nie licz, że zrobię tę robotę za ciebie".
Stanowczość tego twierdzenia jest skuteczna i wbrew pozorom nie jest dążeniem
do konfrontacji. W ten sposób, po pewnym czasie, starsza stażem koleżanka
została na krótko moją podwładną. Potem przeniesiono ją do innego działu.
powodzenia

[pupla]

Najwazniejsze, nie pozwol sobie wlezc na glowe. Kazda watpliwosc wyjasniaj do
konca, nie daj sie zwodzic przyjacielskimi zagrywkami, bo to wszystko ma jeden
cel- zeby Ciebie uj...ac. Pamietaj, ze jestes w sytuacji nieco gorszej od niej,
przynajmniej na razie.
Kiedys pracowalem w banku (nazwijmy to tak umownie , instytucja finansowa ;-
))), mialem szefowa Kolumbijke ( zadziwiajace, ile polskich cech maja niektorzy
Latynosi) stosowala sztuczki typu:
"Co myslisz o tym i o tym? Bo ja mysle , ze to jest zle".
Ja nic nie mowie, kiwam "neutralnie" glowa i robie chinska mine.
Nastepnego dnia manager mnie pyta, czy to prawda ze nie podoba mi sie to czy
tamto...jak ja bym to w takim razie zmienil? A tymczasem to wlasnie manager to
ustawil w ten sposob... no i ja mam przej..ane.
Albo:
Mowi mi: " No, to idz juz do domu, jutro to poprawisz, to naprawde drobiazg "
Jest po godzinach mej pracy, sprawa drobna, wiec ide, ona ku..rwa zostaje.
Nastepnego dnia ziewa ostentacyjnie, ktos jej pyta czy sie nie wyspala?
A ona, "tak, bo siedzialam tu do polnocy , XXX sobie poszedl do domu a ja
zostalam poprawiac jego balance sheets."
No i jak sie nie wkurwic?
Ja potem bardzo uwazalem, zeby kazda taka sprawe dokladnie do konca wyjasnic,
czyli po prostu mowie: "Sama kazalas mi isc do domu, powiedzialas ze to
dokonczymy jutro, wiec nie graj poszkodowanej"
W koncu przestalo mi zalezec na tej pracy i jawnie z nia walczylem. nomen omen:
wyp..ili ja, a ja zostalem !
Czego nauczylem sie tu szybko: praca oddziela sie od spraw prywatnych. Mozna
sobie pogadac z kolega o tym i tamtym, ale nie nalezy wyciagac na wierch nic,
co by mialo wplyw na moja prace, typu " boli mnie dupa, nie moge tu siedziec i
pracowac, pomoz mi, ty to zrob." Od razu mowie, idz i powiedz ze jestes chory i
idz do lekarza/ domu. Niech robi to kto innyBo jak cos bedzie nie zrobione
albo spaskudzone, to ja tez za to odpowiadam.
Pozdro !