Gość: praktyk
IP: *.tkdami.net / *.tkdami.net
30.07.06, 18:50
Opowiem moją historię. Może Wy powecie mi, co mam robić.
Na początku 2005 r. zmieniłem firmę. Przeszedłem wieloetapowe postępowanie. W
sumie na luzie, bez stresu, bo pracę miałem. Rekrutację traktowałem jako
dobrą
zabawę. Przeszedłem ją. Bez pleców, bez koneksji... Zaproponowali mi ok 2k na
rękę. W sumie byłem stratny ok. 600 na rękę w związku ze zmianą pracy. Ale od
długiego czasu marzyłem o pracy w tej firmie (dodam - państwowej, jednej z
najważniejszych w państwie - przynajmniej "na zewnątrz" cieszącej się
ogromnym
prestiżem).
Zacząłem pracę. Dosyć szybko się odnalazłem. Z biegiem czasu przełożeni
zaczęli
mi zlecać coraz cięższe "projekty", stawiając mnie nawet na czele zespołów
realizujących te "projekty". Byłem bardzo zadowolony, bo robiłem to, co
lubiłem, a przy tym nie przeżywałem zbyt dużych stresów (kwestia
samoorganizacji pracy, ze względu na specyfikę firmy). Oberwały mi się jakieś
nagrody, ale to nie było istotne. Generalnie - zadowolenie na całej linii.
Wszystko to trwało do końcówki 2005 r., kiedy wyjechałem na 1. cykl
obowiązkowego szkolenia. Tam trafiłem na pewnego osobnika, który wyczyniał
różne numery (szczegóły zostawię do opowiedzenia komuś innemu), powołując się
przy tym cały czas na znajomości z pewną bardzo ważną osobą w tej instytucji.
Byłem twardy. Pewnie za twardy, bo w styczniu 2006 dostałem "kwit". Bez
uzasadnienia, bez żadnej rozmowy. Gościu dopiął swego, gdyż jak się okazało
(ustaliłem to po fakcie), faktycznie dużo łączyło go z tą bardzo ważną osobą.
Poniosłem "karę".
Na początku takie postawienie sprawy bardzo mnie zaskoczyło...W końcu to
naprawdę poważna instytucja. Potem już czułem tylko zażenowanie tą całą
sytuacją. W końcu zacząłem odczuwać oszukanie mnie.
W mojej opinii spadłem i to samo dno. Byłem na fali wznoszącej i nagle ta
fale
się urwała, zrzucając mnie w otchłań.
Do dziś nie mam pracy. Wzmianka w cv o tej firmie bardzo odstrasza
potencjalnych pracodawców. Pracy szukam dość aktywnie, ale nic z tego. Żona
mówi, że wyszła za pechowca.
Może faktycznie czas wyjeżdżać, bo jak mówią pecunia non olet. Żadna praca
nie
hańbi, a rodzinę trzeba jakoś utrzymać.
To taka krótka historia frustrata, zagubionego.
Powiem tylko na koniec, że szczegółów tej sprawy jest więcej...
Pozdrawiam